een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: collega

9 augustus: Meerkoetkuikens & gebak.

Vanmorgen liep ik met collega Jacquelien naar de warme bakker.
We zijn vandaag verhuisd naar een nieuwe werkplek en we vonden dat een goede reden om de collega’s (en onszelf) te trakteren.
Onderweg kwamen we langs een vijver waar een moeder meerkoet apetrots met haar twee kuikentjes op een nest zat.
In augustus! Jacquelien vermoedde dat het wel een ‘tweede broedsel’ zou zijn.
Wij waren helemaal vertederd en daalden af in het hoge gras om foto’s te maken.

Bij de bakker kocht ik Deense krakelingen, aardbeienschelpjes en roomcroisants en een half uur later zaten we met een groepje collega’s aan de koffie.

“Wat is de reden van deze traktatie?”
“Onze nieuwe werkplek!”
Niets bijzonders eigenlijk; we verhuisden naar een andere kamer met meer licht en meer ruimte, maar we vonden het toch een reden om deze dag een feestelijk tintje te geven.
Bovendien waren Jacquelien en ik weer eens samen aan het werk: dat is bijna nooit. Wij hebben een duo-baan en zij werkt op de dagen dat ik er niet ben.
We zijn een goed geölied team;  we bellen minstens twee keer in de week voor overdracht, mailen elkaar veel en zo heel af en toe zien wel elkaar. Vandaag dus ook!

We waren vanmorgen mooi op tijd aanwezig om de handen eens flink uit de mouwen te steken: kast uitpakken, verhuizen, schoonmaken, stofzuigen, kortom genoeg te doen.
Toen we de kamer binnenliepen bleek dat de kast en de bureau

Gebak!

laden allemaal al verhuisd waren. Collega Rien had dat al voor ons gedaan! Koesteren zo’n man.
Dus toen waren we binnen een uur al helemaal ingericht.

We waren het er over eens dat de meerkoetjes, het gebak , de nieuwe werkplek én Rien de waarde van onze dag in hoge mate hadden bepaald: topdag!

Reageren

24 juli: Lachen is gezond

Vanmiddag werd ik om 12.00 uur opgehaald van het werk door mijn oud-collega. We gingen samen lunchen aan het Hoornse Meer. En bijpraten.
Twee jaar zaten we samen op één kamer. Twee geweldige jaren. Nooit had ik het leuker met een collega. Met haar had ik net zo’n klik als met mijn ‘boekenvriendin’ die ooit 6 weken mijn collega is geweest…(zie 2 maart >>>)
We konden echt overal over praten, we begrepen elkaar met een half woord en we hadden af en toe onbedaarlijke lol. Onze manager heeft wel eens overwogen om een hinderwetvergunning aan te vragen voor de herrie die we soms met z’n tweeën produceerden. Ze heeft een ijzeren gevoel voor humor en we konden het geweldig goed met elkaar vinden.

Maar halverwege 2013 scheidden onze arbeidswegen. Zij verhuisde naar een locatie aan de Hereweg en ik naar de Henri Dunantlaan, dus toen zagen we elkaar niet meer.
Maar we belden nog wel en praatten regelmatig even bij.

Ze ging eind december 2014 met pensioen. Toen was ik nog aan het herstellen van het infarct. Ik had nog wel sloffen gehaakt voor haar ‘afscheid-cadeau-mand’, we hadden gemaild, ge-appt, maar nu zagen we elkaar dan eindelijk weer life.
“Mis je het werk ook?” vroeg ik. Nee, het werk miste ze helemaal niet. “Maar wat ik wel erg mis is het samen met collega’s lachen.” Dat bleef verder de hele dag in mijn hoofd hangen. Want samen lachen is ontzettend belangrijk. We hebben vanmiddag twee en een half uur in elkaars gezelschap doorgebracht, we hebben van alles besproken, maar we hebben ook weer ontzettend gelachen. En o, wat knapte ik daar van op!

Samen lachen moeten we dus vooral blijven doen. Ook met de boekenvriendin kan ik nog steeds uitbundige lol hebben. Oud-collega en ik hebben afgesproken dat we elkaar in oktober weer ontmoeten. Af en toe moeten we onszelf zo’n bijpraatsessie gunnen, want lachen is gezond! Zie >>>

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén