13 september: Vorig jaar om deze tijd.

In deze periode kijk ik dikwijls terug naar vorig jaar.  In de maand augustus werd mijn moeder ziek en half oktober overleed ze.  Als ik nu ’s morgens op de fiets stap op weg naar mijn werk realiseer ik me dat ik vorig jaar al niet meer fietste in de maand september omdat ik na mijn werk vaak nog naar Hoogersmilde reed. Op de Cornelis Clan dag was ze er voor het eerst niet bij. We verdeelden die dag wat laatste spulletjes van haar die nog waren blijven liggen.

Zondagavond reden we op weg naar de verjaardag van een Waninge-schoonzus weer eens over ‘de Smilde’ langs de Drentse Hoofdvaart.
Langs het kerkhof.
Langs Meintjes.
Langs de televisietoren.
Het prikte.
Jarenlang reden we bijna wekelijks langs al die bruggen over die ene ‘schuine brug’; nu komen we er er hooguit nog een paar keer per jaar ’s avonds langs.

Deze zomer heb ik mijn moeders spijkerjasje gedragen (waarvan bij haar de manchetten 2x omgerold waren) en haar opvouwbare paraplu zit standaard in mijn rugtas.  Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik niet even aan haar denk,  omdat er nog zoveel kleine dingen in mijn huis en in mijn leven zijn die me aan haar doen denken. Mijn moeder had bijvoorbeeld zo’n grote voorraad wasmiddelen, dat ik daarvan ook rijkelijk kon uitdelen aan de dochters. Carlijn zei “Toen ik de was had opgehangen rook ons huisje ineens naar Oma!” In onze slaapkamerkast staat een tas vol fotoboeken. Regelmatig zit ik even in zo’n album te bladeren of ik zoek bewust een foto voor een blog. Een uur is dan zomaar om….

De periode van geleidelijke rouwverwerking werd abrupt onderbroken door de hartoperatie in maart; dan zit je hoofd ineens helemaal vol met spanning en zorg. Wat ik nog weet is dat ik blij was dat ik mijn moeder niet meer hoefde te bellen dat ik die by-pass moest ondergaan. Nu ik het hele revalidatie proces heb doorlopen lijkt er weer meer ruimte te komen in mijn hoofd voor bovengenoemde herinneringen. Ik laat het maar gebeuren, het gaat niet gepaard met diep verdriet of heftige emoties.

Sterker nog: heel vaak denk ik aan haar met een glimlach.  Om die enorme voorraad wasmiddelen bijvoorbeeld. Of al die pakken zakdoekjes, inlegkruisjes en Tena-Lady….. en ook met schuursponsjes en Cif kan ik nog minstens een jaar vooruit!

Geplaatst in Alledag | Één reactie

12 september: Van gas los (5) – Zonnepanelen; mooier wordt het niet!

Vandaag weer een gas(t)blog van Gerard:

Panelen aan de voorkant: komt krek!

“Wat vind jij van zonnepanelen?”
De meningen over zonnepanelen lopen nog al uiteen. De één vindt het wel oké en de ander wil geen zonnepanelen omdat ze lelijk zijn. Om eerlijk te zijn… ik ben wel heel kritisch als het om zonnepanelen gaat die zichtbaar zijn vanaf de straatkant. Regelmatig roep ik tegen Ada: “Kijk nou!! Wie die panelen heeft gelegd moet z`n werk weer overdoen!”
Dan liggen ze niet goed verdeeld op het dak of liggen ze niet allemaal in één richting,  dus staand en liggend. Voor hetzelfde geld kan het gewoon mooi gelegd worden.

Toen op 30 augustus de mannen van Mebatherm hier voor aanvang van het werk een

Panelen op het platte dak.

bakkie koffie deden heb ik dat ook gelijk maar verteld. Ze pakten het goed op want zij waren zelf ook kritisch op de details. Zo af toe riepen ze mij erbij om te kijken of het naar m`n zin was. Liggen ze er recht op? Evenwijdig op het dakvlak? Allemaal in dezelfde richting (boven en onderkant)? Ze hebben vast wel eens gedacht: “Wat een Pietje Precies!”, maar ze lieten het niet merken. Top kerels en harde werkers. In twee  dagen legden ze 14 panelen vóór, 8 panelen achter en 4 panelen op het platte dak achter.

Enkele tips bij het kopen van zonnepanelen:
Kies voor 1 omvormer per zonnepaneel*
– dan is de opbrengst per paneel te controleren.
– in het geval er schaduw of vervuiling optreedt op één of meer panelen, blijft opbrengst van de andere panelen in stand
– de garantieperiode van bijvoorbeeld  Enphase omvormers is 20 jaar, het dubbele t.o.v. andere omvormers.

Let op de uitstraling van zonnepanelen en het bevestigingsmateriaal.
– zwarte panelen zijn vaak mooier
– zorg er voor dat de beugels en schroeven ook zwart zijn.
– als er een zilverkleurig stripje in zit, leg ze in de zelfde richting.
– verdeel de panelen goed over het dakvlak.

Laat tijdig de meterkast geschikt maken
– Er moet een slimme meter geplaatst worden
– De groepenkast moet voldoende groepen hebben
– De hoofdzekering moet misschien aangepast worden.

Ga met een ervaren ondernemer in zee.
– Je moet een goed gevoel hebben bij de ondernemer
– Ben je niet overtuigd van een goed advies en een goede aanbieding? Vraag een tweede partij om een advies en een offerte.
– Vergelijk geen appels met peren, de goedkoopste aanbieding is niet altijd de beste deal.

Nu genoeg techneuten praat!!
Een volgende keer schrijf ik meer over onze ervaringen over het gebruik van de warmtepomp en de zonnepanelen én over de laatste stap om van het gas los te komen.
Het koken op gas moet nog inductie worden. (opmerking Ada: dan komen er andere potten bij het vuur…. sterker nog: ook ander vuur!)

Het zelf opwekken van stroom is begonnen. Mooier wordt het niet!!

Eén van onze Enphase omvormers

*Een omvormer is een onmisbare schakel in het systeem van zonnepanelen, bekabeling en de  meterkast.
Zodra de panelen zonlicht opvangen en er genoeg opstartspanning naar de omvormer loopt, zal deze in werking treden.
De functie die de omvormer vervult is het omzetten
van gelijkstroom naar wisselstroom.

Benieuwd naar de vorige blogs over dit onderwerp?
1. Als er één schaap over de dam is…>>>
over hoe het besluit ‘Van gas los’  tot uitvoering werd gebracht.
2. Kan dat zo maar dan? >>>
over de voorwaarden en de eisen die gesteld worden aan je huis voor ‘Van gas los’.
3. Een DUURzame investering >>>
de CV-ketel eruit, de wamtepomp er in.
4. Back stage >>>
een blik achter de schermen: werkers over de vloer.

Geplaatst in Gastblogs | Getagged , | Een reactie plaatsen

11 september: Parijs vóór Haussmann.

Mijn moeder las heel andere boeken dan ik.
Zij was van de streekromans en dan op het laatst ook nog in ‘grote letter’-uitvoering.
Bijna al haar boeken hebben we dan ook naar de Roder Boekenmarkt gebracht; een paar heb ik gehouden uit nostalgische overwegingen.

Van één van die boeken weet ik zeker dat mijn moeder het nooit heeft gelezen. Het is een boek met een hard kaft en je kon zien dat het nog nooit open is geweest.

Het is ‘Het huis waar jij van hield’ van Tatiana de Rosnay en het speelt in het Parijs van vóór Haussman.
Dat vraagt enige uitleg. Het middeleeuwse hart van de stad Parijs is in de 19e eeuw helemaal met de grond gelijk gemaakt, om plaats te maken voor brede boulevards uitlopend op grote pleinen.
Er werden nieuwe, ruime huizen gebouwd; de stadsvernieuwing werd uitgevoerd door Haussman in opdracht van Napoleon III.

In het boek maken we kennis met Rose Bazelet die woont in het oude gedeelte van Parijs. Eerst leek haar huis veilig voor de plannen van Haussmann omdat het naast een kerk stond, maar als het boek begint heeft de buurt ‘de brief’ gehad waarin onteigening wordt aangekondigd.
Heel langzaam ontvouwt het verhaal zich. We lezen dat Rose weduwe is en een dochter heeft en we maken kennis met de mensen die in de buurt wonen; je voelt de ontreddering en de boosheid over het onrecht dat hen wordt aangedaan.

Door dit boek kom je even in een andere tijd. De toenmalige mode wordt beschreven, het standsverschil, de omgangsvormen en het dagelijkse leven in de binnenstad van Parijs.
‘Het middeleeuwse hart van de stad is destijds  met de grond gelijk gemaakt’ is een zin die je hoort als je een stadswandeling in Parijs doet met een gids. Je ziet de brede straten, de mooie pleinen en je hoort de gids zeggen dat het zegen voor de huidige stad is dat Haussmann en Napoleon III destijds hun plannen zo rigoureus uitvoerden.
In dit boek lees je hoe het voor de bewoners geweest moet zijn. Jarenlang in een bouwput wonen. Slopershamers, stof en constant lawaai. Alleen ’s nachts was het stil.
Als het boek uit is heb je het hele levensverhaal van Rose gelezen. Het was een mooi verhaal, maar voor mij was de ‘geschiedenis-entourage’ minstens zo leuk en interessant als het gezinsleven van Rose en haar Armand.

Tip: op donderdagavond presenteert Philip Freriks op NPO2 het programma ‘Een Hollander in Parijs’. Afgelopen donderdag was deel 1, er komen nog 5. Philip neemt je mee naar het 19e eeuwse Parijs; onze dvd-recorder staat al ingesteld op ‘alle afleveringen van deze serie’.

Geplaatst in Lezen | Getagged , | Een reactie plaatsen

10 september: Hier ligt mijn voorvader!

Zaterdag was het open monumentendag.
’s Morgens ging ik met Frea, Jon en Carlijn naar de Mensinge.

Landgoed Mensinge Roden

We liepen door de mooie kamers, waar overal attributen stonden die vroeger door het keukenpersoneel werden gebruikt. Er liepen mensen rond in oude kleding die door de dienstbodes en het andere personeel werden gedragen en er waren foto’s uit die tijd.
Een vrijwilliger liet ons een paar bijzonderheden zien en vertelde ons van alles over de Mensinge. In de keuken trof ik Gerrit Warmelink, collega-vrijwilliger bij de Catharinakerk, maar zaterdag druk met zijn andere vrijwilligers-klus. Op de website van het landgoed vond ik een filmpje waarin Gerrit aan het woord komt. Hij vertelt in het kort de geschiedenis van het huis en zijn bewoners. Hierbij een link naar die website Landgoed Mensinge >>>.

’s Middags was ik zelf vrijwilliger in de Catharinakerk. Ook een monument dus ook de hele dag open. We hadden het er maar druk mee, de belangstellenden liepen af en aan!
Er waren twee jonge kinderen die wat verlegen achter mama stonden. Ik maakte een opmerking over de prachtige glitterschoenen van één van hen; toen vroeg ze mij naar het orgel. Ging er nog iemand op spelen? “Weet je wat? Ik ga de organist even vragen.” Ad wilde wel even wat spelen, ik mocht ook wel met de kinderen boven komen kijken. Hij liet hen zien hoe het geluid van het orgel tot stand komt, liet verschillende onderdelen zien en vroeg toen of ze ook een liedje kenden. Oma stelde “Op een grote paddestoel’ voor. Ad speelde en wij gingen met elkaar het liedje zingen. Beneden stond men gek te kijken:
“Met de beentjes in de lucht!”

Even later kwam er een mevrouw met een stapeltje papieren. Zij had haar stamboom meegenomen, ze stamde af van Deodatus. “Als het goed is, is hier in de kerk zijn grafsteen.” O ja? Zo goed ben ik nou ook weer niet op de hoogte van die stenen……
Maar we vonden zijn grafsteen en we vonden zijn naam op het predikantenoverzicht. Hij was predikant in de Hervormde Kerk van 1647 tot 1696. Bijna vijftig jaar! Daar vallen Theo van Beijeren en Harm Jan Meijer bij in het niet 
De mevrouw was heel erg enthousiast over het resultaat van haar zoektocht. Ze maakte foto’s en vond het heel bijzonder om sporen van één van haar voorouders te vinden.

Rond kwart over drie kwamen er ineens héél veel bezoekers. Dachten wij. Maar het waren allemaal leden van de Cantorij Roden. Wat heerlijk, die gingen een paar liederen zingen.
Sommige bezoekers bleven wel rondlopen en dingen bekijken, maar ook een heel aantal ging even zitten. Luisteren. Ook daar is de kerk voor bedoeld; het is niet alleen maar een prachtig historisch gebouw, maar ook een plek om te zitten, te luisteren en te zingen.
‘Toevallig’ had ik een handwerkje in mijn tas; daar zat mee in mijn handen naast een eeuwenoude pilaar.
Zaterdagmiddag, kwart over drie, haakwerkje, mooie muziek, even een moment van bezinning.

Wat zijn het leuke middagen en wat geniet ik van de gesprekken met belangstellenden en toevallige voorbijgangers. Te weinig was ik er dit jaar bij als gevolg van de nasleep van de by-pass. Volgend jaar draai ik weer gewoon mee in het vrijwilligers-rooster.
Deo volente.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | 3 Reacties

9 september: Afscheid na veertien jaar.

Toen ik in maart in het ziekenhuis lag kreeg ik een paar keer bezoek van onze dominee’s.
Die gesprekken zijn waardevol en helpend voor mij geweest.
Eén van die bezoeken was na de operatie toen ik nog behoorlijk labiel was.
De Turkse mevrouw die naast mij lag (zie 2 april)  sloeg het allemaal gade en vroeg toen de predikant weg was: “Wasj goede vriend?’
Dat zegt iets over hoe voorgangers en gemeenteleden met elkaar omgaan tegenwoordig.

Dit weekend namen we afscheid van Bart Elbert; veertien jaar was hij dominee in Roden; op 23 september wordt hij bevestigd in Beetsterzwaag.
Vrijdagavond was het informele afscheid en o, wat heeft de gemeente hem geplaagd.
Met z’n stiltemomenten, de jaren ’60 muziek, het mediteren, met de Tenach en onnoemelijk veel andere puntjes van milde kritiek die behoorlijk wat lachsalvo’s opleverden. Het programma was rond 21.30 uur aflopen, zodat er nog ruim tijd was voor een gezellig glaasje en de lekkere hapjes waar we op werden getrakteerd.
Je kunt de hele avond terugluisteren via Kerkomroep: 7 september 19.00 u Op de Helte.

Vanmorgen was de afscheidsviering.
Gemengde gevoelens.
Ik was niet de enige die schielijk een traantje wegpinkte.
Bart heeft veel betekend voor onze gemeente en voor Gerard en mij. In moeilijke tijden was hij er ter ondersteuning en in goede tijden zongen we samen de sterren van de hemel.
Frans, voorzitter van de kerkenraad, vatte in zijn afscheidstoespraak de veertien jaar die Bart in Roden heeft gestaan samen: met open mond luisterde ik naar wat Bart allemaal tot stand heeft gebracht, altijd met aanstekelijk enthousiasme. (ook de viering (9 september, 09.30 uur Op de Helte) én de toespraak zijn terug te luisteren op Kerkomroep).
Vanmorgen na de zegen ontroerde hij menigeen door het solo zingen van het lied ‘Vrede wens ik je toe’. Al zingend wenste de gemeente dat ook hem toe en natuurlijk ook elkaar.

Wat een warmte en genegenheid straalde van het afscheid vrijdagavond en van de viering vanmorgen af.
Bart was namelijk niet zomaar een dominee.
‘Wasj goede vriend’.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Één reactie

8 september: Het geheim van Methusalem

Donderdagavond begon op NPO 2 een nieuwe, drie-delige serie met Eric Scherder.
Het geheim van Methusalem>>>.  Dit zegt de EO zelf over het programma:
Zo oud als Methusalem’, zoals het gezegde luidt, worden we weliswaar niet. Feit is wel dat we steeds langer leven. Maar willen we dat wel, zo oud worden? Of zijn we toch bang voor de onvermijdelijke aftakeling? Prof. dr. Erik Scherder gelooft echt dat oud worden én gelukkig zijn, samen kan gaan. Maar blijft zijn wetenschappelijke overtuiging overeind als hij geconfronteerd wordt met de dagelijkse werkelijkheid?

Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.
Een greep uit wat er in de eerste uitzendig voorbijkwam:
– Scherder blijft zelf werken na zijn pensionering, maar een huisarts van 51 was er nu al van overtuigd dat ze dat beslist niet ging doen. Allebei gebruikten ze steekhoudende argumenten.
– We zagen een vrouw van 91 die nog iedere dag achter de bar stond in haar eigen café en een imker van 86 die nog gewoon meewerkte op het bedrijf van zijn kinderen.
– Scherder ging op bezoek bij een echtpaar dat 6 maanden per jaar op een camping zat en er daar een druk sociaal leven op na hield.

Wat mij trof was de constatering van de voornoemde huisarts: “In deze tijd worden we almaar ouder en men beweert dat ouderen steeds fitter worden. De waarheid is dat we wel ouder worden, maar dat er veel mensen daarbij chronisch ziek zijn. Met medicijnen zijn mensen gewoon langer chronisch ziek. Maar wat is dan de kwaliteit van leven?”

Wat ik heb onthouden: blijf moeite doen voor dingen. Daag jezelf uit en leef vooral niet naar je leeftijd. Spring eens uit de band en doe af en toe iets geks: je knapt er van op en het houdt je geest in beweging. Rustig aan doen kan altijd nog: leef je uit.

Ik kijk graag naar Erik Scherder op de televisie.
Hij is een aangenaam spreker en wat hij zegt is soms best moeilijk, maar goed te volgen.
Anders is dat bij zijn boeken.
Van vriendin Sinet kreeg ik ‘Singing in the brain’ en ik heb het half uitgelezen.
Muziek is ontzettend belangrijk voor het menselijk brein, dat weet ik uit ervaring.
Maar erover lezen is iets anders dan het in de praktijk brengen.

Dit boek valt volgens mij onder de categorie ‘vakliteratuur’ en wat Scherder beschrijft is bere-interessant; maar wat er precies in de hersenen gebeurt en welke kwabben worden geactiveerd vind ik niet interessant om te lezen.
En hoe de verschillende hersendelen met elkaar communiceren: het is allemaal veel te moeilijk. Voor mij dan hé?

Dus ik hou het bij zijn uitzendingen. Er komen nog twee afleveringen van Methusalem: op de donderdagen 13 en 20 september.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

7 september: Literatuur of lectuur?

Op aanraden van een vriendin waagde ik mij aan het boek ‘de Heilige Rita’ van Tommy Wieringa. Het boek valt onder de categorie ‘literatuur’.
Nou lees ik heel veel, maar voornamelijk lectuur en heel weinig literatuur; volgens vriendin was het een prachtig boek dus ik ging overstag.

Wat is eigenlijk het verschil tussen literatuur en lectuur? Dit staat er over op Wikipedia:

Literatuur is de verzamelde schriftelijke neerslag van een land of van een periode, voor zover het geschriften betreft die hun waarde ontlenen aan veronderstelde vormschoonheid of emotioneel effect. Het gaat dus om geschriften die gewaardeerd worden als kunstwerken, met name fictie, drama en poëzie. Daarnaast wordt de term gebruikt in de betekenis van vakliteratuur: alle geschriften die over een bepaald onderwerp zijn verschenen. Als dat onderwerp de literatuur zelf betreft, heten de literaire werken primaire literatuur en de vakliteratuur daarover de secundaire literatuur.

Lectuur in de ruime betekenis verwijst naar alles wat gelezen kan worden. Het is dus een verzamelnaam voor boeken, stripboeken, pamfletten, tijdschriften en kranten.  Lectuur in de strikte betekenis is de lagere, populaire vorm van geschreven fictie.

Tot zover de wetenswaardigheden over literatuur en lectuur; dan nu over de heilige Rita.
Op internet kun je heel veel recensies  lezen, dus ik ga het niet allemaal nog eens breed uitmeten.
Het was een prachtig boek. Het was herkenbaar, heel mooi geschreven, er gebeurde van alles en ik las het met veel plezier.
Ondertussen werd ik aan het denken gezet over mijn eigen leven: de relatie met mijn ouders, de invloed van hun ervaringen op mijn leven. de plek waar ik opgroeide, de invloed van anderen op mijn leven, de betekenis van het Christendom en de impact van criminaliteit in onze maatschappij.

Maar.
Met mijn hang naar orde en structuur bleef ik met veel te veel vragen zitten.
Bijna geen enkele verhaallijn werd afgemaakt. Hoe ging het verder met die moeder en heeft hij haar nog terug gezien? Wie spookte er op zolder? Wie waren de overvallers van Hedwiges? Kregen de rechthebbenden de erfenis nou wel of niet? Komt die vader nog weer uit het ziekenhuis?
En dan het laatste hoofdstuk: hoe loopt het af? We weten het niet.

Mensen, ik kan daar niet tegen.
Een open einde en 83 vragen waar ik mee blijf zitten.
Ben ik dan meer van de lectuur? Wat ik zelf iedere dag op mijn website publiceer valt in ieder geval wel onder die categorie.
Lezen is voor mij ontspanning en ik kan ontzettend genieten van boeken waarin je op het laatst te weten komt ‘wie het heeft gedaan’ bijvoorbeeld. Of een historische roman.
Of een ‘Vorsten’. Een ‘Zinnig’ van de Drentse Taol. De krant. Een Linda.
Niet heel intellectueel allemaal, maar dat ben ik ook niet.

Af en toe een literair boek: prima! Geert Mak wordt ook onder de literatuur geschaard en zijn boeken vind ik fantastisch. Maar als je mij in december ziet terugkomen van de Roder Boekenmarkt zal ik toch weer voornamelijk ‘lectuur’ in mijn tas hebben, inclusief een paar fotoboeken van ‘de Royals’.
Voor mij maakt het niet uit of ik literatuur of lectuur lees, het gaat er gewoon om of het onderwerp mijn interesseert en de schrijver mij kan boeien.
Literatuur of lectuur?
Boeien!

Geplaatst in Lezen | Getagged , , | Een reactie plaatsen

6 september: Easy and sad

Soms ben ik niet in de gelegenheid om naar Radio 5 te luisteren; als ik niet in mijn eigen auto zit bijvoorbeeld. Als ik dan zelf een andere zender mag bedenken dan wordt het Radio 1 of Radio 2, maar qua muziek voel ik me daar niet meer thuis.  Als vijftig plusser hou ik het meest van de muziek uit mijn jeugd,  (jaren 70) maar ik kan ook erg genieten van ouder materiaal. Afgelopen week  kwam in de Arbeidsvitaminen Frank Sinatra voorbij met ‘One for my baby and one more for the road’.  Zo worden ze toch niet meer gemaakt?

Frank zingt over het desolate gevoel dat je hebt als je relatie net is verbroken. Je ziet hem in gedachten zitten aan de bar ’s nachts om kwart voor drie. Hij drinkt glas na glas en hij vertelt de barman hoe beroerd hij er aan toe is en vraagt om de muziek wat aan te passen.  “Make the music easy and sad…..”

Easy and sad is wat je hoort als je dit lied beluistert. De ‘vlam’ die hij heeft gevonden moet gedoofd worden, anders explodeert die misschien nog,  dus hij drinkt er nog een voor zijn liefje en één voor de reis.

But this torch that I found
It’s gotta be drowned
Or it soon might explode
So make it one for my baby
And one more for the road

Aan het einde bedankt hij de barman voor zijn luisterend oor.
I hope you  didn’t mind my bending your ear.. .
Wat een melancholie; ik mag er graag naar luisteren.
Het lied is al geschreven in 1943 en door eindeloos veel artiesten gezongen; voor mij is dit de mooiste uitvoering.

Luister naar Sinatra’s versie, hij zingt het ‘easy and sad’….

Geplaatst in Muziek | Getagged , , | Een reactie plaatsen

5 september: Hoch und weit (1)

Vorig jaar hebben Gerard en ik meegedaan aan het projectkoor Agioso van Wim Opgelder in Zuidlaren.
Daarover schreef ik blogs in de serie “Wa-ha-ha-hachet auf!” (zie >>>)

Dit jaar hebben we ons aangemeld voor een vervolg op dit project, dat nu wordt uitgebreid met drie andere stukken, o.a. ‘Machet die Tore weit’ van Telemann.
Halverwege de zomervakantie kregen we de stukken al met de bijbehorende CD: alle partijen afzonderlijk ingezongen door Wim, zodat je kunt oefenen.

yoga met Wim

Alle alt-partijen zette ik op mijn telefoon; iedere dag beluister ik ze in ieder geval één keer, te weten ’s morgens vroeg tijdens de dagelijkse yoga/pilates-oefeningen.
Wim zingt opwekt: “Mache die Tore weit, und die Türen in der Welt hoch, hoch, hoch dass die König der Ehre einziehe!” Bij de rek- en strekoefeningen (ander woord voor yoga/pilates) steek ik precies bij het ‘hoch, hoch’ beide armen in de hoogte en rek me helemaal uit. Op de maat van de muziek werk ik de verschillende oefeningen af.  Op deze manier komt de altpartij dagelijks voorbij en dat vergemakkelijkt het instuderen enorm.

Zondagavond was de eerste repetitie. Tot mijn spijt was Wilma, mijn zangmaatje van de vorige keer, er niet bij, maar aan de andere kant naast mij zat Saakje, vorig jaar nog bij de sopranen, nu gepromoveerd tot alt.
Het ging (voor een eerste keer) heel behoorlijk, de eerste delen konden we in ieder geval al vierstemmig zingen. Het laatste deel “Nun danket alle Gott” stierf in schoonheid. Thuis had ik al moeite om de nootjes eruit te krijgen, maar ik hoopte dat de anderen het wel zouden kunnen, dan slepen we elkaar er wel door. Maar er viel niets te slepen: niemand kon het zingen.

Na afloop meldde ik ons af voor de volgende repetitie (want feestje) en vroeg Wim of hij het huiswerk dan kon doormailen.
“Dat ga ik niet doen, je moet voor alle volgende keer gewoon alle stukken kunnen zingen.”

Dat is dan ook maar weer duidelijk.
Niet zeuren, aan het werk. Hoch, hoch….!

Geplaatst in Muziek | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

4 september: Cornelis-Clan

Sinds mijn vader is overleden ontmoeten wij als “Cornelis-Clan” (zo noemde hij zelf zijn kinderen en kleinkinderen) elkaar rond zijn verjaardag, 16 augustus. Dit jaar hebben we die bijeenkomst een beetje uitgesteld, omdat Frea en Jon uit Engeland terug zouden komen. Afgelopen zondag 2 september was de hele clan aanwezig, iedereen was er.

Het was een beetje vreemd om bij elkaar te zitten zonder mijn moeder, zij was er tot vorig jaar nog bij, al ging het toen qua gezondheid al slecht met haar.
Mijn broer en ik zijn nu de oudste generatie en dat is op z’n minst wennen.
We stonden er even bij stil, maar niet te lang, want toen was er koffie of thee met wat lekkers. We zaten lekker buiten onder de grote parasol op Waninge-Plaza en hebben een heel gezellige middag gehad.

We deden spelletjes die je met een grote groep kunt doen: UNO, sjoelen en spieker houw’n. Dat laatste is een geliefde bezigheid bij de familie Waninge, vorig jaar oktober schreef ik er ook al eens over, zie Spiekerhouw’n.
Al deze spellen veroorzaken een hoop burengerucht, de hele buurt weet denk ik wie er zondagmiddag heeft gewonnen. Wil je het ook weten? Klik op de foto voor een vergroting van het ‘Cornelis-Clan-Scorebord’.

We sloten de dag af met een Chinese maaltijd: ettelijke witte bakjes stonden opgesteld op onze keukentafel en via zelfbediening kon iedereen zijn bordje volscheppen.

Cornelis zou het een fantastische middag gevonden hebben.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen