25 maart: Digitaal klaverjassen.

Klaverjassen.
Er is geen spelletje dat ik zo graag doe.
Maar daarvoor heb je vier mensen mensen nodig en Gerard en ik zijn maar met z’n tweeën.
De derde en de vierde man worden vaak gestalte gegeven door kinderen, familie of vrienden, maar die gestaltes zijn nu even niet welkom aan de Boskamp.
Ollie B. Bommel zou zeggen: “Verzin een list, jonge vriend!”

Mijn niet meer zo jonge vriend ging op zoek en zat een tijdje te prutsen met online-platforms en digitale computerspelletjes.
En de aanhouder wint, dus zondagavond ging het gebeuren.
“Als jullie nu dit programma ook downloaden en je meldt je aan, dan kan ik jullie als mijn vrienden uitnodigen.”
Verder hadden we bedacht dat we elkaar dan ook zouden moeten kunnen zien en dat kan tegenwoordig met video-bellen in de app-groep.

Frea en Jon waren zondagavond de eersten die meededen aan ons experiment.
We installeerden ons aan de keukentafel, zochten video-contact en zetten Gerards telefoon met Frea en Jon erop rechtop tegen de keukenrolhouder.
Tot ons grote genoegen lukte het in één keer!
En het was leuk!
Drie bomen deden we maar liefst.
Ondertussen maakten we koffie, gingen we naar de wc en schonken we ons een borrel in.
We zwaaiden enthousiast naar elkaar bij 70 roem en riepen dezelfde domme dingen die we altijd roepen als we klaverjassen; we hadden een geweldige avond.

As ’t nie kan zo as ’t möt, dan möt ’t maor zo as ’t kan.

Meer weten? Wij maken gebruik van Klaverjas HD. Om met eigen vrienden te kunnen spelen maak je een account aan, dat kost € 2,=. Vervolgens kun je gratis spelen, maar dan heb je wel om de 3 á 4 potten reclame tussendoor. Dat kun je afkopen voor een paar euro;  we overwegen dat toch maar te doen.
Een bordspel kopen kost immers ook geld.
Het plezier dat we met dit digitaal klaverjassen hebben is onbetaalbaar en o zo nodig in deze sociaal arme weken.

Geplaatst in Alledag | Getagged | Een reactie plaatsen

24 maart: Corona. En toch mooi.

Op 13 maart schreef ik in het blog ‘Menens. Zonder krenten.’ dat we ons sociale leven hadden platgegooid. Daarna bleek dat niet alleen wij nergens meer heen gingen: niemand ging meer ergens heen. Vandaag is dag 11 van onze Corona-quarantaine; sinds gisteren weten we dat het nog minstens 2 maanden gaat duren.
Dit blog beschrijft iedere dag de waarde van mijn dag en ik heb nu genoeg tijd om het blog dagelijks te vullen. Jammer daarbij is dat ik niks meer beleef buiten de deur, dus die inspiratie mis ik al een tijdje.
Gerard en ik zitten dagelijks bij elkaar op de lip.
Gelukkig hebben we een groot huis en kunnen we ons waar nodig even terugtrekken.
Verder genieten we van één van de grootste zegeningen van deze tijd: the world wide web én onze telefoon, waarmee we contacten onderhouden ‘met allen die ons lief en dierbaar zijn’.

Dit alles betekent natuurlijk niet dat de dagen voor mij nu geen waarde hebben, ze worden alleen wat anders ingevuld.
Overdag zien de dagen er niet eens zo heel anders uit, omdat werk (thuis) en huishouden gewoon doorgaan, maar de avonden zitten we op de bank of achter de computer.
De televisie geeft afleiding; vrijdagavond zat André van Duin bij ‘De Wereld Draait Door’ en ontroerde menigeen door een eigen uitvoering van ‘La bohème’ voor Matthijs van Nieuwkerk.
Heel Holland huilt, Aaltje ook.
Een ander moment dat de tranen kwamen (ze zitten door Corona toch wat losser dan anders) was tijdens het Journaal van zondagavond 22 maart.
Conservatoriumstudenten hielden in een binnentuin aan de Amsterdamse Javastraat een kort ‘balkonconcert’. Vanaf meerdere balkons speelden ze samen een stuk uit de Mattheus-Passion van Bach. Hierbij een link naar dat fragment NOS balkonconcert video

Maar de televisie laat me niet alleen huilen.
Zaterdagavond keek ik “Troost-TV’ terug.
Dat is een initiatief van Paul Haenen en Matthijs van Nieuwkerk, die op de herhalingstijd van DWDD (23.15 u) op verzoek oude televisiemomenten herhalen; ik hoorde dat in de aflevering van woensdagavond oude fimpjes met André van Duin waren vertoond.
Trouwe lezers weten: ik ben al vanaf mijn dertiende fan van hem (zie: mijn eerste idool) en ook nu moest ik weer vreselijk lachen om een filmpje dat ik nog niet kende: Sketch in een Frans café.  

Op mijn telefoon krijg ik veel hartverwarmende berichtjes (één daarvan vind je bij de reacties, die van Ank op 21 maart) die heel veel aan elkaar worden doorgestuurd.
Vandaag deel ik een gedicht dat ik kreeg van Bea Sportel,

20.03.20 Corona

Corona, virus, ramp van ongekende grootte
maakt mensen ziek
maakt mensen doodziek
men sterft te vroeg, te eenzaam
maar leren we na te denken
leren we hoe het anders kan
of
hoe het anders MOET?
kunnen we anders?
willen we anders?
terug naar hoe het was lijkt onmogelijk
dus kijk vooruit naar de toekomst met meer rust, ritme, REINHEID en regelmaat?
met meer bezinning en bezieling?
is dat de les?
graag, laten we leren 
want we geven er levens voor

Dit blog sluit ik af met een video die ik kreeg van vriendin Gineke.
‘OPPEPPER’ schreef ze er bij.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

23 maart: Loensende kippen haken.

Vanavond, maandag 23 maart zou ik met een aantal creatievelingen in Op de Helte kipjes en kuikentjes gaan haken in het kader van de activiteitenmarkt van de ZWO.
Iedereen had €5,- betaald en ik was al met de voorbereidingen begonnen.
Mevrouw of meneer Corona gooide roet in het eten; we hebben de haak-avond moeten afblazen.

We zouden een kuikenonderzetter gaan haken en kip-driehoekjes.
Dat klinkt als een nieuw frituurborrelhapje, maar de afbeelding onder aan deze pagina zegt genoeg.
Om het haken van die dingen goed onder de knie te hebben (anders kun je de deelnemers niet helpen) had ik al een aantal onderzetters gehaakt.
8 stuks in verschillende kleuren, zodat het een mooi vol kippenhok is geworden, zie afbeelding rechts.

Omdat de hakerij niet door gaat heb ik bedacht om de haakbeschrijvingen toch te delen met de deelnemers; dat doe ik met dit blog op mijn website, dan hebben meer handwerksters er iets aan.
Mijn onderzettertjes zijn op zich goed gelukt, maar het symetrisch opnaaien van de oogjes vond ik wat lastig, waardoor de kipjes nu allemaal wat loensend achterom kijken.
Als je goed kijkt op de groepsfoto van het kippenhok zie je dat één van de kipjes een waterhoofdje heeft….iets te veel dubbele stokjes gehaakt. Hierbij een link naar een PDF met de uitgebreide haakbeschrijving : Onderzetter loensende kip

Het haakpatroon van de kip-driehoekjes heb ik niet helemaal uitgeschreven, daarvoor verwijs ik naar  website ‘Hilde haakt’. 
Veel haakplezier!
Je hebt nog twee weken tot aan Pasen en door het Coronavirus waarschijnlijk tijd genoeg…….

Geplaatst in Haken, Handwerken | Getagged | Een reactie plaatsen

22 maart: 10 plagen en een pandemie.

Toeval bestaat niet.
De schriftlezing vanmorgen was uit Exodus en het vertelde ons over de eerste van de 10 plagen die Egypte troffen omdat farao weigerde het volk Israël te laten gaan.
Het water van de Nijl verandert in bloed en de hele Egyptische economie die van de Nijl afhankelijk was stort in elkaar.
Hoe is het mogelijk dat uitgerekend op deze zondag deze lezing op het rooster staat?
Stof tot nadenken.

We kunnen/mogen niet naar de kerk en onze PKN-gemeente heeft daarvoor een alternatief bedacht. Vorige week was er nog een ‘gewone’ kerkdienst met maar 25 mensen, maar deze week besliste men wel een viering uit te zenden maar zonder publiek.
Wat is het dan een zegen dat in 2019 een aantal gemeenteleden zich heel erg heeft ingezet om kerktelevisie te realiseren in de Catharinakerk, zodat nu iedereen die dat wil de viering op zondagmorgen niet alleen kan beluisteren, maar ook bekijken.
En dat er mensen zijn in onze gemeente die de apparatuur kunnen bedienen: dank daarvoor!

De viering was op vrijdag al opgenomen en er waren maar vijf mensen: de ouderling van dienst, de predikant, een pianist, een lector die de schriftlezing las en koster Gerard.
Het was een viering als anders en toch was het helemaal anders.
De gewone liturgie van de zondagochtend werd gehanteerd, maar de invulling was aanpast aan de mogelijkheden.
We zagen een stukje film over de eerste plagen die Egypte troffen, de gemeentezang werd ingevuld door YouTube-video’s en afgewisselend met prachtig live-pianospel van Erwin Wiersinga (o.a. Grieg en Brahms) en het Kyrië-eleison werd gezongen door Herman van Veen.

De overdenking zette echt aan het denken.
De voorganger veronderstelde dat er vanmorgen vast ook kansels waren  waar vanaf  werd gezegd dat de Corona-pandemie een straf van God is.
Hij zei dat niet. Hij legde parallellen tussen het oude bijbelverhaal en onze situatie.
Welke keuzes maken wij?
Welke consequenties trekken wij uit wat er nu gebeurt?
Wat kunnen we leren van  hoofdrolspelers Mozes & Aäron en farao?

De collecte werd in beeld gebracht met een bankrekeningnummer van de diaconie en er waren vanmorgen twee bossen bloemen: één daarvan was een gebaar van dank voor iedereen die zich zo inzet om onze maatschappij draaiend te houden en ging naar verpleegkundige Fokelien.
Het mooie van kerktelevisie is dat je niet persé naar de kerk hoeft om een viering mee te maken. Ben je benieuwd naar wat dominee Walter Meijles vanmorgen zei?
Wil je het filmpje van de plagende kikkers en steekmuggen zien, horen welk stuk van Grieg Erwin speelde en hoe het gezongen ‘Onze Vader’ klonk?

Stem dan af op Kerkomroep en kijk en luister naar deze viering:
– Roden, Catharinakerk
– Vrijdag 20 maart
– 09.54 uur.
Dan zie je aan het eind van de viering hoe de dominee, (die zich onbespied waant omdat er tekst in beeld komt) een klein dansje doet…..
Dat mag misschien wel wat vaker in onze kerk!

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Één reactie

21 maart: We wonen er midden tussen.

Op 5 februari was ik te gast bij de PKN-gemeente in Sleen voor een presentatie over Daniël Lohues (zie: ‘Wat moet ik mij daorbij veurstellen?’>>>)
De dag erna kreeg ik een mail van Anke van den Brink.

Reactie:
Na de warme Lohuesavond in Sleen, wil ik je een column van Lohues sturen, van járen geleden.
Ik knipte hem uit en bewaar hem in mijn doos met ‘lentespullen’.
Om elk voorjaar tevoorschijn te halen en te gebruiken voor mijn ‘seizoenskastje’.
Zo lees ik elk voorjaar weer, wat ik veel vaker ervaar: wat fijn om hier in Drenthe te mogen wonen.

Ze stuurde de column mee; een typisch Lohues-verhaal over de lente.
In mijn antwoord bedankte ik haar voor het delen en vertelde dat ik er iets mee ging doen als het ‘echt’ lente wordt. In februari was het  ook al dik boven de 10 graden….
Vandaag is het 21 maart; volgens mij hebben we de winter nu wel gehad en mogen we al een beetje genieten van de lente. Nog niet zo uitbundig als Lohues beschrijft, maar het begint er op te lijken.
De lente gaat trouwens gewoon haar gang; ze weet niks van het Corona-virus.

Gistermiddag fietste ik even een rondje Roderesch in de lentezon; wat is het dan heerlijk om met Lohues te kunnen zeggen: “Het is er gewoon. We wonen er midden tussen.”

Hierbij een link naar een PDF met de column ‘Groen’ van Daniël Lohues.
Groen – Column Lohues

Even iets heel anders: als het lente wordt moet ik ook altijd even denken aan O. den Beste, leraar Duits, gestalte gegeven door Wim de Bie van het Symplistisch Verbond.
Deze leraar walgt van de lente.
Hij fulmineert tegen de cameraman die narcissen staat te filmen hoe verschrikkelijk de lente is.
Hierbij een link naar het bewuste fragment: kijk en geniet.

Na al die jaren nog steeds fantastische humor.
“Hat mir das Auge mit Tränen gefüllt. Warum!  Dat wil ik helemaal niet!!”

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Één reactie

20 maart: Lezer van de maand – Tieme Meints

Hoe kennen wij elkaar?
Ada is de zus van onze schoonzoon Henk. Henk is getrouwd met onze jongste dochter Annette. We komen elkaar daardoor regelmatig tegen op verjaardagen e.d.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben op 2 mei 1941 geboren in Assen en heb daar mijn hele leven gewoond. Aardig om te weten is dat mijn vader (die al 66 jaar(!) geleden is overleden) een vurig voorstander van de zgn ‘vroegdoop’  was. Ik werd op vrijdag 2 mei om half 10 ’s avonds geboren en zondagsmorgens (4 mei) lag ik om half 9 al in de kerk om gedoopt te worden!

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
Ik ben al 56 jaar getrouwd met Coby en we hebben samen 4 kinderen of eigenlijk 5 want ons eerste kind (Nienke) is tot ons verdriet vlak na de geboorte overleden. Verder hebben we 6 kleinkinderen in de leeftijd van 9 tot 19 jaar.

In welke levensfase zit je nu? Hoe vul je je dagen?
Ik ben al ruim 20 jaar met pensioen. Ik heb gewerkt bij de Belastingdienst (12 jaar) en bij het onderwijs (bestuurskant)  (27 jaar). Op oudere leeftijd heb ik nog theologie (HBO) gestudeerd in Windesheim (Zwolle). Ik zat 20 jaar in de gemeentelijke politiek en nu doe ik vrijwilligerswerk (bezig met afbouwen), ik lees, schrijf en studeer. Als het weer goed is gaan we fietsen of wandelen of we vieren vakantie in eigen land. Gelukkig weet ik niet wat vervelen is.

Wat wil je graag met de lezers delen?
Als je wat ouder wordt (ik ben 78!) dan kan het haast niet anders of je denkt wel eens na over wat er na het leven komt. Eén ding in dit leven is zeker: we zullen allemaal met het sterven te maken krijgen. Van onszelf maar ook van onze geliefden, bekenden enz.  Logisch dat je je dan afvraagt: ’Wat staat ons te wachten?’

Vorig jaar stond in één van de kranten die ik lees een erg interessante (zomer)serie  interviews met ‘bekende en onbekende  Nederlanders’  over ‘allerhande levensvragen’.

‘Wat stelt u zich voor bij de hemel?’

Eén van de vaste vragen was: ’Wat stelt u zich voor bij de hemel?’
De antwoorden waren meestal boeiend maar uiteraard totaal  verschillend. Veel christenen denken dat hun toekomst in de hemel ligt. Dat is ook zo maar ik geloof in een hemel die hier op aarde is. Dat laatste wordt door velen vergeten. Zij stellen zich voor dat ze vanaf hun sterven meteen voor eeuwig rond Gods troon staan met palmtakken in de hand en Zijn lof zingen. De straten in die hemel zijn van goud. De vernieuwde aarde speelt  in hun voorstelling geen rol. Ik moet niet denken aan die palmtakken en die straten van goud.  In  het Bijbelse toekomstbeeld speelt echter de nieuwe aarde waarop gerechtigheid woont wel degelijk een wezenlijke rol. Er zal dan,-  anders dan nu het geval is-  geen kloof meer bestaan tussen hemel en aarde. Ze zullen een eenheid vormen. Op deze nieuwe aarde, die één is geworden met de hemel zullen we niet rondom Gods troon staan te zingen. Jesaja 65 :21 en 22 zegt  dat er op de nieuwe aarde huizen gebouwd zullen worden  en wijngaarden geplant. Er zal gewoon gewerkt worden: maar wel ontspannend. We zullen zelfs wijn drinken met Christus (Mattheus 26:29) . Dat spreekt me wel aan!

Maar wanneer ‘begint’ die nieuwe hemel en nieuwe aarde? Meteen bij het sterven (‘van stonde aan’) zoals  de Catechismus (zondag 22) zegt of , zoals in de Bijbel staat   (1 Thessalonicenzen 4 : 13-16): als Jezus terugkomt:  ‘ Bij het geluid van de bazuin. Dan staan eerst de gestorvenen op uit de dood. En daarna mogen wij die nog leven, ook komen. Vanaf dan zullen we altijd bij Hem zijn’. In onze Geloofsbelijdenis staat : ‘Ik geloof in de opstanding van ons lichaam en in het eeuwige leven’.

Maar wat er tussen sterven en opstanding gebeurt is een mysterie. Niemand kan er een afdoend antwoord op geven. We weten het niet. Volgens deskundige theologen verblijven onze doden in de ‘sjeool’(= graf, dodenrijk). Waar God ook is! Psalm 16:10 zegt dat God mij in het dodenrijk niet zal verlaten. En Psalm 139: 8 zegt dat God zelfs in het dodenrijk is. Hij laat ons niet los!  De hemel ‘begint’ niet bij de dood maar ‘pas’ bij de wederkomst van Christus als Hij verschijnt in heerlijkheid en majesteit. Hij zal (weer onze Geloofsbelijdenis)  ‘weerkomen om te oordelen levenden en doden’

Het is  goed om aan de hand van de Bijbel eens te kijken of  hierover iets van licht te vinden is. Is Jezus bij zijn opstanding uit de hemel gekomen?  Ik denk het niet. De Geloofsbelijdenis zegt dat Hij na Zijn sterven is ‘nedergedaald ter helle’. Met ‘helle’ wordt bedoeld: ‘dodenrijk’ of ook wel ‘paradijs’. Jezus zegt  van Lazarus (Johannes 11) en het dochtertje van Jaïrus (Lucas 8) dat ze ‘slapen’ als ze gestorven zijn.

Ik denk dat we tussen sterven en opstanding in een soort slaaptoestand verkeren. Als we gaan slapen hebben we geen idee van tijd. Zo is het ook in de tijd tussen sterven en opstanding.. We mogen geloven dat onze doden veilig zijn, geborgen, gekend bij name.  Het spijt me te moeten zeggen dat er over onze overleden geliefden veel wordt gezegd wat kant nog wal raakt. Goedbedoeld, zeker! Maar bijvoorbeeld de gedachten dat de overledene ons doen en laten hier kan volgen of de overtuiging dat opa ons ziet vanaf zijn wolk  zijn-met permissie- onzin. Een bijzonder tekst is Prediker 9 : 5 :’De doden weten niets’. Ook Psalm 6: 6 spreekt over het dodenrijk waar God niet wordt gelooft.  Psalm 115 : 17 zegt hetzelfde. En Psalm 88 zegt dat het dodenrijk het ‘land der vergetelheid is.

De dood is niet uitzichtloos! Integendeel zelfs! Paulus zegt in 1 Korinthe 15 : ‘Als er geen opstanding der doden was dan zouden allen die in Christus ontslapen (= beginnen te slapen) zijn, verloren zijn. Ons leven nu en ons leven straks zijn  niet twee levens die niets met elkaar te maken hebben. Er is continuïteit tussen nu en dan. Het gaat om een en hetzelfde leven. Ik las ergens dat de dood alleen maar  een tijdelijke onderbreking is, als een pauzetoets op een cd-speler. Als die toets ontgrendeld wordt, speelt de cd weer verder.

Er staat ons nog heel veel te wachten! We mogen uitzien en verlangen naar een hemel op

Eens, als de bazuinen klinken!

aarde! Waar gerechtigheid woont! (2 Petrus 3:13). Dat lijkt me geweldig!! Dat we dan verlost zijn van een wereld die bol staat van de ongerechtigheid. Openbaringen 21:3 zegt dat God dan bij de mensen zal wonen. Hij zal alle tranen van hun ogen afwassen. Er zal geen verdriet en pijn meer zijn. Wanneer?
Eens als de bazuinen klinken en de graven openbreken.
Jezus Christus, gist’ren heden.
Komt voor eens en komt voorgoed.

Geplaatst in Lezer van de maand | Een reactie plaatsen

19 maart: Marrakech 10 – Ditten & datten uit Marrakech (slot)

Toen we net terugwaren uit Marrakech duurde het even voor ik weer echt terug was in Nederland. Zoveel indrukken, zo’n vol hoofd: ik moest er van bijkomen.
Inmiddels heb ik er 9 blogs over geschreven; met dit tiende ‘ditten&datten’-blog sluit ik deze serie af. Als je terugkijkt in de tijd is het een wonder dat we naar Marokko konden voordat het Coronavirus om zich heen greep. We zijn dankbaar dat we hier met z’n achten van mochten genieten.

Toen ik mijn collega vertelde dat we naar Marrakech gingen gaf hij het advies: ‘Goed kijken! Geniet van álles wat anders is: de geuren, de kleuren, de geluiden, het weer, de mensen. Neem het in je op en kijk je ogen uit.
Als je de 9 blogs die ik heb geschreven over Marrakech hebt gelezen, dan weet je dat het indrukwekkend was.

De temperatuur lag daar rond de 25 graden.
Zit ik hier in Nederland dan al gauw met blote armen en een rood hoofd: daar had ik eigenlijk altijd wel een vestje aan. Men had van te voren al gezegd dat daar een andere warmte is en dat heb ik ook zo ervaren. Voor de mensen daar was het trouwens winter. Die liepen met lange gewaden en lange broeken.

 Het vervoer in Marrakech is een bezienswaardigheid op zich.
Brommers, paard en wagen, ezel en wagen, fietsen, kleine vrachtwagentjes, handkarren, fietskarren: er wordt van alles gebruikt om spullen op te vervoeren.
We zagen zelfs een hond in een mandje voorop een brommer….. (zie foto links).
Op de foto rechts (genomen vanuit een taxibusje) zie je drie soorten vervoer bij elkaar: een klein vrachtwagentje, een paard en wagen en een brommer. Let op de pothelm: bijna iedereen had er zo één.
(klik op de foto’s voor een vergroting).

Op de tweede dag dat we rondreden in Marrakech in de Hop-on-hop-off-bus bezochten we de ‘Majorelle-tuin’ van Yves Saint Laurent.
Wereldberoemd.
Eerlijk gezegd had ik er nog nooit van gehoord….
Maar het was prachtig: een stijlvol vormgegeven botanische tuin met kobaltblauwe objecten. Het was daar heerlijk koel (want schaduw) en we genoten van de bijzondere planten, cactussen, bomen en waterpartijen.
Meer weten?
Hierbij een link naar de pagina ‘Majorelle-tuin’ op Wikepedia. 

Tenslotte: ik heb het advies van mijn collega ter harte genomen.
Hiernaast een foto die vooral de sfeer goed weergeeft: hier is iemand bezig om midden in de stad op straat (26 graden) vissen te slachten. Naast hem ligt een berg slachtafval. Je hoeft niet heel erg je best te doen om de geur die er hing er bij te verzinnen…..

We zijn al weer vier weken thuis.
De overweldigende sensatie die deze vakantie bij mij teweegbracht is al teruggebracht tot fijne  herinneringen aan een heerlijke vakantie en een fantastisch 40-jarig vriendschapsjubileum.

Deze serie over Marrakech sluit ik af met een foto van zonsondergang op het resort waar wij te gast waren.
Als ik er te lang naar blijf kijken krijg ik toch een beetje kriebels in de buik. Sweet memories.

Meer lezen over onze avonturen in Marokko?
1. Een stad in een stad
2. Niet te animeren
3. Arganolie
4. Arabisch. Maar gelukkig ook Frans
5. Cascade
6. Ryad Zinnia
7. Toeristen = geld
8. Thee
9. Europeaan in Afrika

Geplaatst in Alledag | Getagged | Één reactie

18 maart: Pfff….

Gisteravond keek ik naar het journaal.
Het ging over mondkapjes; een arts vertelde dat die schaars waren.
En dat ze wel  te krijgen waren maar duur….er was zelfs iemand die daar € 25,= euro voor vroeg.
Toen ging ik wat anders doen, even weg van de televisie.
Sommige dingen kunnen er gewoon niet meer bij in mijn hoofd.

Vanmorgen was ik thuis aan het werk en ik sprak een paar collega’s, sommigen nog wel gewoon op hun werk, maar ook sommigen thuis.
Collega René van de afdeling Automatisering was even heel lief, want ik mocht telefonisch tussendoor iets regelen voor de manager waar ik voor werk. Ze hadden het ontzettend druk op de afdeling: iedereen wil thuis en/of mobiel werken en krijg dat maar eens voor elkaar als het om honderden medewerkers gaat.
“Compliment voor jullie, harde werkers!” riep ik en vroeg haar dit ook door te geven aan haar collega’s. Hulde overigens voor alle mensen die nu aan het werk zijn en door moeten buffelen in deze extreem lastige tijd, denk aan supermarktpersoneel, openbaar vervoer en zorgmedewerkers.

Vandaag las ik een bericht op de NOS-app met wat praktische tips nu ons leven niet stabiel is. Ik citeer: ‘Dat zijn we niet gewend in Europa. We bang voor onzekerheid en focussen op stabilileit en vasthouden aan wat we hebben. We worden nu in Nederland geconfronteerd met onzekerheid en angst, die horen ook bij het leven.’
Inderdaad. In de periodes dat Gerard en ik vochten tegen kanker en hartproblemen ervoer ik dezelfde onmacht en onzekerheid als nu.
Dit zijn de tips, misschien kun je er je voordeel mee doen:

  • Geef structuur aan je dag. Sta op tijd op, ga op tijd naar bed, neem op tijd je dagelijkse pauze’s (koffie, lunch etc.) en zit niet de hele dag en halve nacht alleen maar te Netflixen.
  • Niet meer genoeg werk? Doe iets waar je anders nooit tijd voor hebt: boeken lezen, muziek maken, dingen opruimen en uitzoeken, achterstallige administratie wegwerken of pak een oude, vergeten hobby weer eens op.
  • Eet gezond en gevarieerd en beweeg regelmatig.
  • Sluit je niet op in huis, maar ga wél naar buiten: wandelen, fietsen, maar hou daarbij wel afstand van andere mensen.
  • Laat je niet gek  maken door de constante informatiestroom; zet de tv en de telefoon af en toe even uit en luister bijvoorbeeld naar een interessante podcast of mooie muziek.

Tot zover het bericht, hier en daar aangevuld met wat persoonlijke toevoegingen.
Tenslotte een tip van mijzelf:
Ga eens met meer dan één persoon een telefoongesprek voeren.
Ik wist niet dat dat kon, maar onze dochters wel en gisteravond voerden we een appgroep-telefoongesprek met vier telefoons en 8 personen. Op de afbeelding hiernaast zie je hoe dat er uitzag. (een screenshot van één van de telefoons).
Hoe werkt het?
Als je een app-groep hebt, dan zie je (als je de groep opent) bovenin de groene balk een telefoontje met een klein plusje er boven.
Als je daarop klikt kun je ‘contacten selecteren’ en dan komen die contacten allemaal in beeld. Je kunt maximaal 4 contacten aanklikken.

Maar dat was leuk!
Drie kwartier met elkaar gekletst.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

17 maart: De tweede zus en Grieg.

Na het lezen van het eerste deel van de 7 zussen over de oudste zus Maia las ik niet gelijk deel 2, maar het boek Als je het licht niet kunt zien.
Nu ik deel 2 ‘Storm’ over zus Ally uit heb ga ik ook eerst weer wat anders lezen, want het zijn boeken waar je weer even van moet los komen.
Bij dit deel moet ik niet alleen los komen van het boek, maar ook van de muziek van de Peer Gynt-suite, want die staat centraal in het eerste gedeelte van dit boek.

De tweede zus Ally krijgt van haar vader als aanwijzing over haar afkomst het boek: ‘Grieg, Solveig en ik’  een biografie van Jens Halvorsen, een Noors componist.
Dat stuurt ze op naar een Noorse vertaalster en als Ally de vertaling terug krijgt word je als lezer meegenomen naar een bergdorpje in Noorwegen in 1875, waar het Noorse plattelandsmeisje Anna wordt ontdekt vanwege haar prachtige stem. Zij gaat bij de eerste toneeluitvoering van Peer Gynt mét muziek de stem van Solveig vertolken.
Tijdens het lezen irriteert het me dan dat ik helemaal niks weet over Peer Gynt en de bijbehorende muziek; als ik het vervolgens heb opgezocht blijkt dat ik de muziek wel ken, maar dat ik niet wist dat het zo heette.

Weet je ook niet wat voor muziek dat is?
Hierbij twee links: deze naar Morgenstemming en deze naar Solveig’s lied.
Als ik alleen thuis aan het lezen was zette ik de muziek van Peer Gynt er soms bij op; het voegde voor mij echt iets toe.

Het boek las net zo gemakkelijk weg als deel 1 over Maia.
Ally’s leven komt na het overlijden van haar vader in een stroomversnelling en als ze naar Noorwegen gaat om meer te weten over haar afkomst valt ze van de ene verbazing in de andere.
Haar leven blijkt verweven met  de levens van bovengenoemde Anna, Jens en de beroemde componist Grieg.
Het verhaal heeft alles in zich waar ik van hou op boekengebied: geschiedenis, een geheim, romantiek, spanning en onverwachte wendingen.
Als lezer bekroop me soms het gevoel ‘dit is wel heel toevallig allemaal’, maar het is natuurlijk een roman en dan mag dat.
Met Ally pinkte ik af en toe een traantje weg en met haar was ik blij om de uiteindelijke goede afloop.
Het boek eindigt met een hoofdstuk over de derde zus Star.
Oeh……waar op de wereld zouden we met haar verhaal terechtkomen?

Maar ik had me toch voorgenomen dat ik eerst iets anders zou lezen?
O ja, was ook zo.
Sanne van Havelte heb ik nog liggen, gekregen van boekenvriendin Jeannette.
Met recht ‘something completely different……’

Geplaatst in Lezen | Één reactie

16 maart: Marrakech 9 – Europeaan in Afrika.

“Eén museum wil ik bezoeken.” riep ik voordat we naar Marrakech gingen.
Welk museum dat zou zijn wist ik nog niet, dat liet ik ook een beetje van de omstandigheden afhangen.
Toen we door Marrakech reden in de Hop-on-hop-off-bus was er een stop bij de Saädische graven en dat museum hebben we dus bezocht.
Deze zogenaamde ‘Saäditombes’ dateren uit de late 16e eeuw toen sultan Ahmad I al-Mansur aan de macht was. Je ziet de sultan op de afbeelding hiernaast die ik van Wikipedia haalde.
De graven waren vergeten geraakt; ze zijn herontdekt in 1917 en gerestaureerd.
Deze tombes zijn een belangrijke attractie voor de bezoekers van Marrakech geworden.
Het was niet heel druk in het mausoleum, maar we moesten toch even wachten voor we de mooiste en grootste grafkamer konden bekijken: je kon maar met twee mensen tegelijk door de opening kijken.
In totaal waren er drie kamers. De graven zijn met mozaïeken bedekt en liggen in een mooie, kleine tuin. In het mausoleum liggen 4476 leden van 60 generaties van de Saadi-familie.

Waar je in West-Europa overal al audio-guides, informatiefolders over de looproute en een plattegrondje krijgt bij een bezoek aan een museum, hier kreeg je alleen maar een toegangskaartje.  Eenmaal binnen moest je de informatie van grote borden halen waar het in het Arabisch, Frans en Engels op stond. We kwamen er wel uit, maar we hebben niet helemaal uitgezocht welke van 4476 familieleden waar precies begraven lagen.
Indrukwekkend was het in ieder geval wel.
In een klein bijgebouwtje vonden we nog wat foto’s uit 1917 waarop duidelijk te zien was hoe verwaarloosd het mausoleum destijds is aangetroffen.

Als ik terugkijk op ons bezoek aan dit museum realiseer ik me dat ik met mijn Nederlandse/Europese achtergrond de bodem onder de Marokkaanse geschiedenis mis.
Wat weet ik nou van de geschiedenis en de cultuur van Marokko?
Na het bezoek aan Marrakech weet ik dan waar sultan Ahmad I al-Mansur begraven ligt, maar het zegt me zo weinig.
Als ik het vergelijk met ons bezoek aan Canada: daar heb je als historisch kader de kolonisten die het land innamen; allemaal West-Europeanen. Die vernietigden de hele bestaande cultuur en introduceerden hun eigen, Europese cultuur. Dus daar staan vanaf de 16e eeuw kerken en gebouwen die gebouwd zijn naar Europees model.

O, o, wat hebben we al veel gezien op onze reizen.
Denken we.
Tijdens die zes dagen in Marrakech kwam het besef: ik ben een Europeaan en kijk naar de wereld als een Europeaan.
We ain’t seen nothing yet.

Meer lezen over onze avonturen in Marokko?
1. Een stad in een stad
2. Niet te animeren
3. Arganolie
4. Arabisch. Maar gelukkig ook Frans
5. Cascade
6. Ryad Zinnia
7. Toeristen = geld
8. Thee

Geplaatst in Geschiedenis | Getagged , , | Één reactie