een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Lezer van de maand Pagina 1 van 3

20 november: Lezer van de maand – Wim Bouter

Hoe kennen wij elkaar?
Ik heb daar geen specifieke herinnering aan. Vermoedelijk is dat zo gegroeid als redelijk trouwe Catharinagangers.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben in het Alblasserwaardse dorp Streefkerk in 1944 geboren.
Psalm 116 vers 2 in de oude vertaling luidde “Ik lag gekneld in banden van den dood, daar d’angst der hel mij alle troost deed missen”
Deze overtuiging werd bij mijn opvoeding letterlijk en nogal strak uitgedragen.
Het heeft lang geduurd voor ik Carpe Diem en Memento Mori niet meer als tegenstelling zie.
De herinnering aan een overdenking van Ds.  Hotske Postma doet mij nog steeds glimlachen.
Zij sprak zelden over de Heidelbergse Catechismus, maar haar ietwat ironische uitspraak “Wat een mooi geloof hebben we, we hebben niet alleen alle antwoorden maar bedenken zelfs ook alle vragen voor je” vind ik nog steeds prachtig.

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
In deze volgorde hebben we netjes het hele rijtje afgewerkt.
Sijnie is in het buurdorp Groot-Ammers in 1950 geboren.
Wij zijn in 1974 getrouwd, hebben 4 kinderen gekregen en die gezamenlijk 10 kleinkinderen.
We zijn daar heel erg blij en gelukkig mee.

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen.
In 2002 hebben we onze knopen geteld en ben ik met pensioen gegaan na 40 jaar werken. Sijnie doet nog steeds vrijwilligerswerk bij de wereldwinkel. Ik vul mijn dagen met wandelen, fietsen, lezen en het nieuws volgen. Vooral de politiek en de financiële markten volg ik. Als ik weer eens een linkse politicus hoor beweren dat de verdeling “eerlijker en rechtvaardiger” moet, denk ik aan de ineenstorting van het systeem in Oost-Europa in 1989 en de huidige crises in Venezuela. De uitspraak van Thatcher, de Iron Lady, “Ook andermans geld raakt eens op” is nog altijd actueel.

Wat wil je graag met de lezers delen.
Mijn liefde voor kaas wil ik delen. Je kunt kaas maken, inkopen, veredelen of laten rijpen, versnijden, vermalen, raspen, smelten, verpakken, verkopen en distribueren. Dat was in een notendop samengevat mijn werk. Maar kaas kan je natuurlijk ook eten, daar is het uiteindelijk voor. Je kunt het eten op dungesneden tomaten, basilicumblaadjes, geroosterde pijnboompitten, olie en natuurlijk wat geschaafde parmezaan. Of geitenkaas in warme verse vijgen, een stukje brie in de uiensoep, blauw schimmelkaas in de pittige pompoensoep, spiesjes zeer oude Hollandse brokkelkaas in een varkenshaasje.
Ik wil besluiten met een recept voor een heerlijke kaasfondue. Je doet per persoon 100 ml droge witte wijn, 200 gram geraspte kaas, 3% van het kaasgewicht aan maïzena of een ander bindmiddel, samen met een paar tenen fijngesneden knoflook en een flinke hoeveelheid nootmuskaat in een pan op matig vuur en roeren totdat het bruist. Deze fondue afmaken met een flinke scheut kirschwasser en smullen maar. De traditionele Zwitserse kaas soorten, gruyère en emmentaler, zijn de meest gebruikte soorten voor de fondue, maar vervang of vul deze eens aan met een deel appenzeller of parmezaan. Je kan hier van alles bij serveren, wat je maar lekker vindt. Aardappeltjes, brood, spruitjes, bloemkool, broccoli, ananas enz. Als de kaas er maar aan blijft kleven.

Tips en trucs.
Voor degenen die voor het eerst deze fondue maken, nog een opmerking. Zorg ook op tafel voor een vuurbronnetje onder de pan, zodat de kaas goed warm blijft. Als deze teveel afkoelt is hij niet meer goed eetbaar te maken. Dit in tegenstelling tot andere kaassausen die de volgende dag nog goed kunnen worden opgewarmd.

Voor de kleinkinderen maken we een aparte fondue. Deze bereiden we zonder alcohol. We vervangen de witte wijn dan door mascarpone, en doen er geen kirschwasser in. De roomkaas eerst smelten en dan daar de andere kaas door roeren. Deze ook wat warmhouden op tafel. Restanten hiervan kan je de volgende dag prima opwarmen.

Een andere Zwitserse manier om kaas te eten is raclette kaas verwarmen totdat hij bijna begint te lopen. Dat deed men vroeger in een speciale houder aan de schouw waar een half kaasje in paste. Het gaat ook uitstekend met een koekenpannetje boven wat waxine lichtjes. Ook hier kan je van alles bij serveren. In de supermarkten zijn verpakkingen van 200 gram te koop waar 2 * 5 plakjes in zitten, dezelfde kaas is in Zwitserland en Oostenrijk te verkrijgen in verpakkingen van 400 gram met een gelijk aantal plakjes. Zuinige Nederlanders.
Bij de afbeelding: Regenachtige zondag in de herfst. Raclette en luisteren naar podium Witteman.

Wij hebben altijd gemalen parmezaanse kaas in de diepvries. Met de keukenmachine raspen we stuk parmezaan en een stuk pecorino, dat doen we in een zak, en dan in de vriezer. Net voor gebruik schrapen we met een vork wat we nodig hebben uit de zak. Dit lukt met Hollandse kaas niet omdat die een grote bevroren klomp worden. Maar met deze droge Italiaanse kazen gaat het uitstekend

Vier het leven, vier het uitbundig.

Reageren

20 oktober: Lezer van de maand – Ans van der Laan

Hoe kennen wij elkaar?
We hebben Ada en Gerard leren kennen toen zij onze overburen werden aan de Boskamp in Roden. We hadden meteen een goed contact. Ada en ik zijn toen begonnen met ons wekelijks zwemuurtje op maandagavond in sporthal de Hullen in Roden.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben geboren op 15 juli 1962 in Drachten en toen ik acht jaar was zijn we verhuisd naar Groningen voor het werk van mijn vader.

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
Op 14 april 1983 ben ik getrouwd met Bert van der Laan en op 8 november 1990 werd onze eerste zoon Jeff geboren. Op 14 september 1993 kwam onze tweede zoon Rutger.

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
Inmiddels zijn onze zoons volwassen en Bert is sinds vier jaar met pensioen. Zelf werk ik nog drie dagen in de week bij de Hanzehogeschool Groningen als ambtelijk secretaris bij Bureau Klachten en Geschillen. Dit werk is zeer afwisselend en ik blijf voorlopig nog wel even werken. Er blijft nog genoeg vrije tijd voor ons over om samen leuke dingen te doen. Bert en ik houden van reizen naar het buitenland maar dat is in deze periode helaas niet mogelijk. We blijven optimistisch: wat in het vat zit verzuurt niet.

Wat wil je graag met de lezers delen?
Ik wil graag iets delen over het bedrijf BUKU wat Jeff en Rutger hebben opgericht.

BUKU is een streamingdienst voor studieboeken waarmee je altijd en overal op elk apparaat beschikt over de leerstof van je studie. Alle via BUKU beschikbare boeken zijn digitaal toegankelijk voor een vast bedrag per maand (maximaal 25 euro) met onbeperkt toegang.

Jeff zag tijdens zijn studietijd in Groningen enerzijds dat veel studenten de dure studieboeken niet kochten of oudere versies gebruikten en anderzijds dat de “gekochte” studieboeken vaak niet of maar gedeeltelijk werden gebruikt. Hij kwam dan ook met het idee om een bedrijf op te richten waar studenten geen boeken meer hoefden te kopen maar een abonnement konden nemen. In deze tijd met het leenstelsel is het voor studenten belangrijk om hun schulden niet te hoog op te laten lopen.

“Buku” is het Indonesische woord voor boek. Je spreekt het uit als ‘boekoe’. Lekker kort en, belangrijker, in iedere taal uit te spreken. Dat past bij de ambitie om een wereldwijd educatief platform te worden.

Met BUKU kunnen studenten met een betaalbaar abonnement onbeperkt alle studieboeken gebruiken van het platform; Universiteiten en Hogescholen kunnen daardoor de meest actuele en kwalitatief hoogwaardige studieboeken voorschrijven en uitgevers genereren hiermee stabiele inkomsten. Verder wordt er door de digitalisering van studieboeken een significante besparing op grondstoffen en logistieke kosten gerealiseerd.

Door uitrol in landen waar studieboeken nog meer onbetaalbaar zijn dan in de ontwikkelde Westerse landen, wordt bijgedragen aan het verbeteren van het studieklimaat aldaar. Midden- en Zuid Amerikaanse landen als ook Afrikaanse landen zullen daar het eerst van kunnen profiteren. Op dit moment wordt BUKU naast Nederland gebruikt in Suriname en de Nederlandse Antillen. Verder is BUKU bezig om in een aantal Afrikaanse landen, waaronder Namibië, Malawi, Kenia en Sierra Leone, te starten met de streamingdienst.
Op de foto hiernaast de uitreiking van de Publieksprijs van 2019 van de KVK Innovatie top 100. Meer weten? Hierbij een artikel daarover op Noord Z.

Reageren

20 september: Lezer van de maand – Wimmy Barf

Hoe kennen wij elkaar?
Ada en Gerard heb ik ontmoet via de kerk.
De ZWO. vroeg mensen om mee te werken aan de uitvoering van de jaarlijkse kalender met een schilderij. Dat jaar was het thema ‘vieren’ en dit thema sprak me erg aan want wij zijn behoorlijk van het ‘vieren’!
Elk jaar een weekend met ons gezin, met broers en zussen, met de hele familie, etc.
Op de afbeeldingen: Vieren met het gezin in ‘Corona-tijd’. (klik op de afbeeldingen voor een vergroting.)

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben in 1940 geboren in Drachten en opgegroeid in een warm gezin met 5 kinderen.
Na de middelbare school volgde ik een opleiding voor kleuterleidster in Leeuwarden, later aangevuld met tekenen/schilderen, handvaardigheid en textiele werkvormen, zoals dat toen heette. Na jaren werken met kleuters ben ik overgestapt naar cursussen geven aan  volwassenen op mijn vakgebied, vooral schilderen op zijde, vilten en aquarelleren .

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
In 1963 ben ik getrouwd met mijn vakantieliefde Arend (Ameland) en nog steeds gaan we regelmatig naar ‘ons’ eiland . We hebben 3 zonen, 3 schoondochters en 5 kleinkinderen en vormen samen een hecht gezin. Na Groningen (waar onze kinderen zijn geboren) en Leek zijn we, toen de kinderen de deur uit waren, in 1990 in Roden komen wonen.
Hier wonen we dus al 30 jaar, met heel veel plezier, in een klein boerderijtje aan de Roderweg.

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
Wat de kerk betreft ben ik nog actief in een wijkteam.
De laatste jaren geef ik geen cursussen meer en heb ik me gericht op het werken voor exposities en kunstmarkten.
De kunstmarkten, overal in Nederland, combineerden we met een vakantie met de caravan. Fietsen mee en de omgeving verkennen.
Samen met Arend heb ik daar veel plezier aan beleefd maar nu willen we het toch rustiger aan gaan doen. We stoppen met de kunstmarkten. Volgend voorjaar verhuizen we naar een appartement in Leek. (Op dit moment wordt dat gebouwd en het schiet al aardig op) We hebben net ons huis verkocht.
‘We fietsen graag en houden van musea, theater en zijn een ‘spelletjes gezin’.  Ook knutselen en lezen zijn  favoriet.

Wat wil je graag met de lezers delen?
Van de keuze voor mijn opleiding heb ik ontzettend veel plezier gehad. In ons gezin maar ook met de kleinkinderen.
Met enige verbazing kijk ik nu terug op hoe ik vroeger op school de bijbelverhalen heb verteld. Dat zou ik nu niet meer op die manier doen. Daarin ben ik erg veranderd.
De verandering in denken heeft ook te maken met een ernstige ziekte (borstkanker) die ik meemaakte. Mijn geloven verschoof van de hemel (in mijn jeugd) naar de aarde.
Hier moet het gebeuren. Ik denk na over wat het betekent ‘Een mens te zijn op aarde.
De prachtige film ‘As it is in Heaven’ heeft me veel gedaan en probeer ik in praktijk te brengen. Mijn motto is ‘Vier het leven …vandaag’ en ‘Niet morgen maar nu’, dit naar aanleiding van het boek met de gelijknamige titel van van Wayne W. Dyer.

We genieten (voor het laatste jaar) van onze grote tuin en hopen nog lang samen plezier te hebben van ons nieuwe appartement in Leek.
Onze hobby’s nemen we mee!
Wimmy Barf

Opmerking Ada: Het schilderij ‘Op het leven’ dat Wimmy benoemt in de eerste alinea hangt in onze woonkamer. Een afbeelding daarvan en het verhaal daarbij lees je hier.
Ook dit jaar staat er een werk van haar op de ZWO-kalender en wel bij de maand september. Hierbij een link naar de PKN-website waar in september een afbeelding van die zijdeschildering te zien is.

Reageren

20 augustus: Lezers van de maand – Margreet en Harm Jan Meijer

Hoe kennen wij elkaar?
Ada, gitaarspelende gangmaker op de hoek naast haar kinderkoor. Haar stem en muziek verleiden de kinderen tot enthousiast zingen in Op de Helte. Onze eerste kennismaking.

Waar en wanneer ben je geboren?
Wij zijn beiden geboren in het Groningerland, Margreet (1951) in de stad Groningen, ik op een boerderij in de Woldstreek (1950).

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
In 1968 leerden we elkaar kennen binnen het clubwerk van de kerk. Margreet gaf leiding, ik wilde wel helpen en zo is het gekomen. Later werkte ze in de jeugdhaven van Eenrum. Eind 1972 trouwden we daar in de Dorpskerk in het bijzijn van meer dan 200 clubkinderen en mijn eerste 30 leerlingen uit Oude Pekela.
Na 12 jaar werken in het basisonderwijs volgden 6 studiejaren theologie te Kampen.
Onze eerste pastorie stond in hartje Friesland. Begin1994 kwamen we naar Roden.

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
En nu zijn onze kinderen al weer lang geleden uitgevlogen en na het emeritaat genieten wij van tijd met vrienden, familie, kleindochters die komen logeren en monopoly met onze pleegkinderen.
Misschien is er in de nazomer nog ruimte op het caravanveld van de Ruigenhoek bij Noordwijkerhout.

Wat eigenlijk niet veranderde zijn de contacten met mensen.
Margreet helpt gezinnen uit Syrië, Soedan bij ‘t inburgeren. In Assen verzorg ik de TVG-lessen pastoraat. Verder ben ik consulent van de Edenhof te Een. Verder ga ik regelmatig voor in de omgeving en was ik tijdelijk verbonden aan de Dorpskerk te Eelde en aan de Gorechtkerk te Haren.  Het mooie van het predikantschap is o.a. dat alles niet abrupt hoeft te eindigen.

Sinds zomer 2018 biedt ons huis tijdelijk onderdak aan de activiteiten van Titus, onze zoon, die heel verdienstelijk de lekkerste likeuren maakt. Wie had kunnen dromen dat er ooit nog eens honderden liters alcohol via onze keuken verwerkt tot limoncello hun weg zou vinden naar slijterijen door het hele land. Aan het einde van dit jaar verhuist het circus naar Peize.

Wat wil je graag met de lezers delen?                                                                                   Door corona aan huis gebonden zijn ook wij aan het opruimen geslagen.
Bij wat er momenteel in de wereld gaande is valt het afstand doen van spullen die je niet meer nodig hebt, in het niet. Opeens staan er tien meter minder boeken op m’n werkkamer. En het voelt nog goed ook!

Eigenlijk vermoed ik dat dit opruimen nog slechts het begin is van wat er in de hele wereld, in ieder geval in ons leven, zal gaan veranderen. De leefwijze van ons, bevoorrechte mensen drukt zwaar op de schouders van miljoenen armen. Corona leert ons: alles heeft met alles te maken. Wat wereldwijd beschikbaar is dient eerlijker verdeeld te worden. Wij zullen grote stappen terug moeten doen. Dan gaat het om wezenlijk meer dan die anderhalve meter of wel of geen mondkapje. Het gaat om helend aanwezig zijn in de wereld, zoals Jezus dat praktiseerde. Die uitdaging zal mensen van verschillende culturen en tradities op een nieuwe manier met elkaar verbinden. Wat ons bij al deze ontwikkelingen hoop geeft is dat jonge mensen in het zoeken naar oplossingen voorop lopen. Daarbij verdienen zij onze steun. Zo kan deze crisis een nieuw vertrekpunt worden naar een rechtvaardige wereld voor al haar bewoners.

Met een hartelijke groet,                                                  Margreet en Harm Jan Meijer

 

Reageren

21 juli: Lezer van de maond – Freerk Wiechers.

Moi lezers,

Op verzuuk van Ada stört ik mij in de wondere wereld van de blog. Veur mij as beliedend digibeet weer wat neis.
As streektaolvrijwilliger bij het Huus van de Taol kan’k muilijk aans as in het Dreints.

Hoe kent wij mekaar?
Ada en ik kent mekaer al lange, umdat ze een schoonzussie is van mien dochter Ali die mit Roelof Waninge trouwt is.

Waor en wanneer bi’j geboren?
Ik bin Freek Wiechers, bouwjaor 1944 en wone in een butenwieke van  Eemster en daor he’k mien hiele leven al woond. 

Verliefd, verloofd, getrouwd?
Daor woon ik saemen mit mien vrouw Ilonka en ankomen november bi’w 54 jaor trouwd.

In welke levensfase zit ie nou, hoe breng ie joen dagen deur?
In mien warkzaome leven bin ik  boer west. Een keuze die a’k nou niet meer zul maeken. Ik bin achterof bliede da’k de ofslag richting de uutgang neumen heb.
Ie moet wel slim gemotiveerd wezen um nou nog boer te willen wezen.
Ik vul mien daegen mit het onderhold van huus en hof en tot oens beiders tevredenheid wat mit mien vrouw “umme klokkern” (muilijk te vertaolen). Ik leze, zinge en jaege graeg. Zoas gezegd keurnoot, zo hedde dat vrogger, bij het Huus van de Taol. Al jaoren schrief ik stukkies in het Dreints in oenze buurtkraante en het Drents Jagersblad. Onze 3 kiender en 8 kleinkiender kriegt ook de volle aandacht. Gelokkig woont ze allemaole nog zo’n beettie “um de hoek”.

En um de zoveule tied brenge wij de karkbloemen naor meinsen toe, want hen de karke gaon doe wij mit zien beiden ook graeg.

Mien motto: blief geleuven, hopen en liefhebben, al wi’k die anti-jacht meinsen soms wel achter het behang plakken…

Buren

“Ik moest huilen”, zee mien buurvrouw. Zij en heur (vrouwelijke) partner* deden een verhael over een ontmoeting mit jaegers in de Ardennen. Ze waren an de kuier in de bossen daor, toen ze bredties zagen waorop angeven was dat er die dag van 13.00 tot 15.00 ure ejeugen zul worden.

Het was nog maor twelf ure, maor daor verscheen het jachtgezelschap al. Op hoge toon weur vraogd wat ze hier deden. Haren ze niet zien dat er die dag ejeugen zul worden? Toen de dames bedeesd zeden dat het nog gien ien ure was, kregen ze de wiend van veuren: “Altied het zölfde gemieter mit die stomme wieven, die de boel saboteren wolden. Wegwezen en rap, aans stunden ze veur heur zölf niet in!”

Toen de vrouwlu, finaal overdonderd, vreugen waor ze dan hen mussen, beulde zo’n Walalloniër dat ze hier ook komen waren en maor mussen zien waor ze hen gungen. Iene, net wat meer meinse as de rest, duudde heur an waor ze langes kunden gaon, maor de rest tastte al naor het geweer, net as plietsie Jalving dat döt naor zien pestol, as hij iene “uut de leerzen wil schieten”. Mit trillende bienen meuken de dames dat ze wegkwamen, weg van de “jaegers”.

Mit plaetsvervangende schaemte he’k het verhael anheurd. Net zo’n domme streek as die gaorenklöpper in Limburg die veur het oge van hiel Nederlaand die half verzeupen varkens dood scheut. (Alhoewel die varkens het toch niet redt haren). In oenze buurtkraante he’k maor ies weer wat PR bedreven.

Ik mus deinken an een uutzending van Ina’s Nacht op de Duutse NDR, waorin Ina (Müller) en een vrouwelijke gast, snukkend van ’t lachen zeden: “Gott hat zuerst der Mann geschaffen (geschapen), aber dann hat er Sein Fehler (fout) corrigiert und hat die Frau geschaffen”. Dudelijk, al ken ie ook gien Duuts. In de Ardennen klopte dat wel aordig.

Wij zaten genugelijk bij mekaer, naodaw mit een köppeltie buren bloemenzaod zeid haren veur een “bloemenrijke berm”. Der was veurig jaor niet veule van terechte komen, umdat het zeibedde kloeterig was en de veugels het zaod ook ontdekten, maor het is goed veur de biending in de buurte. Een mooi allegaartie van volk. Het is goed daj daor mit in de kunde koomt, dus wij brunchten nao het zeien dat ’t een aord haar. Alleman kwaamp an zien of heur trekken: woorden as biologisch, vegetarisch en flexitariër kwamen veurbij. Allent de aspergesoep völ mij niet toe: laf!

Men wet da’k jaege, maor wij gunt mekaer oenze ofwiekings, starker nog: Mien buurman, drei huzen wieder en boswachter bij Staatsbosbeheer, giet al een paer jaor mit mij reeën tellen. En ik moet zeggen, die man hef er slag van. Hij hef een beste kieker (zij sukkelt niet bij SBB) en sprek ze feilloos an. Ik huve allent maor te schrieven en hij zet nao ofloop zien haandtiekening. Wij telt dus eerlijk en onofhankelijk!

De aandere buren zeden dat ze drok op wild waren, dus die he’k  een ente en gaanze börst geven en die pochten der geweldig over. Zo doej dat…

Freerk

* In oens kleine dörpie woont twei stellen van het zölfde geslacht m/v en ik bin der wies mit dat ze veur honderd percent accepteerd bint. Nooit ien onverteugen woord!

Noot van Ada:
Trouwe lezers wit dat d’r al ies eerder een verhaol van Freerk’s haand op mien website hef staon, toen under de titel ‘Filistijnen’. Daorin schref e over zien kleinzeunen die een nichie (onze Carlijn) op bezuuk kregen. Veur de liefhebbers: hierbij een link naor dat blog met het verhaal van Freerk Wiechers  >>>

Reageren

20 juni: Lezer van de maand – Henk Kouwenberg

Hoe kennen wij elkaar?
Ik heb meer dan dertig jaar op basisschool ‘de Haven’ gewerkt.  Ada en Gerard leerde ik al gauw kennen als actieve ouders. Ook heb ik nog met Gerard in de kerkenraad gezeten, hij als diaken en ik als ouderling. Eens, net voor de morgendienst begon, liep Gerard ijlings naar de microfoon en haalde Mattheüs 5:16 aan. “U hoeft uw ontstoken lamp niet onder de korenmaat te stellen, maar het is ook niet nodig om uw autolichten te laten branden tijdens deze dienst. Van wie is de auto met nummerbord ** ** **?”  “Je mag ook wel de preek dadelijk doen”, stelde ds. Vellekoop direct voor.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben op 29 september 1948 in Den Haag geboren.

Verliefd, verloofd, getrouwd?
Ik ben op 19 december 1973 getrouwd met Ella.
We kregen een zoon, Machiel, toen we in Gouda woonden. Onze dochter Muriël is in Groningen geboren. Zij had een ernstige hartafwijking (Fontan) en weinig kans om volwassen te worden, aldus de arts. We hebben ook twee leuke kleindochters.

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
Vanaf december 2008 ben ik vrijwilliger bij de boekenmarkt.
In de loop; der jaren heb ik tal van aangeleverde boeken zelf kunnen kopen, ook voor Ella en mijn eigen kast puilt al aardig uit.
Doordat Muriël door een mislukte operatie aan haar hart een hersenbeschadiging opliep door zuurstofgebrek was zij ook verstandelijk gehandicapt geworden. Toen zij opgroeide kregen we te maken met instanties voor mensen met een beperking. Muriël is op haar zesde jaar nogmaals geopereerd. Haar hart is a.h.w. omgebouwd. Het is een wonder dat ze nog leeft, want al haar lotgenoten uit haar leeftijdsgroep zijn allang overleden. Zij schijnt de enige in NL. en daarbuiten te zijn die nog functioneert met een zgn. Hancock-klep. Ze is nu 43 jaar. Dankzij goede medicijnen en zorg door UMCG en huisarts is ze nog steeds een vrolijke en geestige dochter. Gaandeweg werd ik vrijwilliger bij Flotar Roden , De brug provincie Groningen, medezeggenschap bij de Zijlen/dagbesteding en tenslotte secretaris bij Toegankelijk Noordenveld voor iedereen. Ik heb altijd veel belangstelling gehad voor geschiedenis en godsdienst. Verder help ik mee aan het onderhoud van Natuurschoon Nietap. Daar is ook een labyrint op de voormalige hertenweide. Het heeft een lengte van 570 m. Met enige moeite kan een scootmobiel er ook overheen.
Meer weten over zulke labyrinten? Hierbij een link naar een website met meer informatie.

Wat wil je graag met de lezers delen?
Als onderwijzer heb ik de gangbare bijbelverhalen vaak aan de schoolkinderen verteld.
In die tijd waren er zes keer per jaar zgn. kerk-school-gezinsdiensten. En dan in twee kerken tegelijk. Ik kan me nog een voorval uit Gouda herinneren. Toen wilde een meisje bidden voor de dode mensen die naar de hel gingen. Haar ouders waren bondsleden, bleek later. Toen ik haar zei dat ze zich geen zorgen hoefde te maken over de hel en de duivel was haar vader heel kwaad op me. Toen is er bij mij wel een knop omgegaan.

In de loop der jaren heb ik me verdiept in de ontstaansgeschiedenis van de Bijbel en van het Christelijk geloof. Via o.a. de boekenmarkt heb ik inmiddels meer dan een meter boeken over dit onderwerp verzameld. Het is verbazingwekkend hoeveel  godsdienstwetenschappers zo divers hun licht hebben laten schijnen over Bijbel en christendom. Zo wist ik nooit dat er maar zeven brieven van Paulus echt door hem geschreven zijn. Geen dominee die dat ooit vertelde. Ook lees je dan dat er nog vele andere, gnostische geschriften niet in de bijbel werden opgenomen, omdat de machthebbers dat niet wilden. Onwelgevallige geschriften werden vernietigd. Gelukkig werden in 1947 de Dode zeerollen gevonden, in kruiken verstopt in een spelonk. Heel leerzaam is bijv. het Thomas-evangelie. In de Bijbel kom je tal van merkwaardigheden tegen. Ik heb ook de brieven van Bram Moerland gelezen. Hij schrijft: “Het doet er ook niet toe welk geloof je aanhangt, dat wil zeggen: onder welke spirituele boom je schuilt. Wat telt zijn je daden, als de vruchten van de liefde die in jou woont.”
Hierbij een link naar de website van Bram Moerland.

Wijlen Klaas Hendrikse schreef: “Geloven in een god die niet bestaat”. Hij legt dan uit dat het koninkrijk van God “ontstaat”, tot leven komt, als mensen met elkaar invulling geven aan hun leven. Ik ervaar dat bijvoorbeeld als ik  samen met de vrijwilligers en de leden van Flotar met gehandicapte kinderen zwem of met een groepje samen ga koken.
Toewijding = geloven.

Reageren

20 mei: Lezer van de maand – Zwanny Kamp.

Hoe kennen wij elkaar?
Toen mijn man en ik in 1987 in Roden kwamen wonen, zagen we Ada voor het eerst in de kerk Op de Helte een kinderkoor leiden. Ze viel meteen op door haar enthousiasme. Pas veel later leerden we elkaar goed kennen, toen Ada, ook heel enthousiast, ging meehelpen als webmaster van onze kerkelijke website, waar ik ook al jaren aan meewerkte.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben in 1943 geboren in Uithuizen en tot mijn trouwen in het ouderlijk huis gebleven. Na de MULO te hebben afgerond, ging ik werken bij verzekeringskantoor ‘De Auto Onderlinge’. Misschien nog bekend bij een enkeling?

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
Ik werd verliefd op Henk en we zijn, zoals dat toen hoorde, eerst verloofd en toen getrouwd in 1963.
Even een rekensommetje, ja ik was nog maar 20 jaar jong en dit jaar kunnen we ons 57ste trouwjubileum vieren!

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
Mijn leven als ‘bejaarde’ voelt niet echt als een ‘rustige oude dag’. Geen sprake van, want gelukkig zijn mijn dagen volop gevuld met activiteiten in en om ons huis. Voor de kerk doe ik met veel plezier vrijwilligerswerk op het gebied van ICT, zoals de website, Kerknieuws en beamteam. Mijn hobby’s zijn lezen, fietsen en vooral ook het vrijwilligerswerk.


Wat wil je graag met de lezers delen?

Toen we trouwden gingen we wonen in Bedum. Man Henk had zoals dat heet een ‘goede baan’ in de accountancy. Toen ik in verwachting was van onze eerste, stopte ik met mijn baan. Dat moest wel, want oppas was er niet. We kregen 2 kinderen, een dochter en een zoon en hebben 23 jaar met veel plezier in Bedum gewoond. Ik heb een paar jaar gewerkt als bejaardenhulp en daarna administratief werk gedaan voor mijn man, die mede-eigenaar werd van een bedrijf. Daarbij kwam later de computer goed van pas!

Toen de kinderen ‘het huis uit gingen’ vanwege studie, hadden we wel zin aan verhuizen naar een plaats in Drenthe met een mooie fietsomgeving. Dat werd dus Roden, Elswout 1. Manlief ging minder werken en we genoten volop in deze mooie omgeving. We dachten zo’n 10 jaar hier te blijven, maar dat is inmiddels bijna 33 jaar en we willen hier nooit meer weg als het aan ons ligt.

Zoals in ‘mijn levensfase’ al is te lezen, besteed ik veel tijd aan vrijwilligerswerk voor de kerk. Soms rol je van het één in het ander. Ds. Theo van Beijeren vroeg mij omstreeks 2004 of ik wilde helpen bij het opzetten van een kerkelijke website. Dat leek me wel interessant omdat ik voor Passage een website bijhield en nog steeds bijhoud. Voor Passage help ik ook mee in een liturgiegroep en maak, samen met nog iemand, het maandelijks krantje.

Ook rolde ik in de opmaak voor Kerknieuws en in het secretariaat van Stichting Kerknieuws. Voor Kerknieuws  werk ik, zeer plezierig, samen met Dick de Jong.

Toen de beamer in Op de Helte kwam, ging ik helpen met presenteren en zo gaat het dan verder. Na de renovatie van de Catharinakerk kwamen daar schermen voor het presenteren en ook daarbij ging ik helpen al was het mijn bedoeling alleen de roosters voor hulp bij beeld en geluid samen te stellen.

Wat het vrijwilligerswerk zo plezierig maakt, is het samenwerken met zoveel fijne mensen.

We zitten nu midden in de Coronacrisis en houden vanuit de Catharinakerk onlinediensten. Gelukkig kunnen we met drie ervaren medewerkers beeld en geluid realiseren, daarbij gestimuleerd en geïnspireerd door onze zeer gewaardeerde predikanten.

In ons privéleven volgen Henk en ik soms met zorg, maar vooral met veel bewondering het leven van onze kinderen. Onze dochter heeft, na veel omzwervingen in de wereld o.a. voor Artsen zonder Grenzen, haar plek gevonden in Amsterdam, waar ze nu werkt voor een onderwijsinstelling voor volwassenen.

Onze zoon woont in Deventer. Hij begeleidt als hovenier jongelui die graag weer in het arbeidsproces willen worden opgenomen. Zijn vriendin werkt als ICT-er in een ziekenhuis. Lieve kinderen die bezorgd zijn over ons: “Voorzichtig zijn hoor en hulp nemen als het werk te zwaar wordt! Pas goed op jullie zelf” enz. enz. Goed bedoeld natuurlijk, maar ja….

“Hebben jullie kleinkinderen?”; wordt ons wel eens gevraagd. Nee, die hebben we niet en omdat het voor onze kinderen geen probleem is, maken wij dat er ook niet van.

We hopen nog lang samen te kunnen genieten in ons fijne huis en de mooie omgeving van Roden en vooral betrokken te blijven bij onze kerk, waar we allebei niet zonder zouden willen.

Ada, succes verder gewenst met jouw interessante blog. Fijn dat ik ‘lezer van de maand’ mocht zijn.

Zwanny Kamp

Benieuwd naar ‘onze’ website? Hierbij een link.

Reageren

20 april: Lezer van de maand – Henk van Donk

Hoe kennen wij elkaar?
Ik ben de partner van dominee Sybrand van Dijk en als zodanig dus meeverhuisd naar Roden/Roderwolde. Tijdens de kennismaking heb ik Ada en Gerard leren kennen en verder ken ik Ada van de cantorij.

Waar en wanneer ben je geboren?
Op 30 november 1956 ben ik geboren in Leiden.

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
In 1999 heb ik Sybrand leren kennen; we zijn sinds 2002 getrouwd.
Ik heb drie kinderen en zes kleinkinderen en een kleinkind op komst.

In welke levensfase zit je nu? Hoe vul je je dagen?
Ik mis mijn beide benen en zit daarom vaak in de rolstoel.
Deze rolstoel bepaalt mijn mogelijkheden en dat zijn er vele.

Wat wil je graag met de lezers delen?
Wat ik graag met jullie wil delen zijn de mogelijkheden die het leven een mens biedt  als je ze maar pakt.

Ik heb als kind de MAVO doorlopen en kreeg als advies om naar de HAVO te gaan. Bij het afscheid van de MAVO vertelden de leraren dat het niet uitmaakt wat ik ging doen want ik kon eigenlijk alles en was breed geïnteresseerd.
Dat hadden zij goed gezien.
Mijn inschrijving bij de HAVO  werd om een of andere reden afgewezen en vond mijn moeder het een goed idee als ik ging werken.

Mijn eerste baan was op de administratie van een keukenbedrijf. Vervolgens kwam ik op eigen verzoek in het leger terecht waar ik sportleraar wilde worden maar ik bleek totaal ongeschikt voor het leger. Na deze mislukking ging ik op de bank werken. Daar verdiende ik het zout in de pap niet en heb toen gesolliciteerd als laborant bij Nutricia. Daar volgde ik ook de  opleiding voor laborant. Wij woonden in Alphen aan den Rijn en wilden graag een eigen woning. Dat was daar niet mogelijk dus verhuisden wij naar Oudheusden waar ik als computer operator bij Dupont kon gaan werken.

Wandelen in de herfst

In de avonduren ben ik computercursussen gaan volgen. Ik kon een baan krijgen als programmeur bij de Agfa in Rijswijk en verhuisden wij terug naar Alphen aan den Rijn. Uiteindelijk werkte ik mij op tot programmeur-analist.
Toen kwam de PC in beeld en daar was ik totaal niet in geïnteresseerd. Ook de computer business was ik zat. De laatste jaren als programmeur volgde ik in de avonduren de opleiding tot kunstenaar bij de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag.

Na mijn afstuderen wilde ik niet de eenzaamheid van een kunstenaar in zijn atelier en ben ik minder gaan werken en werd vrijwilliger bij een instelling voor gehandicaptenzorg. Daar ging mijn interesse naar toe en ben ik in een sneltreinvaart van hulp op de woning na diverse tussenstapjes vwb opleidingen uiteindelijk gaan studeren voor Orthopedagoog op de Universiteit in Leiden.  In 2010 studeerde ik daar af.
Als orthopedagoog ben ik bij de MEE gaan werken totdat mijn lichaam het liet afweten.

Mijn nieren werkten niet meer en moest ik drie dagen in de week gaan dialyseren.
Tot 2016 want toen kreeg ik een nier van Sybrand getransplanteerd. Inmiddels ben ik ook  geopereerd aan mijn schildklier, is mijn aorta vervangen, kreeg ik diverse bypasses en zijn mijn benen geamputeerd. In 2014 mijn eerste been en in 2016 mijn tweede been.
Werken als Orthopedagoog ging niet meer en omdat mijn energie weer terug kwam ben ik in 2016 weer gaan schilderen; ik was tenslotte kunstenaar. Met veel plezier werk ik nu aan mijn schilderijen en niet onverdienstelijk.
Toevoeging Ada: de twee afbeeldingen op dit blog zijn werken van Henks hand. Klik op een schilderij voor een vergroting).

Zomer

Wij wonen  in de pastorie in Roderwolde waar een gigantische tuin bij is: dat is van mij ook een grote passie. Samen met Sybrand kunnen wij daar onze energie en liefde voor de natuur in kwijt. Al het werk doet Sybrand en ik kan ervan genieten. Intussen heb ik mijn draai wel gevonden in Roden en Roderwode. Ik ben lid geworden van de kunstenaarsvereniging Verkuno  en de schilderclub TSR. Ook het zingen heb ik weer opgepakt en nu zing ik  samen met o.a. Ada in de cantorij van onze kerk.

Al met al heb ik in mijn leven veel hobbels moeten nemen maar vond het altijd weer een uitdaging om er positief uit te komen.
Als ik terugkijk heb ik veel ambachten gehad; eigenlijk zou ik nog tuinarchitect willen worden maar dat doe ik maar niet meer.
Ik ben een tevreden mens.

Reageren

20 maart: Lezer van de maand – Tieme Meints

Hoe kennen wij elkaar?
Ada is de zus van onze schoonzoon Henk. Henk is getrouwd met onze jongste dochter Annette. We komen elkaar daardoor regelmatig tegen op verjaardagen e.d.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben op 2 mei 1941 geboren in Assen en heb daar mijn hele leven gewoond. Aardig om te weten is dat mijn vader (die al 66 jaar(!) geleden is overleden) een vurig voorstander van de zgn ‘vroegdoop’  was. Ik werd op vrijdag 2 mei om half 10 ’s avonds geboren en zondagsmorgens (4 mei) lag ik om half 9 al in de kerk om gedoopt te worden!

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
Ik ben al 56 jaar getrouwd met Coby en we hebben samen 4 kinderen of eigenlijk 5 want ons eerste kind (Nienke) is tot ons verdriet vlak na de geboorte overleden. Verder hebben we 6 kleinkinderen in de leeftijd van 9 tot 19 jaar.

In welke levensfase zit je nu? Hoe vul je je dagen?
Ik ben al ruim 20 jaar met pensioen. Ik heb gewerkt bij de Belastingdienst (12 jaar) en bij het onderwijs (bestuurskant)  (27 jaar). Op oudere leeftijd heb ik nog theologie (HBO) gestudeerd in Windesheim (Zwolle). Ik zat 20 jaar in de gemeentelijke politiek en nu doe ik vrijwilligerswerk (bezig met afbouwen), ik lees, schrijf en studeer. Als het weer goed is gaan we fietsen of wandelen of we vieren vakantie in eigen land. Gelukkig weet ik niet wat vervelen is.

Wat wil je graag met de lezers delen?
Als je wat ouder wordt (ik ben 78!) dan kan het haast niet anders of je denkt wel eens na over wat er na het leven komt. Eén ding in dit leven is zeker: we zullen allemaal met het sterven te maken krijgen. Van onszelf maar ook van onze geliefden, bekenden enz.  Logisch dat je je dan afvraagt: ’Wat staat ons te wachten?’

Vorig jaar stond in één van de kranten die ik lees een erg interessante (zomer)serie  interviews met ‘bekende en onbekende  Nederlanders’  over ‘allerhande levensvragen’.

‘Wat stelt u zich voor bij de hemel?’

Eén van de vaste vragen was: ’Wat stelt u zich voor bij de hemel?’
De antwoorden waren meestal boeiend maar uiteraard totaal  verschillend. Veel christenen denken dat hun toekomst in de hemel ligt. Dat is ook zo maar ik geloof in een hemel die hier op aarde is. Dat laatste wordt door velen vergeten. Zij stellen zich voor dat ze vanaf hun sterven meteen voor eeuwig rond Gods troon staan met palmtakken in de hand en Zijn lof zingen. De straten in die hemel zijn van goud. De vernieuwde aarde speelt  in hun voorstelling geen rol. Ik moet niet denken aan die palmtakken en die straten van goud.  In  het Bijbelse toekomstbeeld speelt echter de nieuwe aarde waarop gerechtigheid woont wel degelijk een wezenlijke rol. Er zal dan,-  anders dan nu het geval is-  geen kloof meer bestaan tussen hemel en aarde. Ze zullen een eenheid vormen. Op deze nieuwe aarde, die één is geworden met de hemel zullen we niet rondom Gods troon staan te zingen. Jesaja 65 :21 en 22 zegt  dat er op de nieuwe aarde huizen gebouwd zullen worden  en wijngaarden geplant. Er zal gewoon gewerkt worden: maar wel ontspannend. We zullen zelfs wijn drinken met Christus (Mattheus 26:29) . Dat spreekt me wel aan!

Maar wanneer ‘begint’ die nieuwe hemel en nieuwe aarde? Meteen bij het sterven (‘van stonde aan’) zoals  de Catechismus (zondag 22) zegt of , zoals in de Bijbel staat   (1 Thessalonicenzen 4 : 13-16): als Jezus terugkomt:  ‘ Bij het geluid van de bazuin. Dan staan eerst de gestorvenen op uit de dood. En daarna mogen wij die nog leven, ook komen. Vanaf dan zullen we altijd bij Hem zijn’. In onze Geloofsbelijdenis staat : ‘Ik geloof in de opstanding van ons lichaam en in het eeuwige leven’.

Maar wat er tussen sterven en opstanding gebeurt is een mysterie. Niemand kan er een afdoend antwoord op geven. We weten het niet. Volgens deskundige theologen verblijven onze doden in de ‘sjeool’(= graf, dodenrijk). Waar God ook is! Psalm 16:10 zegt dat God mij in het dodenrijk niet zal verlaten. En Psalm 139: 8 zegt dat God zelfs in het dodenrijk is. Hij laat ons niet los!  De hemel ‘begint’ niet bij de dood maar ‘pas’ bij de wederkomst van Christus als Hij verschijnt in heerlijkheid en majesteit. Hij zal (weer onze Geloofsbelijdenis)  ‘weerkomen om te oordelen levenden en doden’

Het is  goed om aan de hand van de Bijbel eens te kijken of  hierover iets van licht te vinden is. Is Jezus bij zijn opstanding uit de hemel gekomen?  Ik denk het niet. De Geloofsbelijdenis zegt dat Hij na Zijn sterven is ‘nedergedaald ter helle’. Met ‘helle’ wordt bedoeld: ‘dodenrijk’ of ook wel ‘paradijs’. Jezus zegt  van Lazarus (Johannes 11) en het dochtertje van Jaïrus (Lucas 8) dat ze ‘slapen’ als ze gestorven zijn.

Ik denk dat we tussen sterven en opstanding in een soort slaaptoestand verkeren. Als we gaan slapen hebben we geen idee van tijd. Zo is het ook in de tijd tussen sterven en opstanding.. We mogen geloven dat onze doden veilig zijn, geborgen, gekend bij name.  Het spijt me te moeten zeggen dat er over onze overleden geliefden veel wordt gezegd wat kant nog wal raakt. Goedbedoeld, zeker! Maar bijvoorbeeld de gedachten dat de overledene ons doen en laten hier kan volgen of de overtuiging dat opa ons ziet vanaf zijn wolk  zijn-met permissie- onzin. Een bijzonder tekst is Prediker 9 : 5 :’De doden weten niets’. Ook Psalm 6: 6 spreekt over het dodenrijk waar God niet wordt gelooft.  Psalm 115 : 17 zegt hetzelfde. En Psalm 88 zegt dat het dodenrijk het ‘land der vergetelheid is.

De dood is niet uitzichtloos! Integendeel zelfs! Paulus zegt in 1 Korinthe 15 : ‘Als er geen opstanding der doden was dan zouden allen die in Christus ontslapen (= beginnen te slapen) zijn, verloren zijn. Ons leven nu en ons leven straks zijn  niet twee levens die niets met elkaar te maken hebben. Er is continuïteit tussen nu en dan. Het gaat om een en hetzelfde leven. Ik las ergens dat de dood alleen maar  een tijdelijke onderbreking is, als een pauzetoets op een cd-speler. Als die toets ontgrendeld wordt, speelt de cd weer verder.

Er staat ons nog heel veel te wachten! We mogen uitzien en verlangen naar een hemel op

Eens, als de bazuinen klinken!

aarde! Waar gerechtigheid woont! (2 Petrus 3:13). Dat lijkt me geweldig!! Dat we dan verlost zijn van een wereld die bol staat van de ongerechtigheid. Openbaringen 21:3 zegt dat God dan bij de mensen zal wonen. Hij zal alle tranen van hun ogen afwassen. Er zal geen verdriet en pijn meer zijn. Wanneer?
Eens als de bazuinen klinken en de graven openbreken.
Jezus Christus, gist’ren heden.
Komt voor eens en komt voorgoed.

Naschrift.
Half november 2020 is Tieme overleden.
Klik hier voor een blog over de dankdienst voor zijn leven.

Reageren

20 februari: Lezer van de maand – Theo van Beijeren

Hoe kennen wij elkaar?
We kennen elkaar van de kerk in Roden. Ik leerde Ada kennen via het wijkteam waar zij deel van uitmaakte en later hebben we elkaar uitvoeriger leren kennen, zowel in de websitegroep als persoonlijk.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik kwam in 1951 als oudste in een gezin met zeven kinderen ter wereld in Leeuwarden, waar ik ook mijn jeugd en schooltijd heb doorgebracht. Daarna verhuisde ik naar Kampen voor de studie theologie. Ik ben vervolgens in Wijhe, Wieringerwerf en Roden predikant geweest; in die laatste plaats wonen we nog steeds met veel plezier.

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
Alle drie, en wel in precies die volgorde. Aly en ik zijn getrouwd in 1973 en hebben vier kinderen gekregen en intussen ook al zes kleindochters.

In welke levensfase zit je nu, en hoe vul je je dagen?
Inmiddels ben ik met pensioen en geniet ik van de vrijheid. De dagen vullen zich vanzelf met wat bestuurlijke activiteiten en wat vrijwilligerswerk voor de kerk in Roden (het kerkblad opmaken) en in de regio (visitatie, wat zo ongeveer neerkomt op gevraagd worden om in problematische situaties in gemeenten te bemiddelen of een oplossing te adviseren). Verder lees ik graag, luister naar muziek, tuinier, we bezoeken concerten, fietsen veel en hebben eindelijk wat meer tijd voor contacten met familie, vrienden en bekenden.

Wat wil je graag met de lezers delen?
Naast de al genoemde tijdsbestedingen houd ik me bezig met het maken en onderhouden van websites. Mijn eigen website bevat veel familiegegevens en stamboomoverzichten van mijn vier grootouders die ver teruggaan. Ook schrijf ik zo nu en dan een blog over uiteenlopende onderwerpen, waarbij regelmatig het thema ‘Genealogie’ terugkomt met alle aardige zaken uit de geschiedenis die ik bij het stamboomonderzoek tegenkom. Daarover wil ik hier iets vertellen.

GENEALOGIE
Een bijzondere achternaam als de onze (van Beijeren Bergen en Henegouwen) nodigt als vanzelf uit tot een duik in het verleden. Waar komt die naam vandaan? Zijn we ook nog familie van Jacoba van Beieren? Het stamboomonderzoek leidt terug tot de eerste helft van de 16e eeuw. Een directe link met het Beierse Huis heb ik niet kunnen leggen, alhoewel anderen de twee ontbrekende generaties op een speculatieve manier hebben weten in te vullen. Ik vermoed dat we afstammen van een bastaardtak; buitenechtelijke relaties van adellijke personen waren toen heel gewoon.

Opmerkelijk is, dat in de stamboomgegevens je ruim dertig verschillende manieren tegenkomt waarop de naam geschreven wordt. De meest bizarre variant heb ik hier als illustratie bijgevoegd; die heeft overigens niets te maken met de geschiedenis, maar meer met een gedachtenkronkel van de afzender…

Tegenwoordig is internet voor de stamboomonderzoeker een geweldige bron. Steeds meer materiaal uit archieven van burgerlijke gemeenten komt beschikbaar, waardoor je via de aktes leuke details op het spoor kunt komen. Zo kwam ik bij een van de voorouders terecht in de Kolonie van Veenhuizen, vond ik bij een andere voorouder een onverwachte woonplaats die me meteen een heel eind verder terugbracht in de familiegeschiedenis en kwam ik bij nog een ander ver familielid een veroordeling tegen wegens een vechtpartij. Een leuke vondst was ook dat een verre voorouder boer is geweest op de Keukenhof, die in die tijd de groenten en kruiden leverde aan het Beierse hof.

Wat ook leuk is wanneer je de stamboomgegevens op een website plaatst, zijn de reacties en vragen die je uit allerlei delen van de wereld krijgt. Zo ontving ik berichten uit Nieuw Zeeland, Amerika, Zweden, Duitsland en uit allerlei plaatsen in Nederland. Die leveren soms interessante uitwisseling van gegevens op.

Een bijzonder onderdeel van mijn speurtocht naar het verleden is het levensverhaal van mijn grootvader, ook een Theo. Een tijdje geleden kreeg ik drie verhuisdozen vol materiaal dat uit zijn archief kwam. Mappen vol foto’s (soms meer dan 100 jaar oud), helaas lang niet allemaal met een beschrijving van de personen. Klassenfoto’s van de scholen waar hij onderwijzer was. Gedichten en verhalen die hij schreef. Een doos met spullen van een jong overleden kind. En nog heel veel meer. Ik ben bezig het te ordenen, en probeer er een levensverhaal van mijn grootvader van te maken.

‘Zoutkeet’ Leiden

Maar dat schiet nog niet zo hard op. Als ik een adres tegenkom waar hij gewoond heeft, probeer ik te achterhalen of dat huis nog bestaat en hoe het er nu uitziet. Als ik een foto uit 1920 met een motorfiets tegenkom, dan zou ik willen weten welk merk dat was. En als iemand in “De Zoutkeet” in Leiden heeft gewoond, maakt me dat benieuwd: waar was die buurt? En waarom heette die ‘Zoutkeet’? Zo zit je zomaar uren op het internet naspeuringen te doen. Dat is trouwens een heel leuke bezigheid, die je veel leert over de geschiedenis en de tijd waarin je voorgeslacht heeft geleefd. Die historische belangstelling heb ik dus met Ada gemeenschappelijk…

En intussen probeer ik zoveel mogelijk vast te leggen op mijn website >>> en via mijn blog door te vertellen. Want ook die passie voor een blog deel ik met Ada. Al moet ik er eerlijk bij vertellen dat ik lang niet zo regelmatig iets schrijf…

Reageren

Pagina 1 van 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén