een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Boshof

19 september: Wie heeft de regie?

In de afgelopen weken maakte ik melding van het feit dat mijn moeder in een slechte conditie was opgenomen in ‘de Boshof’ in Assen. Inmiddels zijn we twee weken verder.
Ze heeft ontzettend haar best gedaan. Wandelen op de gang, fysiotherapie én samen koffiedrinken en eten met de andere bewoners op de gang.
Eigenlijk vond ze dat het moeilijkst. Mijn moeder is nu eenmaal wat op zichzelf en was in de instelling min of meer verplicht aan de huiselijke gezamenlijkheid mee te doen.
Snappen we allemaal. Anders zit je maar alleen op je kamertje te verpieteren en zie en spreek je behalve de verpleegkundige helemaal niemand. Argumenten genoeg: “Moet je doen mam. Hoe eerder je weer herstelt, des te eerder mag je ook weer naar huis.”

Maandagmiddag heeft de huisarts haar verteld dat ze ongeneeslijk ziek is; er is geen behandeling meer mogelijk. Wat een rotboodschap.
“Dan wil eigenlijk wel weer naor huus.” zei mijn moeder.
In één dag was het allemaal geregeld. Morgen gaat ze ‘terugverhuizen’ naar haar comfortabele appartement in Hoogersmilde. Ze krijgt de maximale thuiszorg van Icare en ze krijgt eten van cateraar Slager Eleveld. Verder krijgt ze alarmering en hulp in de huishouding. Mijn moeder, die drie weken geleden nog helemaal niet bekend was bij Icare en nog nooit enige vorm van huishoudelijke hulp heeft gehad. We hopen dat ze in haar eigen omgeving nog een poosje kan genieten van de tijd die haar gegeven is.

“Nou huuf ik ok niet meer met alleman te eten.” Daar is ze dus ook gelijk vandaag al mee gestopt. Ik begrijp het ook wel. Als je de regie over je eigen leven uit handen moet geven dan is dat op zich al een verschrikking. Als je je dan vervolgens moet overleveren aan de regels van de instelling waar je in bent opgenomen is dat logisch, maar beslist niet gemakkelijk. Nu mag ze naar huis. Waar Icare, slager Eleveld en de thuishulp de regie over haar leven overnemen.

Complimenten voor de verzorging in ‘De Boshof’. Zij hebben mijn moeder opgevangen, de medicatie op orde gekregen, haar slaapritme weer goed gekregen en haar begeleid bij het lopen, zitten en opstaan.
Wat fijn dat het op deze manier kon!

Reageren

2 september: ‘The golden hour’ na een hectische week.

Donderdag schreef ik al over de problemen rond de  ziekte van mijn moeder.
Het ging ineens heel snel bergafwaarts met haar gezondheid en op het moment dat we alle hulptroepen hadden geregeld voor thuiszorg werd ze gisteren opgenomen in De Boshof in Assen. Oververmoeid en gedesoriënteerd door pijn en slaapgebrek.

Een hectische week. Ze kon de laatste dagen niet meer alleen zijn, dus we hebben haar waar mogelijk bijgestaan. Dat dat heel veel  energie en tijd kost hoef ik vast niet uit te leggen.  We zijn opgelucht dat ze nu in goede handen is en dat er professionals voor haar zorgen.

In zo’n week kun je dan nergens anders aan denken; alles draaide in mijn hoofd om mijn moeder. Het geregel met allerlei instanties, het voeren van gesprekken met huisarts, buren, familie en daarbij het moeten aanzien van het verdriet en ontreddering van mijn moeder. Heftig.
In haar kamertje in De Boshof bespraken mijn broer,  Gerard en ik gistermiddag allerlei praktische dingen; wie, wat, waar en hoe nu verder?
Voor het eten was ik thuis.

Gisteravond moest ik een jurk passen. Over drie weken sta ik op de praalwagen van de kerk in een grote paarse toga-jurk in een gospelkoortje.
Het was een drukte van belang; kinderen, pubers en volwassenen die kleurige kleren pasten. Druk gepraat, gesnater, gelach, kortom: vrolijke chaos
Ik kwam even helemaal los van mijn moeders situatie.

Mensinge in ‘the golden hour’

Daarna liep ik naar huis en ik besloot nog even  een rondje Mensinge te doen.
Het was stil rondom de havezathe in “the golden hour” (het laatste uur voor zonsondergang).
Het contrast met de week hiervoor kon niet groter zijn .
In de avondzon kwam ik al wandelend tot rust.
Net als kinderen moet je soms ook je ouders even loslaten.
Valt niet mee.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén