een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Daniel Lohues Pagina 1 van 4

19 juli: Geen boven- en onderkant.

“Het wordt niet vaak mooier as in de folder, altied weer wat doms wat alles underuut haalt” zingt Daniël  Lohues in het lied ‘O ja dat was mooi’.
Daarover ging het vanmorgen in de viering in Op de Helte.
Niemand  is perfect en het leven is ook nooit helemaal perfect.
We lazen de gelijkenis  uit Mattheüs 13 waarin Jezus vertelt over een man die goed zaad zaaide; maar ’s nachts kwam er iemand die er onkruid bij zaaide.  De eigenaar van de akker wiedde het onkruid er niet gelijk uit,  maar scheidde het graan pas van het onkruid bij de oogst.
Wat kunnen wij met dit verhaal?  Accepteer dat het onkruid er is. Narigheid die je overkomt is niet speciaal  tegen jou gericht. Heb je een fout gemaakt?  Weeg het niet te zwaar; wees mild in je oordeel, ook over jezelf.

In mijn jeugd hoorde ik ook al preken over deze gelijkenis.  Daarin werd ons verteld dat God bezig was aan een borduurwerk en dat Hij de mooie bovenkant (rechts)  bekeek en dat wij mensen tegen de onderkant (links) aankeken met afhechtingen en over elkaar  heen getrokken draden. Toen wij in Roden kwamen wonen rekende Ds. Piet Vellekoop in één van de eerste preken die wij van hem hoorden helemaal af met dat beeld.  Het is niet God die dat onkruid zaait; dat heeft een vijand gedaan! Dat was destijds een voor mij geheel nieuwe zienswijze.

De hele dienst bleef dat lied van Daniël Lohues door mijn hoofd spelen.
Lohues zingt over hele gewone dingen; dit lied bijvoorbeeld gaat over een voorval in de HEMA in Klazienaveen. Hij stond in de rij bij de kassa en voor hem stond een oude man die bij de HEMA iets gevonden had waar hij al heel lang naar had gezocht. De oude man knipte even met zijn vingers en vertelde daarbij dat hij dat altijd deed als er iets moois gebeurde dat hij niet wilde vergeten. Als je dan even met de vingers knipt ga je er niet gedachteloos aan voorbij. Lohues wil met zijn lied zeggen: het valt niet altijd mee, maar áls het dan een keer meevalt, geniet er dan ook van.
“Het is niet vaak zo mooi, as in de verhalen, maor as het wél zo is, wees d’r op verdacht….”
Luister maar eens naar het lied, hierbij een link naar de video op YouTube. 

Dus.
Niet vergeten um d’r eem bij stille te staon, niet vergeten eem knippen met vingers.
En weeg het onkruid niet te zwaar.

Reageren

1 mei: Niet alle dwalers bennen verdwaald.

Gistermiddag ging ik weer een wandeling maken ergens tussen Assen en Roden met mijn broer; we hadden afgesproken op de parkeerplaats bij café Hingstman in Zeijen. Daar hadden we natuurlijk graag even een kop koffie gedronken, maar dat doen we een andere

…. om het dorpje heen….

keer. De wandeling voerde ons een klein stukje door Zeijen heen langs de Oranjerie en daarna namen we een wandelpad waardoor we om het dorpje heen liepen langs boswallen en weilanden.
Heerlijk.
Even weer bijpraten en ondertussen genieten van het moois dat de omgeving van Zeijen te bieden heeft.

Na een uur zochten we onze auto’s weer op en reed ik weer richting Peest naar Roden.
Voor Peest stond een klein richtingaanwijzertje naar een hunebed.
“Zal ik…?”
Ja, waarom ook niet.
Geen haast in coronatijd.
D5 is de naam van dat hunebed; deze had ik nog niet gezien.
Helemaal alleen  stond ik op een winderig weiland bij een hunebed, een heilige plaats in de pré-historie.
Er stond een informatiebord bij met wat wetenswaardigheden.
Ik bevond mij op archeologisch interessant gebied.
5000 jaar geleden waren hier nederzettingen van boeren/jagers; even verderop vind je ‘het Noordsche Veld’. Daar ligt een groot complex prehistorische akkers, (ook wel celtic fields of raatakkers genoemd) en een groot aantal grafheuvels met de naam Negen Bergen.

In gedachten probeer ik me voor te stellen hoe het er hier toen uit gezien heeft.
Hoe de as van de doden in urnen werd gedaan, die vervolgens werden ‘bijgezet’ in de grafkamer waarvan ik nu alleen nog maar het geraamte zie.
Op de plaats waar vanaf ik de foto maakte van het hunebed ligt nog een eenzame grote zwerfkei. (zie afbeelding hiernaast)
Allerlei vragen komen in me op.
Hoorde die oorspronkelijk ook bij het hunebed?
Maakte die onderdeel uit van een ander monument?
Was het een offersteen?
Vragen waarop we geen antwoord krijgen.

Daniël Lohues heeft een mooi lied geschreven dat heel goed bij dit blog past en met name bij die ene, zo op het oog verdwaalde steen.
Het heet: ‘Niet alle dwalers bennen verdwaald’.
Daarin zingt hij o.a.:

Bij ’n heilig hunebed
van viefduuzend jaor
kreeg ik onneudig uutleg
van ‘Hoe kwamen die zwarfkeien daor?
Eerst murmelde ik mar toen
he’k ’t op verzuuk hardop herhaald :
“Niet alle dwalers bennen verdwaald, nee

Niet alle dwalers bennen verdwaald.” 

Dwalen kan ’n doel weden
mar zölfs zunder dat
kan piereweijen weerde hebben
ok al he’j der niks an had…..

Hierbij een link naar dit nummer op YouTube.

Reageren

12 maart: Elleboogstoten in Zuidwolde.

“Oh nee, dat mag ja niet!!” riep ik gisteravond in de Ontmoetingskerk van de PKN-gemeente in Zuidwolde.
In het kader van hun programma ‘Bezinning & ontmoeting’ mocht ik daar een lezing verzorgen over de vele ‘gezichten’ van Daniël Lohues en bij binnenkomst wilde ik de mevrouw die ons opwachtte een hand geven.
Macht der gewoonte, je denkt er gewoon niet meer bij na.
We lachten wat en hielden het bij het begroetingsgebaar.
Later kwam ook mijn broer met een oude vriend; zij zijn echte Lohues-kenners en waren wel eens benieuwd naar wat ik zo’n avond nou doe.
Waar ik mijn broer anders zou omhelzen bleef het nu bij een elleboogtikje.
Idioot maar waar: met bekenden in de zaal ben ik nog nerveuzer dan anders.
Hoeft helemaal niet, maar zo voelt het wel.

Ook nu hadden we weer een fijne avond.
(Nog niet eerder over gelezen? 
Hierbij een link >>> naar een verslag van de avond in Sleen, van daaruit kun je doorklikken naar voorgaande avonden.)
Dit was voor mij al de vijfde keer, maar ik blijf het zelf ontzettend leuk vinden om muziek te laten horen van en te vertellen over Daniël Lohues.
In de gesprekjes die aan tafel worden gevoerd kwam weer naar voren hoe belangrijk muziek voor mensen is. Hoeft niet eens altijd muziek van Lohues te zijn.
“Jaren ’50 jazz-muziek doet mij altijd zo aan vroeger denken, daar wordt ik zo blij van.
Dan zie ik ons weer dansen.” “Dat lied dat op de begrafenis van mijn vader werd gezongen bezorgt me nog altijd kippenvel”.
“Elly & Rikkert: als ik somber of verdrietig ben knap ik daar altijd erg van op.”
Na afloop vertrouwde iemand mij toe dat ze het fijn vond dat de gesprekjes niet breed hoefden te worden gedeeld, dat je wat gezegd werd niet hoefde samen te vatten voor de hele zaal.
Dat is ook helemaal niet de bedoeling; het is ‘Bezinning & ontmoeting’.
Bij een ontmoeting is het ook wel eens leuk om te horen wat een ander aan muziek beleeft; of wat voor een ander ‘een gevecht’ is.

Verder gaat het natuurlijk op zo’n avond ook over het Drents en de Drenten.
Over de Drentse volksaard bijvoorbeeld, waar Lohues zo prachtig over zingt.
Mensen vinden het bijzonder dat ik de hele avond Drents spreek; wat opviel was, dat de aanwezigen gedurende de avond in hun eigen streektaal spraken, maar na afloop bij de kapstokken was het toch voornamelijk weer Nederlands. Dat is in Roden trouwens niet anders hoor…… er zijn niet zoveel mensen in mijn omgeving met wie ik Drents spreek.

Wat vonden de twee heren die ik zo goed kende in het publiek er van?
Ze hadden genoten.
En zich gerealiseerd dat ze wel vaak naar de muziek van Lohues luisterden, maar bijna altijd tegen de achtergrond van andere bezigheden.
“Nu zit je geconcentreerd mét een tekstboekje er bij te luisteren; er zijn mij dingen opgevallen die ik nog niet had ontdekt, terwijl ik de CD’s waar het op staat in huis heb.”

Kijk.
Dat hoor ik graag.
Er staat dit seizoen nog één Lohues-avond in mijn agenda: op 2 april in Hardenberg.
Maar met alle Corona-perikelen is het maar zeer de vraag of dat door gaat.
Tot die tijd blijven we elleboogstoten; óf voetzoenen.

Naschrift 18 maart; de lezing in Hardenberg is afgeblazen.

Reageren

6 februari: Wat moet ik mij daorbij veurstellen?

Zo nou en dan mag ik een aomnd verzörgen veur een karke in het Noorden met Daniël Lohues as underwarp; gusteraomnd was ik zodoende in Slien.
Daor huufden dielnemers zöch niet veur op te geven, dus dan wee’j nooit hoeveul meinsn d’r komt. Ik haar vieftig programmaboekies metnummen;  “as die allemaole komt dan wordt ’t al wat” zee de organisatie.
Het weur inderdaod wat.
Ien van de dielnemers vertelde mij nao ofloop dat hij van te veuren dacht haar: “Een aomnd over Lohues? Wat moet ik mij daor bij veurstellen?” Dat lat zöch ok wat lastig uutleggen; d’r komt veul verschillende aspecten van de artiest Lohues veurbij en daorbij is d’r ok nou en dan interactie met de zaal.

De liederen van Lohues doet wat met meinsn.
In de pauze kwam iene naor mij toe die ontroerd vertelde dat hij de tekst van ‘Elk mens die hef zich en kruus te dragen’ veur haar lezen op de begrafenis van een vriend die psychiatrisch patiënt was. “Die zien kruus was echt van lood” en hij vertelde hoe moeilijk het west was dat ze dat kruus niet van hum hadden kunnen overnemen.
Aanderen vertelden in de onderlinge taovelgesprekken over het gevecht da’j sums wekelijks met pubers moet voeren um ze hen de karke te kriegen of over wat meziek met je döt. Vandage mailde nog een mevrouw die d’r ok was gusteraomnd over hoe belangriek de CD ‘Aosem’ veur heur en heur overleden man west is.

Veur de miesten die gisteraomnd aanwezig waren was Daniel Lohues een bekend artiest.
D’r waren ok best veul die al ies naor een veurstelling van hum west waren en as ik daor soms een kleine anekdote over vertelde, dan zag en heurde ik de herkenning in de zaal, wat de sfeer beslist ten goede kwam.

Ien van de underdielen van zu’n aomnd is het ‘Moordlied’.
Moordliederen waren tot het begun van de twintigste eeuw liederen waorin geruchtmakende moorden  of dramatische gebeurtenissen bezungen weuden deur straotzangers die langs dörpen en steden trökken.
Lohues maakte zu’n lied over een moord op een drugsbaos in Emmen; het verhaal speult in oonze tied.
Toen ik vreug of d’r in de umgeving van Slien ok zu’n moordlied bekend was bleef het stille in de zaal, maor ien vrouw dacht dat d’r een boekie over was, ‘moordliederen in Drenthe of zo’ zee ze. Ze zul thuus nog eem kieken.

Vandage kreeg ik al een mail van heur: ze haar het boekie zölf in de kaste staon en stuurde mij een ofbeelding.
Op internet vun ik een interview met de schriefster van dat boekie. Leuk! Hierbij een link >>> naor een luusterfragment van de VPRO. 
Weer wat leert.
Ik zal ies informeren bij de bibliotheek of ze ’t boekie veur mij reserveren kunt.

An’t einde van de aomnd haar ik het volk graag willen wiezen op de neie theaterveurstelling van Daniël Lohues, maor dinsdag kwam het bericht dat hij um gezondheidsredens zien hele tour of hef moeten zeggen.
Daor maakt wij oons wal zörgen um; lao’w hopen dat het een beetie metvalt.

Meer weten over een ‘Lohues-aomnd’?
Hierbij een link naor een verslag vanuut Hoogeveen>>>, daorop ku’j deurklikken naor eerdere bijienkomsten.

Reageren

22 december: Hoop & Daniël Lohues.

De vierde zondag van Advent.
Vier kaarsen werden aangestoken in de viering vanmorgen in Op de Helte en de profeet Micha verscheen weer ten tonele.
Deze keer vertelde hij over de hoop die in het stikdonker altijd weer opflakkert.
Een maagd die zwanger wordt.
Een magnolia die vóór de winter al knoppen laat zien waar in het voorjaar mooie bloemen uitkomen.

Tijdens de overdenking van Ds. Sybrand van Dijk speelde mij een lied van Daniël Lohues door het hoofd dat heel goed bij deze viering had gepast.
Dat lied, Komp wel goed’ wil ik vandaag graag met mijn lezers delen.
Hierbij een link >>> naar een YouTube-video.
Als je daarop klikt en je gaat dan weer terug naar dit blog, dan kun je tekst meelezen. 

In ’t zwartst van ’n duustere nacht
Brandt altied waorns ’n keersie
’n Stemmegie flustert daor zacht

Komp wel, ’t komp wel goed
Uuteindelijk weten we ’t best
Komp wel, ’t komp wel goed
Hoop stärft ’t lest

Onderweg in ’n grote woestijn
Bij ’t leste druppeltie water
Heur ie de eeuwigheid schreien

Komp wel, ’t komp wel goed etc. 

Tot dat ’t leste flintertie hoop
Wegblaozen is deur de waorheid
Zu ‘we toch zörgen moeten da’w met mekaar
Oogsten van wat we hebben inzeijd
We hebben de grond en ’t water en de kennis en de zunne
We moeten leben of ons leben der van af hangt

Komp wel, ’t komp wel goed etc.

Ach mamme, wat ben ik ja bange
Mag ik in ruil veur ’n keersie
’n Pleister, ’n smok op de wange?

Komp wel, ’t komp wel goed etc.

De bijbehorende kerkdienst beluisteren?
Kerkomroep >>>, Op de Helte, 22 december, 10.00 uur.

De magnolia kwam terug in het prachtige bloemstuk dat tijdens deze adventsperiode in onze vieringen te zien was.
We vinden het altijd maar gewoon dat er ‘iets van bloemen’ voor in de kerk staat en het krijgt mijns inziens niet altijd de aandacht die het zou moeten krijgen.

Na afloop maakte ik foto’s van het bloemstuk en vroeg Dea Smith naar de bijbehorende uitleg; je vindt die uitleg onderaan dit blog.
Neem eens de moeite om het bloemstuk en de symboliek daar achter goed te bekijken.

Adventsschikking 2019:

De adventsschikking volgt de lezingen uit Micha.

Het is een opbouwschikking die iedere week iets langer wordt.

  • De kleur is paars.
  • De basis is van :

Klimop: Gods trouw
Coniferengroen: hoop
De verschillende kegels en zaaddozen: nieuw leven

De schikking staat op een spiegel:
Spiegel: deze werpt een ander beeld op jezelf, de wereld, de tijd (die achter je ligt?)

1ste advent:  Micha 2:
Het kan licht worden , maar daar moet je zelf iets voor doen.

Dit verbeelden we met het poten van 3 bollen. Het lijkt nog niet veel, maar vanuit dit onooglijke iets komen de mooiste bloemen tevoorschijn.

2de advent: Micha 4: 1-8
Op die dag zullen wapens omgesmeed worden tot gereedschap. En zul je een plek vinden waar je “in de schaduw van God” mag genieten van de dag

Handvormige bladeren: Gods bescherming
Een schepje: gereedschap i.p.v. wapens.
Bollen: nieuw leven

3de advent  Micha 6: 1-8
God vraagt om een andere houding: Doe recht en ga de weg van God.

De kleur is roze. Er is al iets van Kerst te zien.
Roze rozen: liefde
2 stel handen die naar elkaar reiken.

4de advent: Micha 7: 1-7, 18-20
Hier wordt een hoopvol visioen geschetst: er zal een nieuw begin komen.

Magnoliatak met dikke knoppen: de voortekenen van een nieuw begin.
De kerstster: als belofte van een betere toekomst

Kerst:
De 4 schikkingen worden en een cirkel geplaatst. We zetten de schikkingen met waxinelichtjes in het licht.
In de schikking zijn witte rozen van Gods liefde zichtbaar.

Reageren

13 december: Zumba 50+.

Iedere morgen doe ik een serie pilates-oefeningen in het kader van de broodnodige beweging. Maar iedere morgen dezelfde oefeningen is best saai en sinds ik een bal heb doe ik daar ook af en toe wat afwisselende oefeningen mee.
Een aantal weken geleden hoorde ik een vriendin vertellen over Zumba en afgaande op haar verhalen zou ik dat ook moeten kunnen, dus ik zocht wat filmpjes op op YouTube en ontdekte dat dat inderdaad niet zo moeilijk is, mits ik mij beperk tot de filmpjes voor beginners.

Op Spotify maakte ik een afspeellijst ‘Zumba – tempo 50+’ waar nu 6 liedjes op staan en zaterdagmorgen stond ik voor het eerst te dansen op muziek.
Leuk man.
Ik werd er helemaal enthousiast van, te meer omdat ik muziek had uitgezocht die ik zelf erg leuk vind; wat je bij die filmpjes op internet hoort beneemt je het plezier in alle activiteit op zich.  Die zes liedjes duren samen een dik kwartier en dat is goed te doen.
Het zijn nummers met een ritme dat bij 50+ past, dus niet heel erg up-tempo.
De oefeningen die ik er bij had bedacht waren ook goed te doen, maar ik was kennelijk iets te enthousiast geweest, want zondagmorgen had ik vreselijke spierpijn in mijn benen; in de kerk moest ik moeite doen om op te staan.

Zaterdagmiddag zat ik bij de thee te vertellen dat ik Zumba had ontdekt, zaterdagavond stond het al vermeld in één van de Sinterklaasgedichten. Je kunt ook niks vertellen ….
Eén van de liedjes is een heerlijk nummer van Daniël Lohues “Wie wet d’r toevallig waor het sleuteltie lig?” Hierbij een link >>> naar dat nummer op YouTube.
Het staat op zijn album ‘Hout moet’.
Leuk detail bij dit nummer: op zijn volgende album ‘Gunder’ staat het vervolg op dit nummer ‘k Had’m zölf in de buze’. Hierin geeft hij antwoord op de vraag over dat sleuteltie. Ook horen? Hierbij nog een link >>>.

Reageren

18 oktober: De Drent Lohues en Holland Baroque.

O, wat keek ik d’r naor uut: de samenwerking van Daniël Lohues met Holland Baroque.
(zie 29 september: Half april >>>)
Gusteraomnd zat ik met breur Henk, zien jeugdvriend Henk Lucas en mien schoonzussie Ali in de Neie Kolk in Assen. De samenstelling van de groep was eigenlijk een metafoor van wat wij gusteraomnd te zien/heuren kregen. Naoste femilie, kolle kaante en een oale vriend, net zo’n biezundere mengeling as streektaol, popmeziek en klassieke meziek.
Biezunder, maor ok vertrouwd.

Foto: website Daniel Lohues

De aomnd bestun uut:
– bekende liedties van Daniël Lohues in een baroque bewarking
– neie liedties van hum
– bestaonde klassieke muziek
allemaal uutvoerd met oale klassieke instrumenten en Daniël Lohues op het kistörgel.

Gefascineerd heb ik zitten kieken en luusteren.
Wat was dit aans dan wat wij van Lohues gewend bint.
De bekende liedties, die ik allemaol kan dreumen, kwamen hiel aans uut deur de klassieke omliesting. Het lied ‘Holt veur op het vuur’  bijveurbeeld weur een aanstekelijk herberglied; in gedachten zag ik het 17e eeuwse schouwspel veur mij.
Bij ‘Elk mens die hef zich een kruus te dragen’ had een orkestlid opmarkt: “In zu’n lichte en frivole bewarking liekt het niet iens zo zwaor um een kruus te dragen…..’

Lohues vertelde over Bach in zien jeugd. Zien olders draaiden allent maor klassieke muziek en ién van zien favoriete LP’s was een plaat met örgelstukken van Bach.
Vrogger speulde hij ‘Ich ruf zu dir’ met op de accordeon van zien va: zien breur beweug het instrument hen en weer en hij speulde de melodie op het klavier.
Wij kregen dat stuk te heuren uutvoerd deur het orkest en Lohues speulde met op de aole accordeon van zien va.
Kippenvel mensen. Wat mooi. Aaltje heul het weer niet dreug.

Bij het leste stuk van Händel, Andante, miende ik halverwege wat bekends te heuren.
Ik fluusterde tegen Ali: “dat klinkt net as bij Op fietse” en warempel: even later begunde hij ‘Op fietse deur het buulzaand hen…’

Moesstil was het in de zaal as het orkest speulde, al weur d’r netuurlijk tussendeur veur ze klapt.
Maar zo gauw as het leste akkoord klunken haar barstte d’r een oorverdovend applaus lös: klappen, joelen, fluiten, het publiek gaf duudelijk te kennen dat dizze  combinatie heur merakels was bevallen.

Gao ik aans naor een show van Daniël Lohues, dan heb ik daornao de CD om oeverloos naor te luusteren.
Gisteraomd wol ik ook een CD kopen, maor die was d’r niet.
DIE WAS D’R NIET!
Vandage zit ik dit blog te schrieven en ik denk: d’r is al weer zoveel wegzakt uut mien herinnerings; ie kunt niet alles onthollen wa’j op zu’n aomnd ziet en heurt.
Op You Tube bekeek ik een örgeluutvoering van het stuk dat Lohues op de accordeon haar speuld. Ja, dat was het. Maar netuurlijk lange nie  zo mooi als gusteraomnd. Zucht.

Tot slot het ienige minpunt van dit concert: het was veuls te kört.
D’r zat gien pauze in de veurstelling en nao anderhalf uur was ’t klaor.
Veur instrumentalisten die zo hard warken moet is dat lang genog, dat begriep ik ok wal, maor wij waren ’t nog lang niet zat.
En nou maor hopen op een CD!

Op de website van Holland Baroque vun ik een podcast waorin de twee zussen vertelt hoe het warken met Lohues heur bevallen is. Duurt ongeveer een kwartier.
Veur liefhebbers hierbij een link >>> naor die pagina. 

Reageren

29 september: Half april. En wij half oktober!

Vrijdag 20 september kwam ik op de cantorij-repetitie binnenlopen, toen bas Joop tegen me zei: “Wat doe je hier? Daniël Lohues is op televisie: hij zit bij De Wereld Draait Door.”
Bedankt voor de info, maar op dat moment kon ik er niets mee.
Toen ik ’s avonds thuis kwam was ik het eerlijk gezegd al weer vergeten, dus ik zag Daniël niet.

Maandagmorgen 23 september kwamen mijn broer en schoonzus op de koffie; op ziekenbezoek bij Gerard maar natuurlijk ook even uitgebreid bijpraten.
“Heb je Lohues gezien vrijdagavond?”
Hij was wel duidelijk: dat moest ik wel even gaan terugkijken.

Woensdagavond zocht ik het programma op en spoelde door naar het moment dat Lohues aanschoof bij Matthijs van Nieuwkerk.
Hij kwam vertellen over zijn nieuwe theatershow ‘Daniël Lohues en Holland Baroque’.
Dit staat er over op zijn website:

Luisterend naar Daniël Lohues’ werk valt zijn sterke affiniteit met de grote meesters van de klassieke muziek op. Dat Lohues zich laat inspireren door Bach en diens nalatenschap was de aanleiding voor deze samenwerking. Zo gaan Daniël Lohues en Holland Baroque samen op zoek naar eigen jeugdherinneringen rondom Bach in een programma vol barok en poëtische liederen. Naast bekende stukken van Lohues zoals ‘Op fietse’, ‘Als de liefde maar blijft winnen’ en ‘Tik Tak’ klinkt nieuw werk van Lohues maar natuurlijk ook muziek uit de achttiende eeuw.

Foto: website Daniel Lohues

Daniël Lohues is een muzikale en artistieke duizendpoot. Hij is (film)componist, singer-songwriter, bandleider, gitarist, organist, pianist en schrijver, om zijn belangrijkste artistieke uitingen te noemen.

Holland Baroque is een eigenzinnig barokorkest dat zijn instrumenten durft te laten zingen, dansen, huilen en lachen. Dit alles vanuit traditie, vernieuwing, verrassing en een vleugje entertainment. Holland Baroque werkt sinds zijn oprichting in 2006 samen met vele solisten, componisten, koren en theatermakers. Oprichters Tineke en Judith Steenbrink zijn als artistiek team het kloppend hart van het ensemble. Deze baroktweeling bewaakt de klank van het ensemble, maakt eigenzinnige programma’s en herschrijft repertoire naar de hand van Holland Baroque. Na jaren van muzikale ontmoetingen is het ons glashelder: barok is op vele plekken te vinden. Barok is nu.

Het hele orkest zat die vrijdagavond bij Van Nieuwkerk op het podium en Lohues nam glimmend van trots zijn plek in achter het orgel en speelde en zong samen met het orkest een nieuw Drents lied: ‘Half april’.
Hierbij een link naar dat fragment >>> uit DWDD.

Kijk en geniet van de muziek, van de ongewone combinatie, maar kijk vooral naar Lohues en hoe hij er van geniet: het plezier spat er van af.
Hulde voor deze man die zo vernieuwend met oude muziek bezig is en de streektaal, moderne én klassieke muziek zo prachtig bij elkaar brengt.

Het nummer heet half april, maar ik kijk uit naar half oktober; mijn broer, één van zijn oude vrienden en ik hebben namelijk kaarten voor deze voorstelling in De Nieuwe Kolk in Assen. Ik voel mij een bevoorrecht mens.

Reageren

15 juli: Daniël of Rob. Als ik mag kiezen…..

Zondagmorgen.
De afgelopen week veel aan het hoofd gehad en zondagmiddag een verjaardagsvisite aan de Boskamp, dus we kozen er voor om zondagmorgen niet naar de kerk te gaan.
Uitslapen, rustig ontbijten, koffie, borduurwerkje.
Vroeger draaiden we dan een CD, maar tegenwoordig hebben we een hocker met een geluidsboxje er in.
Een multifunctioneel meubelstuk: het is een rechthoekige poef, waarvan de bovenkant open kan. Daar liggen mijn handwerkspullen in. Verder is het een voetenbankje dat Gerard regelmatig gebruikt én we kunnen hem dus als geluidsversterker gebruiken.
Dan verbind ik mijn telefoon via Bleutooth met de hocker en dan kan ik bijvoorbeeld muziek van Spotify afspelen. Of mijn favoriete muziek die op mijn telefoon staat.

Zondagmorgen zocht ik de CD ‘Gunder’ van Daniël Lohues op.
Het laatste nummer daarop is ‘Het ienige geluud’.
Hij zingt dat hij alleen thuis is, de telefoon en de televisie uit heeft dat ‘een man die zacht een liedtie döt’ het enige geluid is.
Hierbij een link naar een video >>> dat nummer op YouTube.

Als je een lied goed kent, gezongen door een bepaalde artiest, dan is het heel gek om zo’n nummer in een andere uitvoering te horen. Dat overkwam mij toen ik een ‘Het enige geluid’ hoorde van Rob de Nijs
Het staat op zijn CD ‘Eindelijk vrij’ uit 2010.
Hierbij een link naar een video >>> van de uitvoering van De Nijs.

Rob de Nijs bracht het nummer uit in 2010, Daniël Lohues in 2012.
Die van Lohues kon ik al dromen, toen ik het nummer van De Nijs voor het eerst hoorde.
Maar dat was raar! Niet Drents maar Nederlands.
En de tekst was ook een beetje anders, maar de sfeer is hetzelfde.
Dat komt omdat Lohues die CD van De Nijs uit 2010 heeft geproduceerd.

De Nijs zingt het ook best mooi, hoor.
Maar als ik mag kiezen……

Reageren

31 oktober: Waorum vuult het zo?

Toen Carlijn in groep 3 zat begon ik weer met betaald werk: eerst één dag in de week, later twee en sinds 2008 drie dagen in de week.  Management-assistent ben ik: agendavoering,  planning,  notuleren, kortom: het ondersteunen van twee managers op secretarieel gebied. Leuk, afwisselend werk.

Nooit gedacht dat dat eens zou stoppen, maar de laatste maanden is men op de afdeling waar ik werk met een rigoureuze reorganisatie bezig, waarbij zich nu langzaam aftekent dat ons secretariaat zal verdwijnen; onze ene manager (Algemene Zaken)  is vertrokken naar een andere werkgever en zij is met het oog op de komende veranderingen niet vervangen.  Toen ik na 3 maanden terug kwam op het werk na mijn revalidatie traject was zij al weg. De andere manager (Inhoudelijke Zaken) gaat deel uit maken van de directie van de afdeling waarmee wij gaan fuseren en daar is al een secretariaat.

Omdat wij het al een maand of wat erg rustig hadden (we hoeven nu ook geen planning meer te maken van alle overlegvormen voor 2019) hebben duo-baan collega Jacquelien en ik onze diensten aangeboden aan een manager die sinds kort zonder secretariële ondersteuning zat; hij is blij met wat we voor hem kunnen doen en wij zijn blij dat we weer wat hebben te doen.

Maar het voelt gek, mensen. Tien jaren hebben we een afdeling ondersteund op allerlei gebied en in drie tot vier maanden zakt waar we mee bezig zijn geweest in elkaar en staan we met lege handen toe te kijken hoe anderen over gaan nemen wat wij zorgvuldig hebben opgebouwd.

Natuurlijk gaat men met ons kijken naar wat er op het gebied van managementsondersteuning voor ons mogelijk is.
En natuurlijk ligt het niet aan onze capaciteiten; het is een reorganisatie en waar gehakt wordt vallen spaanders.
Maar toen ik dinsdagavond na  ‘het gesprek’ met onze manager eerder die dag op de bank zat moest ik denken aan een lied van Daniël  Lohues. “Waorum vuult het zo, as het niet zo is?” Lohues bezingt het gevoel bij een vertroebelde relatie tussen twee mensen.  Luister hier>>> naar dit lied.

Ik kan het allemaal prima beredeneren en relativeren, maar ergens voelt het niet goed.
“Ie zegg’n van nie, maor waorom vuult het zo?”

Reageren

Pagina 1 van 4

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén