De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

10 januari: Agnus Dei.

Weer een digitale viering vanmorgen.
We raken er aan gewend.
Doen kalm aan op zondagmorgen en kijken als het zo uitkomt op een ander moment later op de dag.

Lam Gods

Vanmorgen begon dominee Sijbrand van Dijk zijn overdenking met een opname van het ‘Agnus Dei’ van Samuel Barber, uitgevoerd door Vocus 8.
Hij las de tekst voor van wat we hoorden.
“Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, miserere nobis.”
“Lam Gods, dat de zonden der wereld wegneemt, ontferm U over ons” is de vertaling van deze Latijnse woorden.

Het woord ‘zonde’ werd er in de overdenking even uitgelicht.
Zonde associëren wij vaak met ‘iets fout gedaan hebben’ of ‘doel missen’; vanmorgen hoorden we een andere invalshoek.
Even een stukje letterlijk tekst:
Zonde is een open woord dat telkens weer actueel moet worden, moet laten zien waar het leeg is, waar het kapot is gegaan, waar het is mislukt. 
Zonde moet niet met theorie worden gevuld, maar met ervaring.
Waar liep het uit mijn handen? Waar heb ik het uit mijn handen laten lopen? 
We hebben allemaal binnen in ons een laag gruis, een laag stof van spijt, teleurstelling en verdriet.
Ik bekijk de dingen niet meer zo fris als toen ik 20 was en ik spring niet meer zo enthousiast ergens in als op mijn 18e.
Zonde is een verzameling die in je botten gaat zitten. Zonde vult zich met onze ervaring; het gaat niet over schuld, maar over ‘dit is de situatie, zo loopt het leeg’.

Het is niet iets dat je even kunt fixen.
Het verdriet is er en je kunt het niet aanpakken, het is alleen maar te verdragen.

Dit is echt maar een flintertje van de overdenking, ik zou zeggen: ga die viering bekijken/beluisteren op Kerkomroep. (10 januari, Catharinakerk, 10.00 u)
Aan het einde van de preek zie je dan een prachtige video van een jongetje van 6 dat zielsgelukkig met een prinsessenjurk aan danst als Elsa uit Frozen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het begin van de overdenking heb gemist.
Bij die Latijnse woorden uit het begin zag ik mezelf weer als alt in het RCGK-staan bij de uitvoering van de Theresiënmesse.
Qui tollis peccata mundi. Daar heb ik noten en een melodie bij. En daar hoort Donna nobis pacem bij.
Destijds (1990) zong ik hier in Roden voor het eerst in mijn leven een mis in het Latijn, ik had geen idee wat ik zong.
Maar wát een ervaring om het als koor mét een orkest en solisten uit te voeren.

Als bonus bij dit blog twee werken met de titel ‘Agnus Dei’, gevonden op YouTube.
Het eerste is de versie die we vanmorgen hoorden voor de preek van Vocus 8 van Barber, de tweede is het door mij zo geliefde deel uit de Theresiënmesse van Haydn.

Agnus Dei –  Vocus 8

Agnus Dei – uit de Theresiënmesse van Haynd. 
Als je deze video afspeelt kun je meelezen en meezingen, de tekst en de noten staan erbij.
Probeer de altpartij maar eens te volgen, dat is het tweede notenbalkje van bovenaf.
Dan snap je misschien ook wat beter wat ik bedoel…..

Reageren

9 januari: Geïnterviewd.

Gistermorgen werd ik aan onze eigen keukentafel geïnterviewd; microfoons, standers, vragenlijsten, heel echt allemaal.
Het ging over mijn vrijwilligerswerk voor de Catharinakerk: tijdens de openstelling van de kerk in de zomer op woensdag- en zaterdagmiddag ben ik één van de rondleiders die bezoekers welkom heten en (als dat op prijs gesteld wordt) iets vertellen over de kerk.
Wij hebben in Roden best veel te bieden als het gaat om cultuur-historisch erfgoed.
Ooit heb ik wel eens geopperd of het niet mogelijk was om één keer per week een ‘Brink & Bos-wandeling’ aan te bieden onder begeleiding van een gids, net zoals dat in de grote steden tegenwoordig wordt georganiseerd. Scheepstraschool, Catharinakerk, Mensinge en speelgoedmuseum Kinderwereld in de route opnemen, wandeling naar het ven, even over het kerkhof naar het graf van de familie Kymmel en dan weer naar de Brink. Vond men een goed idee, als ik dat wilde mocht ik dat zelf organiseren. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren; dat kon ik er echt niet bij hebben qua tijd en energie, dus het bleef bij ‘Goed idee! Doen we niet.’

Maar er zit beweging in: er zijn nieuwe initiatieven op dit gebied onder de noemer ‘Erfgoedkoepel Roden’.
Vijf erfgoedinstellingen in Roden hebben de handen ineengeslagen:
1. Speelgoedmuseum Kinderwereld
2. Museum Havezate Mensinge
3. Scheepstra Kabinet
4. Stichting behoud van Hinszorgel Roden
5. Historische Vereniging ROON.

Meer weten? Lees dan dit artikel op de website van Netwerk Digitaal Erfgoed.

We gaan dus samenwerken; nu wordt er gewerkt aan een podcast over de vijf bovengenoemde instellingen en daarom werd ik gistermorgen geïnterviewd.
LEUK!
Als ik mag praten over geschiedenis en met name over de eeuwenoude Catharinakerk dan hou ik haast niet meer op.
Regelmatig dwaalde ik bij het beantwoorden van de vragen dan ook zover van de vraag af, dat de interviewster moest ingrijpen en de vraag opnieuw stelde: iets korter antwoorden graag.
Toen ik vanmorgen dit blog zat uit te werken kwam ik tot de conclusie dat het hele woord Catharinakerk niet in het lijstje van 5 voorkomt; het gaat om de Stichting behoud van Hinszorgel Roden.
Maar ik heb het in het interview wel vooral gehad over de kerk: het doopvont, de gemetselde crypte van Coenraad & Gesina, de pleisterlaag, er is immers te veel om op te noemen.
Ik ben zo’n fan van die ouwe kerk, dat ik het orgel een beetje als bijzaak ben gaan beschouwen. Maar ja, als het mij vraagt…… het ging per slot van rekening over mijn ervaringen als vrijwilliger bij de openstellingen van de kerk. Waar het hart vol van is loopt de mond van over. Op mijn zelfgefröbelde afbeelding van ‘de vijf instellingen in één’ zie je niet de kerk, maar het orgel.

Speurend op internet naar meer wetenswaardigheden over dit onderwerp kwam ik een goede bekende tegen: Gerrit Alssema. Hij is voorzitter van de Raad van Toezicht van het Speelgoedmuseum Kinderwereld.  In een interview met hem in ‘de Krant’ in november 2019 zegt hij dat ‘we over een jaar of drie, vier, de samenwerking gestalte moeten hebben gegeven‘.
Hele artikel lezen? Klik hier. 

Nou ben ik natuurlijk reuzebenieuwd hoe die podcast wordt en hoe het verder gaat met de samenwerking.
Op dit blog zal ik regelmatig verslag doen van de vorderingen op het gebied van de Erfgoedkoepel Roden: wordt vervolgd dus.
Misschien wel een nieuwe blogserie?
Of een nieuw tabje bij het menu ‘Geschiedenis’?

Reageren

8 januari: TBONTB – Geschiedenis.

Er verschijnt een prachtige foto van een hunebed in de banner van deze website als je op het tabblad ‘Geschiedenis’ klikt in de menubalk.
Daar kun  je lezen dat ik als kind al een grote interesse had in geschiedenis en hoe die interesse tot ontwikkeling werd gebracht.
In deze rubriek vind je dus verhalen over hunebedden, maar ook over heel veel andere zaken die met geschiedenis te maken hebben.
Vandaag een blog over de verschillende aspecten van het begrip ‘geschiedenis’ die op deze website aan de orde komen in blogs.

In 2015 schreef ik over het klooster van Aduard.
Dat was tot de reformatie een immens klooster van grote betekenis; in zijn bloeitijd was het één van de grootste kloostercomplexen in Europa.
In 1580 werd het ingenomen door staatse troepen en werd het grotendeels verwoest.
Wat is er nog over van dat klooster? Kun je het bezoeken? Je leest er alles over in het blog ‘het klooster van Aduard’.

Natuurlijk kan een blog over een hunebed op dit blog niet ontbreken.
Als Gerard vraagt: “Waar zullen we langs fietsen?” dan is het hunebed D1 in Steenbergen altijd één van mijn favoriete locaties.
In 2018 fietste ik er langs op weg naar de kapper en schreef over het hunebed in combinatie met een lied dat op de oortjes voorbijkwam.
Het blog heet ‘Stof in de wind’.

In 2017 werd ik vrijwilliger bij de openstellingen van de Catharinakerk op de Brink; een mooie manier om mijn liefde voor dit oude gebouw met anderen te delen.
Over de eerste keer dat ik meedraaide in het vrijwilligersteam schreef ik het blog ‘Mieren bij Coenraad Wolter en Gezina’. 
Aan het eind van het blog kom ik tot de conclusie dat dit vrijwilligersbaantje mij past als een handschoen; geen want, maar een vingerhandschoen.

Soms vertel ik iets over mijn eigen geschiedenis.
Een heel leuk onderdeel daarvan is het jeugdkoor Hosanna in Hoogersmilde waar Gerard en ik deel van uitmaakten van 1981 tot 1989.
Meer dan 30 jaar geleden, dus al lang geschiedenis.
In 2017 schreef ik er een blog over; als ik het teruglees is het altijd met een klein kriebeltje heimwee….
Lees het maar eens, hierbij een link: Hosanna 
Dan snap je vast wel waar dat kriebeltje vandaan komt.

Soms kan ik de geschiedenis voelen in mijn lijf.
In het blog ‘Beer before de Heer’ zie ik mezelf weer zitten in de eeuwenoude pub Ye olde Trip to Jerusalem in Nottingham, gesticht in 1189.
Daar zat ik met m’n glaasje port……need I say more?

Voor het boek had ik een nieuw blog geschreven over de Staatsbosbeheer-wandeling ‘Strubben – Kniphorstbos’ met een aantal préhistorische aspecten.
Dat verschijnt over twee weken in deze serie, volgende week eerst meer over het submenu ‘Sweet memories’.
Meer lezen over het boek 1960 -2020?
Hierbij een link naar de verzamelpagina van deze blogreeks ‘Te boek ….. of niet te boek’.

Reageren

7 januari: Naar Elba?

“Ze moeten die man net als Napoleon naar Elba verbannen” zei Gerard vanmorgen.

We hadden gisteravond meegekregen dat er extra journaals waren en we wisten dat er ‘iets loos’ was bij het Capitool, maar ik moest vanmorgen weer fris en fruitig om 08.30 uur in Groningen achter mijn computer zitten, dus ik had bewust niet gekeken.
Ik ken mijzelf.
Dan blijf ik maar doorklikken en nieuwssites opzoeken en achtergronden lezen en van alles roepen…..
Dan maalt het de hele nacht maar door in mijn hoofd en dan kan er van fris en fruitig geen sprake meer zijn.

Vanmorgen, nog voor de dagelijkse pilatesoefeningen, ging ik kijken wat er in Amerika aan de hand was gisteravond en ik kon het amper geloven.
Hoe is dit mogelijk in een beschaafd land als Amerika?
Dat vond ik al toen Trump werd gekozen vier jaar geleden en dat heb ik ook herhaaldelijk geroepen in zijn ambtsperiode.
Hoe is dit mogelijk.
Het beangstigt me en het tast mijn gevoel van veiligheid aan.
Dat is ook al behoorlijk aangetast door het coronavirus en alle gevolgen daarvan en ik word er onrustig van.

Vanmorgen in ‘Goeiedag Haandrikman’ (Radio 5) hoorde ik dat ik beslist niet de enige ben die last heeft van bovenstaande gevoelens.
Iemand vroeg een toepasselijk plaatje aan.
Het troostte me een beetje.
Wil je weten welk liedje werd gedraaid? Klik dan hier voor een link naar de YouTube-video.

Als ik gisteravond wel had gekeken had ik gedroomd van een burgeroorlog in Amerika en met kleine oogjes achter mijn computerscherm gezeten vanmorgen.
Eerlijk gezegd denk ik dat Elba niet ver genoeg is; Mars is misschien een idee.
En dan te bedenken dat deze pias ook nog een zoon heeft die ambities heeft om in zijn vaders voetsporen te treden.

Dit is een ongewoon blog van mijn hand.
Over het algemeen vind ik dat er al genoeg meningen worden geventileerd in de media, maar dit nieuws had een grote invloed op de waarde van mijn dag, ik kon het gewoon niet uitzetten.
Als liefhebber van geschiedenis weet ik dat we nu in memorabele tijden leven, er wordt beslist geschiedenis geschreven.
Daarom zet ik dit blog onder de rubriek ‘Alledag’ én onder ‘Geschiedenis’.

Morgen weer gewoon.
Dan behandel ik weer een hoofdstuk in de serie TBONTB, dit keer over de rubriek ‘Geschiedenis’; blijven we toch nog een beetje in de buurt.

Reageren

6 januari: Bevorderend voor uw welbevinden.

Nu ik bij Lentis in een secretaresseteam werk is afgesproken dat mijn vaste werkdagen gaan veranderen.
Dinsdag, woensdag en vrijdag waren meer dan 12 jaar mijn vaste werkdagen; dit wordt nu maandag, woensdag en om de twee weken donderdagmorgen.
Lezers die mij een beetje kennen weten dat dat voor mij heel erg wennen is.
Maandag noemde ik altijd mijn witte tornadodag: weekendzooi opruimen, de was doen en het hele huis door.
En op donderdagmorgen: boodschappen doen; dat tijdstip lag zo vast dat een buurman mij  met opgetrokken wenkbrauwen bekeek toen ik een keer op een woensdagmiddag met de boodschappenkar langskwam.
“Verkeerde dag, hè? Verkeerde tied ok……”

Hoe belangrijk regelmaat en structuur zijn voor een mens (en met name deze mens) las ik op internet:

Het hebben van een dagstructuur is bevorderend voor uw welbevinden.
Het biedt een houvast en zorgt voor duidelijkheid en overzicht.
Het voorkomt dat uw lichaam en geest elke dag weer moeten schakelen en aanpassen aan een nieuwe situatie waardoor u elke dag veel energie kwijt bent aan het indelen van uw dag.
Het hebben van een structuur biedt ook veiligheid en schept een kader van waaruit u gemakkelijker in kunt spelen op wat de omgeving van u vraagt.
Bij structuur en regelmaat kunt u denken aan vaste tijdstippen betreffende het opstaan en slapen gaan, vaste tijden voor maaltijden, werk, sport en ook voor afspraken.
(bron: website GGZ-Zuidland). 

Structuur bevordert dus mijn welbevinden.
Dat welbevinden vind ik wel belangrijk, dus de komende weken ga ik me voegen in een nieuwe structuur.
Het komt er op neer dat ik wel dezelfde dingen blijf doen, maar op andere dagen; alles schuift een beetje op in de week.
Als je jarenlang dingen op de automatische piloot doet en drijft op structuur, dan duurt het even voordat je gewend bent aan de nieuwe gang van zaken.
Het voelt een beetje als 1e kerstdag op vrijdag, 2e kerstdag op zaterdag en dan weer een zondag; in dat soort weken kom je soms met de dagen in de war.
Ongewoonte dus.

Nu zit ik nota bene op dinsdagmorgen een blog te schrijven……

Reageren

5 januari: Jantje en de ganzen.

Vorige week, voor de jaarwisseling, overleed ons oudste cantorijlid Jantje Alkema.
Ze was in november opgenomen in het ziekenhuis, omdat ze haar heup gebroken had.
Ze herstelde wonderwel en na een revalidatieperiode in Maartenshof mocht ze weer naar huis.
Vlak voordat ze weg zou brak er corona uit in dat verpleeghuis en mocht ze niet meer weg om besmetting buiten het huis te voorkomen.
Het bijna onvermijdelijke gebeurde: Jantje kreeg corona en overleed aan een bijkomende longontsteking.
Wrang.
Ze was 88, maar nog erg vief; ze woonde nog steeds zelfstandig en zong tot maart 2020 wekelijks haar sopraan-partij mee in de Cantorij Roden.

Vanmiddag keek ik via Kerkomroep naar de dankdienst voor haar leven vanuit de Catharinakerk; we maakten kennis met de andere kanten van Jantje.
Dochter, echtgenote, moeder, weduwe, oma: de dochters schetsten in hun eigen streektaal een beeld van een warme vrouw met een groot hart die haar kuikens graag bij zich had, een moederkloek.
We hadden met een klein deel van de cantorij een opname gemaakt van twee liederen die in de dienst werden afgespeeld.
Onder normale omstandigheden hadden we in deze kerkdienst met de voltallige cantorij gezongen en op die manier afscheid van haar kunnen nemen, nu bleef het ‘afstandelijk’ en dat is wat mij betreft één van de naarste gevolgen van het coronavirus.
Ook kleinzoon David leverde een bijdrage aan de dienst: hij speelde op de piano het stuk ‘Gnossienne’ van Erik Satie.
Omi zou trots geweest zijn.

Aan het eind van de plechtigheid vertelde voorganger Walter Meijles een ontroerend verhaal over ganzen met betrekking tot het overlijden van Jantje.

En dan over die ganzen……want of  je nu wilt of niet, op de dagen waarop het erop aankomt,  zoals de dag dat je moeder sterft, krijgt alles lading en betekenis.
En dan zijn daar die ganzen in de lucht. Ganzen staan symbool voor het achterlaten van het oude, van de tijd of de plek die geen voeding meer geven kan. De ganzen komen terug wanneer nieuw leven weer mogelijk is. Daarmee staan ganzen symbool voor zowel geboorte, nieuw begin, als voor het leven verlaten en de zielereis die gemaakt wordt.

We hebben inmiddels ontdekt dat het vliegen in die beroemde V-vorm een functie heeft. Om de beurt neemt de voorste gans de moeilijkste plek in, zodat de ganzen die er achter vliegen baat hebben bij de luwte van de wind die verplaatst wordt. Otewel: samen hou je het  langer vol en kom je verder door samen te werken.
En tot slot hebben we daar dan dat gakken, dat typische geluid van het buitengebied waar water te vinden is; Jantje vond het prachtig en jullie hebben het gehoord de dag dat ze stierf, overvliegende ganzen.

Jantje was al lid van de cantorij vanaf de oprichting in de jaren ’80 en was één van de trouwste leden.
Als we straks (hopelijk dit voorjaar) als cantorij weer met elkaar mogen zingen, zal Jantje’s stoel op de eerste sopranenrij leeg blijven.
We houden haar in herinnering als het creatieve, gezellige mens dat ze was maar vooral als toegewijde sopraan.
Toen de uitzending op Kerkomroep was afgelopen en ik de computer uitzette, hoorde ik de klokken luiden van de Catharinakerk op de Brink terwijl de kist, overladen met bloemen, naar buiten werd gedragen.
Dag Jantje.

Reageren

4 januari: Wat is hier te doen?

Omdat wij vinden dat we iedere dag even moeten bewegen, ook op zondag, besloten we gistermiddag een ander wandelgebied uit te zoeken dan Roden.
We kozen voor de omgeving van Bakkeveen; op de kaart konden we zien dat er verschillende parkeerplaatsen waren, we zouden wel iets opzoeken in die buurt.
Toen we bij Een West waren afgeslagen richting Bakkeveen kwamen we bij uitspanning ‘De drie provinciën’ langs, even verderop ligt ‘Natuurvriendenhuis Allardsoog’.
Het leek alsof daar een bruiloft aan de gang was. De parkeerplaats was helemaal vol en tientallen meters langs de weg stonden auto’s geparkeerd.
“Wat zou hier te doen zijn?” vroegen wij ons af. “De horeca is toch allemaal dicht?”

We reden verder naar een volgende parkeermogelijkheid, bij Schaapskooi ‘Aon ‘e wyk’ bij natuurgebied ‘Mandefjild’ van ‘It Fryske Gea’.
Ook al zo druk! Er was niks ‘te doen’; het was gewoon het beginpunt van een paaltjeswandeling en heel veel mensen waren op het idee gekomen om dat deze zondagmiddag te gaan doen.
Eenmaal op de gele-paaltjes-route viel het overigens reuze mee, maar we kwamen regelmatig mensen tegen, we hadden nooit het idee dat we alleen liepen.
Een uur en een kwartier deden we er over en het was heel mooi, zie de foto’s op dit blog.

Vanmorgen tijdens het koffiedrinken vertelde een collega dat ze was wezen wandelen bij het Dwingelerveld.
“Was het daar niet heel druk dan?” vroeg iemand.
“Nee, viel mee. Maar je moet natuurlijk niet naar die plekken gaan waar die paaltjeswandelingen beginnen, daar kun je je auto niet eens kwijt!”

(…..)

 

Reageren

3 januari: Van Oud 2020 naar Nieuw 2021.

Al een aantal jaren organiseerden wij hier aan de Boskamp een Waninge Sylvester feest.
Alle kinderen kwamen ’s middags al en aten ons de knieperties en oliebollen van het hoofd; ’s avonds gingen we dan sjoelen en om 23.50 u zongen (lees schreeuwden) we ons met Bohemian Rhapsody van Queen het nieuwe jaar in.
Daar kon deze jaarwisseling geen sprake van zijn.
Queen stond ja niet op 1 in de Top 2000…… en we mochten ook niet met zoveel mensen bij elkaar komen.

Maar net als met kerst: we maakten er wat van.
Gerard bakte op woensdag al oliebollen, die Frea & Carlijn op kwamen halen; die namen het kniepteries-ijzer mee om zelf knieperties te bakken.
“Jammer dat wij geen sjoelbak hebben” merkte één van hen wat sneu op.
Op donderdag bakte Gerard weer oliebollen, want Harriët & Cees kwamen bij ons; Carlijn & Wim gingen die avond naar Frea & Jon.
Om 23.00 uur zochten we Zoom-contact met Groningen en zaten zo toch nog met z’n achten het oude jaar uit.
Mét het gezamenlijk zingen (lees schreeuwen) van voornoemde hit van Queen, 8 minuten eerder dan voorgaande jaren.

Gistermiddag, zaterdag 2 januari, kwamen Frea en Jon.
We kregen van hen een afhaal-Chinese-rijsttafel, omdat ze mijn auto een half jaar hadden mogen lenen.
Heerlijk en gezellig.
“Zullen we nog even een potje sjoelen?”
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd.
Na vier ronden had iedereen bijna dovemansoren van ‘de aanmoedigingen en toejuichingen’.

Het resulteerde in een historische/hysterische overwinning…..niet Gerard won, maar ik!
Wist je nog niet dat sjoelen zo’n item is in de familie Waninge?
Lees dan voor de aardigheid nog eens het blog onder de titel ‘Aanpassen’ uit 2016 waarin Engelsman Jon kennismaakt met het spel.
Ook mooi om nog eens lezen is het blog  Oma won, over de laatste keer dat mijn moeder aan een sjoelcompetitie meedeed.
Gisteravond zei Frea daar nog over: “Oma was zelf stomverbaasd dat zij op haar 85e nog won. Ze verdacht ons er van dat we haar hadden laten winnen. Ha! In onze familie laten wij nooit iemand winnen!”

Maar als je dan wint, heb je ook écht gewonnen!

Reageren

2 januari: 3e Kerstdag-quiche

Zoals al beloofd in het blog van 27 december: vandaag het recept voor de 3e Kerstdag-quiche.

1. Restjes vlees

Met alle restjes van Oudejaarsavond en Nieuwjaarsdag maak je er trouwens ook zo een Eindejaars-quiche van.

Wat heb je nodig:

  • een springvorm
  • 7 plakjes bladerdeeg voor hartige taart.
  • restjes vlees
  • restjes kaas
  • restjes groente
  • een pakje kookroom
  • 3 eieren
  • kruiden (paprikapoeder, kerrie, peper en zout)
  • geraspte kaas

2. kaas – pesto

Wat moet je doen?
– Oven voorverwarmen op 200 graden.
– Springvorm bekleden met de plakjes bladerdeeg.
– Vlees in kleine stukjes snijden en een  beetje aanbakken, wij hadden kleine speklapjes en schnitzeltjes over en ontbijtspek en salami.
heb je nog kruidenboter over, dan kun je het ook daarin bakken.
Vlees verdelen over de taartbodem.

3. groente & aardappel

– Nu doe je een laagje kaas. In ons geval: mozzerella; ik deed er ook nog een likje groene pesto op.
– groente in kleine stukjes snijden en ook een beetje aanbakken, bij ons waren dat champignons, paprika en uien.
Dit is de volgende laag van je quiche.

4. Na de geraspte kaas randjes omvouwen

– kookroom met de 3 eieren loskloppen en kruiden toevoegen, 1 minuut op hoge snelheid mixen.

– dit mengsel over de het groentelaagje schenken en vervolgens de geraspte kaas er over strooien.
De quiche gaat vervolgens 30 minuten in de oven.

5. Klaar!

 

 

 

 

 

Reageren

1 januari: TBONTB – Koken & Bakken

Als je in het menu in de rubriek ‘Alledag’ op het submenu ‘Koken & Bakken’ klikt, kom je op de introductiepagina van dit onderwerp.
Daarop vind je (naast een kleine introductie) links naar drie blog over dingen wij graag eten: een ovenschotel met vis, bonensoep à la Oma Vrieswijk en ‘Pizza Quatro Stapeloni’, een speciale Waninge-variant van een zelfgemaakte pizza.

Eten koken doe ik bijna elke dag.
Als kind in de jaren ’60 at ik bijna iedere doordeweekse dag aardappels, vlees en groente, op zaterdag pannenkoeken, macaroni of nasi en zondag soep met opgebakken aardappels en pudding toe. De macaroni uit die tijd had eigenlijk niks te maken met de Italiaanse versie die we tegenwoordig eten: wij bakten een paar uien, sneden de inhoud van een blikje Smac in stukjes,  bakten dat met de uien mee en voegden er een papje bij van opgeloste kruiden van Silvo.
Beetje kerrie en maggi erbij: heerlijk!
Nog ieder jaar eten we dat minstens één keer in de vakantie, gewoon omdat het lekker en gemakkelijk is.
Ook de nasi en bami was niet echt chinees. We haalden dan bij de slager ‘kontjes’ vleeswaren, die overbleven na het snijden van plakjes ham of snijworst of zo. Die restjes sneden we in blokjes en die kwamen door de rijst met een zakje kruiden van Conimex.
Je wist niet beter; we vonden het lekker.

Toen we trouwden vond ik het onderdeel ‘eten koken’ nog best spannend, want ik was beslist geen handigerd op dat gebied.
Op ons trouwfeest kregen we een kookboek en dat ben ik maar gewoon gaan gebruiken.
Voor advies belde ik regelmatig met mijn moeder; de eerste keer dat we rode bieten aten bijvoorbeeld smaakte het heel anders dan thuis. “Je moet even een siepeltje bakken en dat er door doen en je moet het binden met een beetje azijn en maizena”.
Verder waren de eetgewoontes bij Gerard en bij mij thuis wat verschillend.
Bovengenoemde rode bieten aten ze bij Gerard altijd koud in plaats van warm. Verder aten ze sla met suiker en azijn, bij ons met slasaus, augurkjes en zilveruitjes.
We hebben onze weg daar prima in gevonden.
In de loop van de jaren heb ik behoorlijk bijgeleerd voor wat betreft het verzorgen van de dagelijkse maaltijd. Wat daarbij helpt is dat ik zelf erg van lekker eten houd.

Op ‘de Waarde van de dag’ schrijf ik in de rubriek ‘Koken’ over alles wat met het bereiden van eten te maken heeft. Warm eten, lunchgerechten, koek, taart, soep en lekkere tussendoortjes.
En waar ik bij heel veel onderwerpen verwijs naar mijn vader, deze keer noem ik met name mijn moeder: zij kon heerlijk koken!
Sommige recepten zijn dus van haar (en zelfs soms nog van mijn oma Boelen), maar in mijn huwelijk leerde ik ook heel veel van mijn schoonmoeder.

Soms blog ik over iets lekkers dat ik vond in een Jumbo-folder, een kook-idee dat ik kreeg van één van de dochters of een recept dat ik van iemand anders heb gekregen.
Soms vegetarisch, soms juist wel met vlees of vis, zonder pakjes & zakjes, maar altijd: LEKKER!

Meer lezen over het boek 1960 -2020?
Hierbij een link naar de verzamelpagina van deze blogreeks ‘Te boek ….. of niet te boek’. 

 

Reageren

Pagina 2 van 224

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén