een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: familie

28 april: Koningsdag & wortelstamppot.

“Ga je nog wat doen op Koningsdag? ” vroeg mijn collega vrijdagmorgen toen ik haar een goed weekend wenste.

Ga je nog wat doen? Deze collega ken ik nog niet zo lang; die weet nog niet dat ik een koningshuis aanhanger ben. Ik vertel haar van de vlag, de oranje tompoezen, twee en een half uur televisie kijken met koffie, kinderen en een hoop commentaar, van de vrijmarkt in Roden en de oranje wortelstamppot. En dan heb ik de NOS-samenvatting en Blauw Bloed van zaterdagavond nog niet genoemd. Dat ga ik doen.

Mijn collega sprak zich niet uit,  maar lichaamstaal doet ook veel.
Zij moest met haar kind naar de vrijmarkt en daar keek ze niet echt naar uit.
Zo beleeft iedereen deze nationale feestdag op zijn eigen manier.

Frea en Jon waren dit jaar sinds 7 jaar weer in Nederland en genoten van de hierboven beschreven dag. Toen we na de vrijmarkt aan de thee zaten bekeken we de eerste familieband  die we ooit maakten met video-opnames uit 1994 en 1995. We hebben nu immers weer een videorecorder die het doet! Carlijn was toen een half jaar,  Harriët 5 en Frea net 8. Wat een feest om zo’n oude video met het hele gezin te bekijken.
Wat hebben we veel om met dankbaarheid op terug te kijken.
Maar soms was het ook confronterend.
Het 35-jarig huwelijksfeest van mijn ouders stond ook op die band.
Met de hele familie een middag kegelen met kinderen, broers/zwagers en (schoon)zussen. Een zaal vol ooms en tantes en wat hadden we een lol met elkaar.  Mijn broer en ik, allebei dertigers, zaten naast elkaar te ginnegappen; de Vrieswijken en de Boelens zaten gemengd aan lange tafels, troefden elkaar af als het ging om kegelprestaties en tetterden en schetterden vrolijk door elkaar heen.
“Daar heeft ook iedereen zo’n lol en zo’n lawaai, net als bij ons altijd!’ constateerden onze dochters.
“Ja, het is immers ook familie van ons.”
Zij dachten dat die luidruchtige herrie alleen van de Waninge-kant kwam….

Maar naast al die vrolijkheid zag ik tafels vol mensen die er niet meer zijn.
Van de hele groep die we zagen lachen en praten zijn er nog 5 over, waarvan één in een beschermde woonvorm woont. Met de begrafenis van broer Jan in mijn achterhoofd zag ik ineens onze dierbare huidige familiekring.
Wij waren dit jaar 36 jaar getrouwd.
Over 25 jaar……

Kwetsbaar zijn we.
Daar zijn we goed van doordrongen.
Daarom koesteren we onze familie- en vriendenbanden.
Daarom vieren we alle verjaardagen en jubilea en daarom zoeken we elkaar als gezin regelmatig op.
Gistermiddag zaten we met z’n achten aan de oranje wortelstamppot.
Leve de koning!

Reageren

21 april: Een krater.

Vorige week schreef ik over de bijzondere kerkdienst in Hoogersmilde.  Toen vertelde ik “sinds december is Jan ernstig ziek;  hij heeft een agressieve  vorm van maagkanker en vecht voor zijn leven.

Op woensdag 10 april was hij met zijn vrouw Lammie en twee van hun kinderen naar Keulen afgereisd voor een ‘laatste strohalm-behandeling’. Het zou zwaar worden,  maar Jan had zijn hoop gevestigd op deze behandeling. Het is niet goed afgelopen; zijn lichaam kon de behandeling niet meer aan.  In de nacht van woensdag 17 op donderdag 18 is Jan overleden.

Met Jan en Lammie op onze reis naar Canada-juni 2017

Verslagen zaten we als broers en zussen op vrijdagochtend bij elkaar.
We stelden een advertentie op.
“Met verslagenheid hebben wij kennis genomen van het overlijden van onze geliefde,  sterke broer,  zwager en oom….” M’n maag deed pijn toen ik het bericht had uitgewerkt en zijn naam zwart op wit in de tekst zag staan.

Niet te bevatten.
Onze Jan.
Overleden.

Mensen die mijn blog volgen weten dat ‘familie’ een grote rol speelt in ons leven. In de advertentie hebben we de zin “wij zullen hem missen in onze familiekring” laten opnemen.  Dat is mooi Nederlands voor ‘ zijn overlijden veroorzaakt een krater in onze familie, we kunnen hem niet missen. ‘

Het Paasweekend stond voor ons helemaal in het teken van Jan’s overlijden. Natuurlijk: de cantorij zong op Goede Vrijdag en Eerste Paasdag, Het waren mooie vieringen,  maar m’n hoofd was ergens anders.  We hebben met ons gezin bij elkaar gezeten en ons gerealiseerd hoe moeilijk deze Paasdagen voor Lammie en de kinderen moeten zijn.

Wat fijn dat we zondag de 14e  die viering nog hebben kunnen opnemen. Die zondagavond hebben Jan en Lammie  in Keulen die kerkdienst nog bekeken en beluisterd.  Ze bedankten de initiatiefnemers er later voor,  ze hadden het bijzonder gewaardeerd.  Jan heeft de Paasviering niet meer mee mogen maken. Hij is gestorven in de vaste overtuiging dat in het huis van zijn Vader vele woningen zijn en dat er voor hem ook een plaats bereid was.

Wij moeten verder zonder hem; donderdag nemen we afscheid van hem in de kerk in Hoogersmilde.  ‘De kerk waarin we al zoveel met elkaar hebben meegemaakt ‘ schreef ik vorige week.

Dopen,  trouwen,  begraven.

Momenten in ons leven die we markeren met een viering in de kerk.
Lachen,  huilen,  elkaar vasthouden; deze vorm van religie is voor ons van toegevoegde waarde in ons leven.
Menigmaal de waarde van de dag.

Reageren

31 januari: Familie & verbinding.

Op 18 januari schreef ik dat ik een waardebon had besteed bij de wereldwinkel.
Op dat blog benoemde ik het lotusbloem-sfeerlichtje en ik beloofde dat ik over het beeldje nog een apart blog zou schrijven: vandaag los ik die belofte in.
Het is in Thailand gemaakt van ‘Polystone’. Dat is een mengsel van  diverse steenrestanten, zoals marmer, zeepsteen en graniet, die tot steenpoeder vermalen zijn en met hars vermengd tot een soort ‘pasta’. Het maken is handwerk.

Het beeldje stelt een gezin voor: twee volwassenen en een kind.
Het staat symbool voor ‘familie & verbinding’.
Lezers die mijn blog al een tijdje volgen weten dat ons gezin en onze familie voor ons belangrijk zijn. Veel tijd, aandacht en energie gaat naar gezin en familie, daar investeren we bewust in.

De drie figuurtjes vormen een kringetje.
Je begint als kind in de kring van het gezin waarin je wordt geboren.
Als je later zelf een partner vindt, vorm je met hem/haar weer een nieuwe kring.
We zien het duidelijk in onze eigen families. 
De Cornelis-clan: een bijeenkomst met het gezin van mijn broer en ons gezin.
De Waninge Familiedag: de gezinnen van Gerards broers en zusters en ons gezin.
De Vrieswijk Familiedag: een soort reünie van alle nakomelingen van het gezin waar mijn vader uit komt.
En dan zijn daar natuurlijk nog de verjaardagen en feestjes, maar ook de rouwplechtigheden waarop de kringen elkaar ontmoeten.

Soms raken de kringen elkaar, soms zijn ze onderdeel van elkaar en altijd is er ‘de verbinding’ omdat je familie van elkaar bent.
Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat gezins- en familieverbanden niet altijd hecht en harmonieus zijn; daarvoor hoor ik te veel verdrietige verhalen om me heen van mensen die gebrouilleerd zijn met hun ouders, broers en zussen.
Dat bij ons de gezins- en familieverhoudingen goed zijn is geen verdienste, daarmee hebben we geluk en dat moeten we koesteren.

Het beeldje staat bij ons in de vensterbank.
Voor mij symboliseert het, naast ‘familie & verbinding’, het woord ‘thuis’.
Als kind bij mijn ouders thuis en als ouders met onze kinderen thuis.

Reageren

4 oktober: Hou je van zoet of hartig?

De eerste woensdag in oktober staat al een aantal jaren in mijn agenda als ‘Tantes en nichten-dag“. Sinds mijn moeder er niet meer is zijn we nog met z’n drieën. Ik nam een dag vrij van m’n werk en was met de koffie in Klazienaveen bij tante Trijn; nicht Anja kwam bijna tegelijkertijd aangereden. Gezellig!

Op zo’n dag komt mijn moeder nog regelmatig in de gesprekken voorbij; ik had mijn fotoalbum mee, daarin komt het hele proces van ziek zijn, afscheid, overlijden en opruimen  in foto’s en herinneringen voorbij. Met mijn familie deze dingen delen is heel anders dan met mijn collega’s of vrienden. Zij stonden het dichtst bij mijn ouders en het samenzijn zo’n dag is voor ons veel meer dan koffiedrinken en bijpraten.  We koesteren even onze ‘Vrieswijk-genen’, al heten we alle drie al jaren anders.
Na de koffie brachten we met z’n drieën een bezoek aan oom Wim die in een beschermde woonvorm in Klazienaveen woont; hij lijdt aan Alzheimer, een groot verdriet in het leven van tante Trijn. (lees hierbij het blog Opa Toetoet raakt de weg kwijt)

Proeverij in ‘de Witte Olifant’

Tante Trijn nam ons tussen de middag mee naar een proeverij in ‘de Witte Olifant’ in Klazienaveen. Ik wist al wat we gingen doen, maar voor Anja was het een verrassing.
Zij had vorige week een app van tante Trijn gekregen met de vraag: ‘Hou je van hartig of zoet?” Hartig, had ze geantwoord, in de veronderstelling dat ze dan iets hartigs bij de koffie zou krijgen dat door onze tante zelf gebakken was.
Maar bij de koffie kregen we een plakje ‘Olle wief’. Ook lekker en heerlijk vers.
“O, dan is dat baksel vast mislukt’ dacht Anja. “Beter maar geen aandacht aan besteden”
Kan gebeuren immers.
Toen we ’s middags aan de hartige hapjes zaten ging bij haar ineens een lichtje op. “Oooh….. dat bedoelde je met hartig of zoet!”

Wij hebben gelachen, gepraat, een traantje weggepinkt en heerlijk gegeten.
Een bijzonder waardevolle dag.
Volgend jaar is de eerste woensdag op 2 0ktober.
Staat genoteerd.

Reageren

6 oktober: Tante’s & nichten (2)

Een 'selfie' uit Klazienaveen!

Een ‘selfie’ uit Klazienaveen!

De eerste woensdag in oktober: tantes & nichten-dag. Vorig jaar (zie 8 oktober >>>) schreef ik al hoe zo’n dag er uit ziet. Dat blog sloot ik af met deze woorden:

Op 5 oktober 2016 (Deo volente) zitten we met ‘ de tantes’  om 10.00 u aan de koffie in Klazienaveen. En met een beetje geluk is er in het voorjaar een Vrieswijk-familiedag. Dan zijn  ‘heur breur’ en  ‘mien breur’ er ook bij. En alle anderen met dezelfde genen. Ik kiek dr nou al naor uut.

Die Vrieswijk-familiedag is inmiddels al geweest (zie 7 juni >>>) en vandaag waren we dus
even weer met z’n vieren.

Samen foto's kijken

Samen foto’s kijken

De fotoboeken spelen op zo’n dag een prominente rol.
Anja is namelijk net als ik ook ‘van de foto’s’, net zoals haar vader en mijn vader dat ook waren. Als je onze fotoboeken naast elkaar legt zie je hoeveel overeenkomsten onze levens vertonen:  zingen in een koor, dikke familielol op rommelige Sinterklaasavonden, gezinsbijeenkomsten met spelletjes , oliebollen bakken met Oud&Nieuw,  fietsen met z’n tweeen en genieten van de omgeving,
terrasjes met een wijntje en een hapje, drie dochters met hoogte- en dieptepunten in hun relaties en stedentripjes. Een kijkje in elkaars leven laat steeds weer zien hoe wij onze tijd doorbrengen: het liefst met ons gezin, onze familie en vrienden.

Je leven vastleggen in fotos. Ik doe het al vanaf mijn jeugd. Noem een gebeurtenis uit een

1979: Familiedag Vrieswijk

1979: Familiedag Vrieswijk

bepaald jaar: ik haal in no-time de bijbehorende  foto’s erbij. Heel handig als je voor een feestje oude foto’s moet opzoeken. Het was ook heel handig bij het samenstellen van het levensboek van mijn moeder. Vandaag had ik een uitdraai mee van wat ik tot nu toe heb verzameld. Als het klaar is zal ik daar een blog aan wijden. Vandaag bij dit blog een foto van nicht Anja (met slaapgebrek…) en mij op een van de eerste familiedagen. De foto is gemaakt door haar vader, mijn ome Henk.

Verder verliep de dag precies zoals vorig jaar en volgend jaar zal 4 oktober (nu alweer vastgelegd!) ongeveer net zo verlopen.
Hoe komt het toch dat de uren op zo’n dag op kwartieren lijken…..?

Reageren

8 oktober: Tante’s en nichten.

Gisteren nam ik een dag vrij. Familiebezoek.  Met mijn moeder ging ik naar tante Trijn (zie 6 augustus >>>) en daar kwam ook mijn nicht Anja, dochter van mijn vaders broer. Onze vaders zijn allebei al overleden, evenals twee andere broers. Wij koesteren dus de contacten met de enig overgebleven zus tante Trijn, haar man oom Wim en mijn moeder.

Anja had op haar werk gezegd dat ze een dagje naar Klazienaveen ging. “O, met de tantes!” had haar werkgever gezegd. Hij wist er dus al van. Het is weinig spectaculair wat wij zo’n  dag doen. Koffiedrinken, bijpraten, “hoe ist met de wichter” (Anja heeft ook drie dochters) en fotoboeken van elkaar bekijken. Na een glaasje port liepen we Klazienaveen in en lunchten we in de Kombuis met een heerlijk broodje zalm. De tantes trakteerden. We liepen nog een kledingwinkel in en mijn moeder kocht een pyjama en ik kocht een blouse. Tenminste, dat was ik van plan. Bij de kassa zei mijn moeder : “Die krigst’ van mie.”
Kadootje!

Bij bakker Ten Napel kregen we allemaal een zak ‘hardbroden’  van tante Trijn en na een kop thee vertrokken we rond vier uur weer naar huis. Ik schreef het al: weinig spectaculair.  Maar hoe waardevol! We maken  consequent tijd vrij voor familie. Vinden we belangrijk: verjaardagen, familiedagen, feestjes, klaverjassen, visites: het kost veel tijd en energie.
Ja.

anja andre henk adaVandaag besefte ik even weer hoe belangrijk het is.
Nicht Anja en ik zijn ‘two of a kind’.
Vrieswijken. “Groot, blond en veul ruumte neudig”. Zij met een Twents accent en ik met een Drents accent. Het voelt als de zus die ik niet heb.
Hiernaast een foto uit 1965 van haar vader met Anja (2 jaar) en mijn broer (0 jaar) op schoot, haar broer (ook twee jaar) ernaast en ik (4) helemaal links.

Op 5 oktober 2016 (Deo volente) zitten we met ‘ de tantes’  om 10.00 u aan de koffie in Klazienaveen. En met een beetje geluk is er in het voorjaar een Vrieswijk-familiedag. Dan zijn  ‘heur breur’ en  ‘mien breur’ er ook bij. En alle anderen met dezelfde genen. Ik kiek dr nou al naor uut.

Reageren

27 juni: Op de Brink in Sleen

Gisteren zat ik in de oude Hervormde kerk op de Brink in Sleen. Ik woonde de begrafenisdienst bij van de man van mijn nicht, hij overleed op 62-jarige leeftijd na een kort ziekbed. Naast mij zat aan de ene kant mijn moeder, met daarnaast haar jongste zus en haar man en aan de andere kant zat mijn moeders jongste broer met zijn vrouw. De hele familie op de achterste rij.

Vroeger had deze familie minstens vier rijen in beslag genomen. Mijn moeder komt uit een gezin van 10 kinderen, allemaal getrouwd en voorzien van een hele stoet neven en nichten. Als er iemand trouwde had je de zaal al voor de helft vol met de familie Boelen. Maar zoals dat vaak gaat met grote families: de ooms en tantes overlijden, familiedagen worden niet meer trouw bezocht, men ziet elkaar niet meer regelmatig en voor je het weet zie je elkaar alleen nog met begrafenissen. Zoals gistermiddag.
Intens verdriet bij mijn nicht en haar familie, maar omdat we elkaar al drie jaar niet hebben gesproken is het delen van dat verdriet minder vanzelfsprekend. Lopend in de rouwstoet over het oude kerkhof (prachtig, parkachtig mooi!) kwamen we langs het graf van mijn tante, de oudste zus van mijn moeder. Mij overviel een melancholisch gevoel van ‘voorbij’. Herinneringen aan zondagmiddagen bij oom en tante op camping ‘het land van Bartje’. Waar soms dan ook andere ooms en tantes kwamen, spelen met neven en nichtjes, samen zingen met mijn nichtje. De eerste paprika chips van Golden Wonder. Met een glas ‘spoetnik’.

Zo is het leven. Je kunt niet alles bijhouden. We hebben er destijds erg van genoten maar nu heeft onze eigen familie en gezin de prioriteit en dat geldt voor een ieder van ons.

Meneer Kaktus zou zeggen: “En spelende vrouw wat heb je nu geleerd?” Investeer in de kring van mensen die het dichtst om je heen staan. Dat hebben mijn ouders ook altijd gedaan. Dat levert een schat aan goede herinneringen en warme familiebanden op. De kring van broers en zussen van de familie Waninge/Vrieswijk en de vriendenclub hebben de plaats ingenomen van de familie Boelen. Onze eigen ‘inner circle’. Hoe belangrijk die investering is blijkt nu de ziekte van Kahler bij Gerard is geconstateerd. Van levensbelang.

Reageren

16 november: nog een beetje jarig.

Verjaardagen worden in onze familie uitgebreid gevierd. Alle kinderen, ouders, broers en zussen, zwagers en schoonzussen komen. Het wordt ook (bijna) altijd op de dag zelf gevierd. En ja, we zitten altijd in een kringetje en bij de familie Waninge zitten dan ook nog alle mannen aan één kant van de kamer en de vrouwen aan de andere kant.
Maar wat is het gezellig! We praten uitgebreid bij, iedereen wordt ondertussen voorzien van koffie/thee met gebak en rond half tien is het tijd voor de borrel met wat lekkers. Worst, kaas, toastjes, gevulde eieren, ieder jaar hetzelfde. Af en toe is er eens jubileum (50 of zo) en dan doen we eens wat anders, maar over het algemeen vieren we op deze manier dat we weer een jaar ouder zijn geworden.

Zo deden mijn ouders het ook al. Met grote groepen luid pratende (soms zelfs schreeuwende) mensen in een nieuwbouwhuisje aan de Servatiusstraat in Hoogersmilde. Legendarisch is de woordenwisseling van mijn tante Tinie met haar man: “Jan Boel’n, hol die ies stille te schrouw’n! Ik ken miezölf ja nait verstaon!” Waarop ome Jan riep: “Huf ja ok nait meinse, doe zegst ja toch gain verstandige dinge!” Ik bewaar goede herinneringen aan de goedmoedige plagerijen en het collectieve gemopper op de regering op die avonden.

Zo zijn onze manieren, ‘zo giet dat hier’ om met Daniël Lohues te spreken. Er wordt wel eens wat laatdunkend over onze manier van verjaardagvieren gesproken. Vind ik jammer. Want dit is onze traditie en wij voelen ons er goed bij. We vieren een feest met de mensen die bij ons horen en op deze manier zien/spreken we de broers en zussen regelmatig. Als je het leven viert en geniet van wat goed gaat, heb je wat reserves als het eens tegenzit.

Die reserves hadden we op 25 oktober hard nodig. Mijn verjaardagsfeest ging niet door. Vandaag hebben we mijn verjaardag in afgeslankte vorm toch gevierd. Met die van Frea (zat op haar verjaardag in Engeland) en die van Harriët (vieren was er nog niet van gekomen).

Alle dochters thuis, mijn moeder en mijn broer en zijn gezin: we hebben het glas geheven op het leven. We hebben vandaag weer wat reserves opgebouwd.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén