13 januari: People who suck the happiness out of you.

life is
too short
to spend time
WITH
people who
suck the
happiness
OUT
of you.

Deze tekst stond gistermorgen levensgroot op de beamer in de PKN-viering in Op de Helte.
Het leven is te kort om tijd door te brengen met mensen die het geluk uit je zuigen.
Let op de woorden ‘with’ en ‘out’ die vet gedrukt staan, die samen het woord ‘without’ (zonder) vormen.
De dominee had het al een paar keer voorbij zien komen op Facebook.
Het hoort bij het credo van onze tijd: JIJ bent belangrijk.
Jij moeten shinen.
Andere mensen moeten je daarbij niet in de weg staan.
Andere mensen zijn er  alleen maar ter meerdere eer en glorie van jou: jij moet ontwikkelen, jouw geluk is prior1teit 1.
Je kunt het alleen!
Je kunt wel zonder al die stumpers die het geluk uit jou zuigen.
Dominee Van Dijk vroeg zich af wat er was gebeurd met het woord ‘Solidariteit’,  dat in de jaren ’80 breed werd gedragen.

In zijn overdenking liet hij ons inzien dat we het helemaal niet alleen kunnen.
De mens is hoe dan ook verbonden met zijn medemens: gezin, familie, collega’s, vrienden, buurt, maatschappij.
Vandaag kun je een zelfstandig mens zijn die denkt alles alleen te kunnen, morgen kun je kwetsbaar en afhankelijk zijn van zorg van anderen.
Vertel mij wat.

Vlak voor de zegen kwam er nog een klein stukje kerkdienst dat de hele preek samenvatte.
De voorganger vertelde dat hij ooit in een gesprekskring had gepraat over de vraag: “Wat is mens zijn?” Er kwamen vele beelden voorbij maar de essentie van het mens zijn zat

Liefde geven, liefde ontvangen….

volgens de kring niet in wat men bereikt had of wat men bezat maar: ‘Liefde geven, liefde ontvangen, dat maakt mij tot mens.’
In die groep had een mevrouw gezeten die daarna zei:
“Dat zinnetje heeft mij geraakt, want ik ben de moeder van een zoon met een  verstandelijke beperking die nooit carrière zal maken, die nooit iets zal bereiken, die alleen maar is wie hij is: die liefde geeft en die liefde ontvangt.”

(Afbeelding: Nineva Minova via Pixaby)

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged | Een reactie plaatsen

12 januari: Protheses en bh’s.

Een week geleden zagen we onze vrienden.
De moeder van één hen woonde naast mijn moeder, zij hadden een brief meegenomen; er was voor mijn moeder nog post gekomen.
Die brief kwam van Margreet Dik, Compressie & mammacare specialist.
Zij helpt vrouwen na een borstamputatie met het aanmeten van een prothese en verkoopt daarbij speciale bh’s waar die prothese in kan.
Op haar tachtigste werd bij mijn moeder borstkanker geconstateerd en omdat ze verder nog kerngezond was herstelde ze wonderwel van de operatie en de bestralingen en ze heeft daarna dus nog zes jaar geleefd.
In oktober 2017 is mijn moeder overleden aan de gevolgen van leverkanker,
Ze heeft een vol en rijk leven gehad, we hebben goed afscheid kunnen nemen en we kijken in dankbaarheid terug op haar leven.

De brief van Margreet bracht mij in gedachten even terug naar de jaren voor mijn moeders overlijden, toen ze steeds meer zorg en aandacht nodig had.
Als Margreet kwam (ze komt op verzoek voor afspraken bij mensen thuis) was ik er ook bij, want mijn moeder vond dat soort dingen altijd spannend.
Zuinig als ze was vond ze de bh’s die Margreet verkocht altijd wel duur, maar als ik haar een zetje gaf (“Toe maar mam, je kan het zat doen, waarom zou je bezuinigen!”) kocht ze bij haar prothese twee mooie bh’s.
Ze ging er heel voorzichtig mee om, waste ze met de hand en toen Margreet na twee jaar terugkwam voor een nieuwe sessie, waren die vorige eigenlijk nog best goed.
Maar ze kocht wel nieuwe.

Aan Margreet schreef ik naar aanleiding van de brief een mail.

Graag wil ik je bedanken voor je geduld en voor de aandacht die je had voor mijn  moeder.
Eerlijk gezegd hoop ik dat ik nooit van jouw diensten gebruik hoef te maken, maar als dat ooit aan de orde is zoek ik je op.

Nou dacht ik toch dat ik het verlies van mijn moeder al helemaal had verwerkt….. zat ik toch nog in tranen die mail te typen.

Mocht je belangstelling hebben voor het werk van Margreet: hierbij een link naar haar website>>>.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

11 januari: Tunisch entre-lac haken.

Eind november schreef ik dat een nieuwe uitdaging op handwerkgebied aanging: tunisch entre-lac haken.
Inmiddels zijn we drie maanden verder en heb ik de techniek onder de knie.
Daarbij maakte ik gebruik van deze website >>>
Met de restjes van de ‘chique vierkantjes-deken‘ maakte ik een kussenovertrek; dat ligt nu te shinen op mijn kamer in het jaren ’60-clubstoeltje dat ik nog heb van de eerste huisinrichting van mijn ouders. (zie foto).

Dit kussenovertrek was een oefenproject om de haaktechniek te leren, nu ga ik met deze techniek en heel mooi garen een sjaal haken.
Bij ‘Blij dat ik brei‘ heb ik een bol Unicat garen besteld.
Dat is speciaal garen dat bestaat uit meerdere draden, waarbij de overloop van de verschillende kleuren per draad verspringt. Hierdoor ontstaat een mooi gemêleerd kleurverloop, wat het werkstuk karakter geeft.
Eén bol bevat 900 meter 4-draads, ongetwijnd verloopgaren, de samenstelling is 50% katoen, 50% acryl en kost € 24,95.
Je kunt kiezen uit meer dan 100 kleur-combinaties, maar ik koos voor Tamara (zie foto).
Voor dit garen gebruik ik een deel van mijn verjaardagsgeld; zo’n dure bol garen bestellen voelt voor mij echt als een cadeau.
Gistermiddag heb ik het besteld; ben zo benieuwd wanneer mijn pakje komt!

Naschrift.
Van Jeanet van ‘Blij dat ik brei’ kreeg ik een mail.
Ze hadden de kleur niet op voorraad, die moet besteld worden; kan wel even duren.
Ze wilde wel een foto maken met de kleuren die op dit moment in de winkel zijn, misschien zat daar een alternatief bij?

Lief hé? Maar ik hoef geen alternatief. Ik wacht geduldig de levertijd af.
Ondertussen kan ik nog breien of borduren.
Of lezen. Of muziekmaken.
Of blogs schrijven……. er zijn zo veel leuke dingen!

Geplaatst in Haken, Handwerken | Getagged , , , | Één reactie

10 januari: Ik heb wel wat beters te doen.

In december had ik op een morgen om 09.30 uur een werkoverleg in mijn agenda staan met één van de managers.
Hij kwam wat later; hij verontschuldigde zich daarvoor, hij was bij de school van zijn dochtertje geweest. Het meisje (4) zong in een kerstkoortje en de ouders waren uitgenodigd om te komen kijken. Zijn vrouw had er op aangedrongen dat hij nou eens ging, zij was al zo vaak op school. Hij was geweest, het was erg leuk geweest, maar, zo voegde hij er aan toe: “Ik heb eigenlijk wel wat beters te doen.”

Als door een wesp gestoken vertelde ik hem dat hij nooit iets beters kon doen dan kijken naar zijn dochtertje in een kerstkoortje.
“Niemand zegt op zijn sterfbed: had ik maar meer tijd op kantoor doorgebracht.”
Dat is natuurlijk wel een gek begin van een werkoverleg, maar het had het gewenste effect; hij liet mij op zijn telefoon een filmpje zien van het koortje en hij wees trots zijn devoot zingende dochtertje aan.

Gisteren werd de waarde van mijn dag bepaald door een wandeling in Roden.
Met mijn broer, die herstelt van een longembolie, maak ik sinds begin december wekelijks een wandeling. Soms komt hij na mijn werk in Zuidlaren en dan lopen we daar een stuk, soms ga ik naar Assen en gisteren kwam hij dus in Roden.
Om 10.00 uur zaten we samen aan de koffie en rond 12.45 uur zwaaide ik hem uit, weer helemaal bijgepraat.
Toen moesten de donderdagse klussen nog: boodschappen doen en de wc’s soppen.

Ja, samen wandelen en teuten kost tijd.
Tijd waarin je ook iets anders zou kunnen doen.
Maar niet iets beters.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

9 januari: Gevallen voor ‘the Crown’

In maart 2018, na de hartoperatie, moest ik minstens drie maanden revalideren.
Van zwem-vriendin Ans kreeg ik destijds een DVD-box van de eerste serie van The Crown.
Dat leek haar net wat voor mij; ik was immers ook al enthousiast over Downton Abbey.
Tijdens de maanden revalidatie was het prachtig weer en zat ik heel veel buiten en toen ik in augustus weer aan het werk ging had ik nog maar twee afleveringen gezien.
Eigenlijk weet ik niet zo goed hoe het kwam, maar ook daarna kwam het maar niet van om de serie te bekijken. Wat niet meehelpt is dat Gerard het helemaal niks vindt, dus samen kijken is geen optie en op avonden dat ik in de gelegenheid ben om alleen naar de televisie te kijken vind ik vaak andere dingen ook leuk om te doen. (Zoals bloggen en fotoboeken maken).

Toen ik vakantie kreeg op 19 december had ik een lijstje gemaakt met wat ik in de vakantie wilde doen en één van die dingen was ‘the Crown’ zien.
Inmiddels is de vakantie voorbij en heb ik de hele serie gezien; toen ik eenmaal was begonnen kon ik haast niet meer stoppen, wát een mooie serie.
Net als bij de boeken van Geert Mak heb ik de tablet bij de hand om dingen op te zoeken.
Het verhaal begint in 1947 als Elizabeth II gaat trouwen met de Griekse prins Philip. Het eerste seizoen behandelt de periode vanaf haar huwelijk en loopt tot 1953, als haar zus Prinses Margaret’s haar verloving met Captain Peter Townsend verbreekt.

Zelf ben ik geboren in 1960, dus deze eerste serie speelt zich af in een periode in de geschiedenis die ik niet zelf heb meegemaakt.
Met de huidige queen Elizabeth (nu 93) op je netvlies kun je je bijna niet voorstellen dat ze er in de jaren ’50 zo uit zag als de actrice die haar speelt.  En dat de hoogbejaarde prins Philip, haar man, zo’n ‘angry young man’ was zie je er nu ook niet meer vanaf.
Winston Churchill, minister president toen Elizabeth koningin werd, was tijdens zijn leven al haast een legende, maar in deze serie zien we een aftakelende oude man die zijn positie niet wil opgeven.
Verder ontdekte ik tijdens het kijken een stukje Engelse geschiedenis dat ik nog niet kende: de smogramp die Londen trof in 1952. Weet je ook niet wat dat was? Hierbij een link >>> naar een artikel daarover op Wikipedia.

Het zal niet allemaal helemaal waarheidsgetrouw zijn wat we zien in de serie, maar het komt er wel dichtbij.
Conclusie: ze zijn niet te benijden.
Wat een gedoe; wat een instituut, dat Engelse koningshuis, die mensen worden geleefd.
Aan de andere kant is deze serie voor mij als royalty-liefhebber natuurlijk prachtig.

Als ik nu naar het oude mensje kijk dat Elizabeth is geworden bekruipt me een soort van medelijden. Zoveel plichtsbesef dat je jezelf een fijne oude dag ontzegt.
En waarom? Er zijn immers al drie troonopvolgers……

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

8 januari: Reminder. ’t Lek zo gewoon….

De eerste zaterdagavond van het jaar is standaard gereserveerd voor onze vriendengroep vanuit onze jeugd in Hoogersmilde.

4 fotoboeken – 40 jaar vriendschap.

Deze keer was die bijeenkomst bij ons gepland en zaterdagavond zaten we genoeglijk bij elkaar en wensten elkaar ‘veul heil en zegen veur ’t neie jaor.’
Met twee leden van deze groep ben ik al bevriend sinds mijn puberteit; in die periode zaten we samen in de zondagsschoolleiding.
In 1980, ik was toen 19, organiseerden we met elkaar onze eerste vriendendag op Hemelvaartsdag; een eenvoudige rekensom leert dat wij dit jaar ons 40-jarig jubileum vieren.

Eind 2018 bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om van die veertig jaar een fotoalbum te maken met van ieder jaar een paar foto’s.
Toen realiseerde ik mij al dat dat een hoop werk zou zijn, maar als ik op tijd zou beginnen zou ik het in stukjes kunnen doen: iedere maand 3 jaar of zo.
Vanaf 2007 heb ik mijn foto’s digitaal en ook op datum gearchiveerd, dus dat was niet zo’n probleem, maar van 1980 tot 2006 moest ik alle foto’s uit onze eigen albums scannen.
Steeds haalde ik twee albums tegelijk naar beneden, die ik naast de printer legde. Had ik even tijd, dan scande ik weer een jaar.
Ik hoef vast niet uit te leggen dat dit weliswaar veel werk is, maar ook heel leuk!

Op deze manier kregen we die al die oude albums weer eens in handen en haalden Gerard en ik heel wat goede herinneringen op.
Op de eerste foto’s in het boek zijn we allemaal nog geen twintig, de laatste foto’s zijn gemaakt tijdens ons laatste Hemelvaartsweekend in Aalten. Allemaal 50-plussers.

Vlak voor kerst had ik het fotoboek klaar; ik bestelde vier exemplaren en op 30 december kwam het pakje binnen.
Zaterdagavond heb ik het met een klein toespraakje overhandigd.
In het bijgaande kaartje met een toepasselijke afbeelding van een schilderij van Marius

Toepasselijke kaart…..

van Dokkum had ik gezet: ’t Lek zo gewoon, maor ’t is hiel biezunder: 40 jaor vriendschap.
Het boek werd door de stellen uitgebreid bekeken en ik kreeg complimenten en bedankjes.
Maar daar heb ik het niet voor gedaan: dit boek is bedoeld als reminder.
Kijk eens hoe goed we het hebben gehad met z’n achten en hoe waardevol deze contacten zijn.
Voor ons voelt deze vriendengroep net zo vertrouwd als onze familie; bij rouw, trouw en andere feestjes zijn zij er, naast onze kinderen en broers & zussen altijd bij.

Later dit jaar gaan we met z’n achten een week naar Marokko om dit 40-jarige jubileum te vieren; we kijken er met elkaar ontzettend naar uit!

Om het jubileum luister bij te zetten had ik zelf een Mozart-taart gebakken, gebaseerd op de Mozart-vlaai van Limburgia en geïnspireerd door ‘Heel Holland bakt’.

Biscuitdeeg gemaakt en gebakken in een springvorm en in drie laagjes gesneden, botercreme gemaakt en die tussen de laagjes gesmeerd en afgewerkt met slagroom, advocaat en chocoladevlokken.

Hij was heel erg lekker, maar het biscuitgebak was iets te vast gebleven, dat moet ik een volgende keer anders doen……
Robèrt maar eens raadplegen.

Geplaatst in Alledag | 2 Reacties

7 januari: Nederlands maar dan anders (13)

Het was al even geleden (september) dat ik het vorige deel van deze serie op mijn blog plaatste, maar inmiddels heb weer een blog vol verzameld.
Deze keer begin ik met een aantal ‘moderne spreekwoorden’, die ik las op een blaadje van onze dagelijkse scheurkalender.

– Zij is in dat huwelijk degene die de afstandsbediening vasthoudt.
– Hij heeft twee LinkedIn-handen
– De vinger aan de polls houden
– Waar rook is, is een doofpot
– Joost mag ’t tweeten.
– Door de zure app heen bijten.
– Je eigen Windows ingooien
– Lachen als een vrouw met botox

In de media gaat niet altijd alles goed.
Jeroen Pauw constateerde dat er ‘veel spanning op de ketel stond’.
Iemand in zijn programma was opgegroeid met muziek: “Het is me met de paplepel ingevoerd.”

Op radio 1 werd een telefoongesprek gevoerd met een woordvoerder van Groen Links.
Ze mopperde op een minister die de kool en de geit wilde sparen.
“De minister hinkt op twee benen!”

Carlijn las in een tijdschrift dat een slim iemand zijn hersens op een vreemde plaats had zitten: “Die heeft een goed stel hersens op zijn schouders.”
Dat moet je niet visualiseren.

Van Carlijn kreeg ik ook weer een aantal mooie uitspraken vanuit haar omgeving:
Iemand vond dat hij het goed voor elkaar had: “Ik heb mijn schapen op een rijtje!”
Vriendin Irene hoorde iemand vertellen dat hij zich niet wil laten naaien door oplichtwebsites en dus verder onderzoek ging doen voor hij iets kocht: “Zo ben ik niet in aap gelogeerd.”
Iemand anders wilde zeggen dat iets met veel bombarie wordt gebracht, maar ze neemt het iets te letterlijk: “Dat ging met heel veel bombardement”.

Soms hoor je een hele leuke combinatie van uitdrukkingen.
Bij dit voorbeeld gaat het om een betrouwbaar iemand waar je wel mee voor de dag kunt komen: “Hij is voor mij als een trots in de branding!

Van schoonzoon Jon hoorde ik ook een bijzonder verhaal.
Hij verkeert in studentenkringen en neemt daar ook veel woorden van op.
Toen hij samen met Frea op bezoek was bij vrienden met een klein kindje zei hij dat hij nog ging ‘vreten en zuipen’, waarna de vrienden hem vroegen of hij zijn woordkeuze wat wilde aanpassen aan hun kleine wereldburger.
Jon was oprecht verbaasd. Later zei hij daar zelf over: “Ik was verteld (I was told) dat dat ‘even snel iets eten en drinken’ betekende.”
Een ander prachtig nieuw woord kwam ook uit Jon’s woorden-koker:
hij veronderstelde dat een bos, in vergelijking met de bebouwde kom van een dorp, een ‘beboste kom’ zou zijn.
Al doende leert men en waar gehakt wordt vallen spaanders; in Jons geval heeft iedereen begrip voor zulke uitglijders. Ik moet er erg om lachen.

Klik hier voor een link naar deel 12 >>> uit de serie Nederlands maar dan anders,  daar vind je ook linken naar de delen 1 tm 11. Vergeet niet om af en toe even te kijken op het instagram-account Treintaal. Daar kwam ik vorige maand deze prachtige verhaspeling tegen: “Hij maakt het met de Franse vlag schoon.”

Geplaatst in Alledag | Getagged | Een reactie plaatsen

6 januari: Successtory?

Een politiek verhaal over wie er nu uiteindelijk de ware macht in deze wereld bezit, daarover ging het gistermorgen in de viering in Op de Helte.
Het ging over de drie koningen, over koning Herodus en over Jeruzalem als luisterrijke en machtige stad, die het volgens de voorspelling van Jesaja zou worden.
En daarnaast ging het over onszelf, over ons levensverhaal.
Wat vertellen we zelf over ons leven?
In de praktijk vaak alleen de successtory’s; de miskleunen en vergissingen benoemen we liever niet.
Wat vertellen anderen over ons leven?
Komen we positief uit die verhalen, dan groeien we daarvan.
Worden er negatieve dingen verteld, dan heeft dat ook invloed op ons leven.

Vanmorgen hoorden we uit Mattheus een stukje van het levensverhaal van Jezus, bij wie zijn eigen verhaal en het verhaal dat anderen over hem vertelden precies op elkaar aansloten, waardoor het een ijzersterk verhaal werd.
Het verhaal van de koningszoon, priester en genezer.
Als een koning kreeg hij van 3 magiërs koninklijk goud, als priester kreeg hij heilig wierook en als genezer werd hem geneeskrachtige myrrhe aangeboden.
Zijn verhaal bracht hoop voor heel veel mensen, hoop die werkelijkheid werd doordat in dit verhaal werd geloofd.

De voorganger zei:
Gods belofte wordt heerlijk vervuld’
aan een wereld verloren in schuld
dat wij leren danken daarvoor.

In mijn hoofd buitelen dan de woorden over elkaar heen en ik denk: waar komen die woorden ook maar weer in voor?!? om na 3 seconden te bedenken: O ja! Stille nacht!
Wat een mooie manier om het kerstverhaal te verbinden aan de eerste zondag in januari.

Het is de bedoeling dat we het levensverhaal van Jezus gaan delen en dat dit verhaal ons eigen levensverhaal gaat aanvullen op de plekken waar wij zwak staan.
De predikant sloot zijn verhaal af met de woorden: “Dit verhaal durven geloven en zo ontdekken waar God te vinden is in de verborgen hoeken van ons eigen bestaan. ”

Na de viering was er koffie mét een nieuwjaarsrolletje, waarmee iedereen weer machtig stond te knoeien, zodat de vloer vol lag met ‘krummels’.
Veel handen heb ik geschud, veel ‘veul heil en zegen’ gewenst.
Soms schudde ik een hand van iemand waarbij ik de goede wensen maar moeilijk uit mijn mond kreeg. Mensen die net hun partner hebben verloren bijvoorbeeld. Je wilt hen natuurlijk ook het beste toewensen, maar je weet ook dat het echt niet meevalt.

Zo gaan we ook als gemeente een nieuw jaar in; het begin is er.
Volgende week organiseert de ZWO weer een activiteitenmarkt.
Gistermiddag zat ik daarom alweer kipjes en kuikentjes te haken voor een workshop die ik ga aanbieden. Wordt vast weer leuk. Kerk is namelijk véééél meer dan psaalms & preken.

Naschrift: tijdens de koffie sprak iemand mij aan op het feit dat mijn veters niet goed gestrikt waren. Dat kon ik als kind niet; ik strikte altijd met één lus. Het heeft tot mijn dertigste geduurd voor ik het strikken met twee lussen goed onder de knie kreeg: dat viel samen met Frea’s veterdiploma.
Niemand weet dat.
Geen successtory, dus wordt het niet verteld…..

Geplaatst in Alledag, Kerk & gemeente | 2 Reacties

5 januari: Weer een jaor….

Mijn kerstvakantie was heerlijk.
Aan een vriendin schreef ik dat ik de afgelopen week nog een paar dagen kon ‘dobberen’ en dat heb ik gedaan.
Genoeg te doen maar niet altijd zin om nuttig bezig te zijn.
Maar ook geen zin in de Dr. Denker Kerstpuzzel.
En zelfs geen zin in het voorbereiden en schrijven van een blog.
Niet ‘in the mood’.

Niet depressief, niet apatisch, niks verontrustends, maar gewoon geen zin.
Eerlijk gezegd voor mezelf een toestand waarin ik niet vaak verkeer.
Soms heb ik het tijdens een revalidatieperiode na een hartinfarct: het ‘laat-mij-maar-even-gevoel’. Lekker op de bank, bladen lezen, borduren, breien, haken, televisie kijken.
Alleen de hoognodige boodschappen en huishoudelijke klussen doen die echt even moeten en verder dobberen.

Wel veelvuldig sociale contacten bijgehouden met gezin, familie, en vrienden; we hebben de gebeurtenissen in het afgelopen jaar gememoreerd en uitbundig  in verschillende kringen geklonken op het nieuwe jaar.
Nu is het huis zonder zin weer ‘ontkerst’.
In de woonkeuken staat nog de roos die we kregen op het kerkhof na de begrafenis van Johan Post, (schoon)vader van twee van onze gespreksgroepsleden.
“We geven deze roos aan jullie mee om niet in verdriet te blijven hangen maar je te realiseren dat het leven doorgaat.”

Van mijn boekenvriendin kreeg ik vorige week een app.
Ze had een column gelezen van Wim Beekman in de krant en had aan mij moeten denken.
Het is een mooi geschreven column onder de titel ‘Weer een jaor’ met een zin die me uit het hart gegrepen is:

Mag het nieuwe jaar alsjeblieft ook een gewoon jaar worden? In alle rust, in alle ontspanning. Waarin het komt zoals het komt, en gaat zoals het gaat. Dat je gewoon je best doet en dat je hoopt dat het uiteindelijk goed zal zijn. De weldaad van het gewone.

Wil je de hele column lezen? Hierbij een link naar zijn verhaal op ‘Koudum.nl’>>>
Hij refereert aan een lied van Daniël Lohues ‘Tik tak’.
Klik hier>>> voor een eerder blog daarover van mijn hand, daar kun je het lied ook beluisteren.

Inmiddels heb ik weer zin.
Dit eerste blog in 2020 sluit ik af met een tekst die op het laatste blaadje van onze scheurkalender van 2019 stond.
Gerard las deze tekst voor op oudejaarsavond vlak voor we met elkaar zouden losbarsten in het ‘Bohemian Rhapsody-koor’ van vijf voor twaalf.
Het is een tekst van Toon Tellegen.

Ik denk dat geluk zacht is als fluweel als je het kon aanraken. 
En rood, lichtrood, als je het kon zien. 
En dat het knispert als takjes onder je voeten in een bos in de herfst. 
Als je het kon horen. 
Ik wou dat ik het ergens vond en aan iedereen van wie ik houd kon geven. 
“Wat is dit?” ze zouden grote ogen opzetten.
“Geluk.”
“Hoe kom je daaraan?”
“Gevonden.”
“Wat veel.”
“Het is ook voor een heel jaar!”
“En allemaal voor mij?”
“Ja.”

2020.
366 nieuwe kansen om te genieten en te lachen, lief te hebben en te dromen.
Maak er iets moois van.

Geplaatst in Alledag | Één reactie

24 december: Een engel.

Met kerst zijn ze alom vertegenwoordigd: engelen.

60 engeltjes…..

Dit jaar sturen wij vrienden en familie een kerstkaart met een gehaakt kerstengeltje; zo’n engeltje hebben we vorig jaar gemaakt bij de workshop ‘Engeltjes haken’>>>.

Inderdaad: veel werk, maar ik had een jaar de tijd; aan het eind van de zomer had ik ze klaar.

Wat zegt het woordenboek over engelen?

1. Geest uit de hemel die er uitziet als een mens met vleugels.
2. Gezant van God.
3. Zanger in het engelenkoor op de allereerste kerstdag.
4. Iemand die heel lief en behulpzaam is.

Voorbeelden uit ons taalgebruik:
– Ik heb een beschermengel.
– Hij heeft engelengeduld
– Er zat een engeltje op mijn schouder
– Ze heeft een engelachtige uitstraling
– Alsof er een engeltje over je tong……

Hoe zit dat eigenlijk met engelen?
In de bijbel komen ze regelmatig voor maar anno 2019 worden ze niet meer waargenomen.
Tenminste, niet als ‘een heilig soort gevogelte’ zoals Toon Hermans het zo treffend bezong. Hierbij een link naar een YouTube video waarin hij zingt over ‘mijn engel Gabriël’ >>>
Maar graaf je wat verder dan het oppervlakkige, dan hoor je om je heen verhalen dat engelen er wel degelijk zijn.
Mensen die dodelijke ongelukken overleven en handen van licht hebben gezien.
Mensen die zich voelden ‘opgetild’ op ‘weggeduwd’ bij dreiging van groot gevaar.
Onverklaarbare stemmen, oplichtende gestaltes: getuigenverklaringen te over.

De meningen zijn verdeeld, zoals altijd in mensenland.
De één zegt ‘Engelen bestaan niet’ en een ander zegt ‘Engelen hebben mijn leven gered’.
Je kunt het ook omdraaien.
Vraag niet wat engelen zijn en wat voor jou kunnen doen, maar wees er zelf één.

Met deze digitale kerstgroet sluit ik mijn blogs van 2019 af.
Mijn kerstvakantie is al een paar dagen aan de gang en vanaf vandaag neem ik ook even vakantie van de website: na de kerstvakantie ben ik er weer.
Fijne feestdagen en een gezond 2020!

Geplaatst in Alledag | 2 Reacties