een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: André van Duin

24 maart: Corona. En toch mooi.

Op 13 maart schreef ik in het blog ‘Menens. Zonder krenten.’ dat we ons sociale leven hadden platgegooid. Daarna bleek dat niet alleen wij nergens meer heen gingen: niemand ging meer ergens heen. Vandaag is dag 11 van onze Corona-quarantaine; sinds gisteren weten we dat het nog minstens 2 maanden gaat duren.
Dit blog beschrijft iedere dag de waarde van mijn dag en ik heb nu genoeg tijd om het blog dagelijks te vullen. Jammer daarbij is dat ik niks meer beleef buiten de deur, dus die inspiratie mis ik al een tijdje.
Gerard en ik zitten dagelijks bij elkaar op de lip.
Gelukkig hebben we een groot huis en kunnen we ons waar nodig even terugtrekken.
Verder genieten we van één van de grootste zegeningen van deze tijd: the world wide web én onze telefoon, waarmee we contacten onderhouden ‘met allen die ons lief en dierbaar zijn’.

Dit alles betekent natuurlijk niet dat de dagen voor mij nu geen waarde hebben, ze worden alleen wat anders ingevuld.
Overdag zien de dagen er niet eens zo heel anders uit, omdat werk (thuis) en huishouden gewoon doorgaan, maar de avonden zitten we op de bank of achter de computer.
De televisie geeft afleiding; vrijdagavond zat André van Duin bij ‘De Wereld Draait Door’ en ontroerde menigeen door een eigen uitvoering van ‘La bohème’ voor Matthijs van Nieuwkerk.
Heel Holland huilt, Aaltje ook.
Een ander moment dat de tranen kwamen (ze zitten door Corona toch wat losser dan anders) was tijdens het Journaal van zondagavond 22 maart.
Conservatoriumstudenten hielden in een binnentuin aan de Amsterdamse Javastraat een kort ‘balkonconcert’. Vanaf meerdere balkons speelden ze samen een stuk uit de Mattheus-Passion van Bach. Hierbij een link naar dat fragment NOS balkonconcert video

Maar de televisie laat me niet alleen huilen.
Zaterdagavond keek ik “Troost-TV’ terug.
Dat is een initiatief van Paul Haenen en Matthijs van Nieuwkerk, die op de herhalingstijd van DWDD (23.15 u) op verzoek oude televisiemomenten herhalen; ik hoorde dat in de aflevering van woensdagavond oude fimpjes met André van Duin waren vertoond.
Trouwe lezers weten: ik ben al vanaf mijn dertiende fan van hem (zie: mijn eerste idool) en ook nu moest ik weer vreselijk lachen om een filmpje dat ik nog niet kende: Sketch in een Frans café.  

Op mijn telefoon krijg ik veel hartverwarmende berichtjes (één daarvan vind je bij de reacties, die van Ank op 21 maart) die heel veel aan elkaar worden doorgestuurd.
Vandaag deel ik een gedicht dat ik kreeg van Bea Sportel,

20.03.20 Corona

Corona, virus, ramp van ongekende grootte
maakt mensen ziek
maakt mensen doodziek
men sterft te vroeg, te eenzaam
maar leren we na te denken
leren we hoe het anders kan
of
hoe het anders MOET?
kunnen we anders?
willen we anders?
terug naar hoe het was lijkt onmogelijk
dus kijk vooruit naar de toekomst met meer rust, ritme, REINHEID en regelmaat?
met meer bezinning en bezieling?
is dat de les?
graag, laten we leren 
want we geven er levens voor

Dit blog sluit ik af met een video die ik kreeg van vriendin Gineke.
‘OPPEPPER’ schreef ze er bij.

Reageren

31 juli: Een week, Dik.

Bij het horen van de woorden  “Een week, Dik…” gaat het hart van oude fans van De Dik Voormekaar Show een beetje sneller kloppen.
“The dike for eachother-show, zoals de Fransen zeggen’.
In de jaren ’70 lagen mijn broer en ik op zaterdagmiddag om 13.30 uur  zo’n beetje met het oor aan de radio geplakt om te luisteren naar de idiotie van André van Duin en Ferry de Groot. Hele stukken konden we reproduceren met z’n tweeën.
Sweet memories.

Op 11 juli hoorden Gerard en ik in de auto dat er aandacht werd besteed aan dit programma bij Bert Kranenbarg later die middag in het kader van ‘100 jaar radio’. Dat kon ik niet rechtstreeks horen, omdat ik elders moest zijn, maar gelukkig kun je tegenwoordig bijna alles terugluisteren, ook dit stukje radio.
Ook terugluisteren? Hierbij een  link naar dat item Radio 5 >>>

Alleen al bij het horen van de begintune gaan mijn mondhoeken al omhoog.
“JJJJJJJJJJJaaaaa hooor…daar is ’t ie weer! Is dat lang geleden?! Is dat lang geleden!?”
“Een week, Dik”.
De show die van jingles, rare geluiden, clichés en chaos aan elkaar hing .
Een radioprogramma dat nooit een echt radioprogramma werd omdat er steeds van alles mis ging.
Er popten gelijk weer herinneringen op.
Meneer Kriegel van de NCRV-budgetbewaking die om de klip klap belde omdat dingen te duur waren.
Harry Nak die ‘antentie antentie’ riep en de meest idiote mededelingen deed, bijvoorbeeld dat Ivo Niehe bij de uitgang stond om handtekeningen uit te delen; als je een krabbel van hem kreeg dan kreeg je daar een gulden voor.
Bep die Toos haar ladyshave leende; vervolgens hoorde je het geluid van een betonboor.
Dikke Leo die nog een handeltje had met natuurfilms met Knut en Helga in de hoofdrol.

En altijd daarbij de suffige meneer de Groot en die hysterische Dik Voor Mekaar: ik vind het nog steeds hilarisch.
Die middag op radio 5 hoorde ik dat Dik Voor Mekaar in september terugkomt met nieuwe afleveringen. Meer weten? Hierbij een link naar het bericht op Nu.nl >>>
Ben benieuwd; zou het weer net zo leuk worden?

Reageren

22 november: Hendrik en Evert.

Maandagavond twintig over tien.
Op dat tijdstip zit ik tegenwoordig klaar om te kijken naar een aflevering van ‘het geheime dagboek van Hendrik Groen’.
Het boek heb ik niet gelezen, maar ik had er al wel veel over gehoord.
Ik had er zelfs al in een preek over horen vertellen, lees daarvoor  Kerken in den vreemde >>>.

Wat een mooie serie; het leven van een groep bejaarden in een verzorgingstehuis wordt treffend neergezet. In de huidige maatschappij komt deze woonvorm eigenlijk niet meer voor, ouderen die nog zo goed zijn als Hendrik Groen komen tegenwoordig niet meer in aanmerking voor een verzorgingshuis.

Cees Hulst en André van Duin kregen mij in tranen maandagavond.
Van Duin’s alter ego Evert heeft erg veel last van zijn suikerziekte, in de aflevering van maandag moest hij drie tenen missen. Hij weet dat hij niet lang meer te leven heeft.
Daarover is hij ernstig in gesprek met zijn hond Mohamed. “Hoe moet dat nou straks met jou, jongen, als ik er niet meer ben….” Terwijl hij tegen zijn hond zit te somberen komt vriend Hendrik heel zachtjes binnen en hoort het gesprek.

Evert voelt zich er erg ongemakkelijk onder en vraagt “Heb je het laatste gehoord?”
De twee mannen, vrienden voor het leven, staan tegenover elkaar. Evert vraagt zich hardop af of hij Mohamed dan een spuitje moet geven. Je ziet Hendrik vechten tegen z’n emotie. Want mannen huilen niet. “Ik wil daar helemaal niet over nadenken!” roept hij vervolgens en dan omhelzen ze elkaar.
Het was die onhandige omhelzing die het zo ontroerend maakte.
Je ziet gewoon dat ze dit soort uitingen van hun vriendschap allebei niet gewend zijn.

Wat een acteurs. Wat worden de ouderen liefdevol neergezet.
Moeilijke onderwerpen komen in beeld.
Grietje die naast Hendrik op een bankje in het park bekent dat ze steeds meer in de war raakt; dat ze soms niet meer weet waar ze naar op weg was of waar haar kamer is.
Hendrik zelf die komt te vallen. Die last heeft van urineverlies en binnenkort een luier om moet.
Maar ondertussen maken ze er nog wat van. Met de Omanido-club doen ze mee aan een kookworkshop en bezoeken ze bijvoorbeeld een casino. Je ziet ze ontspannen en het plezier spat er van af.
De serie laat zien dat het leven op leeftijd niet altijd meevalt, maar dat je er dan nog wel van kunt genieten.

Wat ik van anderen hoor is dat het boek leuker is dan de serie.
Dat ga ik binnenkort onderzoeken.

Reageren

4 juni: Mijn allergrootste fan

Lezers van blog weten: ik ben fan van André van Duin van het eerste uur.
De ‘Dik-Voor-Mekaar-Show’, de sketches uit zijn revue’s, zijn verslag tijdens ‘Ter land ter zee en in de lucht” bij het Achteruitrijden en de Caravanrace: hilarisch vond ik het.
Ik was wat minder te spreken over de vreselijke carnavalshits uit de jaren 70 en 80, maar dat is hem vergeven.

Nooit gedacht dat Van Duin ook kon ontroeren.
Dat past niet bij zijn imago in mijn beleving.
Die ontroering overviel me toen ik voor het eerst zijn lied “Mijn allergrootste fan” hoorde.
Hierbij een link naar het lied.

Wat een prachtig lied.
En niet bedacht of opgesmukt: zo was het gewoon.
Het lied beschrijft de onvoorwaardelijke liefde van deze vader voor zijn zoon en de support van ouders die voor mensen zo ongelooflijk belangrijk is.
Je haakt toch altijd bij alles wat je doet naar de goedkeuring van je ouders.
Wat heerlijk dat je dan kunt zeggen dat je vader je allergrootste fan was.

Eerder blogs over mijn eerste idool:
7 januari 2015 >>>
2 januari 2017 >>>

Reageren

2 januari: Mijn eerste idool (2)

“De man die de lach aan z’n kont heeft hangen.” Zo begon het blog dat ik schreef over André van Duin op 7 januari 2015 met als titel Mijn eerste idool >>>.
In 2015 kwamen er berichten in de pers dat hij in een serieus toneelstuk ging spelen.
Zes weken zou ‘The Sunshine Boys” gaan lopen in het De la Mar-theater in Amsterdam.
O, wat zou ik dat graag willen zien: Van Duin voor het eerst op de planken als serieus acteur! Maar in 2015 hadden we te veel andere dingen aan ons hoofd en het kwam er niet van.  Tot mijn grote genoegen las ik deze zomer dat de voorstelling (wegens overweldigend succes, waarom verbaast me dat nou niet) was verlengd en dat er zelfs een tour langs verschillende theaters kwam in het najaar van 2016. De laatste voorstellingen waren in Groningen en de allerlaatste was op vrijdag 30 december in de Stadsschouwburg.

Daar waren Gerard en ik bij! Een cadeautje voor onszelf. Ooit zaten we in diezelfde schouwburg helemaal bovenin op de achterste rij (zonder beenruimte) bij een revue van André van Duin met Simone Kleinsma. We vergaten destijds de opgevouwen benen: geweldig, wat een show. Maar deze keer dus geen revue…… met respect en bewondering hebben we gekeken naar een prachtige voorstelling.
Dit stond er over op de site van de Oosterpoort:

André van Duin schittert, samen met Kees Hulst, als variétéduo in de legendarische komedie ‘The Sunshine Boys’.
Meer dan veertig jaar vormden de komieken Willie Boogaard en Louis van Os een succesvol duo, maar vanaf het moment dat Louis van de een op de andere dag besloot dat hij er genoeg van had, hebben ze elkaar niet meer gesproken. Vooral Willie zit vol rancune en slijt zijn dagen in zijn pyjama in een aftands appartement. Zijn neef probeert het duo weer bij elkaar te brengen om nog eenmaal hun beroemdste sketch te spelen.
De confronterende hereniging van deze twee rasartiesten op leeftijd zorgt voor zowel zeer komische als ontroerende momenten. Met heel veel hilarische en geestige scènes, laat André van Duin zijn publiek als vanouds heerlijk lachen.

Het bijzondere was, dat Van Duin de lach ‘die hij altijd aan zijn kont heeft hangen’ deze keer niet mocht gebruiken. Hij moest toneelspelen. Uit interviews met hem heb ik begrepen dat hem dat erg veel moeite kostte, maar het is prima gelukt. Een narrige, eenzame man. Een Grumpy van het ergste soort. Niet sympathiek, evenals zijn tegenspeler Keest Hulst. Ze zijn soms aandoenlijk in hun gekissebis, het gemopper op elkaar. De bitterheid over de vergane roem druipt er van af, twee heren op leeftijd waarvan je hoopt dat je er nooit naast komt te zitten op een verjaardag…….

Maar we hebben wél gelachen! Ondanks het tragische gegeven was het zeer grappig en onderhoudend om naar te kijken en luisteren. Dit belooft nog wat voor de toekomst. Van Duin vertelde afgelopen najaar bij de De Wereld Draait Door dat hij wel een beetje klaar was met de gekke hoedjes en pruiken. Hij ging meer dingen doen die beter bij zijn leeftijd passen, zoals deze voorstelling en de CD met Wim Sonneveld-liedjes. Ook vertelde hij toen dat hij in 2017 meewerkt aan een dramaserie over Hendrik Groen (die van de OMANIDO-club, zie >>>). Ik verheug me er al op.

Reageren

7 januari: Mijn eerste idool

“De man die de lach aan z’n kont heeft hangen” wordt hij wel eens genoemd.
50 jaar zit hij dit jaar in het vak. André van Duin. In de kerstvakantie was er een gala ter gelegenheid van dat jubileum dat ik had opgenomen, want dat wilde ik niet missen. En wat heb ik weer genoten.
Toen ik puber was in de jaren ’70 was zijn ster rijzende. In mijn agenda had ik heel wat plaatjes van hem geplakt, ik vond hem onwijs grappig en was tot over mijn oren verliefd op deze komische man.

Pas later ontdekte ik dat hij niet op meisjes viel. Maar toen had ik al weer heel andere idolen zoals Les Gray (van Mud), Boudewijn de Groot en Julien Clerc.
Met mijn broer zat ik op zaterdagmiddag na Los Vast (óók NCRV) aan de radio gekluisterd voor de Dik voor mekaar-show. Als we op vakantie in het buitenland waren was het dat programma dat we het meest misten, naast de Top 40 natuurlijk.
Nog steeds vind ik hem onweerstaanbaar leuk. Heb ik eens een beroerde dag, dan zoek op You Tube een oude sketch van hem op of een aflevering van Animal Crackers en daar knap ik dan weer helemaal van op. Lachen is echt heel goed voor de gezondheid.
Voor de liefhebbers: ik kan je aanraden om eens te zoeken op You Tube naar het filmpje ‘Afscheid van meneer van Swiete’. Het staat er in twee delen op. Het is niet zo bekend als “Er is geen kaas!”, maar minstens zo leuk.
Het allerleukste moment vind ik nog steeds het stukje met Simone Kleinsma bij de lift. En dan vooral het moment waarop hij aan haar vraagt: “Wat doet U eigenlijk voor de kost?” Kijk en geniet >>>.
Natuurlijk is niet alles leuk. In dit stukje met Kleinsma vind ik alleen de eerste vijf minuten grappig. Maar hij blijft mijn allereerste idool. Geen mooie man, maar wel één met humor. In 1983 ben ik getrouwd met een mooie man die ook nog humor heeft. Voor mij een onmisbare eigenschap.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén