een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: colsjaal

11 mei: Een tonte is ‘t!

Op maandagmiddag doet dochter Carlijn vrijwilligerswerk in het verzorgingshuis waar mijn kantoor ook is. Ze is daar activiteitenbegeleider bij een brei- en haakclubje.

Af en toe werk ik op maandag omdat ik dan een ‘samenwerkdag’ heb met de collega met wie ik een duobaan heb. Vandaag was dit weer het geval. Op zo’n ‘samenwerkdag’ komt er jammerlijk weinig van werken terecht. Meestal hebben we dan een gezamenlijk gesprek met onze manager, moet de actielijst besproken worden en natuurlijk moet er ook worden bijgepraat. “Morgen is er weer een dag” denk ik dan maar.

waaiersteekToen ik vrij was om half drie liep ik richting de activiteitenruimte en vond het handwerkclubje al driftig prikkend bijeen.
Carlijn was druk bezig om iedereen te voorzien van thee/koffie en koekjes. “Is je moeder ook zo’n handwerker?” “Ja, ze heeft eigenlijk altijd wel iets in de tas.” Zo ook vandaag.
Twee weken geleden kocht ik bij de Wibra twee bolletjes wol met in elkaar overlopende kleuren. Daarmee haakte ik een kol met de ‘versprongen waaiersteek’ >>>

De kleurencombinaties die zo ontstaan vallen erg leuk uit, de col is dan ook goed gelukt. Ik heb hem bijna klaar.

De dames van het clubje waren ook erg enthousiast. Ik mocht er gelijk bij komen zitten. Ik kreeg ook thee kon zo ‘meebeppen’. Daar had ik wel anderhalf  uur bij kunnen zitten, ware het niet dat ik nog naar Roden terug moest fietsen én nog boodschappen moest doen. Het bleef bij ruim twintig minuten. Er werd vrolijk gezongen, want er was iemand jarig geweest. Verder werd er gemopperd over de was: het was te duur én het hoeslaken was niet gestreken! Ik heb maar niet verteld dat ik mijn hoeslakens nooit strijk. In de ogen van mijn oma was je dan ‘een tonte’.

Even ter verduidelijking: in het Drentse woordenboek staat daarover het volgende.
Een tonte van een wief: een slordige vrouw.

Reageren

5 januari: Muts & colsjaal

Op 6 November vertelde ik van de kolossale bol wol die ik kreeg van twee vriendinnen. Daar heb ik een enorme colsjaal met een bijbehorende muts van gemaakt.
Colsjaal en muts

Toen ik mijn weblog van die 6e november nog eens doorlas, trof me de zin: ‘ik durf alweer alleen naar de Jumbo ‘. Het infarct is nu 10 weken geleden. Als ik nu de bijdragen lees van begin november, dan ben ik alweer behoorlijk opgeknapt. Dinsdag ben ik alleen op en neer gereden naar Klazienaveen. Alles heb ik weer opgepakt en volgende week begin ik weer volledig met m’n werk.

Afgelopen week had ik een afspraak bij een Gz – psycholoog in het Martiniziekenhuis. Ik verwachtte dat het bij 1 afspraak zou blijven; ik ben er immers al weer! Maar dat was toch wat te kort door de bocht. 5 x had ik een infarct en vier keer heb ik het onderschat en weggedrukt. Dat ik deze 5e keer in zo’n diep dal zat, komt omdat ik er steeds weer ‘overheen leef’. Nu krijg ik begeleiding bij het omgaan met de angst die altijd in mijn achterhoofd zit en mijn denken soms blokkeert. Volgens de psycholoog werd dat na tien jaar ook wel eens tijd. Ik hoef niet altijd dapper te zijn.

Voor de liefhebbers van sjalen en mutsen breien:

Het was wat krinkelige wol, waardoor patronen en verschillende steken helemaal niet tot hun recht komen, recht toe recht aan rechte toeren breien gaf het mooiste effect.
Voor de colsjaal heb ik 65 steken opgezet en 135 cm ribbels gebreid. Daarna aan elkaar zetten.
Voor de muts zette ik 60 steken op en breide 35 cm ribbels. Dan 1 toer steeds 2 steken samenbreien (je houdt 30 steken over) en dat in de volgende toer herhalen (nu hou je nog 15 steken over). Dan een draad door de overgebleven steken halen en aantrekken. Zijnaad sluiten.

Het breien, haken en borduren hebben mij de afgelopen maanden erg geholpen bij het vinden van de rust voor het verwerken van het infarct en de nasleep ervan. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén