10 november: Comfortzone.

Een workshop van Judith Oosterhuis; als ik in de gelegenheid ben ga ik daar graag naar toe.
In de aankondiging stond: In deze workshop maken we een collage van beeld en eventueel tekst. Hiermee vertellen we ons eigen verhaal of dat van een dierbare aan de hand van beeldmateriaal. 

Gistermiddag fietste ik rond 14.00 uur naar De Deel met een plastic mapje met kopieën van foto’s uit het leven van mijn vader. Voor mijn moeder heb ik in de laatste jaren van haar leven een Levensboek gemaakt, (zie 23 oktober 2016 Levensboek>>>), maar mijn vader overleed al voordat ik überhaupt aan een levensboek had gedacht.
De collage zou mijn vader als onderwerp hebben.

We gingen werken met verschillende soorten gekleurd papier, decoratief plakband, plaatjes uit tijdschriften, lijm, stempels, kantrandjes en stiften.
Voordat ik gistermiddag kwam had ik al een idee van wat ik ging doen, maar dat was niet bij iedereen zo.
Tegenover mij zat Hetty te mijmeren boven haar foto’s: “Ik heb nul inspiratie…” maar gelukkig voor haar kwam die toch nog.

Sommige meegebrachte foto’s kon ik niet gebruiken; ik had bijvoorbeeld een foto van de kerk in Hoogersmilde, maar die was veel te groot. Van sommige foto’s moest ik mijn moeder afknippen en sommigen kon ik niet kwijt: te veel.
Ik koos de kleur groen om randjes langs de foto’s te maken en ik koos voor een collage met lijstjes die boven en naast elkaar staan.
(Klik op de foto voor een vergroting.)

Moet ik voor een workshop bij Judith anders altijd uit mijn comfortzone ( ik kan bijvoorbeeld helemaal niet schilderen, kleien of anderszins vormgeven), deze middag zat ik midden in die zone helemaal gelukkig te knippen en te plakken.
Mijn ding.
Foto’s, herinneringen, fröbelen.
Het was heerlijk.
En helend.
Na elf jaar mis ik mijn vader soms nog en fysiek bezig met zijn leven maakte dat mijn hoofd ook even vol zat met hem.

Wat een fijne invulling van een vrije zaterdagmiddag.
De volgende workshop van Judith staat alweer in mijn agenda: zaterdag 25 januari.
Schetsen in stilte in de Catharinakerk.
Dan weer ùit mijn comfortzone dus.
Dat geldt voor het schetsen maar ook voor de stilte.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Één reactie

9 november: Het hoofd en het hart.

Afgelopen week mochten we stemmen voor de Evergreen Top 1000.
Die wordt uitgezonden op Radio 5 in de week van 25 tm 29 november; ik kijk er al naar uit.

In alle lijstjes die ik instuur staat altijd ‘The head and the heart’ van Chris de Burgh.
Een vertaling van dat lied had ik eind tachtiger jaren ooit al eens gehoord, uitgevoerd door Youp van ’t Hek.
Hij beschreef een scheiding en had het over ‘het eeuwige dilemma tussen het hoofd en het hart’. Later ontdekte ik dat het een nummer van De Burgh was en ik kocht de CD ‘Man on the line’ waar het nummer opstond.

Het is een triest verhaal.
Een echtpaar is na jaren huwelijk uit elkaar gegroeid.
Ze zijn er een weekend met z’n tweeën tussenuit in een andere omgeving om de problemen onder ogen te zien en tot een oplossing te komen.

Scheiden of niet?
Maar ik kan niet zonder haar!
Maar het gaat ook niet met haar!
De Burgh beschrijft in dit lied de verscheurdheid die je dan voelt van binnen.
Kies ik met mijn hoofd? Is het beter om uit elkaar te gaan?
Kies ik met mijn hart? Ik kan haar toch niet missen!

“I don’t want to let her go… ”
It is time to let her go…

Het lied raakt me nog steeds; ik heb het al honderden keren gehoord.
Het is voor mij onbegrijpelijk dat ‘Lady in red’ zijn bekendste lied is, want dit is voor mij de mooiste.
Daarom staat hij op alle lijstjes die ik instuur.

Luister naar deze prachtige ballad uit de jaren ’80: hierbij een link naar een video op YouTube>>>

Geplaatst in Muziek | Getagged , | Een reactie plaatsen

8 november: Bloem in de gebakken kip met ui?

Vorige week maakte ik een ovenschotel met penne.
Dat is op zich niks bijzonders, maar het was wel bijzonder hoe het werd gemaakt.
Je moest namelijk bloem door de gebakken ui en kip roeren.

pasta, broccoli en kip met ui

Dit heb je nodig:
400 gram broccoli
125 gram penne
200 gram kip
theelepel Italiaanse kruiden
1 ui

15 gram bloem
200 cc melk
potje groene pesto
geraspte kaas.

dikke saus

Dit moet je doen:
broccoli en pasta beetgaar koken.
Ui in stukjes snijden en kip kruiden met kipkruiden en een theelepel Italiaanse kruiden.
Kip samen met ui bakken.

Als de kip en ui gaar zijn de bloem er voorzichtig doorroeren, even meebakken en dan de melk in kleine beetjes toevoegen.
Zo ontstaat een dikke saus, waar je vervolgens een eetlepel groene pesto door roert.

Ovenschoteltje invetten.
Broccoli en penne afgieten, doorelkaar roeren en de bodem van de ovenschotel hier mee bedekken.
Dan de saus met de kip, ui, bloem, melk en pesto daarbovenop verdelen en vervolgens bestrooien met geraspte kaas.

20 minuten in een voorverwarmde oven van 200 graden.

Op deze manier had ik nog nooit een saus gemaakt, maar het ging heel gemakkelijk.
Bovendien was de ovenschotel ook nog eens heel lekker!

Geplaatst in Koken | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

7 november: Hannes en de uitslovers.

Net als het Lieverse Diepje en de Drentse Aa is de rivier de Vecht begin jaren ’70 gekanaliseerd; de kronkels werden er uit gehaald. De toenmalige opvatting was dat er op die manier meer land ontstond en de rivier was beter te beheren.
Het Tierpark Nordhorn ligt aan de Vecht en in het park zijn nog twee oude armen die men gebruikt voor waterdieren vanwege de gunstige samenstelling van het water.
Zo kun je in het park beverratten vinden en ijsvogels nestelen in de oude rivieroever.

Gedachtenwolkje….

…..uitslovers!

Het park herbergt ook een drietal zeehonden.
Twee daarvan zijn al oud en hebben allebei problemen met hun ogen, een derde was nog fit en gezond.
Wij stonden tien minuten voor de aangegeven voedertijd al aan de rand van het bassin, want dat wilden we niet missen.
Toen de verzorgers aankwamen met hun emmertje vis zwommen er twee zeehonden gretig voor het voerdervlondertje heen en weer, maar de derde bleef op veilige afstand een keek het allemaal afwachtend aan. (je ziet het kopje van de derde links van het midden op de foto links)
De verzorger zei dat dat altijd zo was. Het was een komisch gezicht: twee zeehonden deden allerlei kunstjes en kregen als beloning steeds een visje, de derde had in mijn beleving een gedachtenwolkje boven zijn hoofd waar in stond ‘UITSLOVERS’

In 2004 was een zeehond uit deze dierentuin behoorlijk in het nieuws.
Zeehond Hannes ontsnapte uit de dierentuin, kwam in de nabijgelegen rivier de Vecht terecht en zwom naar het Nederlandse deel van die rivier.
Vervolgens werd hij opgevangen in Pieterburen. Tierpark Nordhorn wilde Hannes graag terug, maar daar waren dierenrechtenactivisten in Nederland het niet mee eens. Het kwam tot protesten en zelfs tot een rechtzaak. De dierentuin werd in het gelijk gesteld als eigenaar van Hannes, maar tot een terugkeer van Hannes heeft dat niet geleid. Dierenactivisten bevrijden Hannes uit Pieterburen en zetten hem uit in zee.

Jammer voor Tierpark Nordhorn, maar ze zijn beslist niet in de negativiteit blijven hangen. Door alle publiciteit namen de bezoekersaantallen, met name uit Nederland, namelijk behoorlijk toe!

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

6 november: Gelukkig een blog en geen vlog.

Van de dochters kreeg ik op mijn verjaardag een bal. Hij zat in een vierkant doosje en hij moest nog worden opgepompt.  Daarom had ik er ook een pompje bij gekregen. Het is een grote pilatesbal (70 cm) om oefeningen op te doen.
Dat doen we ook wel eens bij de FysiYoLates van Trijntje op vrijdagmiddag (zie ‘Omhels de bal’>>>) en zo’n bal leek mij een goede aanvulling op het oefeningen-matje.

De bal werd in fases opgeblazen, want je hebt na vijf minuten al een lamme arm van die pompbeweging. Op  YouTube vond ik een filmpje met 10 oefeningen voor beginners en zaterdagmorgen begon ik mijn pilates-avonturen op de bal.
Zitten op de bal zonder voeten aan de grond klinkt eenvoudig maar dat is het niet; het is wel heel goed voor je heupgewricht!

Met de 10 oefeningen die ik heb uitgezocht ga je je hele lichaam bij langs. Liggen met je buik op de bal of met je rug, met je handen of ellebogen op de bal, met je voeten op de bal en je schouders op de grond, of de bal tegen de muur…..
Het is hartstikke moeilijk.
Zwait’n dokter.
Maar het hoeft allemaal niet perfect en dit is gelukkig een blog en geen vlog.
Je kunt in dit geval beter lezer zijn dan kijker.

Ik ben in ieder geval goed bezig.
Moet ook wel,  want ik kreeg van de meisjes nóg een cadeautje.
Een tegoedbon voor een glaasje port en een kaasplankje bij ‘de Drie Gezusters’ in Groningen.
Mijn eigen ‘drie gezusters’ gaan zelf ook mee.

Geplaatst in Alledag | Getagged | Een reactie plaatsen

5 november: Beauty is in the eye of the beholder.

Maandagmorgen 4 november. Ik moet om 08.40 uur bij de oogarts in het Martini zijn naar aanleiding van een verwijzing door de opticien.
Lees hierbij voor de achtergronden ‘Als we ouder worden” van 28 juli j.l. >>>
Voordat we bij de intake-balie zijn loop ik al te denken wat in ’s hemelsnaam een ‘beholder’ is. In de gang naar de oogarts toe staat namelijk de tekst: “Beauty is in the eye of the beholder’.
Waarom staat  dat er überhaupt in het Engels als ik in een Gronings ziekenhuis ben?

Maar daarvoor ben ik niet in het ziekenhuis.
De vraag is : waarom gaat het zicht in mijn rechteroog zo snel achteruit?

Na de eerste screening mag ik in de buurt van kamer 7 gaan zitten.
Vervolgens word ik opgeroepen door iemand in kamer 2, die ik (omdat dat 30 meter verderop is) bijna niet kan horen.  Ziekenhuislogica.
“Het is maar goed dat ik niet voor mijn oren kom” merk ik op, maar humor is kennelijk niet de bedoeling in een ziekenhuis.

Dan kom je in een kamer met zo’n levensgroot oog aan de muur, tot in detail uitgewerkt: ik bedenk zenuwachtig hoeveel er mis kan gaan met zoveel kleine onderdelen.
Het onderzoek bestaat uit verschillende oogmetingen en onderzoek. Dat gaat gepaard met verschillende soorten druppels: één waar je ogen van gaan tranen en één waar je pupillen heel groot van worden.  Vervolgens wordt er met fel licht in geschenen.
Nu ik dit zit te typen is het maandagmiddag  15.00 uur; ik zie nog wat wazig en mijn ogen voelen vermoeid, een beetje branderig aan. Toen ik uit het ziekenhuis kwam kon ik het zonlicht niet eens verdragen; gelukkig was Gerard mee als chauffeur.

Het antwoord op bovengenoemde vraag kreeg ik gelijk mee naar huis.
Ik heb inderdaad een beginnende vorm van staar op mijn ogen.
Die is goed te behandelen. Dat zou nu al kunnen, maar ik heb er eigenlijk nog geen last van en het kan ook heel goed over anderhalf, twee jaar.
Gerard en ik hebben de laatste tijd zoveel ziekenhuis van binnen gezien, dat we dit relatief kleine euvel graag op een later tijdstip laten verhelpen.
Nu eerst maar eens naar Hans voor een nieuw montuur, want daar was het in eerste instantie allemaal om begonnen.

Inmiddels weet ik wat de titel van dit blog betekent.
‘Schoonheid is in het oog van de aanschouwer.”
Het is geen objectief begrip.
Wat de één prachtig vindt kan een ander verafschuwen.
Het is maar net wat de persoon in kwestie ergens in ziet.

‘Geen spiegel flatteert de vrouw zozeer als de ogen van een verliefde man’.
Ook een leuke quote, maar minder geschikt voor de muren van de gang in het Martiniziekenhuis.

Geplaatst in Alledag | Één reactie

4 november: Blikje vis blijkt gitaarstemmer.

Dit blog heeft een cryptische titel, maar toch bedoel ik letterlijk wat er staat.  Op mijn verjaardag kreeg ik van gitaar-en accordeoncollega Piety een verjaardagskaart met een klein cadeautje: een blikje vis.

Maar in het blikje zat geen vis,  er zat een clip on tuner in. Een klein elektrisch gitaarstemmertje dat je op je gitaar kunt klemmen. Al jaren had ik een andere stemmer, maar als je die gebruikte moest het in de omgeving stil zijn en dat is het niet altijd.

E-snaar: bijna….. helemaal groen is goed.

Ben ik blij mee: wat attent en wat een origineel idee!

Maar. Waarom zat het in een blikje met een plaatje met een vis? Dat ontdekte  ik pas toen schoonzoon Jon het cadeautje zag.  “Fish?  A tuner? O ja natuurlijk: tonijn is in het Engels tuna en dat spreek je bijna net zo uit als tuner!”

Bedenk het maar.
Ik kan straks een nieuwe blogserie beginnen: ‘Engels,  maar dan anders’.
Trouwens…. het blikje komt niet eens uit Engeland of Amerika.
‘Designed and engineered by KORG inc.,  Japan.
Made in Vietnam’.
Voor mij is het een ‘wereldcadeau’.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

3 november: Ein freundlich Gesicht….

De dierentuin in Nordhorn, waar we in de herfstvakantie met neef Cor naar toe gingen,  bevindt zich in een boerenstreek aan de rand van de stad.
Midden in het park staat een oude boerderij met een schuur en een stal. Verder is er een herberg met de naam Vechtehof.
Het erf van de boerderij is in gebruik als kinderboerderij. Het doet heel natuurlijk aan: kippen, konijnen, varkens, koeien, er loopt van alles rond.

Toen Cor en ik  de boerderij binnenliepen (Gerard zat lekker buiten in het zonnetje)  waren we blij verrast.
Het was er lekker warm en het was ingericht zoals het er in het begin van de vorige eeuw uitzag, inclusief foto’s, schilderijen en tegeltjes aan de wand.
Er was een bedstee en er stond een wiegje: we stapten samen zomaar honderd jaar terug in de tijd.
We liepen wat rond, bewonderden servies, lampetkannen, oude meubels en verbaasden ons over het feit dat de stal aan het huis vast zat: het rook daar vroeger vast niet zo fijn…..

Aan de muur hing een antiek rekje voor ‘slieven’ en opscheplepels met als opschrift deze tegeltjeswijsheid: Ein freundlich Gesicht, das beste Gericht.
We moesten even nadenken over het woord ‘Gericht’, maar meneer Google leerde ons dat het ‘gerecht’ of ‘recept’ betekent.
Een vriendelijk gezicht is het beste gerecht/recept.
In het Nederlands hebben we ook een aantal spreekwoorden met die strekking:

– Een vriendelijk gezicht brengt overal licht
– Men vangt meer vliegen met honing dan met azijn.
In een oud-Nederlands gezegde gaat het niet om een vriendelijk gezicht maar om een woord:
– Een goed woordeken breekt grote gramschap.
De bedoeling van al die spreekwoorden en gezegden is wel duidelijk.
Mijn eigen ervaring in de huidige maatschappij is dat het nog steeds zo is: als je vriendelijk bent bereik je meer dan met een nors gezicht.

Maar kijk eens om je heen.
Waarom wordt er zo weinig gebruik van gemaakt?
Vriendelijkheid kost immers niets.
Een glimlach is een facelift die binnen ieders bereik ligt.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

2 november: ‘Ik heb thans de pen opgevat….’

Deze mail verstuurde ik gistermiddag:

Dag Henk,

Bedankt voor de orchidee en het boekje! * 
Dat boekje had ik zelf naar de boekenmarkt gedaan.
Vorig jaar kreeg ik het van vrijwilliger Elly, die het toen tussen de ingebrachte boeken had gevonden en had gedacht: “Dat is leuk voor Ada en de familie Waninge!”
Vond ik toen erg leuk.

Gerard en ik hebben het gelezen, aan de familie laten zien en toen weer in de doos ‘Boekenmarkt’ gedaan.

Tot mijn verbazing stond het vanmiddag bij onze voordeur met een bloemetje van jou.
Het verband was al snel gelegd: jij was nu vrijwilliger op de boekenmarkt en dacht hetzelfde als Elly vorig jaar!

Vanmiddag sprak ik Elly op de pilates-les in Roderesch en we hebben samen hartelijk gelachen om het verhaal.

Het boekje gaat weer in onze doos ‘Boekenmarkt’.

Grote kans dat Harm Jan, Nel of een andere  boekenmarktvrijwilliger die ons kent volgend jaar denkt: “Hé, wat leuk, dat is iets voor Gerard en Ada….”

Leuk dat je aan ons dacht!

Groet, Ada

* Het boekje heet ‘Ik heb thans de pen opgevat…” en bevat brieven van een familie Waninge uit Lhee uit de periode van 1881 – 1920. Die brieven werden verstuurd aan familieleden die naar Amerika waren geëmigreerd.
Als door een wonder bleven de brieven bewaard, ze werden in 1988 teruggevonden.
De inhoud van de brieven geeft een goed beeld van het dagelijks leven van de boerenfamilie rondom de eeuwwisselig.

De familie Waninge die deze brieven heeft geschreven is, gezien het genealogieoverzicht achter in het boekje, niet verwant aan Gerards familie.
Het boekje gaat met de volgende lichting weer mee terug naar de boekenmarkt.
Ben benieuwd of het nog weer eens naar ons toekomt…….

Naschrift.
’s Avonds kreeg ik per mail een reactie van Henk.

Dag Ada en Gerard,

Het boekje hoort kennelijk bij jullie.
Je komt er niet zo makkelijk vanaf.
Het geslacht Waninge is van belang, zo blijkt.
Groetjes en het beste met jullie.
Henk

Natuurlijk.
Van groot belang.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Één reactie

1 november: De vrije hand.

In maart van dit jaar sprak ik Jan bij het koffiedrinken na een kerkdienst.
Hij sprak mij aan in zijn rol als vertegenwoordiger van wijkteam ‘Noorderkroon’ van onze PKN-gemeente en vroeg of ik een zangmiddag wilde verzorgen voor die wijk.
Leuk! Eind september had ik even contact met Hadewich, ook lid van dat wijkteam en samen overlegden we hoe we één en ander vorm zouden geven.
“Hebben jullie nog wensen? Verzoeknummers? Drents? Iets voorlezen?”
Nee, geen wensen. Ik kreeg de vrije hand om twee keer drie kwartier te vullen.

Geen thema, geen schriftlezing waar je aan vast zit qua liederen.
Geen verzoeknummers die soms hééél moeilijk zijn of hééél saai, nee, ik mocht kiezen.

Mijn Morgan gitaar

Wij hebben inmiddels zo’n groot repertoire opgebouwd dat we gemakkelijk zo’n middagprogramma kunnen vullen. Met alle muziekmappen om me heen zocht ik een divers programma bij elkaar. Voor de pauze christelijk, na de pauze algemeen.

Voor de gasten maakte ik een ‘meezing-tekstblad’ en zo zaten we gistermiddag met 20 mensen genoegelijk bij elkaar in een huiskamer in de Noorderkroon.
We zongen soms samen als huiskamerkoor en soms zong ik alleen. Elly & Rikkert, Johannes de Heer, het nieuwe liedboek, Opwekking. Ondertussen vertelde ik wat over mijn achtergrond en wetenswaardigheden bij de liederen. Natuurlijk besteedde ik ook aandacht aan de streektaal in de kerk; samen zongen we een lied uit het Drentse liedboek.
Daarbij vertelde ik dat mijn schoonmoeder die Drentstalige diensten destijds helemaal niks vond. Ze vond het oneerbiedig. Net als bij de dokter en de notaris sprak je in de kerk Nederlands. En geen Drents.

De mensen van het wijkteam hadden allemaal heerlijke dingen gemaakt ter opluistering van het geheel; we kregen o.a. cupcakes, chocolaadjes, eihapjes, allemaal zelfgemaakt.
De eieren kwamen zelfs van eigen kippen.
Daarna zongen we samen verschillende liedjes, o.a. Lentekind, de overbekende muziek uit The Sound of Music ( Do, re mi en Edelweiss enzo) en natuurlijk ook iets van Ede Staal en Daniël Lohues.
Omdat ik zelf mocht kiezen zong ik ook ‘Zigeunerjunge’ van Alexandra en ‘Mon histoire’, een mooi chanson over de liefde van Dalida.

Na afloop kwam er een mevrouw naar mij toe met het  verhaal dat vroeger bij haar op de zondagschool de boerenkinderen niet de rol van Jozef en Maria mochten spelen, want die spraken geen behoorlijk Nederlands; die rollen werden vervuld door de kinderen van de dokter en de veearts . Zo kwamen de herinneringen aan de zondagschool en de streektaal deze middag bij elkaar……

Wat een cadeau om een hele middag zingend met elkaar door te brengen!
Twee keer drie kwartier zingen en tussendoor praten doet trouwens wel iets met je stembanden; toen ik vanmorgen opstond klonk mijn stem als ‘meneer Waninge’.

Geplaatst in Alledag, Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen