een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Gastblogs Pagina 1 van 3

15 november: Gastblog Hans – Mijn vader.

Bij mijn eerste epistel voor het blog van Ada had ik een tekening gevoegd van mijzelf als ongeveer 11 jarig jongetje, die aan het lezen is.

Mijn vader (J.(entinus) Ponne, geboren 0p 3 oktober 1910) was naast zijn baan als verzekeringsagent, kunstschilder. De zaterdag was heilig, dat was zijn dag en ging hij schilderen; in zijn atelier of bij goed weer trok hij er op uit met de fiets zwaar beladen met verf, doek en schildersezel. Vooral in Meppel bij het schilderen van een stadstafereel bleven mensen kijken en commentaar leveren. Een schilder ziet de werkelijkheid door zijn ogen en die is vaak anders dan die van Jan Publiek.

Zondagmorgen tijdens het koffiedrinken maakte hij van de gelegenheid gebruik om nog even creatief bezig te zijn. Zo maakte hij vaak een aquarel van bijvoorbeeld de bloemen die op tafel stonden of maakte een tekening van iemand uit zijn omgeving. Zo was ik ook aan de beurt. Met een stukje bamboe en Oost-Indische inkt schetste hij gauw een portretje met mijn toen nog volle bos haar en op mijn kruin enkele weerbarstige haren. Toen vond ik dat vervelend, maar nu is het een dierbare herinnering. Lezen deed ik veel, maar geen stripboeken, want dat vond mijn vader geen lectuur. Als toch een stripverhaal thuis werd aangetroffen ging het kacheldeurtje open en verdween het in de vlammen van de eierkolen en keken wij beteuterd toe bij deze rigoureuze daad.

Graag was hij beroepsschilder geworden, maar dat was in die tijd een grote gok. Je moest wel verkopen anders, geen brood op de plank en met 3 studerende kinderen was dat niet te doen, ondanks de minimale financiële steun van de overheid, de zogenaamde BKR- toetsing. Hij was lid van de schildersgroep “ De Oase” te Meppel (hierbij een link naar een artikel daarover op ‘het geheugen van Drenthe) en “Het Drents Schildersgenootschap”  en heeft zowel binnen Nederland als in het buitenland geëxposeerd. Zowel olieverfschilderijen, met vooral het paletmes gemaakt, als aquarellen waren favoriet.

Helaas is mijn vader op 56 jarige leeftijd tijdens een verkeersongeval om het leven gekomen. Het was een prachtige avond en de perenbomen aan de bekende  dokter Larijweg in Ruinerwold bloeiden uitbundig. Als kunstschilder en natuurliefhebber wilde hij nog even van al die pracht genieten. Het was de avond dat onze huidige koning werd geboren. Ik was toen nog maar 18 jaar en begon net een beter contact met hem te krijgen. Alhoewel mijn puberteit niet heftig was, heb je op die leeftijd het gevoel dat je vader ouderwets en burgerlijk is. Later kijk je daar anders tegen aan. Het zou fijn geweest zijn om vader-zoon dingen te kunnen doen, zoals ik dat nu zelf wel mag meemaken. Vooral de eerste jaren voelde het wreed aan, dat er op de 27e april werd gevlagd.

Wat die dokter Larijweg betreft: het verhaal wil, dat op advies van deze huisarts perenbomen werden geplant om de bevolking te stimuleren de peren te nuttigen met als doel meer vitaminen binnen te krijgen. Waarschijnlijk was dat nodig in die tijd en zou misschien nu ook niet onverstandig zijn.

Bijgevoegd een zelfportret van mijn vader met zijn onafscheidelijke kromme pijp.

 

Reageren

2 november: Gastblog Hennie – Belevingsconcert.

De waarde van de dag voor mij was het kantoortje opruimen; dat is wel een jaarplan want zo snel gaat het niet.
Dochter Harma heeft al flink geholpen, maar als het er op aan komt wat betreft papierwerk dan moet je zelf even aan de slag.

Nou dat is heel veel werk, (ik had het ook te lang laten liggen) maar het werd toch wel heel leuk, je vind dan ook dingen van jaaaaren terug zoals van onze Familiedag Waninge, die we elk jaar houden, alleen dit jaar voor het eerst niet vanwege corona.
Deze foto’ s waren van nou ik denk de vierde familiedag want het was mijn beurt ( ik ben de vierde in rij van mijn 7 broers en zussen) en mijn vader en moeder waren er ook bij. (klik op de foto’s voor een vergroting: met huifkarren op pad! Toevoeging Ada: in mijn fotoarchief vond ik ook nog een foto van die familiedag. Klik hiervoor op mijn Instagramaccount.

Onze twee jongste dochters waren er nog niet en dan is het zo leuk om te realiseren dat ze toch wel veel van elkaar hebben.
Het is echt even puzzelen want de neven en nichtjes lijken ook veel op elkaar.
Sommigen pak je er zo uit maar andere konden wel tweelingen zijn. Erg leuk.

Dat was nog niet alles want ik kwam ook nog spullen tegen van mijn moeder toen ze nog in het Beurtschip verbleef.
Een soort boekje van A-4 formaat waar op stond “Welkom op het BELEVINGSCONCERT”.

Ik ben er toen bij geweest; er kwam een groepje vrijwilligers die zichzelf “De Sw!ngband” noemden.
Ze brachten een nostalgisch repertoire in een modern jasje ten gehore en je mocht vooral ook meezingen.
Dan heb je het over de liedjes van vroeger: Avondklokje ( ’t zonnetje gaat van ons scheiden…), De Postkoets (De Selvera’s), De veldmuis, Hutje bij de zee, Twee reebruine ogen en nog een paar. Maar het lied dat mijn aandacht trok was “Werkloze handen van Willy Derby, 1934”nou ik kende het niet, maar vond de tekst heel mooi.
Al de liedjes zijn te vinden op youTube.
De tekst van het lied ‘Werkloze handen’ vind je op dit PDF: Werkloze handen
en hierbij een link naar de  uitvoering van Willy Derby.
Moeder kon ze bijna allemaal meezingen.
Mijn dag was goed.

Hennie.

Klik hier voor het vorige blog van Hennie’s hand: Een nieuwe gast.

 

Reageren

15 oktober: Een nieuwe gast – Hans Ponne.

Onze vrienden Hans en Bea komen af en toe op deze website voorbij: in juli schreef ik over ons uitje naar Frederiksoord. Verder klaverjassen we regelmatig een boom met elkaar, heb ik een blog geschreven over de schilderijen van de vader van Hans en verrast Bea ons af en toe met een recept, zoals de chocoladetaart van begin oktober.
Hans heeft aangegeven ook wel eens wat te willen schrijven, dus vandaag stel ik een nieuwe gastblogger voor: Hans Ponne. Hieronder zijn eerste blog.

Het is herfst en in die periode van het leven bevind ik mij op dit moment.
Een kleurrijk gedeelte van het jaar en het leven, tenminste als je goed van lijf en leden bent. Zo voel ik me wel, al merk ik steeds meer dat ouder worden met zich meebrengt dat niet alles meer gaat zoals toen je 21 was. Maar niks te klagen hoor, want ik doe nog veel op het gebied van bewegen. Zo fiets ik minimaal 2 x per week op de racefiets zo’n 75 km en in de winterperiode zo’n 50 km op de mountainbike. Daarnaast probeer ik wat te hardlopen, maar dat is toch veel meer belastend voor de ledematen als het fietsen. Wel altijd gezellig, zowel het fietsen als het lopen, want dat doe ik in groepsverband.
Lekker bezig zijn en wat kletsen ondertijd.

Dit verhaal is bedoeld voor het blog van Ada, maar ik heb geen zin om de voorgeprogrammeerde vragen te beantwoorden.
Mijn lieve Bea heeft al eens geschreven voor het blog en daarin kun je meer lezen over hoe we elkaar kennen. (Lees hiervoor lezer van de maand – Bea Ponne)

Geboren in Hardenberg, maar getogen in Meppel.
Mijn vader kon indertijd een baan krijgen in Hardenberg, maar mijn moeder kreeg zo’n heimwee, dat we na anderhalf jaar terug verhuisden naar de plaats waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. Hardenberg was in die tijd geen prettige gemeente om te wonen. Er was weinig te beleven en de jeugd ging uit verveling allerlei kattenkwaad uithalen en dat resulteerde in soms gruwelijke baldadige uitspattingen.

Tijdens mijn puberteit werd ik lid van een natuurclubje en dat was de reden om later naar de tuinbouwschool in Frederiksoord te gaan. Een hele fijne periode alhoewel de meeste leerlingen in Frederiksoord of omgeving in de kost waren en daardoor veel meer van het vrije studentenleven konden genieten als ik. Trouw ging ik elke dag op de brommer (Rap “Rotterdams Afval Product”) naar Meppel om, vooral in die tijd, natuurlijk financiële redenen. In de kost gaan was een dure aangelegenheid. Gelukkig heb ik wel in het laatste jaar van mijn schoolperiode tijdens een schoolfeest Bea leren kennen en we zijn nu al meer dan 50 jaar een zeer gelukkig stel en wonen al meer dan 40 jaar in het mooie rustige dorpje Peize.

Een volgende keer zal ik meer vertellen over wat ik bv. gedaan heb voor werk en nu nog doe zoals hobby’s, o.a. clubbladen samenstellen, fotograferen en het werken in een volkstuintje.

Reageren

29 september: Een nieuwe gast!

Sinds september 2016 schrijft er af en toe een gast een blog voor deze website.
Gerard maakt het meest gebruik van deze mogelijkheid, de dochters heel soms.
Vandaag introduceer ik een nieuwe gastblogger: mijn schoonzus Hennie.
Met dit eerste blog van haar hand introduceert ze zichzelf.

Mijn naam is Hennie Doornbos-Waninge, ik ben 62 jaar en de zus van Gerard en daardoor de schoonzus van Ada.
Al 42 jaar getrouwd met Harrie en samen 6 kinderen, (2 zonen en 4 dochters) en 5 kleinkinderen. We wonen op een boerderij die niet meer als zodanig wordt gebruikt, maar we hebben wel paarden, kippen en onze hond Stitch.
Onze jongste dochter woont sinds maart j.l. weer thuis; ze heeft bijna 2 jaar in Noorwegen gewoond met haar ‘schoonfamilie, maar de relatie is verbroken en ‘nu woont ze dus weer bij ons.
Voorheen hebben we een camping gehad, maar door mijn reuma niet meer.
Wel hebben we Poolse of zoals nu Roemeense werknemers in onze accommodatie.

Ik had tegen Ada gezegd dat ik wel van het schrijven ben, dit was naar aanleiding van het feit dat ik een stukje had geschreven in ons kerkblad OpWeg  omdat ik al een tijdje de zondagsbrief maak.
Het was er echter nog niet van gekomen omdat mijn hoofd nog een beetje vol zat.
Nu we in wat rustiger vaarwater zijn gekomen doe ik een poging.
Ik maak nog steeds de zondagsbrief voor de kerk van 1 januari tot 1 juli, ook in deze Coronatijd.
Verder doe ik vrijwilligerswerk in de Palliatieve zorg genaamd ‘De Zonnebloem’ in Altingerhof in Beilen, een soort hospice, maar mag niet als zodanig worden genoemd.
Ik heb hier veel voldoening in, we hebben een leuk vrijwilligersteam en je kunt nog wat betekenen in de maatschappij. Verder ben ik ook actief in de vrouwenvereniging in ons dorpje Hijken, we zijn nu weer bezig om een keer samen te komen met onze 16 leden, met een beetje afstand van elkaar moet dat kunnen en iedereen wil ook graag, je hebt elkaar al zo lang niet meer gezien, nou ja sommigen wel, maar je wilt dan weer even bijpraten.
Onze Presidente is helaas opgestapt en we zoeken nu een vervangster, tja met 16 leden heb je niet veel keus.  Ik zeg altijd “De tijd zal ‘t leren”.

Oktober is toch wel mijn maand, misschien omdat ik dan jarig ben (net als Ada), maar ook vooral om de mooie herfsttinten. Ik hou van de herfst. Ten tijde dat ik dit schrijf op mijn computer is het september en zit ik midden in de ‘perentijd’. Dat houdt in dat er thuis aan de perenbomen heel veel peren hangen, 1 boom met stoofperen en 1 boom met handperen. Nou zijn stoofperen heel moeilijk om te schillen als je reuma hebt, mijn man Harrie schilde ze wel eens en dan hadden we een maaltje. Nu hebben we wel hele mooie stoofperen en heb ik er wat op gevonden dat ook ik ze kan schillen, de “perenschilmachine”. Tja ik wist niet dat ze bestonden, maar het is een uitkomst. zie video: perenschil-machine

Dit is de derde keer dat ik een pannetje vol heb en denk van, ik kan het ook invriezen, echter zover komt het nooit want ze zijn dan al op. Heerlijk, met de schilmachine een scherp mesje en een pan van Herman den Blijker kan het niet mis gaan. Dan heb je alleen nog de smaak, het zijn roodkokers en je doet er normaal gesproken suiker op, maar dat past niet in mijn koolhydraatarm dieet. Dus doen we er wat Natrena in en Canderel poedersuiker van Stevia. Het staat een aantal uren op een laag pitje te garen. Warm zijn ze lekker, maar koud ook.

Ik vind het erg leuk dat ik zo af en toe wat mag schrijven op de website van Ada.

Reageren

15 augustus: Een jaar…..voorbijgegaan.

Er heeft zich iemand gemeld voor het schrijven van een gastblog tijdens de hittegolf-timeout: Gerard!
Dit wil hij vandaag graag met jullie delen:

Vandaag wil ik mijn waarde van de dag delen met jou als lezer.
Vorig jaar op de 15e augustus werd ik verwacht in het UMCG voor een stamceltransplantatie.
Deze week denk ik er vaak aan terug hoe druk ik nog was de dagen ervoor op mijn werk en dat ik vanaf de 15e ineens patiënt was.
Heftig!!
Een periode van drie weken waar ik niet naar uitkeek en die ik niet graag nog eens over doe.
(note van Ada: Benieuwd naar die periode? Hierbij een link naar het blog van 15 augustus vorig jaar)

Afgelopen week bracht ik voor de periodieke controle een bezoek aan de hematoloog en kreeg ik te horen dat de bloedwaarden naar omstandigheden heel goed zijn.
“We kunnen spreken van een succesvolle stamceltransplantatie” was de conclusie.
Ja, de weerstand (witte bloedlichaampjes…) is nog wel laag en het immuunsysteem heeft door de behandeling wel een deuk opgelopen; dat zal ook niet weer helemaal in orde komen. “Voorzichtig blijven” was het advies en “Blijf het onderhoudsmedicijn gewoon doorgebruiken.”
Het succes van de transplantatie is de waarde van de dag voor mij.
Het gaat dus gelukkig heel goed!!

Inmiddels werk ik weer 100% en kan ik, zowel fysiek als mentaal een heleboel aan.
Ik verbeeld mij niks, maar ik ben dankbaar dat het gaat zoals het nu gaat en hoop maar dat het lang stabiel blijft.

Met woorden van Huub Oosterhuis die mij aanspreken wil ik besluiten:

Gij zijt voorbijgegaan,

een vreemd bekend gezicht,

een stuk van ons bestaan,

een vriend, een spoor van licht.

Uw licht is in mijn bloed,

mijn lichaam is uw dag

ik hoop U tegemoet

Zolang ik leven mag.

Reageren

22 juni: Verrassing! Frea’s gastblog.

Na mijn oproep van gisteren meldde zich gelijk al mijn eerste ‘guest’: oudste dochter Frea.

In de categorie ‘Frea’s obsessies’, een verhaal over De Tuin.

In mijn laatste Nottinghamse huis, waar ik samen met Jon woonde, had ik voor het eerst een echte grote tuin. Ik ging helemaal los met planten en zaaien: ik bouwde kleine kasteeltjes van koffiedik en scherpe leisteen stukjes om mijn pompoenplantjes te beschermen tegen de slakken en was uren bezig met heuse veldslagen tegen het onkruid. Het onkruid bleef lang genoeg weg voor een rode biet om te groeien, maar de slakken

Nieuw blad

hadden het idee dat mijn kasteeltjes hun nieuwe landhuisjes waren.
R.I.P. pompoentjes.

Vorig jaar, aan de Padangstraat, hadden we geen buitenruimte.
Officieel niet dan. Er hing wel een noodladder die naar het dak van de schuur van de onderburen leidde. Daar konden wij na een paar keer proberen best makkelijk op en af vanuit het raam. Er bleek daar ook best ruimte te zijn voor een paar tomatenpotten, Jon maakte van ijzerdraad een hele rits hangers voor plantenbakken, en toen hadden we opeens een moestuin. In die ‘tuin’ hebben we meer verbouwd dan in die hele dikke tuin in Engeland, het lastigste was na een biertje weer naar binnen klimmen.

Sinds december hebben we een upgrade: we hebben nu een Echt Balkon. Al gauw hadden

3D planten tetris

we een constructie met kabels en haken tegen de wind, en begon het 3D-planten-tetris: hoeveel groenten kun je kweken op twee vierkante meter? Heel veel, blijkt: we hebben zes soorten kruiden, tomaten (met overkapping tegen de zon, tere dingetjes), courgette, radijs, rucola, sla, een paar preien die heel raar doen (volgens mij hebben ze een vrij losse relatie met zwaartekracht), bosuitjes, een Perongeluk Paksoi, en nu ook drie cantaloupe plantjes(!?).

Balkon met opstijgende radijsjes

Voor bijtjes hebben we twee potten wildbloemen, bakjes lavendel, een Onverwoestbaar Paars Plantje, en nu ook Perongeluk Bloeiende Paksoi. Onze radijsjes hebben inspiratie gekregen, en willen ook heel graag bloeien. Helaas worden ze dan heel bitter, dus pluk ik de hele tijd die bloemknoppen eruit. Behalve van een, want ik ben wel benieuwd wat voor bloem daar uitkomt…

Door al het geplant hebben we inmiddels een huisdier: een echte leaf-cutter bee  (hierbij een link naar meer info over die bij) die af en aan vliegt met stukjes blad om

Hangy boys

in de Perongeluk Paksoi hanger een nestje te maken. Volgens het internet moeten we de pot in de winter in de schuur hangen, dan kunnen ze daar overwinteren, en dan hebben we in de lente zes tot acht baby bijtjes. We gaan zien of we dat aankunnen qua verantwoordelijkheid.

Elke keer als ik bel met familie of vrienden krijgt het telefonisch slachtoffer een rondleiding door onze tuin. Had je die vorige week ook al gezien? Ja maar nu hebben we ook kaneelbasilicum, en de courgette heeft een nieuw blad! Ik stuur iedereen fotos van

versgemaakte rucola-pesto (hierbij een link naar het recept). Als het regent rond koffietijd ga ik alsnog met

Pestooooo

paraplu en al op het balkon mijn koffie drinken om de koriander te inspecteren op bladluis, en ik zet op warme dagen een dekseltje met water buiten voor Polly de Bij.

Ja je zou kunnen zeggen dat ik wel blij ben met De Tuin.

 

 

Reageren

1 september: Gastblog Gerard – dag 12.

Gerard is al weer zover opgeknapt dat hij zelf een blog kon schrijven vanuit het UMCG.

Gisteren (zaterdag 31 augustus) was de 12e dag nadat ik mijn stamcellen heb terug ontvangen. Na die transplantatie ( dag 0 wordt die genoemd) is het afwachten hoeveel hinder ik ondervind van de twee kuren die eraan vooraf zijn gegaan. Vanaf dag 5 tappen ze elke morgen rond zeven uur twee soms drie buisjes bloed af. De uitslag van de essentiële waarden worden nauwlettend gevolgd door een heel team van specialisten en elke morgen besproken met de dienstdoende zaalarts. Als het stabiel is en de bloedwaarden zitten zoals te verwachten nog in dalende lijn, dan is het gesprek met de arts kort. Wat bijzonder dat artsen en verpleegkundigen precies weten wanneer wat zou kunnen gebeuren.
De ‘dalperiode’ zit meestal tussen de dagen 8 en 14.
Nu dus.

Woensdagmiddag kwam een verpleegkundige zakjes plasma aan de infuusstang hangen. “U moet extra bloedplaatjes, meneer Waninge.
En als uw HB onder de 5 scoort krijgt u twee zakjes nieuw bloed.”
Donderdagavond stapte een broeder binnen.
“Ja, ik zal zo met de zaalarts bellen, maar ik dacht: laat ik eerst eens kijken of Waninge ook koorts heeft, dan kan ik dat gelijk met de dokter bespreken.”
En ja hoor, ik had koorts; maar het was niet gelijk zorgelijk.

Verder heb ik veel last ophoesten van slijm.
Ik dacht dat dat nog van het verkoudheidsvirus zou kunnen zijn (daarom lig ik nog steeds in quarantaine), maar de zaalarts twijfelde en liet voor de zekerheid een CT-scan van de longen maken.
Vrijdagmiddag stond er al een een longarts aan mijn bed.
“We zien in uw rechterlong iets dat op een schimmelvlek lijkt…..”
Daarna volgde er over deze schimmelvlek een heel gesprek. Zit dat er al lang?
We kwamen er niet uit.
De arts stelde later die middag voor om toch een ‘long-spoel-onderzoek’ te laten uitvoeren.

Dat is een naar onderzoek, maar ook dat heb ik gistermiddag weer overleefd.
Ik hoop dat het een goed te behandelen aandoening is, maar ik moet nog wachten op de uitslag.

Ondertussen zit ik met al die ongemakken hierboven beschreven dus op dag twaalf.
“De essentiële bloedwaarden” zo sprak de zuster gistermorgen hoopgevend uit “zijn heel goed! Dit zijn de waarden waarmee je ontslagen kunt worden.”
Kijk: daar knap ik van op!

Nu dus nog even afwachten wat de longspoeling aan informatie brengt……

Leuk behang!

Reageren

27 juli: Gastblog Gerard – Terug bij af.

Het is al even geleden; vandaag een gastblog van Gerard.

Wie Ada en mij een tijd lang kent weet dat niet alleen Ada met gezondheidsproblemen kampt, maar ook ik in 2015 heb leren omgaan met een chronische ziekte, namelijk Multiple Myeloom, ook wel de ziekte van Kahler genaamd.

Het was november 2015 dat ik na chemokuren tenslotte een stamcel transplantatie heb ondergaan. Daarna is het herstelproces heel erg goed gegaan. Natuurlijk in de wetenschap dat het een chronische ziekte is en blijft die nog niet valt te genezen, maar er zijn voorbeelden van patiënten waarbij de ziekte heel lang weg blijft. Daar hoopte ik ook op.

Maar helaas: het tegendeel werd afgelopen februari wel duidelijk.
De bloedwaarden gingen de verkeerde kant op en dat is een teken dat de ziekte weer de kop op steekt. De hematoloog gaf aan dat er nog wel tijd was en zo begon ik in april met de behandeling wat inhield:  4 x 4 weken lang immunokuren, ondersteund met medicatie. Het doel … de M-proteïnen (ook wel Kahler-eiwitten genoemd)  tot een minimum terug te dringen, zodat ik  na die 4 rondes kuren weer een stamcel behandeling kan ondergaan.
Inmiddels zijn die verkeerde eiwitten tot een minimum gereduceerd en kan ik mij opmaken voor het volgende deel van het behandelingstraject.

Afgelopen donderdag en vrijdag kreeg ik mijn laatste kuren en a.s. maandag ga ik voor een algehele controle naar het UMCG. Als blijkt dat alle onderzoeken positief zijn,  dan word ik op 15 of 16 augustus opgenomen voor de stamcel behandeling. De afgelopen tijd werd het bij veel mensen in mijn omgeving bekend dat ik weer terug bij af was en weer behandelingen moest ondergaan. Wij hebben al veel steun en lieve reacties mogen ontvangen en dat helpt echt!! De tijd die nu gaat komen is best pittig en Ada  en ik, wij kijken er niet naar uit. Anderzijds wil ik ook dat ik het maar zo gauw mogelijk weer achter de rug heb, dus laat maar komen, ik ben er wel klaar voor.

Daarom wil ik het net als in 2015* nu ook delen met jou als lezer van de Waarde van de Dag. Vanaf 15 augustus word ik, naar verwachting drie weken, opgenomen in het UMCG en zal ik op passende momenten schrijven over de behandeling en over hoe het met me gaat.  Laten we bidden en hopen dat het een succesvolle behandeling mag worden.
Wordt vervolgd.
Liefs: Gerard.

*Gerard schreef vanaf 14 maart 2015 af en toe een gastblog om ons netwerk op de hoogte te houden van het verloop van zijn ziekte.

Reageren

27 oktober: Van gas los (6) – Van gasstel naar inductiekookplaat.

Vandaag weer een gas(t)blog van Gerard over de ontwikkelingen op het gebied van ons gasloze huis. Wil je komen kijken? Op zaterdag 3 en 10 november doen we mee aan de ‘Nationale Duurzame huizenroute’. Je kunt je opgeven via deze website >>>
In juni begonnen we aan onze blogserie ‘Van gas los’, inmiddels zijn er vijf afleveringen geweest.  Hierbij een overzicht van de vorige blogs/onderwerpen:

1. Als er één schaap over de dam is…>>>
over hoe het besluit ‘Van gas los’  tot uitvoering werd gebracht.
2. Kan dat zo maar dan? >>>
over de voorwaarden en de eisen die gesteld worden aan je huis voor ‘Van gas los’.
3. Een DUURzame investering >>>
de CV-ketel eruit, de warmtepomp er in.
4. Back stage >>>
een blik achter de schermen: werkers over de vloer.
5. Zonnepanelen – mooier wordt het niet >>>
over het plaatsen van de zonnepanelen en alle achtergrondinformatie.

Koken zonder gas(6)

Op vrijdag 26 oktober is de gaskookplaat verwijderd en de elektra aansluiting voor inductie koken aangelegd. Dat was nog even spannend, want ooit heb ik bedacht dat ik onder de begane grond vloer geen kruipruimte meer wilde. In het verleden heb ik genoeg rond gekropen onder vloeren en dat is voor een 50plusser geen uitdaging meer. In 2011, het verbouwjaar, heb ik die beslissing genomen. De begane grond vloeren bestonden uit hout, rode baksteen en beton op zand gestort, allemaal niet geïsoleerd. Destijds heb ik het allemaal verwijderd en is er zo`n 35 cm. schuimbeton voor terug gekomen. Al het leidingwerk is aan één stuk in of onder de betonvloer aangelegd. In 2011 hadden we direct moeten kiezen voor een inductiekookplaat. Helaas, dat is niet gebeurd, maar gelukkig kan het nu ook nog.  Afgelopen week vroeg ik Mebatherm om langs te komen en te onderzoeken hoe we een nieuwe elektra groep in de meterkast en een kabel zouden moeten aanleggen naar de kookplaat, zonder kruipruimte en mantelbuis. Willem kwam en

“Hoe is de gasleiding aangelegd?”

had al snel een geweldig idee. “Hoe is de gasleiding aangelegd?” vroeg hij. “Als daar geen haakse bochten in zitten dan trekken we, nadat we het gas er af halen, de kabel door de gasleiding naar de kookplaat.”
Briljant idee vond ik. Ik heb foto`s van de aanleg van de gasleiding en die lieten zien dat het zou moeten lukken.

Gistermorgen kwam Sebastiaan, een monteur van Mebatherm en we waren beiden erg benieuwd of het zou gaan lukken. En ja hoor, zonder trekveer drukte hij de kabel in één keer door de gasleiding. Het gas eraf en de stroom erop!! En omdat er eerst nog een grotere sparing in het aanrecht gemaakt moet worden en wij daarom nog even moeten wachten tot we de inductie kookplaat kunnen gebruiken, had Mebatherm twee elektrische kookplaatjes meegeven. Herald Noot vond het een beetje sneu als we het hele weekend uiteten moesten.
Goede service en erg handig, hoewel….. een keertje naar de snackbar is voor ons ook geen straf.

Op zaterdag 3 en 10 november doen we mee aan de Nationale Duurzame Huizen Route. Ik ben er trots op dat we het zo ver hebben geschopt om van het gas los te komen en dat wil ik graag verder vertellen.
Afgelopen week vroeg iemand mij: “Wat zijn je hobby’s,  Gerard?”
Van alles noemde ik op: zingen, tuinieren, ooit volleyballen en op

Als er één schaap over de dam is…..

het laatst zei ik: “Eigenlijk is het voor mij een grote hobby geworden om zuinig met energie om te gaan en zelf zo veel mogelijk duurzaam op te wekken. Ik ben er een beetje mee besmet geraakt en dit virus geef ik graag door. LET WEL:  dit virus kan geen kwaad, want als er één schaap over de dam is………

Bij Mebaterm gaat het hard, zo lijkt het.

De schapen die afgelopen zomer her en der  in Roden wat grasveldjes leeggraasden liepen op een zeker moment over de dam bij de firma… lachen toch!!
Toevallig of niet: Herald Noot legde het tafereeltje vast en nu fungeert de foto als letterlijke uitbeelding van het toepasselijke oer-Hollandse spreekwoord!

Reageren

12 september: Van gas los (5) – Zonnepanelen; mooier wordt het niet!

Vandaag weer een gas(t)blog van Gerard:

Panelen aan de voorkant: komt krek!

“Wat vind jij van zonnepanelen?”
De meningen over zonnepanelen lopen nog al uiteen. De één vindt het wel oké en de ander wil geen zonnepanelen omdat ze lelijk zijn. Om eerlijk te zijn… ik ben wel heel kritisch als het om zonnepanelen gaat die zichtbaar zijn vanaf de straatkant. Regelmatig roep ik tegen Ada: “Kijk nou!! Wie die panelen heeft gelegd moet z`n werk weer overdoen!”
Dan liggen ze niet goed verdeeld op het dak of liggen ze niet allemaal in één richting,  dus staand en liggend. Voor hetzelfde geld kan het gewoon mooi gelegd worden.

Toen op 30 augustus de mannen van Mebatherm hier voor aanvang van het werk een

Panelen op het platte dak.

bakkie koffie deden heb ik dat ook gelijk maar verteld. Ze pakten het goed op want zij waren zelf ook kritisch op de details. Zo af toe riepen ze mij erbij om te kijken of het naar m`n zin was. Liggen ze er recht op? Evenwijdig op het dakvlak? Allemaal in dezelfde richting (boven en onderkant)? Ze hebben vast wel eens gedacht: “Wat een Pietje Precies!”, maar ze lieten het niet merken. Top kerels en harde werkers. In twee  dagen legden ze 14 panelen vóór, 8 panelen achter en 4 panelen op het platte dak achter.

Enkele tips bij het kopen van zonnepanelen:
Kies voor 1 omvormer per zonnepaneel*
– dan is de opbrengst per paneel te controleren.
– in het geval er schaduw of vervuiling optreedt op één of meer panelen, blijft opbrengst van de andere panelen in stand
– de garantieperiode van bijvoorbeeld  Enphase omvormers is 20 jaar, het dubbele t.o.v. andere omvormers.

Let op de uitstraling van zonnepanelen en het bevestigingsmateriaal.
– zwarte panelen zijn vaak mooier
– zorg er voor dat de beugels en schroeven ook zwart zijn.
– als er een zilverkleurig stripje in zit, leg ze in de zelfde richting.
– verdeel de panelen goed over het dakvlak.

Laat tijdig de meterkast geschikt maken
– Er moet een slimme meter geplaatst worden
– De groepenkast moet voldoende groepen hebben
– De hoofdzekering moet misschien aangepast worden.

Ga met een ervaren ondernemer in zee.
– Je moet een goed gevoel hebben bij de ondernemer
– Ben je niet overtuigd van een goed advies en een goede aanbieding? Vraag een tweede partij om een advies en een offerte.
– Vergelijk geen appels met peren, de goedkoopste aanbieding is niet altijd de beste deal.

Nu genoeg techneuten praat!!
Een volgende keer schrijf ik meer over onze ervaringen over het gebruik van de warmtepomp en de zonnepanelen én over de laatste stap om van het gas los te komen.
Het koken op gas moet nog inductie worden. (opmerking Ada: dan komen er andere potten bij het vuur…. sterker nog: ook ander vuur!)

Het zelf opwekken van stroom is begonnen. Mooier wordt het niet!!

Eén van onze Enphase omvormers

*Een omvormer is een onmisbare schakel in het systeem van zonnepanelen, bekabeling en de  meterkast.
Zodra de panelen zonlicht opvangen en er genoeg opstartspanning naar de omvormer loopt, zal deze in werking treden.
De functie die de omvormer vervult is het omzetten
van gelijkstroom naar wisselstroom.

Benieuwd naar de vorige blogs over dit onderwerp?
1. Als er één schaap over de dam is…>>>
over hoe het besluit ‘Van gas los’  tot uitvoering werd gebracht.
2. Kan dat zo maar dan? >>>
over de voorwaarden en de eisen die gesteld worden aan je huis voor ‘Van gas los’.
3. Een DUURzame investering >>>
de CV-ketel eruit, de wamtepomp er in.
4. Back stage >>>
een blik achter de schermen: werkers over de vloer.

Reageren

Pagina 1 van 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén