een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Borduren Pagina 1 van 3

18 september: Geborduurde onderzetters

In februari 2016 schreef ik een blog  over plexiglas onderzettertjes waar je een borduurwerkje in kon doen. Meer informatie hierover?
Lees dan ‘Tweelingonderzetters en sokkenwol uit Leek’. 
Na de liedboekomslag  wilde ik even wat kleins borduren.
In 2016 had ik een aantal van die plexiglasonderzettertjes gekocht, maar na ‘de tweeling in roodtinten’ had ik er even weer genoeg van. Eind mei zocht ik een restje borduurlinnen op en borduurde drie onderzetters naast elkaar. De eerste was een experiment; ik wilde geen vierkanten of driehoeken maar iets ronds borduren. Dat werd de grote rode bal die op een Pokeball leek.
De andere twee borduurde ik volgens beproefd recept: in het midden beginnen, naar buiten toe werken en verfijnen met zilverdraad. (klik op de foto voor een vergroting).

Eerlijk is eerlijk: die met de rode bal vind ik niet zo mooi.
Hij zit wel in een doorzichtig onderzettertje, maar hij past niet echt bij de anderen.
Die andere twee zijn ook een tweeling geworden: ‘de tweeling in rood en grijs’.
Daarvoor gebruikte ik hetzelfde patroon, maar de kleuren donkergrijs en rood wisselde ik om. Mooi effect geeft het.

Inmiddels ben ik met een nieuw borduurproject begonnen: een omslag waar alle benodigdheden voor een potje klaverjassen in kunnen, zoals daar zijn een scorebloc, een spel kaarten, een pen/potlood en de befaamde ‘Opa-Vrieswijk-Klaverjas-dobbelsteen’. Als de omslag klaar is leg ik op dat blog wel uit waar die dobbelsteen voor is, want bij klaverjassen heb je normaal gesproken geen dobbelsteen nodig.

Reageren

31 mei: ’s Zondags gaat zij naar de kerk, met…….

… een boek vol zilverwerk.
Nou, vol zilverwerk valt wel een beetje mee, maar mijn liedboek heeft sinds kort zilveren accenten. En heel anders dan het zilveren ‘beslag’ dat in het kinderliedje over Kortjakje wordt bezongen.

Een jaar heb ik gewerkt aan een omslag voor mijn liedboek.
Vorig jaar in juni knipte ik een stuk borduurstramien op maat en tekende met potlood de contouren van het liedboek op de stof. Bij Vanderveen in Assen had ik een mooie kleurencombi gezien, dus daar kocht ik een paar strengen DMC. In mijn ‘borduurdoos’ met oude patronen vond ik wat mooie voorbeelden en zo begon ik aan mijn volgende ‘even tot rust komen met een borduurwerkje’-project.

Voorkant

Een uur borduren met daarbij mooie muziek op de oortjes

Achterkant

brengt mij volledige ontspanning. Alles kan ik even loslaten tijdens het maken van mooie patronen met kruissteekjes.

Vandaag dus een blog met veel foto’s: het is precies geworden wat ik in gedachten had.
Vanuit de ruit en de ster van het papieren voorbeeld borduurde ik de vlakken helemaal vol.

Voorkant, rug, achterkant en aan de zijkant nog twee zijflappen om om te vouwen.
Er is geen vastomlijnd plan, al bordurend bedenk ik wat de volgende stap zal zijn.
Geen kant van het borduurwerk is hetzelfde, steeds worden de kleuren en de steken in de omliggende veldjes  afgewisseld.

Het past precies om het liedboek, het zit er als een jasje omheen.
Als finishing touch bracht ik kleine accenten aan met zilverdraad.
Het geeft een luxe, zelfs een beetje middeleeuws effect aan het borduurwerk.
Als (ooh…..  ALS) we weer naar de kerk mogen met elkaar zal ik mij een beetje als Kortjakje voelen,
Met een boek vol zilverwerk.
Lees zilveren kruissteekjes.

Reageren

17 januari: Tea for one.

Donderdag had ik een vrije dag met helemaal niks in mijn agenda.
Dat gebeurt niet vaak; meestal plan ik op mijn vrije dagen wel een ‘koffie-date’, een mini-vergadering, een lunch-buiten-de-deur, iets met één van dochters of (minder leuk) een ziekenhuiscontrôle.
Naast de gebruikelijke donderdagklussen bleven er dus zomaar een aantal uren over, die ik gebruikte voor één van de dingen die ik het liefste doe, maar waar ik eigenlijk alleen in het weekend aan toe kom: borduren.

Als ik alleen thuis ben zet ik thee in een speciaal daarvoor bedoeld thee-potje; het is eigenlijk van Carlijn, maar het staat hier nog.
Het bestaat uit twee delen: een wijd uitlopend kopje en een potje dat daar precies op past.
Je kookt water en maakt thee, je vult het kopje en ook het potje, zodat je 3 ruime koppen thee hebt.

Diep tevreden nestelde ik me op de bank in de namiddagzon.
‘Grande messe des morts’ van Gossec op de oortjes, kruissteekjes op het stramien.

Geen meditatie-cursus nodig; helemaal zen aan de Boskamp op donderdagmiddag.

Reageren

16 januari: Ben ik een luie naaister?

Over het Schoolmuseum in Ootmarsum schreef ik een blog op 30 oktober >>>: toen ging het vooral over lezen, schrijven en rekenen.
Vandaag gaat het over één van mijn hobby’s, namelijk handwerken.
Als het over handwerken gaat hoor je vrouwen vaak gruwelverhalen vertellen over de handwerklessen op de lagere school. Die verhalen hoor je dan vooral van vrouwen die er helemaal geen aardigheid aan hadden en het dus ook niet konden.

Een bloemlezing:
“Je had van die dunne, stalen breinaalden waar de steken door mijn zweethandjes niet overheen konden glijden omdat ik van de stress veel te strak breide!”
“Mijn haakwerkje werd alsmaar smaller,  omdat de steek aan de zijkant niet duidelijk zichtbaar was; die nam ik dus niet op.  Zo ging ik van 20 naar 19 naar 18 stokjes om er bij 9 stokjes achter te komen dat er er iets niet in orde was. De frustratie!”
“Bij het borduren trok ik de draad zo strak aan, dat de stof helemaal naar elkaar toetrok, wat rare ribbels veroorzaakte. Van juf moest ik het weer uithalen. Zelden zulk dom werk gedaan.”
Diep kinderleed klinkt door in die verhalen.
“Ik nam het mee naar huis en daar maakte mijn moeder het af.”

In het voornoemde museum was een kamertje ingericht met handwerkjes die op de lagere school waren gemaakt.
Hoe herkenbaar!
Geborduurde bladwijzers, gebreide hemdjes, gehaakte kruikenzakken,: mijn zelfgeborduurde merklapjes uit 1969 (zie foto’s) hadden er zo tussen kunnen hangen.
Ik raakte niet uitgekeken.
Aan de wand hing een hele grote plaat met een tekening van alle mogelijke borduursteken én een tegeltje met spreekwoorden die betrekking hebben op handwerken.

– Een vrouwenhand en een paardentand zijn altijd in beweging.
– Elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar.
– Ook de beste breister laat wel eens een steekje vallen.
– Een zondagse steek houdt geen week, bij ons in Drenthe beter bekend als: ‘Zundagswark is niet stark’.

Eén spreekwoord staat er niet bij: Lange draden, luie naaisters.
Heeft vroeger ooit een handwerkjuf tegen mij gezegd in een borduurles.
Het idee daarachter is dat je met een korte draad vaker moet afhechten en dat af- en aanhechten is minder leuk dan het borduren zelf.
Bij lange draden moet je in het begin heel hoog ophalen met je arm en heb je meer kans op knoopjes en slijtage.
Gelukkig mag ik al lang zelf bepalen hoe lang mijn borduurdraden zijn.

Reageren

8 augustus: Vakantie-handwerk-dingetjes

In de periode van revalideren en in de vakantie had ik tijd genoeg om te handwerken. Maar het was overwegend mooi weer en ik las veel, het was gewoon niet zulk goed handwerkweer. Twee kleine projectjes heb ik gedaan. Het eerste is het maken van een nieuw tablethoesje. Voor mijn verjaardag kreeg ik een nieuwe tablet en die was te groot voor het geborduurde tablethoesje dat ik ‘Wild, bont en spannend‘ had genoemd. Dat hoesje heeft nu een tweede leven gekregen als omslag om onze bijbel. Het nieuwe hoesje is een gehaakt exemplaar geworden, gehaakt volgens het patroon van de ‘aai-kikker-hoes’ van Frea. 
Dit hoesje haakte ik van lichtgroene katoen. In de naaidoos die ik van mijn moeder erfde vond ik twee mooie knopen en ik haakte er van donkergroen een toer vasten omheen om de contouren te accentueren.

Het tweede projectje is echt wat amateuristisch knip- en plakwerk geweest.
Naast een nieuwe tablet kreeg ik vorig jaar augustus ook een nieuwe telefoon en je raadt het al: het mooie, geborduurde telefoonhoesje met de uiltjes-voering was te klein voor deze nieuwe. Zonde vond ik. Het hoesje lag een poosje op tafel, maar ik kon niets anders bedenken waar ik het voor kon gebruiken. Toen besloot ik dat ik hem wat wijder ging maken, zodat de  nieuwe telefoon er wel in paste. Ik tornde de zijnaden helemaal los en naaide er aan weerskanten twee reepjes wit borduurstramien aan vast en creëerde op die manier zijkanten aan het hoesje. Die zijkantjes borduurde ik vol in de stijl van het eerdere borduurwerk en daarna zette ik ze vast en zoomde de zijkantjes om.
Prutswerk was het..
En het hoesje is ook niet zo mooi als de vorige uitvoering, omdat het ‘klepje’ dat er voor zat en niet meer is, omdat de nieuwe telefoon ook langer is.
Maar nu wordt het wel weer gebruikt.
Niet als ik de telefoon dagelijks in mijn broekzak heb, maar als ik kleren aan heb waar geen zakken in zitten.
Dan zit de telefoon in mijn tas
Heel chique in een geborduurd hoesje.

Reageren

1 juni: Gehaakt haarbandje met een geborduurd bovenkantje.

Vorig jaar op 13 juni >>> schreef ik een blog over een yoga-haardbandje, waar ik een geborduurd bovenkantje voor ging maken.
We zijn nu één jaar verder en ja hoor: het is eindelijk af.

Met yoga ben ik inmiddels al weer gestopt, tenminste, met het yoga in clubverband.
Sinds ik met yoga begon in 2015 heb ik er een gewoonte van gemaakt om iedere dag met yoga te beginnen.
Een minuut of 10, iedere dag.
“Rek- en strek oefeningen” noemt Gerard het.
Men zegt dat als je iets drie weken structureel doet, dat het dan een gewoonte wordt. Van nature ben ik geen ‘beweger’, maar nu ik naar gewoonte iedere ochtend voor het ontbijt die tien minuten yoga doe blijf ik soepeler. Voelt goed.

Ik denk er over om na deze zomer een andere sport te zoeken; of iets op het gebied of yoga, of iets met aquajoggen ofzo.
Nog even over het haarbandje: ik borduurde een soort lange boekenlegger die precies over de bovenkant van het gehaakte haarbandje heenvalt. Het borduurwerkje zit er helemaal aan vast genaaid, als ik hem in mijn haar heb zie je het zwarte gehaakte haarbandje helemaal niet.

Reageren

13 juni: Gehaakt yoga-haarbandje

Maandag. Voor sommige mensen de beroerdste dag van de week, maar niet voor mij.
Op maandag hoef ik niet naar het werk en heb ik ‘huishoud-rommel-yoga-zwem’-dag.
Al een jaar heb ik op maandagmorgen Club-yoga van 09.45 – 10.45 uur.
Mijn hgehaakt haardbandjealflange haar, wat als ik rechtop sta niet voor mijn ogen hangt, hindert mij bij de yoga-oefeningen. Mijn moeder wist dat vroeger al treffend te omschrijven: “Whaarbandje bordurenat he’j dat haor weer veur d’oogn te slier’n.”

Daarom haakte ik vorig jaar een eenvoudig haarbandje.  Klik hier  eenvoudig gehaakt haarbandje  voor een PDF met de beschrijving. (ook heel goed te doen als je nog niet veel ervaring hebt met haken) . Inmiddels heb ik er ook één voor dochter Harriët gehaakt.
Afgelopen week bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om een haarbandje te borduren.
Dan gebruik ik zo’n gehaakt haarbandje als basis en daar naai ik een geborduurd laagje overheen. Geen idee of het wat wordt, maar ik ga het in ieder geval proberen.
Hierbij een foto van het eerste probeersel.
Wordt vervolgd dus.

Reageren

2 juni: Telefoonhoesje af.

Voorkant met opengeslagen klepje

Voorkant met opengeslagen klepje

Vandaag legde ik de laatste hand aan het geborduurde telefoonhoesje.
Het ‘stoffie van Het Goed’ zit er achter als voering en het is goed gelukt.

Vandaag dus veel foto’s en weinig tekst. Als je op de

Hoesje achter, met klepje opgeslagen

Hoesje achter, met klepje opgeslagen

foto’s klikt krijg je een vergroting. Dan zie je ook de accenten die ik heb aangebracht met zilverkleurig draad.
Dat geeft een chique, middeleeuws effect.

hoesje dicht

hoesje dicht

Alsof mijn moderne telefoon in een historisch hoesje zit.

Over dit hoesje heb ik inmiddels vier blogs geschreven: als je het hele proces wil volgen klik dan op 9 maart >>>>,  19 april >>> en 21 mei >>>
Op  9 maart ben ik er mee begonnen, vandaag is het 2 juni. 3 maanden heb ik er dus over gedaan.

Moderne telefoon in een middeleeuws hoesje.....

Moderne telefoon in een middeleeuws hoesje…..

Reageren

21 mei: ‘Stoffie’ van Het Goed

Het GOED in Roden, Ceintuurbaan Noord 119c.

Het GOED in Roden. Ceintuurbaan Noord 119c.

Afgelopen week ging ik even langs bij Het Goed in Roden. Enkele jaren geleden zag je mij nog niet bij winkels met tweedehands spul.
Niks voor mij; dacht ik.
Tot dochter Carlijn er een zaterdagbaantje kreeg. Eerst vond ik het niks. Een uitdragerij vond ik het. “Kom nou eens kijken, mam, het is een hele leuke winkel!”

Ze had groot gelijk. Het was allesbehalve een uitdragerij. Alle spullen goed gesorteerd en mooi uitgestald. Geen vieze dingen.  Het concept is eenvoudig: alles waar je van af wilt kun je daar heen brengen, maar je krijgt er niets voor. Het Goed haalt zelfs een inboedel op als de eigenaar is overleden en de nabestaanden niet in de gelegenheid zijn om het op te ruimen. Ook daar krijg je niets voor en dat is natuurlijk gelijk ook de winst van de keten. Meer weten over de winkel van Het Goed? zie >>>

uiltjesTegenwoordig kom ik er minstens om de veertien dagen. En ik vind vaak de leukste dingen als ik niets zoek. Een mooi kristallen glas. Een boek. Een fotolijstje in een telefoonhoesjebepaalde uitvoering. Een broodtrommeltje.  Een bijzonder kledingstuk. Afgelopen week zocht ik wel iets: een stofje voor de achterkant van mijn geborduurde telefoonhoesje. En kijk nou wat een mooi stukje ik vond: een uit elkaar getornd kussenhoesje met uiltjes. Voor  € 0,95.

Het telefoonhoesje is bijna klaar: de witte gedeelten moeten nog volgeborduurd worden. Op de foto (klik er op voor een vergroting)  rechts zie je hoe het er nu uit ziet. Ik schat nog twee weken.

Reageren

19 april: Kruissteek & Mozart

telefoonhoesjeGisteravond had ik even weer tijd om te  borduren.
Op 9 maart >>> vertelde ik over mijn nieuwe borduurproject.

detail accent zilverdraad

detail accent zilverdraad

Het is de bedoeling dat ik af en toe even een up-date plaats met mijn vorderingen” schreef ik toen.
Inmiddels ben ik al over de helft en het ziet er nu zo uit.
Na ‘Met het mes op tafel’ ging Gerard nog even achter de computer en ik pakte mijn borduurwerk, zocht mijn MP3-speler op en installeerde me op de bank.

Het Requiem van Mozart zette ik aan.
Een ‘o-wat-verheug-ik-mij-moment’.
Want ik heb namelijk een kaart voor een herdenkingsconcert hier in Roden waar dit stuk van Mozart wordt uitgevoerd door de Nederlandse Bach-academie. Dat is op zaterdag 30 april in Op de Helte om 20.00 uur. Het is het eerste concert in een reeks van vier in Drenthe: Assen, Hoogeveen en Coevorden volgen in de dagen daarna. Meer weten? Zie >>>

Mijn broer heeft ook een kaart. Met hem deel ik de liefde voor dit stuk, dit wordt de eerste keer dat we het samen ‘life’ gaan beluisteren. Vandaag als ‘waarde van de dag’ een link naar een stukje uit de film Amadeus >>>. We zien een doodzieke, koortsige Mozart, die de muziek voor het ‘confutatis maledictis’ doorgeeft aan Salieri, die aan zijn bed zit. In dit fragment wordt het stuk per partij opgebouwd. Het is maar zeer de vraag of het zo gebeurd is, maar wat krijg je hier een mooi inkijkje in het complexe muziekstuk.
Als ik het stuk beluister krijg ik bij het ‘voca me’ altijd weer kippenvel.
Nog 11 dagen……!

Reageren

Pagina 1 van 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén