De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

20 oktober: Lezer van de maand – Ans van der Laan

Hoe kennen wij elkaar?
We hebben Ada en Gerard leren kennen toen zij onze overburen werden aan de Boskamp in Roden. We hadden meteen een goed contact. Ada en ik zijn toen begonnen met ons wekelijks zwemuurtje op maandagavond in sporthal de Hullen in Roden.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben geboren op 15 juli 1962 in Drachten en toen ik acht jaar was zijn we verhuisd naar Groningen voor het werk van mijn vader.

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
Op 14 april 1983 ben ik getrouwd met Bert van der Laan en op 8 november 1990 werd onze eerste zoon Jeff geboren. Op 14 september 1993 kwam onze tweede zoon Rutger.

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
Inmiddels zijn onze zoons volwassen en Bert is sinds vier jaar met pensioen. Zelf werk ik nog drie dagen in de week bij de Hanzehogeschool Groningen als ambtelijk secretaris bij Bureau Klachten en Geschillen. Dit werk is zeer afwisselend en ik blijf voorlopig nog wel even werken. Er blijft nog genoeg vrije tijd voor ons over om samen leuke dingen te doen. Bert en ik houden van reizen naar het buitenland maar dat is in deze periode helaas niet mogelijk. We blijven optimistisch: wat in het vat zit verzuurt niet.

Wat wil je graag met de lezers delen?
Ik wil graag iets delen over het bedrijf BUKU wat Jeff en Rutger hebben opgericht.

BUKU is een streamingdienst voor studieboeken waarmee je altijd en overal op elk apparaat beschikt over de leerstof van je studie. Alle via BUKU beschikbare boeken zijn digitaal toegankelijk voor een vast bedrag per maand (maximaal 25 euro) met onbeperkt toegang.

Jeff zag tijdens zijn studietijd in Groningen enerzijds dat veel studenten de dure studieboeken niet kochten of oudere versies gebruikten en anderzijds dat de “gekochte” studieboeken vaak niet of maar gedeeltelijk werden gebruikt. Hij kwam dan ook met het idee om een bedrijf op te richten waar studenten geen boeken meer hoefden te kopen maar een abonnement konden nemen. In deze tijd met het leenstelsel is het voor studenten belangrijk om hun schulden niet te hoog op te laten lopen.

“Buku” is het Indonesische woord voor boek. Je spreekt het uit als ‘boekoe’. Lekker kort en, belangrijker, in iedere taal uit te spreken. Dat past bij de ambitie om een wereldwijd educatief platform te worden.

Met BUKU kunnen studenten met een betaalbaar abonnement onbeperkt alle studieboeken gebruiken van het platform; Universiteiten en Hogescholen kunnen daardoor de meest actuele en kwalitatief hoogwaardige studieboeken voorschrijven en uitgevers genereren hiermee stabiele inkomsten. Verder wordt er door de digitalisering van studieboeken een significante besparing op grondstoffen en logistieke kosten gerealiseerd.

Door uitrol in landen waar studieboeken nog meer onbetaalbaar zijn dan in de ontwikkelde Westerse landen, wordt bijgedragen aan het verbeteren van het studieklimaat aldaar. Midden- en Zuid Amerikaanse landen als ook Afrikaanse landen zullen daar het eerst van kunnen profiteren. Op dit moment wordt BUKU naast Nederland gebruikt in Suriname en de Nederlandse Antillen. Verder is BUKU bezig om in een aantal Afrikaanse landen, waaronder Namibië, Malawi, Kenia en Sierra Leone, te starten met de streamingdienst.
Op de foto hiernaast de uitreiking van de Publieksprijs van 2019 van de KVK Innovatie top 100. Meer weten? Hierbij een artikel daarover op Noord Z.

Reageren

19 oktober: Een nieuwe look!

Het was al een paar keer aangekondigd: vandaag verschijnt ‘de Waarde van de Dag’ in een nieuw jasje; op de header prijkt een foto van de zonnewijzer in onze tuin.

Het lijkt een heel andere website, maar eigenlijk is er qua tekst nog niet eens zo veel veranderd. Wat echt anders is, is dat iedere categorie en iedere rubriek nu een eigen afbeelding heeft. Als je klikt op één van de menuknoppen boven in beeld, zie je dat de afbeelding in de header verandert. Daar vind je allemaal foto’s die ik zelf heb gemaakt bij de betreffende onderwerpen.

Na 6 jaar is de website uitgegroeid tot een soort ‘on-line-tijdschrift’:  iedere dag verschijnt een nieuw artikel/blog over uiteenlopende onderwerpen, er zijn gastschrijvers die af en toe een duit in het zakje doen en ik schrijf reeksen blogs in een bepaalde serie, denk hierbij bijvoorbeeld aan ‘Nederlands, maar dan anders’ of over onze reis naar Marokko in februari 2020.

Bij een nieuwe ‘look’ hoort ook een andere nieuwigheid: een Instagram-account.
Als je op het icoontje klikt onder het zoekformulier aan de rechterzijkant bovenin, dan kom je op het account ‘Waarde van de dag’; het is een open account, je hoeft niet in te loggen. Daar worden af en toe foto’s op geplaatst die niet op de site komen. Misschien ook wel video’s, maar ik weet nog niet hoe dat moet. Wordt vervolgd.
Als je op een foto klikt, komt de tekst ernaast, dan zie je bij welk blog de foto hoort.
Het is een experiment, net als mijn LinkedIn-account dat ik in januari 2019 in het leven heb geroepen. Dat was leuk, maar daar doe ik verder niks mee; eigenlijk hoop ik dat ik aan dit Instagram-experiment meer plezier beleef.

Zoek je iets specifieks? Met de zoekfunctie kom je een heel eind. Wil je bijvoorbeeld weten of ik wel eens iets heb geschreven over een ovenschotel met vis en broccoli? Die woorden  typ je dan in het zoekformulier en komen er 5 blogs in beeld waar die zoekterm in voorkomt. Er zijn dus zelfs meerdere variaties met de combi vis en broccoli. Hoe specifieker de zoekterm, hoe dichter je in de buurt komt van wat je zoekt.

Het doel van deze website is in de afgelopen zes jaren niet veranderd. Alles wat voor mij van waarde is deel ik graag met jou als lezer, zodat meer mensen er plezier aan beleven.
Lees voor de aardigheid nog eens het blog ‘Sharing the joy’  dat ik schreef in 2016 toen de website twee jaar bestond; zo is het nog steeds.
Net als in een papieren tijdschrift spreken niet alle artikelen je aan, je pikt er uit wat jou interesseert. “Die ‘fröbel-blogs’ lees ik allemaal niet hoor” zei laatst iemand, die graag iets leest over geschiedenis.
Snap ik.
Hoeft ja ook niet.

Vijf jaar heb ik de vorige lay-out gehad, maar die is nu weg.
Uit nostalgische overwegingen heb een screenshot bewaard.
Nog even kijken hoe het er uitzag?
Hierbij een link naar een PDF Printscreen oude lay-out

Reageren

18 oktober: We rommelen maar wat aan. Net als de koning.

Vanmorgen keken Gerard en ik thuis samen naar de viering vanuit de Catharinakerk.
Voelt als ‘terug bij af’.
Er wordt een heleboel gezegd en geschreven over Corona, maar ik laat het even voor wat het is: stom.
In de kerkdienst ging het er ook even over; kan natuurlijk ook niet anders als je een beetje actueel wilt zijn.
Voorganger Sijbrand van Dijk stelde vast dat er de laatste tijd met betrekking tot het coronavirus steeds maar beschuldigend naar andere groepen wordt gewezen. De jongeren hebben het allemaal veroorzaakt. De ouderen ‘doen ook maar wat’. De regering treft geen goede maatregelen. “Maar eigenlijk doet niemand het goed. We rommelen allemaal maar wat aan, net als de koning”.

Centraal in de viering stond het verhaal waarin de Farizeeërs aan Jezus vragen of je ook belasting moet betalen. Jezus vraagt dan wiens beeltenis op een munt staat. “Dat van de keizer” is het antwoord. “Geef dan aan de keizer wat van de keizer is en geef aan God wat van God is” zegt Jezus dan. Politiek een zeer correct antwoord. Want als hij had gezegd dat men geen belasting hoefde te betalen joeg hij de Romeinen tegen zich in het harnas en als hij had gezegd dat ze wel belasting moesten betalen had hij de Joden op de kast gejaagd.

‘Wiens beeltenis’ was het dragende thema vanmorgen.
Wat mij bijbleef uit deze kerkdienst is de uitleg van de zin ‘Geef aan God wat van God is.’
Wat is dan ‘van God’? In eerdere preken had ik vaak gehoord dat het daarbij ging om de godsdienst, de kerkgang, het geloofsleven of hoe je het ook maar wilt noemen.
Vanmorgen hoorden we een andere zienswijze
De mens is geschapen naar het beeltenis van God; in ieder ander mens zie je God weerspiegeld. Wees barmhartig voor die medemens en stel je dienend op.
‘Geef God wat van God is’ krijgt zo een andere lading.
Wees mild in je oordeel en toon begrip.

Zelf denk ik daar dan bij: Toeter niet steeds zo knetterhard je mening over alles en iedereen naar buiten en kijk eens wat meer naar wat je zelf doet en zou kunnen doen.
Zelfs de koning maakt af en toe een verkeerde inschatting; reken iemand niet zonder ‘wederhoor’ snoeihard af maar probeer een beetje genuanceerd te reageren.

En daarnaast ook gewoon belasting betalen.

Reageren

17 oktober: Drenten en vissers.

Tijdens ons Noordzee-weekend fietsten we een aantal keren door Egmond.  De laatste keer,  zondag 11 oktober,  kwamen we langs een monument dat ik nog niet had bekeken.  Ik dacht dat het iets te maken had met graaf Dirk van Egmond,  maar dat had ik helemaal fout.  Het was een monument voor 130 vissers uit Egmond die omkwamen tijdens en na de Eerste Wereldoorlog (1914-1918). “Dat snap ik niet” zei ik tegen Gerard.  “Nederland was toen toch neutraal? Hoe kunnen er dan zoveel mensen omgekomen zijn?”
Het antwoord stond op een bordje onderaan het monument.

De Egmondse vissers hadden het meeste last van de afkondiging van een beperkte duikbootoorlog in 1917. Er waren veel mijnen geplaatst in de Noordzee om de doorvaart van Duitse schepen te bemoeilijken. Omdat sommige mijnen lossloegen werd het erg onveilig om te vissen, zodat de hele beroepsvisserij stil kwam te liggen. Maar er moest wel brood op de plank komen; daarom waagden sommige vissers toch hun leven en voeren uit om vis te vangen. Veel schepen zijn vergaan omdat ze op een mijn liepen. 
Egmond aan Zee verloor in de periode 1914 – 1918 ruim 100 vissers.

Ook na de wapenstilstand bleef het gevaarlijk op zee door de losgeslagen mijnen. In 1919 en 1920 verloren nog eens 26 vissers hun leven.  

Wat een verhaal.  Volslagen onbekend voor mij. Zo ontdekte ik tijdens een strandvakantie toch weer een stukje van onze Nederlandse geschiedenis dat ik niet kende.
Vissersdorpen hebben een heel andere cultuur en men vertelt er andere verhalen dan in dorpen en steden in andere delen van het land die niet aan de zee liggen. Toch zijn de verhalen over varen mij niet helemaal vreemd.  Mijn vader (op een schip geboren in de haven van Coevorden) stamt uit een schippersfamilie: de grootouders van mijn vader, de Vrieswijken en de Pasveers, hadden allebei een turfschip en voeren over vaarten en kanalen, maar niet over zee.
Als je aan zee woont is de zee een bestanddeel van je leven; vooral vroeger was de zee van grote invloed op levens van mensen die aan de kust woonden.

Hier op de heide is jao gien zee”  zingen Roelof en Harm en zo is het precies; hiermee komen we bij het vrolijke deel van dit blog.
Wat weten wij Drenten nou van schepen en zeilen,  ankers en vis.
Wij wit maor zunigan wat water is.’

Dit is een lied dat in onze vriendengroep soms spontaan wordt ingezet.
Vaak door het enige lid dat niet uit Drenthe komt.
Het lied heet ‘de Zandmatrozen’.
Ook benieuwd? Hierbij een link naar een YouTube-video. 
Voor niet streektaligen: het is wel Drents……

Reageren

16 oktober: Voortschrijdend inzicht.

Binnenkort krijgt deze website ‘De Waarde de dag’ een nieuwe layout. Voor jou als lezer is dat waarschijnlijk even wennen, want het gaat er heel anders uitzien. Maar de inhoud blijft hetzelfde en wat ook hetzelfde blijft is dat het nieuwste blog op het scherm verschijnt als de website wordt geopend. De vorm wordt wat anders; andere afbeeldingen, ook meer afbeeldingen per categorie en een andere indeling van de bovenste menubalk.

Verder had ik het al een paar keer genoemd: ik was bezig met een boek.
Was ja.
We zijn bezig geweest met onderzoek naar hoe je een boek kan uitgeven en ik zeg het maar eerlijk: we zijn erg geschrokken van de kosten die dat met zich meebrengt en het werk dat je je er mee op je hals haalt.
Lang verhaal kort: na ampel beraad kwam ik tot de conclusie dat het boek er niet komt.
Te duur, te veel gedoe. Het was per slot van rekening een cadeau en ik wou niet dat het cadeau als een molensteen om mijn nek hing en dat was al een beetje zo.
Goed idee, doen we niet.
Bovendien: alles wat in het boek zou komen kan ook gewoon op de site gepubliceerd worden, dus het voorwerk dat ik heb gedaan is niet voor niets geweest.

Als de nieuwe website straks wordt gelanceerd zullen de lay out en de afbeeldingen dus allemaal anders zijn, maar de bijbehorende teksten zijn nog hetzelfde. Voor het boek had ik die allemaal herzien; de komende maanden zal ik in een nieuwe blogserie ‘Te boek….of niet te boek’  steeds een onderdeel/categorie van de site benoemen en de nieuwe inhoud publiceren.

Wat ook nieuw en anders is, is dat ‘de Waarde van de dag’ op Instagram een eigen account heeft gekregen. Daarop publiceer ik af en toe wat foto’s die niet op de site komen. Ben je bijvoorbeeld benieuwd hoe de Noordzee om Gerards enkels stroomde? Of hoe die ‘Coupe de plumeau’ er uitzag op het Noordzeestrand (door een goede bekende al ‘kapsel windhoos’ genoemd), dan kun je dat zien op Instagram.
Op de nieuwe website staat er een eigenwijs icoontje boven de recente berichten, dan kun je er rechtstreeks naar toe linken.

Nu lijkt het alsof ik heel wat voorstel op digitaal- en website gebied, maar bij het realiseren van een nieuwe lay-out komt heel wat meer kijken en dat kan ik beslist niet zelf. Daarvoor heb ik veel hulp gehad van PKN-website-collega Theo van Beijeren, die op zijn beurt af en toe werd ondersteund door zijn zoon Gerard van Beijeren.
Beiden wil ik op dit podium graag heel hartelijk bedanken voor hun onmisbare ondersteuning.

Binnenkort in dit theater dus: de nieuwe Waarde van dag!
Mede mogelijk gemaakt door  bovengenoemde heren.

Reageren

15 oktober: Een nieuwe gast – Hans Ponne.

Onze vrienden Hans en Bea komen af en toe op deze website voorbij: in juli schreef ik over ons uitje naar Frederiksoord. Verder klaverjassen we regelmatig een boom met elkaar, heb ik een blog geschreven over de schilderijen van de vader van Hans en verrast Bea ons af en toe met een recept, zoals de chocoladetaart van begin oktober.
Hans heeft aangegeven ook wel eens wat te willen schrijven, dus vandaag stel ik een nieuwe gastblogger voor: Hans Ponne. Hieronder zijn eerste blog.

Het is herfst en in die periode van het leven bevind ik mij op dit moment.
Een kleurrijk gedeelte van het jaar en het leven, tenminste als je goed van lijf en leden bent. Zo voel ik me wel, al merk ik steeds meer dat ouder worden met zich meebrengt dat niet alles meer gaat zoals toen je 21 was. Maar niks te klagen hoor, want ik doe nog veel op het gebied van bewegen. Zo fiets ik minimaal 2 x per week op de racefiets zo’n 75 km en in de winterperiode zo’n 50 km op de mountainbike. Daarnaast probeer ik wat te hardlopen, maar dat is toch veel meer belastend voor de ledematen als het fietsen. Wel altijd gezellig, zowel het fietsen als het lopen, want dat doe ik in groepsverband.
Lekker bezig zijn en wat kletsen ondertijd.

Dit verhaal is bedoeld voor het blog van Ada, maar ik heb geen zin om de voorgeprogrammeerde vragen te beantwoorden.
Mijn lieve Bea heeft al eens geschreven voor het blog en daarin kun je meer lezen over hoe we elkaar kennen. (Lees hiervoor lezer van de maand – Bea Ponne)

Geboren in Hardenberg, maar getogen in Meppel.
Mijn vader kon indertijd een baan krijgen in Hardenberg, maar mijn moeder kreeg zo’n heimwee, dat we na anderhalf jaar terug verhuisden naar de plaats waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. Hardenberg was in die tijd geen prettige gemeente om te wonen. Er was weinig te beleven en de jeugd ging uit verveling allerlei kattenkwaad uithalen en dat resulteerde in soms gruwelijke baldadige uitspattingen.

Tijdens mijn puberteit werd ik lid van een natuurclubje en dat was de reden om later naar de tuinbouwschool in Frederiksoord te gaan. Een hele fijne periode alhoewel de meeste leerlingen in Frederiksoord of omgeving in de kost waren en daardoor veel meer van het vrije studentenleven konden genieten als ik. Trouw ging ik elke dag op de brommer (Rap “Rotterdams Afval Product”) naar Meppel om, vooral in die tijd, natuurlijk financiële redenen. In de kost gaan was een dure aangelegenheid. Gelukkig heb ik wel in het laatste jaar van mijn schoolperiode tijdens een schoolfeest Bea leren kennen en we zijn nu al meer dan 50 jaar een zeer gelukkig stel en wonen al meer dan 40 jaar in het mooie rustige dorpje Peize.

Een volgende keer zal ik meer vertellen over wat ik bv. gedaan heb voor werk en nu nog doe zoals hobby’s, o.a. clubbladen samenstellen, fotograferen en het werken in een volkstuintje.

Reageren

14 oktober: In oktober naar de zee?

Wat is er nou leuk aan de Noordzee bij harde wind,  12 graden en af en toe  een bui?
Een bloemlezing:

Dik ingepakt waren twee kleine kindjes ijverig in de weer met schepjes en emmertjes.
Papa en mama kregen alles  te zien wat ze opgroeven.
Met een stralende blik keken ze omhoog: “Kijk! Mooi! ”
De ouders zagen stenen en schelpen, de kinderen zagen schatten.
Plok. “Ook in de emmer….!”

Op het strand werden hengels neergezet.  Heel veel hengels.  Op stokjes.  “Meneer,  mag ik u iets vragen?” Dat mocht.
Ik kreeg een heel verhaal over zeevissen,  over lijnen met lood en aas die wel 150 meter de zee ingegooid werden en over een wedstrijd met alleen Egmonders.
Regenjassen,  lieslaarzen, vissersmutsen en glimmende oogjes.

Er komen gezinnen de strandopgang af.
Honden en kinderen zijn niet houden.
Zee! Rennen!

Na een strandwandeling, waarvan het laatste stukje met een regenbui, zaten we met een bril vol zoute zeespetters (waar je dus niks meer door ziet) en het haar in een verwaaide ‘coupe de plumeau’  in  een strandpaviljoen aan de cappuccino.  Aan een tafeltje tegenover ons stond een meneer op. Zijn hond, meteen alert,  sprong ook gelijk op en trok zijn baasje naar de uitgang, lees: de zee. Rennen!
Maar baasje moest naar de wc en moest de hond achter zich aan mee trekken.  Toen ze terugkwamen was de hond al weer  dolenthousiast  op weg naar de uitgang/zee. Rennen!
Maar baasje wilde nog een kop koffie; sjokkend, met hangende oren en vol onbegrip liep het dier achter de baas aan….

Maar niet alle honden vinden zee fijn.  Een keurige mevrouw met gebloemde gummilaarsjes liet haar hondje zien hoe het moest en trippelde een eindje het water in. Het beestje bleef nuffig staan en zag hoe een verrassend hoge golf over de gebloemde laarsje stroomde.
O,  wat kon die mevrouw hard gillen.
En het hondje hoefde niet de zee in.

Eindeloos kan ik kijken naar kitesurfers: op een surfplank over de golven surfen,  voortgetrokken door een enorme vlieger; het was er perfect weer voor.
Er fietsten wielrenners op dikke banden voorbij en we werden regelmatig ingehaald door joggers en hardlopers. Maar er was ook ‘langzaam verkeer’; een mevrouw duwde een speciale rolstoel met brede banden waarin een hele blije oude meneer zat te genieten van de zee. ” Wat een mooi uitvinding!” riepen we tegen elkaar. Ondertussen maakten we selfies, foto’s van elkaar en van de zee.

Toen we terugliepen liepen er twee jongetjes achter ons met een voetbal te dollen.
Dikke pret.  Opeens hoorden we één van hen zeggen: “Bij deze strandpaal scheiden onze wegen….” Huh? De verklaring kwam onmiddellijk: “Ja,  even nog het gedicht van mijn moeder lezen”  Dat stond tussen andere gedichten op bordjes langs de weg.


Deze foto’s geven heel goed de bovengenoemde sfeer weer. Kijk je naar het noorden,  dan zie je mooi weer en veel mensen.  Kijk je naar het zuiden,  dan zie je regenbuien en veel mensen. Daar liepen wij dit weekend genietend bij. Met harde wind, 12 graden en af en toe een bui.
Zoveel te beleven aan het Noordzeestrand!

Reageren

13 oktober: Niet zingen. En ok nait soez’n.

De woorden “Niet zingen!” horen in ons gezin bij peutertje Carlijn, die er een hekel aan had als mensen gingen zingen. Zelfs op haar verjaardag stond ze wat ongelukkig te kijken als wij voor haar het verjaardagslied aanhieven.

“Niet zingen” staat nu ook op de website van onze PKN-kerk.
We waren niet in de kerk afgelopen zondag, maar maandagmiddag luisterde ik naar de viering van afgelopen zondag. Het was een viering met voorganger Theo van Beijeren en organist Erwin Wiersinga, zon’n viering mis ik niet graag.
Er werd niet gezongen, maar er werd wel mooie muziek gespeeld.
De predikant vervlocht in zijn overdenking het bijbelverhaal met de twee thema’s die  zondag de 11e oktober in de wereld centraal staan: het Joodse feest Simchat Thora (de vreugde van de wet) en ‘Coming out-day’: het moment dat een lesbienne, homo, biseksueel of transgender openlijk voor zijn of haar seksuele geaardheid of genderidentiteit uitkomt,  uit de kast komt.
Houden wij ons aan de wet die God ons heeft gegeven en trekken we daarmee het goede feestkleed aan? Hoe gaan we om met onze medemens? Aanvaarden en respecteren we iemand die anders is en ‘doen’ wij gerechtigheid? Hoe solidair zijn we in coronatijd? Houden we ons aan de coronamaatregelen voor onszelf? Of ook voor anderen?
Actuele vragen, waar je na het beluisteren van de preek nog wel even op na blijft kauwen.

Heb ik het zingen gemist?
Als luisteraar niet; thuis luisteren is een heel andere beleving dan in een kerkdienst aanwezig zijn.
Bij de afkondigingen aan het begin van de viering hoorde ik het bericht waar ik vorige week teleurgesteld over was: de Taizé-viering van 18 oktober gaat niet door.
Niet zingen. Geen fluiten, geen gitaren.
De cantorij-repetities zijn tot nader order uitgesteld en we waren nog maar net weer begonnen….. dus mis ik wel deze en vorige week de cantorijrepetities en het voorbereiden van de Taizé-viering: het thuis instuderen van de muziek, het samen met de fluiten musiceren en als kers op de taart het zingen van Taizé-liederen met de cantorij en de gemeente.
Juist bij Taizé-liederen gaat het niet alleen om het zingen, maar vooral om het beleven.

We hebben geen keuze, we moeten ons houden aan de coronamaatregelen.
Hebben we zondag vanaf de kansel en net weer van Rutte gehoord.
Iedereen brengt offers in deze tijd en mijn bovenbeschreven offertje staat in schril contrast met de coronagevolgen die andere mensen moeten dragen.
Daar ben ik me terdege van bewust, dus ik volg mijn vaders advies dat ik altijd kreeg als het eens tegenzat: “Koez’n op mekaar en kop d’r veur.”

Van schoonzoon Jon kreeg ik nog een ander advies: “Nait soez’n.”
Hij had er een geheel eigen draai aan gegeven.

soez’n

nait soez’n

 

Reageren

12 oktober: Noordzee om de enkels.

Op ons nazomervakantieadres in Baarn maakte ik een kopje thee en las de ‘theezakjes-vraag-van-de-dag’ hardop voor: “Wat doe je liever? Een stedentripje of een strandvakantie?” Gerard dacht een stedentripje; bij ‘strandvakantie’ denk je toch al snel aan de hele dag in de zon bakken en dat doen we eigenlijk nooit.
Stedentripje dus. “Maar eeeh……” wierp ik tegen “hebben wij de Noordzee dit jaar al gezien?”

Nee man.
En wij zijn dan wel verstokte Drenten, maar we willen eigenlijk één keer per jaar de zee om de enkels hebben.
Zo kwam het dat wij begin september het eerste weekend ‘met niks’ in onze agenda’s blokten; we konden nog een huisje huren en op vrijdagmiddag 9 oktober streken we neer in ‘de Blokhut’ van de familie Blok in Egmond aan den hoef.
In 2018 waren wij ook al eens in Egmond geweest, daarover schreef ik toen het blog ‘Een abdij, een ruïne en een visje’ 
Toen gingen we daar naar toe vanuit Julianadorp, nu hadden we drie dagen om de omgeving te verkennen.

Die vrijdagmiddag fietsten we gelijk aan de hand van fietsknooppunten naar Egmond aan Zee voor een eerste strandwandeling en we fietsten door de duinen naar o.a. Bergen aan Zee en Bergen.
Zaterdag 10 oktober zou het heel slecht weer worden, maar tussen de buien door viel het erg mee, dus met een half oog op Buienradar maakten we weer een strandwandeling en een volgende fietstocht, o.a. door Heiloo. Aan het eind van de zaterdagmiddag knapte het weer niet meer op en pakten we de auto voor een bezoekje aan De Rijp.
Daar wilde ik graag eens heen, omdat er ooit in het 8-uur journaal bij het weerpraatje een foto van De Rijp werd getoond, dat zag er erg mooi uit.
Het was ook prachtig. Veel oude authentieke panden en een mengeling van een oud-Hollands stadje en Giethoorn: veel water, veel bruggetjes, veel bootjes. In de 16e en 17e eeuw was het een rijk dorp, maar in de 18e eeuw nam de haringvisserij en de walvisvangst af en verviel het dorp in armoede. Die armoede is de oorzaak van het behoud van de oude dorpskern geweest; er was eenvoudigweg geen geld om nieuwe huizen te bouwen en oude te slopen. We schuilden voor de regen in de oude herberg op de afbeelding en bestelden een glaasje wijn mét een bittergarnituurtje.
Meer weten over De Rijp? Hierbij een link naar de website van de oudheidkundige vereniging ‘het Schermereiland’.

Zondagmorgen regende het pijpenstelen. Tot elf uur.
Toen hadden we de boel in de auto gepakt, trokken de deur van het huisje achter ons dicht en stapten nog weer op de fiets naar Egmond aan Zee voor een laatste strandwandeling.
“Zullen we…..?” Ja! Ook nog een paar rondjes in het reuzenrad, van waaruit we een fraai uitzicht hadden over de Noordzee, de duinen en Egmond. (zie afbeelding)
Het (meevallende)  mooie weer bracht ons zelfs nog weer in Bergen aan Zee, waar we genoten van een portie gebakken vis.

In de stromende regen pakten we aan het eind van de middag in Roden de auto uit.
Maar we hebben in 2020 de Noordzee nog om de enkels gehad: we kunnen er weer even tegen!

Reageren

11 oktober: Duet van Mozart.

Kort blog vandaag: een kennismaking met een mooi klassiek stuk.
Het is een muziekstuk uit Mozarts opera ‘Le nozze di Figaro‘ en het heet ‘K.492 Act 3 Sull’aria Che zoave zeffiretto’.
Het wordt gezongen door twee dames, maar als het stuk begint denk je dat het een solostuk is; je ziet ze immers niet.
Halverwege gaan ze tweestemmig zingen en iedere keer krijg ik er weer kippenvel van.

Ook beluisteren? Hierbij een link naar het stuk op YouTube 
Luister en geniet.

Het is een uitvoering van het Orchester der Deutschen Oper o.l.v. Karl Böhm en de dames die het zingen zijn Edith Mathis en Gundula Janowitz.

En ja, ik weet al wat de kenners gaan zeggen.
“Uit de préhistorie;  uitgevoerd door zangeressen die inmiddels al stokoud zijn. Veel te langzaam gezongen! Wordt tegenwoordig veel sneller uitgevoerd!”
Klopt helemaal.
Maar dit vind ik mooi.
Let vooral op het laatste stukje.
Als je toch zo mooi kunt zingen………..

Reageren

Pagina 2 van 216

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén