een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Cornelis Clan

17 augustus: Onze clan.

Rond drie uur stonden wij in de Cornelis-clan startblokken gistermiddag. Schaduwplekken gecreëerd op Waninge Plaza met een parasol en een tarp van plastic grondzeil en stoelen ruim neergezet.  Er was koffie/thee en zelfgebakken marmercake.  Het eerste deel van de middag deden we bingo. Er waren prijzen zoals ‘Drentse knienekeutels’ (dropjes) en een verse Donald Duck.  Mijn broer vraagt dan plagend of ik ook bingo-stempels heb,  dan kun je heel veel kaarten tegelijk doen. Nee Henk. In opperste concentratie werden de cijfers doorgestreept

Het tweede deel nam schoonzoon Cees voor zijn rekening: hij ging de familie leren darten.
Onder het dartbord stond een tweezitsbankje; Jon vroeg zorgelijk of darten iets te maken had met ‘de appel op een hoofd’?  Nee, dat gelukkig niet. Maar het was wel een stuk moeilijker dan bingo.  Cees had zijn eigen dartbord met 12 pijltjes mee en legde ons de puntentelling uit. Het bleek nog moeilijker dan wij hadden gedacht. “Dus als je in dat hele kleine vakje gooit in het 20-veld dan heb je zestig?  En als je je drie pijltjes allemaal in dat ene vakje gooit heb je de beroemde ‘ONE HUNDRED AND EIGHTIE!”  Frea constateerde dat dat waarschijnlijk  niet ging lukken.  “Ik ben al blij als ik die pijltjes in het bord krijg… ” Eigenlijk gold dat voor ons allemaal. We speelden in tweetallen en amuseerden ons kostelijk. Ondertussen gingen er schalen vol chips, meloen, druiven en M&M’s door; de marmercake was toen al lang op.

“Laat mij maar tellen en opschrijven” had ik overmoedig geroepen; dat doe ik immers met klaverjassen ook altijd. Maar met klaverjassen moet je optellen, bij darten tel je van een beginsaldo naar beneden. We begonnen allemaal bij 301. Moet eigenlijk 501 zijn, maar volgens Cees duurde dat te lang. Hij had onze dart-skills goed ingeschat.
“Hoeveel is 141 min 57 jongens?” Het was warm en ik had al een glas wijn op……
Op het laatst waren Cees en ik nog niet geweest, dus wij gingen tegen elkaar.
We hadden als maximum 40 pijltjes ingesteld, maar Cees ging met zulke grote klappen naar beneden, dat ik in de hele pot maar 9 pijltjes had gegooid toen hij al had gewonnen.
De olympische gedachte bracht troost: meedoen is belangrijker dan winnen.

We sloten de middag af met een etentje bij Alida’s Smulpaleis.
We hoefden aan niemand uit te leggen waar dat was, dus rond 18.00 u schoven we met z’n twaalven aan de gereserveerde groepstafel.
Bij Alida serveren ze de oer-Groningse ‘Aaierbaole’ met patat én hebben een Sundae’s versie met advocaat, voor mij de ideale combinatie van een ongezonde maaltijd.
Halve kippen, mega-hamburgers, kroketten: er kwam van alles op tafel, iedereen had besteld wat hij/zij het lekkerst vindt.

Het was een echt Vrieswijkfeestje.
Een spelletje doen met niet al te veel inspanning en tussendoor genoeg tijd om bij te praten.
Ouderwets bingo spelen met de antieke Vrieswijk bingodoos en als troostprijs voor iedereen één van oma Vrieswijks favoriete ‘spekken’.
Meer weten over de Cornelis-clan?
Hierbij een link naar het blog over de bijeenkomst van vorig jaar, van daaruit kun je steeds terugklikken naar eerdere edities.

Reageren

15 oktober: Cornelis-Clan mét.

Eén keer per jaar komen we bij elkaar als ‘Cornelis-clan’: mijn broer en zijn gezin en Gerard en ik met dochters en aanhang. Vorig jaar >>> had ik het organiseerd, dit jaar was mijn broer aan de beurt. Zondagmiddag om half drie werden we verwacht.
Wij arriveerden een kwartier te laat, wat mij gelijk al een sneer van mijn broer opleverde: “Jij bent ook al zo lang een Waninge……..”
Als extra dimensie werd de zus van Cornelis, tante Trijn aan deze bijeenkomst toegevoegd: mijn tweede moeder en ‘derde oma’ voor onze kinderen. Nu mijn ouders er niet meer zijn is het fijn dat zij er voor ons wil zijn.

We gingen een spel doen. Er stond een bak met enveloppen met heel veel opdrachten die je soms met je eigen groepje en soms met meerdere groepen moest uitvoeren.
Henk was spelleider en Annette onpartijdig jurylid.
Hoeveel punten je met een opdracht kon verdienen hing af van een worp met de dobbelsteen, werd vervolgens vermenigvuldigd met 100 en verdeeld onder de groepen.
Die puntenverdeling was per opdracht erg verschillend en dat leidde tot volstrekte willekeur. Wie won had niet zozeer te maken met wie het meeste wist, maar vooral met wie het meeste geluk had met de worp met de dobbelsteen en de opdracht-verdeling van de punten.
Dat het niet in een chaos ontaardde kwam door mijn broer, die de teugels van het spel strak hanteerde en het aantal verdiende punten  minutieus bijhield op zijn computer.

De vragen vielen allemaal in de categorie ‘Algemene kennis’.
Spreekwoorden, sprookjes, Nederlandse taal, aardrijkskunde, biologie, er kwam van alles voorbij.
Alle groepen deden fanatiek mee.
De spelleider viel even uit zijn rol toen hij de vraag stelde: schrijf zoveel mogelijk titels op van liedjes van André Hazes. Henk is beslist geen fan van deze zanger en dat was goed te merken. Zijn kinderen, allebei in een andere groep, kenden niet één nummer van Hazes. Met zo’n vader is dat ook niet verwonderlijk.
Het groepje ‘de zussen’ (onze dochters) hadden de titel ‘Bier, koek en knakworst’ opgeschreven, (onze eigen interpretatie van ‘Bloed, zweet en tranen), maar dat antwoord werd afgekeurd.
Uit het groepje ‘de kouwe kant’ (onze schoonzonen) kwam uit de mond van Jon de verpletterende vraag: “Wie is André Hazes?”
Hij kreeg een welgemeende handdruk van mijn broer.

We hadden een heerlijke middag en de tijd vloog voorbij.
Voor we het wisten was het 17.30 uur. Voor dat tijdstip was er voor de Cornelis-Clan een tafel besproken in wok-restaurant Jasmijn Garden in Assen, waar de nazaten van Cornelis, zijn zus én de kouwe kant zich tegoed deden aan het buffet.

P.S. Cornelis hield ook niet van Hazes……….

Reageren

4 september: Cornelis-Clan

Sinds mijn vader is overleden ontmoeten wij als “Cornelis-Clan” (zo noemde hij zelf zijn kinderen en kleinkinderen) elkaar rond zijn verjaardag, 16 augustus. Dit jaar hebben we die bijeenkomst een beetje uitgesteld, omdat Frea en Jon uit Engeland terug zouden komen. Afgelopen zondag 2 september was de hele clan aanwezig, iedereen was er.

Het was een beetje vreemd om bij elkaar te zitten zonder mijn moeder, zij was er tot vorig jaar nog bij, al ging het toen qua gezondheid al slecht met haar.
Mijn broer en ik zijn nu de oudste generatie en dat is op z’n minst wennen.
We stonden er even bij stil, maar niet te lang, want toen was er koffie of thee met wat lekkers. We zaten lekker buiten onder de grote parasol op Waninge-Plaza en hebben een heel gezellige middag gehad.

We deden spelletjes die je met een grote groep kunt doen: UNO, sjoelen en spieker houw’n. Dat laatste is een geliefde bezigheid bij de familie Waninge, vorig jaar oktober schreef ik er ook al eens over, zie Spiekerhouw’n.
Al deze spellen veroorzaken een hoop burengerucht, de hele buurt weet denk ik wie er zondagmiddag heeft gewonnen. Wil je het ook weten? Klik op de foto voor een vergroting van het ‘Cornelis-Clan-Scorebord’.

We sloten de dag af met een Chinese maaltijd: ettelijke witte bakjes stonden opgesteld op onze keukentafel en via zelfbediening kon iedereen zijn bordje volscheppen.

Cornelis zou het een fantastische middag gevonden hebben.
Klik hier voor het verslag van de Cornelis Clan van vorig jaar.

Reageren

22 augustus: Cornelis-clan

Afgelopen woensdag was het 16 augustus; de verjaardag van mijn vader.
Hij zou 85 geworden zijn, maar ik kan me daar niks bij voorstellen.
Hij blijft altijd 75, de leeftijd waarop we hem moesten missen.
Rond zijn verjaardag komen we als gezin altijd bij elkaar onder de naam ‘Cornelis-clan-dag’. Zo noemde mijn vader zijn eigen club: mijn moeder, mijn broer en zijn gezin en wij met dochters en aanhang. Zondagmiddag hadden we afgesproken; niet iedereen was er bij, maar dat mocht de pret niet drukken.

Actie……

We kwamen bij elkaar in een etablissement in Hoogersmilde waar we ook konden midgetgolfen. Ouderwets een balletje slaan, dat hadden we al een tijdje niet gedaan! Helaas was het mijn moeder in haar rug geschoten, die kon het ‘staan en slaan’ niet zo lang volhouden, maar sloeg ons gehannes vanaf een afstandje gade.
Het was weer als vanouds. Vrieswijken, ik schreef het al

…niet zo goed in sport!

eerder, zijn van nature niet zo goed in sport. Dan wordt er gemopperd op de attributen. “Sterf toch, ding!” hoorde ik mijn broer op een gegeven moment tegen een constructie roepen waar het balletje doorheen moest rollen. Hoe herkenbaar….

Gerard heeft gewonnen, maar dat was wat discutabel, want schoonzus Annette had voor iedere keer dat de bal uit de baan rolde een extra strafpunt genoteerd. De rest niet. Die spelregel was ons eigenlijk niet opgevallen. Maar ook dat mocht de pret niet drukken.

Wat de pret wel wat drukte was het eten, dat niet echt naar wens verliep.
Het restaurantje was niet helemaal berekend op het aantal mensen dat er zat.
Eén visgerecht stond er op de kaart; kabeljauw in een krokant jasje. Dat wilde Annette graag bestellen.
Maar dat was nou jammer: er was geen kabeljauw.
Toen iedereen zijn eten had bleek dat de pizza voor nicht Coby er niet was.
Maar dat is echt niet leuk. Iedereen gaat dan eten, (want anders wordt het koud) en zij zat er maar bij. Minstens een kwartier moest ze wachten; zulke dingen bevorderen de sfeer beslist niet.
Toen we later een nagerecht bestelden vroeg ik om een cappuccino.
Nee, dat kon niet, want de melk was op.

Jammer. Maar meer ook niet. De late pizza bleek heel lekker te zijn en de koffie zonder melk was lekker pittig. Ondertussen haalden we herinneringen op aan vergelijkbare

Opa Vrieswijk leest voor (1991)

momenten uit het verleden. Mijn vader had een kort lontje en is ooit eens verschrikkelijk boos geworden op een Chinese uitbater die iedereen zijn eten bracht, behalve de kinderen, destijds 3 en 6. Die moesten nog even wachten op hun patat.
Die meneer heeft later denk ik nooit meer kinderen laten wachten op hun patat.
Je moest mijn vader namelijk niet aan zijn kleinkinderen komen…..

Klik hier voor een verhaal over de Cornelis Clan 2016

 

Reageren

16 augustus: Cornelis Clan

Vanmorgen begon de viering in de Catharinakerk met het eerste vers van Psalm 139. “Heer die mij ziet zoals ik ben.” Deze tekst stond op de rouwkaart van mijn vader en stond ook centraal in de rouwdienst in maart 2008. Vandaag is ook de geboortedag van mijn vader: hij zou 83 geworden zijn.
Sommige dingen zijn geen toeval.

Zo begon de kerkdienst vanmorgen al met ontroering. Zoals wel vaker leek ook de preek voor ons geschreven, maar gesprekken met gemeenteleden hebben mij geleerd dat bijna iedereen dat zo ervaart. Iedereen zit in de kerk met zijn eigen rugzak vol levenservaringen, vreugde afgewisseld met verdriet.
Organist vanmorgen was Erwin Wiersinga. Als hij speelt kijk ik uit naar de collecte: ook vanmorgen was het weer genieten. Met het bemoedigende slotlied 418 (tekst zie >>>) sloten we deze bewogen viering af.

Sinds mijn vader is overleden ontmoeten wij als “Cornelis-Clan” (zo noemde hij zelf zijn kinderen en kleinkinderen) elkaar rond zijn verjaardag. Dit jaar valt 16 augustus op een zondag. Het leek mijn moeder een goed idee om nu eens niet te barbecuen. Zij wilde graag een keer ouderwets kegelen bij Schortinghuis in Spier en daarna lekker eten met de clan bij het Wokrestaurant in Pesse.  En wat waren we op deze regenachtige dag blij met dit idee! We kegelden heel gezellig binnen, we hebben heerlijk gegeten, uiteraard met iedereen bijgepraat en we hieven het glas op 16 augustus.
Opdat wij niet vergeten.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén