11 mei: Diederik en ik.

“We kunnen deze crisis alleen maar samen oplossen” zegt onze premier keer op keer.
Luisterend naar radio en televisie en lezend in de krant ervaar ik dat niet altijd zo.

Steeds vaker wordt de vraag opgeworpen of het crisisbeleid niet veel meer gericht moet zijn op het beperken van economische schade in plaats van het redden van levens.
Eerst hadden we al Jort Kelder met zijn brute uitspraken over ‘te dikke 80-plussers’. Afgelopen week schrok ik zelfs van de uitlatingen van columniste Marianne Zwagerman. Volgens deze vrouw is het belachelijk dat alle aandacht is gericht op het redden van levens van bejaarden (in haar woorden ‘dor hout’) in plaats van te focussen op de toekomst van jongeren en de economie.

Gerard en ik zijn niet bejaard, maar horen wel allebei bij de kwetsbare groep door onze chronische ziektes.
Ook dor hout?

Afgelopen zaterdag las ik in het Dagblad van het Noorden een interview met Diederik Jekel. Hij is een jonge wetenschapper, maar heeft diabetes en hoort daarom ook bij de kwetsbare groep.
Hij verwoordt in dat artikel wat ik denk; ik citeer.

Mensen die wat ouder zijn of een onderliggende kwaal hebben zijn geen dor hout.
Gezonde columnisten die met zulk dedain over levens van anderen gaan praten, daar word ik heel erg boos van. Dat iemand als Jort Kelder zegt dat we met deze lockdown te dikke 80-plussers aan het redden zijn is gewoon schofferend. Nog los van het feit dat het niet waar is. Als je de maatregelen loslaat weet je niet wat er gaat gebeuren.
Dan zullen waarschijnlijk vele duizenden niet zo oude mensen overlijden en ook kinderen op de IC belanden.

Maar Kelder en andere columnisten moeten een pas op de plaats maken. Zij worden opeens geconfronteerd met hun sterfelijkheid, met het feit dat de maatschappij even niet meewerkt met het vervullen van hun dromen. Dat is iets waar chronisch zieken en mensen met onderliggend lijden in hun hoofd en lichaam al hun hele leven mee te maken hebben.
Natuurlijk is dit een vrij land,  maar verkondig je mening in Godsnaam met wat meer respect.”

Hoor en wederhoor.
Dat betekent dat als iemand ergens van beschuldigd wordt, er geluisterd moet worden naar wat de beschuldigde er op heeft te zeggen, voor er over hem geoordeeld wordt.
Het is een van de algemene beginselen van een behoorlijk proces.
Een principe dat niet alleen belangrijk is in de rechtspraak.

Dit bericht is geplaatst in Alledag met de tags , , . Bookmark de permalink.

1 Reactie naar 11 mei: Diederik en ik.

  1. Joop Mozes schreef:

    Uitspraken als van de nitwits Kelder en Zwagerman verwacht je eigenlijk meer vanuit de denkwereld van regimes waarvan we net feestelijk hebben herdacht dat ze 75 jaar achter ons liggen. Je kunt inderdaad niet God dienen en de mammon. Verwacht van dit soort lieden geen ethisch denken. En Kelder zou tot de intieme vrienden van ene M. Rutte behoren…….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Type de getallen in cijfers in onderstaand vak * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.