een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: blog

15 juni: Een longarts met een verhaal.

Vorig jaar op 15 juni >>> schreef ik over Sander de Hosson.
Hij is longarts in het Wilhelminaziekenhuis in Assen en hij schrijft columns op de website van ‘Agora; leven tot het einde’ en ook in de bijlage Gezondheid & Co die af en toe verschijnt bij het Dagblad van het Noorden.
Ik volg de blogs van Sander al meer dan een jaar, hij staat bij mijn favorieten.
Eens in de twee á drie weken schrijft hij een nieuw verhaal, maar allemaal met hetzelfde onderwerp: het levenseinde.

Een onderwerp waar we het in dagelijkse leven liever niet over hebben. We weten allemaal dat we een keer komen te sterven, maar daar over praten is voor ons moeilijk. Te emotioneel. Hoe vaak hoor je niet dat mensen, zelfs na een ziekbed, niet met hun partner hebben kunnen praten over het naderende einde.
“Het kwam er gewoon niet van”.
“Het was te emotioneel.”

De columns van Sander laten elke keer weer zien dat je de dood wél bespreekbaar moet maken, hoe moeilijk het ook is.
Want later heb je altijd spijt dat je het onderwerp uit de weg bent gegaan.
“Wist ik nou maar hoe hij/zij hierover dacht, nu kan het niet meer vragen…”

In de week van 2 mei (toen ik schreef dat ik al 37 verkering met Gerard heb) las ik het verhaal ‘Boodschap’ op het blog van Sander.
Mij trof de zin : ‘jouw leven was het allermooiste stukje van mijn leven’.
Het blog vertelt over iemand die door de omstandigheden gedwongen alleen blijft en pas op het laatst van zijn leven de liefde vindt.
Sander is niet alleen een goede longarts, hij verstaat de kunst van het schrijven met gevoel zonder heel sentimenteel te worden.
Als je zo’n verhaal leest als je zelf al zo lang ‘verkering’ hebt realiseer je je dat het delen van je leven met een ander niet zo vanzelfsprekend is als het soms lijkt.
“Jouw leven was het allermooiste stukje van mijn leven”.
Wat jammer dat het bij hen maar zo’n klein stukje mocht zijn……

Van het blog van Sander heb ik een PDF gemaakt, je kunt het lezen als je hier Boodschap – Sander de Hosson klikt.

Hierbij een link >>>  naar de website van Agora voor alle blog van Sander de Hosson.
(niet te veel achter elkaar lezen, het doet beslist iets met je gemoed.)

Reageren

14 september: Sharing the joy.

Twee jaar heb ik deze website nu. In eerste instantie was het een experiment van een jaar. Kan ik het? Heb ik genoeg onderwerpen/schrijfstof? Lukt het me om regelmatig iets te bloggen? Alle vragen kunnen met ‘ja’ worden beantwoord.

“Waarom doe j ‘ dat eigenlijk! Kost ja hartstikke veul tied.” merkte laatst iemand op.
En inderdaad, het kost tijd. Maar een andere hobby kost ook tijd en het schrijven voor en bijhouden van het blog vind ik erg leuk om te doen.
Het laat me iedere dag wel even nadenken over wat waardevol was.
Waar moest ik om lachen? Wat raakte me? Waar genoot ik van?

Een paar maanden geleden was een Amerikaanse moeder ineens wereldberoemd door een aanstekelijk filmpje dat ze op YouTube had gezet. Ze verkneukelde zich over een masker dat ze had gekocht en ze ging helemaal uit haar dak van de lol. Het filmpje verspreidde zich razendsnel de wereld over. Naderhand werd haar gevraagd naar wat ze het leukste gevolg vond van wat haar was overkomen. Het antwoord was ontwapenend: niet alle cadeaus, niet alle media-aandacht, maar “sharing the joy”: het delen van het plezier.

Lezen, handwerken, muziek, bloemen, streektaal, geschiedenis, muziek.....

Lezen, handwerken, muziek, bloemen, streektaal, geschiedenis, muziek…..

Dat is ook een onderdeel van mijn motivatie. En het leuke is: het werkt! Mensen koken met de recepten die op het blog staan of gaan naar een tentoonstelling/museum dat werd genoemd.  Ze maken handwerkjes met de  uitgeschreven patronen, lezen een Drents verhaal voor op een bijeenkomst, maken met de kleinkinderen een herfstkrans die op het blog werd beschreven en genieten van de uiteenlopende muziekjes die voorbij komen.
Maar ik deel niet alleen plezier. Het leven bestaat tenslotte niet alleen maar uit plezier maken. De beschrijving van de kerkelijke vieringen bieden anderen troost en zetten mensen aan het denken.
Ziekte, rouw, verdriet: ook die onderwerpen komen af en toe aan bod.
Die emoties hebben ook hun waarde.

Na twee jaar is het voor mij geen vraag meer of ik nog doorga met het blog. Via de mondelinge reacties, mails en de statistieken weet ik dat veel mensen genieten van de dagelijkse waarde. IJs en weder dienende blijf ik dit nog wel even doen.
Groot voordeel van zo’n  blog: het schrijven van een tekst gaat mij inmiddels wel heel gemakkelijk af! Daar heeft mijn werkgever dus ook nog wat aan…..

Toch gaat er iets kleins veranderen. Dochter Harriët bracht mij op het idee om zo af en toe een gastblog te plaatsen, geschreven door iemand anders. Zij had nog wel een leuk idee.
Dus binnenkort lees je misschien wel over iets wat Gerard met de wereld wil delen. Of Carlijn of Frea. Maar het eerste gastblog komt van de hand van Harriët.
Binnenkort in dit theater.

Reageren

14 januari: “Eenvoudig leven” van Teuni

Gisteren kreeg ik een leuke reactie op dit blog, een collega die het bonenrecept had uitgeprobeerd.
“Heb je nou zelf ook favoriete blogs waar je altijd op kijkt?” vroeg ze.
Jazeker. Er is één weblog waar dat van mij een beetje op lijkt en dat ik erg leuk vind. Het werd me aangeraden door iemand van de kerk die op bezoek kwam naar aanleiding van mijn infarct en zij attendeerde mij hierop. Het wordt bijgehouden door Teunie, een moeder van 10(!) kinderen en het heet ‘eenvoudig leven’>>> met als ondertitel ‘consuminderen met kinderen’. Het kreeg landelijke bekendheid toen ze opeens stopte met haar blogactiviteiten. Een goede vriend had tegen haar gezegd dat ze maar beter kon stoppen met dat dagelijkse blog en dat ze die tijd beter aan haar kinderen kon besteden.
Er volgde een lawine van reacties, het werd zelfs opgepakt door de landelijk pers. Zoek maar eens via google op ‘teunie eenvoudig leven’, dan kun je lezen wat er destijds allemaal werd geschreven over haar en haar weblog.

Gelukkig heeft Teunie haar schrijfactiviteiten weer opgepakt en kunnen we genieten van haar verhalen. Ze geeft een inkijkje in haar drukke bestaan en geeft allerlei adviezen en tips over het huishouden, hoe je eenvoudiger kunt leven en ze vertelt hoe ze haar dagen vult.

Op dinsdag 6 januari had ze een bijdrage met als titel “ik zit thuis’. Dat vond ik zo herkenbaar. Ook ik heb vijftien jaar geen betaald werk gehad omdat ik thuis wilde zijn voor de kinderen en maakte mij als vrijwilliger nuttig voor kerk, ouderraad, koor, noem het allemaal maar op. Maar als je geen betaald werk hebt ‘zit je thuis’.
Maandag 12 januari beschreef ze het nut van het hebben van routine in je huishouden. Ook dat kan ik volmondig beamen. Het bijhouden van je huishouden is noodzakelijk maar erg vervelend. Daarom heb ik al vanaf het begin van ons huwelijk vaste dagen waarop ik de dingen doe. Als het ‘vaste ding’ klaar is mag ik wat leuks gaan doen. Keuze genoeg……

‘Eenvoudig leven’ is voor mij van toegevoegde waarde. Die goede vriend die haar adviseerde om te stoppen mag zich dus in het vervolg alleen met z’n eigen zaken bemoeien. Laat Teunie maar lekker bloggen!

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén