17 december: Een geliefd mensenkind.

Gisteren, de derde zondag van Advent, fietste ik naar de kerk door een winter-wit Roden. Het sneeuwde een beetje en het was nog heel stil in het dorp; altijd bijzonder, zo’n eerste sneeuwbui van de winter.
Het weer had kennelijk veel mensen weerhouden van de kerkgang, want het was niet heel vol in de Catharinakerk.

Na de hele drukke en volle dag in Bremen was het goed om even rustig te zitten, te zingen en te reflecteren op het leven van de week voor deze zondag.
De voorganger zei het mooi gistermorgen: de kerk (kuriakos= van de heer) is een groep van mensen die even pauze hebben,  op adem komen zich en aangesproken voelen. Die de durf hebben om het evangelie van zondag ook door de week te leven.

“He’… onze keizer heeft helemaal geen kleren aan!”

Hij riep ons op om te kijken en te reageren als een kind en haalde daarbij een sprookje aan, ‘de nieuwe kleren van de keizer’: “Een kind kijkt met andere ogen. Het ziet een blote keizer en zegt ‘Hé, onze keizer heeft helemaal geen kleren aan!” Een kind is nog niet beïnvloed door ‘hoe het hoort’ en door wat men zegt, dat kan soms heel verfrissend zijn”.
Dat hij een sprookje citeerde deed me goed. Sprookjes vind ik al sinds mijn kindertijd prachtig; toen ik in 2014 herstelde van een hartinfarct stak deze voorganger mij een hart onder de riem met een voorbeeld uit een sprookje. Lees hierbij het blog “Wie weet nog wie vrouw Holle is? >>> van november 2014.

Wij hoorden vanmorgen dat we geliefde mensenkinderen zijn. Iedereen. Het is onze taak om niet alleen binnen de kerk daar aandacht voor te hebben maar ook daarbuiten, En natuurlijk: geliefde mensenkinderen wil je ook wel eens achter het behang plakken (de dominee had daar kennelijk ervaring mee) maar het is dan aan ons om ons best voor hen te blijven doen.
Na de collecteaankondiging vroeg Dea, heel toepasselijk, aandacht voor Amnesty International. Het betrof een  actie voor de Venezuelaanse Geraldine Chacón , die opgepakt en bedreigd werd door haar eigen regering, omdat zij vocht tegen het onrecht dat ze zag in haar land.
Er lag een petitielijst waar we een handtekening konden zetten en er konden kaarsen en kaarten gekocht worden om het werk van Amnesty International te steunen.  Meer weten? Hierbij een link naar de website van de afdeling Noordenveld/Leek van Amnesty >>>

Dit bericht is geplaatst in Alledag, Kerk & gemeente met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Type de getallen in cijfers in onderstaand vak * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.