een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Erwin Wiersinga

19 november: Verwend.

Zondag 17 november waren er twee vieringen in onze PKN-gemeente: ’s morgens een Ik-zie-jou-viering en ’s avonds een orgelvesper. Die middag had ik de cantorij-reünie, dus ik moest kiezen tussen die twee vieringen. Niet echt een dilemma hoor; een viering met Theo van Beijeren als predikant en Erwin Wiersinga op het historische Hinsz-orgel in de Catharinakerk heeft mijn grote voorkeur.

De kerk was voor vesperbegrippen mooi gevuld.
Er werd een beroep gedaan op de de alertheid van de aanwezigen, want de orde van dienst begon met pagina zeven en de andere pagina’s hadden een willekeurige volgorde.
Het was kennelijk gedisciplineerd publiek; het leverde hooguit wat extra geritsel op.

Bij zo’n avondviering in de Catharinakerk daalt er altijd een bepaalde rust op me neer.
Het oude gebouw en de meditatieve sfeer van een vesper doen iets met me.
We zongen de overbekende psalm 42 ‘Evenals een moede hinde’ . De tekst van de aangegeven coupletten kende ik uit m’n hoofd vanuit mijn kindertijd (herhaling is de kracht van de reclame) en ik realiseerde me dat in dit kerkgebouw al eeuwen kerkdiensten worden gehouden.
De schriftlezing was het verhaal van de wijze en dwaze meisjes die met hun olielampjes op de bruidegom wachten. Deze lezing was gekozen bij het thema ‘Wachet auf ruft uns die Stimme’ een stuk van Bach, in ons liedboek terechtgekomen onder de titel ‘Op waakt op, zo klinkt het luide’.
We zongen natuurlijk verschillende, toepasselijke liederen als gemeente, maar een glansrol was weggelegd voor Erwin Wiersinga, die stukken speelde van o.a. Sweelink, Kauffmann en Brahms.

Het mooist vond ik het stuk waarop de vesper was gebaseerd, BWV 645 van J.S. Bach.
Ik ben niet zo klassiek onderlegd en dit was het enige stuk dat ik goed kende.
Ken je het niet? Hierbij een link naar een uitvoering op You Tube>>>, waarbij je de noten in beeld krijgt. Het klinkt niet zo mooi als eergisteravond in de kerk, maar dan heb je even een idee.
Kijk eens naar de notenbalkjes die je in beeld krijgt bij de muziek……wat een kunstenaar ben je als je dat kan spelen.
En wat zijn we in Roden verwend dat we hier in een gewone vesper op een gewone zondag naar mogen luisteren.

Reageren

7 december: Géén applaus?

Hinsz-orgel in de Catharinakerk Roden

Hinsz-orgel in de Catharinakerk Roden 

Gisteravond bezocht ik de  ‘orgelvesper’ in de Catharinakerk.
Een vesper is een korte bijeenkomst met liederen, lezingen en gebeden.
Dominee Van Beijeren ging voor en Erwin Wiersinga bespeelde het orgel.

Aan het begin van de viering vertelde de predikant een stukje geschiedenis over de vesper, een avondbijeenkomst in de traditie van de ‘evensongs’ (in Engeland) en de ‘abendmusiken’ in Duitsland.
We hoorden orgelmuziek van Brahms, Scheidt Weckmann en Bach.
Van de laatste componist  was het slotstuk van de viering: Fuga h mol BVV 544.
Toen Erwin was uitgespeeld verwachtte ik een daverend applaus. Dat niet kwam. Het was per slot van rekening een ‘gewone kerkdienst’. Maar hij heeft wel verdiend, daarom bij deze >>> .

Na viering liep ik nog een rondje langs de Mensinge.  Ik was benieuwd of de kerstverlichting al was aangebracht en ja hoor, toen ik de hoek omsloeg pinkelden de lichtjes al aan de brug en aan het oude huis.
Met de laatste fuga van Bach nog in de oren zag ik even verderop de oude kerk staan;
de lichten binnen waren nog aan en het geheel straalde een feeërieke sfeer uit.
Wat een mooie avond. Balsem voor de ziel.

Reageren

3 mei: Huilen om het orgel

Bij de titel van dit verhaal zou je kunnen denken aan een vals orgel. Of aan, zoals we dat in de familie Waninge noemen: een “Bavaria-organist” (zie bijgaande link naar een hilarisch reclamefimpje uit de jaren ’80 >>>).
Maar deze keer had ‘huilen om het orgel’ een andere oorzaak.

Vanmorgen in de kerk zat ik spontaan in tranen tijdens de collecte.
Dit had niets te maken met het doel van de collecte (Nepal) en ook niet met emoties die in deze periode wat meer aan de oppervlakte zitten.
Aan het orgel zat Erwin Wiersinga en hij speelde een ontroerend klassiek stuk.
Zo mooi dat de tranen spontaan in mijn ogen sprongen.
Zo af en toe overkomt me dat, tranen van ontroering die niets met verdriet of pijn te maken hebben.

Na de dienst mailde ik Erwin, vertelde hem van de tranen, gaf hem een groot compliment voor zijn orgelspel en vroeg om de titel en de naam van de componist.
Hij mailde het volgende terug:
“Dank voor je mooie woorden. Het stuk was (natuurlijk) van de grote Bach , een bewerking van de paashymne Christ lag in Todesbanden.”

Natuurlijk. Erwin schrijft het tussen haakjes, maar het woord ‘natuurlijk’ zegt iets over hoe hij over Bach denkt.
Om te huilen zo mooi.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén