een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 2 van 157

6 januari: Bevorderend voor uw welbevinden.

Nu ik bij Lentis in een secretaresseteam werk is afgesproken dat mijn vaste werkdagen gaan veranderen.
Dinsdag, woensdag en vrijdag waren meer dan 12 jaar mijn vaste werkdagen; dit wordt nu maandag, woensdag en om de twee weken donderdagmorgen.
Lezers die mij een beetje kennen weten dat dat voor mij heel erg wennen is.
Maandag noemde ik altijd mijn witte tornadodag: weekendzooi opruimen, de was doen en het hele huis door.
En op donderdagmorgen: boodschappen doen; dat tijdstip lag zo vast dat een buurman mij  met opgetrokken wenkbrauwen bekeek toen ik een keer op een woensdagmiddag met de boodschappenkar langskwam.
“Verkeerde dag, hè? Verkeerde tied ok……”

Hoe belangrijk regelmaat en structuur zijn voor een mens (en met name deze mens) las ik op internet:

Het hebben van een dagstructuur is bevorderend voor uw welbevinden.
Het biedt een houvast en zorgt voor duidelijkheid en overzicht.
Het voorkomt dat uw lichaam en geest elke dag weer moeten schakelen en aanpassen aan een nieuwe situatie waardoor u elke dag veel energie kwijt bent aan het indelen van uw dag.
Het hebben van een structuur biedt ook veiligheid en schept een kader van waaruit u gemakkelijker in kunt spelen op wat de omgeving van u vraagt.
Bij structuur en regelmaat kunt u denken aan vaste tijdstippen betreffende het opstaan en slapen gaan, vaste tijden voor maaltijden, werk, sport en ook voor afspraken.
(bron: website GGZ-Zuidland). 

Structuur bevordert dus mijn welbevinden.
Dat welbevinden vind ik wel belangrijk, dus de komende weken ga ik me voegen in een nieuwe structuur.
Het komt er op neer dat ik wel dezelfde dingen blijf doen, maar op andere dagen; alles schuift een beetje op in de week.
Als je jarenlang dingen op de automatische piloot doet en drijft op structuur, dan duurt het even voordat je gewend bent aan de nieuwe gang van zaken.
Het voelt een beetje als 1e kerstdag op vrijdag, 2e kerstdag op zaterdag en dan weer een zondag; in dat soort weken kom je soms met de dagen in de war.
Ongewoonte dus.

Nu zit ik nota bene op dinsdagmorgen een blog te schrijven……

Reageren

5 januari: Jantje en de ganzen.

Vorige week, voor de jaarwisseling, overleed ons oudste cantorijlid Jantje Alkema.
Ze was in november opgenomen in het ziekenhuis, omdat ze haar heup gebroken had.
Ze herstelde wonderwel en na een revalidatieperiode in Maartenshof mocht ze weer naar huis.
Vlak voordat ze weg zou brak er corona uit in dat verpleeghuis en mocht ze niet meer weg om besmetting buiten het huis te voorkomen.
Het bijna onvermijdelijke gebeurde: Jantje kreeg corona en overleed aan een bijkomende longontsteking.
Wrang.
Ze was 88, maar nog erg vief; ze woonde nog steeds zelfstandig en zong tot maart 2020 wekelijks haar sopraan-partij mee in de Cantorij Roden.

Vanmiddag keek ik via Kerkomroep naar de dankdienst voor haar leven vanuit de Catharinakerk; we maakten kennis met de andere kanten van Jantje.
Dochter, echtgenote, moeder, weduwe, oma: de dochters schetsten in hun eigen streektaal een beeld van een warme vrouw met een groot hart die haar kuikens graag bij zich had, een moederkloek.
We hadden met een klein deel van de cantorij een opname gemaakt van twee liederen die in de dienst werden afgespeeld.
Onder normale omstandigheden hadden we in deze kerkdienst met de voltallige cantorij gezongen en op die manier afscheid van haar kunnen nemen, nu bleef het ‘afstandelijk’ en dat is wat mij betreft één van de naarste gevolgen van het coronavirus.
Ook kleinzoon David leverde een bijdrage aan de dienst: hij speelde op de piano het stuk ‘Gnossienne’ van Erik Satie.
Omi zou trots geweest zijn.

Aan het eind van de plechtigheid vertelde voorganger Walter Meijles een ontroerend verhaal over ganzen met betrekking tot het overlijden van Jantje.

En dan over die ganzen……want of  je nu wilt of niet, op de dagen waarop het erop aankomt,  zoals de dag dat je moeder sterft, krijgt alles lading en betekenis.
En dan zijn daar die ganzen in de lucht. Ganzen staan symbool voor het achterlaten van het oude, van de tijd of de plek die geen voeding meer geven kan. De ganzen komen terug wanneer nieuw leven weer mogelijk is. Daarmee staan ganzen symbool voor zowel geboorte, nieuw begin, als voor het leven verlaten en de zielereis die gemaakt wordt.

We hebben inmiddels ontdekt dat het vliegen in die beroemde V-vorm een functie heeft. Om de beurt neemt de voorste gans de moeilijkste plek in, zodat de ganzen die er achter vliegen baat hebben bij de luwte van de wind die verplaatst wordt. Otewel: samen hou je het  langer vol en kom je verder door samen te werken.
En tot slot hebben we daar dan dat gakken, dat typische geluid van het buitengebied waar water te vinden is; Jantje vond het prachtig en jullie hebben het gehoord de dag dat ze stierf, overvliegende ganzen.

Jantje was al lid van de cantorij vanaf de oprichting in de jaren ’80 en was één van de trouwste leden.
Als we straks (hopelijk dit voorjaar) als cantorij weer met elkaar mogen zingen, zal Jantje’s stoel op de eerste sopranenrij leeg blijven.
We houden haar in herinnering als het creatieve, gezellige mens dat ze was maar vooral als toegewijde sopraan.
Toen de uitzending op Kerkomroep was afgelopen en ik de computer uitzette, hoorde ik de klokken luiden van de Catharinakerk op de Brink terwijl de kist, overladen met bloemen, naar buiten werd gedragen.
Dag Jantje.

Reageren

4 januari: Wat is hier te doen?

Omdat wij vinden dat we iedere dag even moeten bewegen, ook op zondag, besloten we gistermiddag een ander wandelgebied uit te zoeken dan Roden.
We kozen voor de omgeving van Bakkeveen; op de kaart konden we zien dat er verschillende parkeerplaatsen waren, we zouden wel iets opzoeken in die buurt.
Toen we bij Een West waren afgeslagen richting Bakkeveen kwamen we bij uitspanning ‘De drie provinciën’ langs, even verderop ligt ‘Natuurvriendenhuis Allardsoog’.
Het leek alsof daar een bruiloft aan de gang was. De parkeerplaats was helemaal vol en tientallen meters langs de weg stonden auto’s geparkeerd.
“Wat zou hier te doen zijn?” vroegen wij ons af. “De horeca is toch allemaal dicht?”

We reden verder naar een volgende parkeermogelijkheid, bij Schaapskooi ‘Aon ‘e wyk’ bij natuurgebied ‘Mandefjild’ van ‘It Fryske Gea’.
Ook al zo druk! Er was niks ‘te doen’; het was gewoon het beginpunt van een paaltjeswandeling en heel veel mensen waren op het idee gekomen om dat deze zondagmiddag te gaan doen.
Eenmaal op de gele-paaltjes-route viel het overigens reuze mee, maar we kwamen regelmatig mensen tegen, we hadden nooit het idee dat we alleen liepen.
Een uur en een kwartier deden we er over en het was heel mooi, zie de foto’s op dit blog.

Vanmorgen tijdens het koffiedrinken vertelde een collega dat ze was wezen wandelen bij het Dwingelerveld.
“Was het daar niet heel druk dan?” vroeg iemand.
“Nee, viel mee. Maar je moet natuurlijk niet naar die plekken gaan waar die paaltjeswandelingen beginnen, daar kun je je auto niet eens kwijt!”

(…..)

 

Reageren

3 januari: Van Oud 2020 naar Nieuw 2021.

Al een aantal jaren organiseerden wij hier aan de Boskamp een Waninge Sylvester feest.
Alle kinderen kwamen ’s middags al en aten ons de knieperties en oliebollen van het hoofd; ’s avonds gingen we dan sjoelen en om 23.50 u zongen (lees schreeuwden) we ons met Bohemian Rhapsody van Queen het nieuwe jaar in.
Daar kon deze jaarwisseling geen sprake van zijn.
Queen stond ja niet op 1 in de Top 2000…… en we mochten ook niet met zoveel mensen bij elkaar komen.

Maar net als met kerst: we maakten er wat van.
Gerard bakte op woensdag al oliebollen, die Frea & Carlijn op kwamen halen; die namen het kniepteries-ijzer mee om zelf knieperties te bakken.
“Jammer dat wij geen sjoelbak hebben” merkte één van hen wat sneu op.
Op donderdag bakte Gerard weer oliebollen, want Harriët & Cees kwamen bij ons; Carlijn & Wim gingen die avond naar Frea & Jon.
Om 23.00 uur zochten we Zoom-contact met Groningen en zaten zo toch nog met z’n achten het oude jaar uit.
Mét het gezamenlijk zingen (lees schreeuwen) van voornoemde hit van Queen, 8 minuten eerder dan voorgaande jaren.

Gistermiddag, zaterdag 2 januari, kwamen Frea en Jon.
We kregen van hen een afhaal-Chinese-rijsttafel, omdat ze mijn auto een half jaar hadden mogen lenen.
Heerlijk en gezellig.
“Zullen we nog even een potje sjoelen?”
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd.
Na vier ronden had iedereen bijna dovemansoren van ‘de aanmoedigingen en toejuichingen’.

Het resulteerde in een historische/hysterische overwinning…..niet Gerard won, maar ik!
Wist je nog niet dat sjoelen zo’n item is in de familie Waninge?
Lees dan voor de aardigheid nog eens het blog onder de titel ‘Aanpassen’ uit 2016 waarin Engelsman Jon kennismaakt met het spel.
Ook mooi om nog eens lezen is het blog  Oma won, over de laatste keer dat mijn moeder aan een sjoelcompetitie meedeed.
Gisteravond zei Frea daar nog over: “Oma was zelf stomverbaasd dat zij op haar 85e nog won. Ze verdacht ons er van dat we haar hadden laten winnen. Ha! In onze familie laten wij nooit iemand winnen!”

Maar als je dan wint, heb je ook écht gewonnen!

Reageren

31 december: Vergeten?

De laatste dag van 2020.

‘Een jaar om gauw te vergeten’  hoor ik veel om me heen.
Vind ik niet.  Hoe kun je nu een jaar vergeten.
Er zijn kinderen geboren.
Er zijn mensen overleden.
Er zijn hele nare periodes geweest maar er zijn ook fijne dingen gebeurd.
Dat ga ik niet allemaal benoemen, iedereen  kan hier moeiteloos zijn eigen hoogte- en dieptepunten invullen.
We sluiten het jaar waardig af; wat kan een jaar er nou aan doen dat het de geschiedenisboeken in gaat als het jaar van de corona-pandemie.

Dirk stuurde ons in de Gespreksgroep ’93-app een grappige nieuwjaarswens.
Hij had hem niet zelf bedacht,  maar ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’ schreef hij er bij.
Vind ik ook. Ik wens jullie een mooi 2021,

– waarin Corona weer een biertje is

– Donald alleen maar een eend

– een dissel iets is voor een caravan

– de jonge gewoon weer kaas is

– positief weer positief is

– isolatie alleen maar iets wat je tussen je spouwmuur stopt

– je een wattenstaafje alleen gebruikt voor je oren

– waarin je een mondkapje alleen nodig hebt bij het zagen.

Kortom : gewoon weer 365 normale dagen.

Van één van onze vrienden kregen we een video met de beste wensen.
Het filmpje laat een prima alternatief voor vuurwerk zien: zeg het met bloemen!
2020.12.31 Bloemenvuurwerk

Reageren

30 december: Drie in één.

Iedere dag beschrijf ik op deze website de waarde van één van mijn dagen.
Vandaag drie waardevolle momenten van de afgelopen dagen; elk op zijn eigen manier bijzonder.

Lochies kieken.
Geen verjaardagen, geen kerstvieringen, geen ouders meer om te bezoeken: wij kwamen dit jaar rondom kerst helemaal niet in Smilde.

… het regende een beetje….

Dat zou betekenen dat ik dit jaar de kerstlampjes langs de Drentse Hoofdvaart zou missen en dat vond ik jammer.
Daarom besloten Gerard en ik om op zondagmiddag 27 december, derde kerstdag, naar Smilde te rijden om ‘lochies te kieken’.
Heerlijk vind ik zo’n autorit met overal verlichte bomen, huizen en sterren.
Het regende een beetje en het had gestormd, maar dat mocht de pret niet drukken: ik heb genoten van alle kerstlampjes, de verlichting langs ‘de vaort’ (je ziet zelfs Jozef en Maria bij de kribbe en dos en dezel) én ik zag de televisietoren even weer. Maar volgend jaar hopelijk gewoon weer twee verjaardagen in december.

KerstQuiz.
Vorige week schreef ik over de pubquiz die we digitaal met onze vrienden hadden gedaan.
Het blog had ik ook gestuurd naar de organisatoren van Magna Events met de opmerking: ‘Wij hebben ervan genoten. Je hoeft verder niks met het blog, maar misschien voor julie ook leuk om te lezen.” Ze vonden het inderdaad tof. Daarom kreeg ik een kortingscode zodat we 3 teams gratis kregen als we de online KerstQuiz gingen spelen met vrienden of familie.
Leuk ja!
We nodigden gelijk de drie dochters met aanhang uit om mee te doen en op de avond van derde kerstdag deden we met z’n achten de digitale KerstQuiz.
Er was sprake van gezonde concurrentie; helaas moesten wij constateren dat ‘de kouwe kant’ (twee schoonzonen die zich verenigd hadden) de meeste punten hadden behaald.

Geest van hierboven.
Dit blog sluit ik af met het derde moment: dat heeft een verdrietige aanleiding.
Vorige week dinsdagavond, 22 december, verongelukte Frans Caljouw; hij was op de fiets op weg van zijn werk naar huis.
Frans was lid van onze PKN-gemeente en was voorzitter van de diaconie.
Hij mocht maar 61 jaar worden.
Maandag keken Gerard en ik samen naar de dankdienst voor zijn leven vanuit de Catharinakerk.
Daarin zagen we een opname van Stef Bos in samenwerking met een jongerenkoor, getiteld ‘Geest van hierboven’.
‘Geest van hierboven’ is een liedboeklied dat we veel gezongen hebben, het is echt een topper in PKN-land.
Stef Bos geeft er met zijn woorden en muziek een nieuwe invulling aan, de combinatie met het koor is prachtig.
Hierbij een link naar de video  op YouTube.

Reageren

29 december: Eindejaarspuzzel.

Zeg je ‘eindejaarspuzzel’ dan denk je al gauw aan de Dr. Denker Puzzel uit het Dagblad van het Noorden.
Goed voor urenlang puzzelplezier, het liefst met behulp van kinderen, schoonkinderen, familie en vrienden.
“Wat hebben jullie allemaal al?”
De heer Denker ligt nu op onze salontafel, maar we hebben nog niet veel ingevuld; je kunt je tijd maar één keer besteden en ik zit regelmatig bij een andere eindejaarspuzzel, namelijk een 1000 stukjes puzzel met Disneyfiguren. Die ligt ieder jaar in de kerstvakantie op onze keukentafel, maar anders dan vorige jaren wordt er nu niet regelmatig door de hele familie aan gepuzzeld; ze mogen immers niet zo vaak komen. Dat betekent dat er meer door mij gepuzzeld word.

Vroeger bij ons thuis lag er ook af en toe zo’n 1000-stukjes puzzel op tafel op een groot stuk hardboard.
Mijn vader genoot er van; hij had een puzzel van een Engels jachttafereel en van een middeleeuwse zeeslag met grote boten uit de VOC-tijd.
We gingen systematisch te werk. Stukjes ‘jachthond’ werden op één plek bij elkaar gelegd, stukjes ‘rode kleding’ en stukjes ‘paard’.
Verder was er heel veel bos, lucht en gras. En dan heb ik de zeeslag nog niet eens benoemd, die was ontzettend moeilijk. Die schepen leken met hun tierlantijnen heel erg op elkaar en de zee en de lucht hadden op sommige plekken dezelfde kleur……
Mijn vader is twee keer in zijn leven te laat gekomen op zijn werk op de steenfabriek, twee keer toen hij ’s morgens voor het werk aan ‘nog even één stukje’ ging aanleggen.

En o, wat vind ik dat herkenbaar.
In zo’n puzzel kan ik me helemaal verliezen; daarom ligt hij ook maar één keer per jaar op tafel, je kunt je tijd immers maar één keer besteden en er zijn zovéél leuke dingen.
Op kerstavond haalde ik hem naar beneden, toen heb ik met Harriët alle randjes opgezocht en zo de contouren van de puzzel alvast uitgelegd.
“Ik doe alle blauwe stukjes, ik ga Assepoester en Petemoei in elkaar zetten.” zei ze en dat lukte goed.
De volgende dag kwam Frea. “Ik ga doen waar ik goed in ben: ik ga alle roze stukjes opzoeken” en toen Carlijn er zich de volgende dag mee bemoeid had waren de meeste prinsessen klaar.
De puzzel vordert gestaag. Net als mijn vader ga ik systematisch te werk. Alle stukjes Mickey, Tinkerbell en Jafar bij elkaar,  wat overblijft is een wir war van lijsten en kleine schilderijtjes.
Heerlijk.

Deze week heb ik vakantie.
Morgen gaat Gerard oliebollen bakken en ik haal het kniepertiesijzer uit de kelder; bloem, suiker etc. heb ik vandaag al in huis gehaald.
Heb je belang bij de recepten voor deze Oudejaarslekkernijen? Je vindt ze in de blogs ‘Oileyballs’ uit 2015 en ‘Drentse knieperties en rollegies’ uit 2014.
Net als de puzzel en de TOP 2000 vaste ingrediënten in deze laatste week van het jaar.

Reageren

28 december: In mien olle kantoor….!

Vandaag was mien 2e in-warkdag op de neie ofdieling waor ik vanof 1 jannewari 16 uur in de weke gao warken.
Zu’n eerste warkweek is best spannend, ok a’j al meer as 12 jaor bij Lentis warkt; het wark op een secretariaat is hiel aans as het understeunen van het management.
Woensdag de 23e, op de eerste in-warkdag, stunnen ze mij om 08.30 u ’s mörgens in het kantoor aan de Laan Corpus den Hoorn al op te wachten: een collega-secretaresse en de vestigingsmanager, het comité van welkom.
De collega kende ik nog van vrogger; toen zat de ofdieling waor as ik nou gao warken op de daarde verdieping van het gebouw.
Ik zat van 2009 t0t 2013 op de tweede verdieping en haar regelmaotig contact met die collega’s.
Toen het management destieds verhuusde naor het Heijmanscentrum verhuusde ik natuurlijk met.

Daor was het wel wat lastig parkeren, dus ik zette de auto vaak bij de Laan Corpus den Hoorn en dan leup ik 10 minuten naor mien kantoor.
’s Middags as ik troggeleup haalde ik dan soms nog eem een kop koffie bij de wichter, zodoende bleef het contact in stand.
Het toeval wil dat zij met heur ofdieling verhuusd bint naor de gang waor as wij toen zaten en geleuf het of niet: het secretariaat zetelt in mien olle kantoor waor ik met Gineke zat.
“Welkom in je eigen oude kantoor!” was de begroeting. “Wij hebben hier nog wat van jou.”

Wat zul dat dan wezen?
Ik wus zeker dat ik destieds alles metnummen haar, zölfs de karstboom.
‘Kijk, daar achter de scanner…..”

Die sticker haar daor dus zeten vanof 2013.
Toen hiette ‘Huus van de Taol’ nog ‘Stichting Drentse Taol’.
Neie vloeren waren d’r in kommen, alles was fris varft, de muren saust, maor mien sticker zat nog op de vensterbank.
In stad Grunn’n.
Wel jammer dat maor zo weinig collega’s Drents kunt…….

 

Reageren

27 december: Derde kerstdag.

Gisteren, op tweede kerstdag, stond op onze dagscheurkalender een verhaal over het vieren van kerst.
Daarop las ik o.a. de volgende zinnen:
In Nederland hebben we zelfs twee kerstdagen, met de gedachte dat we dan meerdere kerkdiensten kunnen bijwonen. 
Maar de praktijk leert dat de Nederlanders op tweede kerstdag eerder naar een woonboulevard dan naar de kerk gaan.
Toen die kalender werd gemaakt in 2019 had niemand nog van het coronavirus gehoord.
Wie toen had gezegd dat we op tweede kerstdag 2020 niet naar de kerk en ook niet naar de woonboulevard zouden kunnen gaan, was voor gek verklaard.
“Dan moet het wel oorlog zijn!” was dan een logische reactie geweest.

Maar het is gelukkig geen oorlog; twee kerstdagen en door een virus kon Nederland nergens heen.
Wat ik heb gemist zijn de kerkdiensten, de verjaardagen in deze periode met familie, de activiteiten van onze PKN-gemeente rondom kerst en het samen zingen, voor de rest waren mijn kerstdagen niet eens heel veel anders dan andere jaren.
Wat we altijd heel vanzelfsprekend hebben gevonden gaan we eind volgend jaar als een ongekende luxe ervaren.
Maar Nederland en zijn inwoners kennende zal er dan ook wel weer voldoende te zeuren zijn.

Ik maakte vandaag van alles wat over is gebleven van het gezamenlijke eten van 1e & 2e kerstdag een quiche.
Een 3e kerstdag-quiche.
A.s. vrijdag verschijnt er weer een TBONTB-blog, dan over het sub-menu ‘Koken & Bakken, daarna zal ik het recept voor deze quiche beschrijven én voorzien van foto’s.

Reageren

26 december: Hoop, liefde en geloof.

Omdat ik andere jaren twee weken kerstvakantie had, schreef ik bijna nooit over de kerstdagen zelf; wel over de voorpret, kerststukjes, versieringen, lampjes en kaarten, maar niet over kerst.
Eigenlijk was het ook niet heel spectaculair: 1e kerstdag gingen we gourmetten en 2e kerstdag gebruikten we de pizzarette, met steeds een klein deel van de kinderen, al dan niet met aanhang.
Gewandeld, buiten glühwein gedronken en carols gezongen, een heerlijk spannend potje Kolonisten van Catan gedaan en heel erg genoten van het feit dat het gewoon door kon gaan.
Op  voorhand maakte ik me namelijk  erg nerveus of er toch niet nog een telefoontje kwam. We hoorden mensen die familiebijeenkomsten afbliezen omdat iemand corona had gekregen.
Dan moet je 10 dagen in quarantaine……..

De kerkdienst van 1e kerstdag bekeken we thuis.
Aan die viering werkten ‘the Gents’ mee. Zonder corona zingen die nooit in een kerkdienst, maar nu alle andere optredens afgezegd moesten worden konden wij ze als gemeente een podium bieden.
Dan ben je als PKN-gemeente echt wel verwend als je zo’n groep sterke zangers in je midden hebt.
Maar hoe mooi de liederen ook werden uitgevoerd: het blijft schraal afsteken bij het samen zingen van kerstliederen als we op kerstmorgen met de hele gemeente bij elkaar zijn.
Niet zo mooi als deze mannen natuurlijk, maar wel zo waardevol.
Heb je het gemist? Je kunt het nog terugkijken op Kerkomroep. (Op de Helte, 25 december, 10.00 u)
De heren gaven zelfs nog een mini-concertje na afloop!

Dominee Sijbrand van Dijk had het in zijn overdenking op kerstavond over de hoop, soms ongefundeerd, die ons toch door deze moeilijke tijden heenhelpt.
Koning Willem Alexander benoemde in zijn toespraak de liefde, door Paulus zo lyrisch omschreven in 1 Corinthieërs 13.
Met de kinderen die op 2e Kerstdag bij ons waren voerden we een gesprek over het geloof: hoe heb je je opvoeding ervaren? Hoe kijken anderen tegen ons geloof aan? Wat straal je uit?

Geloof, hoop en liefde, het kwam allemaal even voorbij deze kerst.
Op kerstavond voelde ik gewoontegewijs even aan het bedeltje dat aan een zilveren kettinkje om mijn hals hang.
Het is klein en valt niet erg op; heel soms vraagt er eens iemand naar.
Aan een klein ringetje hangen drie symbooltjes: een kruisje, een hartje en een ankertje.
Ik kreeg het van mijn moeder rond mijn twintigste, op de afbeelding zie je de drie bedeltjes.
Ze zijn dus al veertig jaar oud en vertonen nogal wat kleine krasjes en slijtsporen.
Deze symbooljtes draag ik al veertig jaar met mij mee; in dit weekend werden ze alle drie even expliciet benoemd.
Het deed mij even stilstaan bij het kettinkje dat ik vaak gedachteloos draag, maar dat in al zijn eenvoud zo’n grote zeggingskracht heeft.

Reageren

Pagina 2 van 157

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén