een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: fietsen

9 mei: Zoiets gewoons als fietsen.

Eigenlijk, heel eigenlijk, mocht ik vandaag pas weer fietsen. Maar gisteravond was het zulk heerlijk weer,  dat we om 19.00 uur de fiets pakten voor een klein ‘rondje Roderesch’. Daar kwam nog een klein ‘driehoekje Nieuw Roden’ bij.  Onwennig zat ik op het zadel. Het stuur voelde zwabberig in het begin en bij de herberg van Es moest ik even op een dikke steen zitten om uit te blazen. Met een E-bike hê? Ik begon met de ondersteuning op stand 1 en voor Nieuw Roden zette ik hem op 2.

Maar wat heb ik genoten! Als ik niet ziek was geworden was ik vanaf begin maart weer op de fiets naar Groningen gegaan. Ik realiseerde me een paar weken geleden dat ik het hele broedseizoen in de Onlanden heb gemist. En de bermen met wilde bloemen. De immense zee van paarse krookjes op de groenstroken in de stad. De nestelende ooievaars bij Peize. De eerste lammetjes en veulentjes in de weilanden langs het fietspad. And last but not least: de aanblik van het Hoornse Meer bij zonsopgang.

Met het fietsen van gisteravond heb ik een begin gemaakt met het ‘inhalen van de schade’. We fietsten langs bomen die al volop in het blad zaten, de merels zongen het hoogste lied en op verscheidene weilanden  lag gemaaid gras dat heerlijk rook. Zoiets gewoons als fietsen wordt een klein feestje als het ineens weer mag.
De zon op je huid en de wind in je haar: wat een zaligheid.

Mijn lichaam geniet er bijna in z’n geheel ook erg van, behalve m’n kont: na een half uurtje fietsen had ik al zadelpijn!

Reageren

22 maart: Herrie in de Onlanden.

Vanmorgen, op de fiets naar Groningen, fietste ik door de Onlanden.
Al vaker heb ik op deze website proberen uit te leggen hoe mooi dat is.
Omstreeks deze tijd van het jaar is het een bijzondere ervaring om vroeg in de ochtend door de Onlanden te fietsen. De vogels die het gebied bewonen zijn rondom deze voorjaarstijd heel druk met paren en nestelen. Het is een drukte van belang rondom het water, de graslanden en de moerassen. Het gebied herbergt heel veel verschillende soorten vogels en die maken allemaal geluiden.

Fluiten, gakken, krijsen, piepen, kwetteren, kwaken, zingen, tsjilpen, roepen, krassen, krijten, koeren en snateren doen ze.
Allemaal tegelijk.
Het is een herrie van jewelste.
Het heeft helemaal geen zin om oortjes met muziek op te doen, want ze tetteren dwars door Mozart heen.

’s Middags als ik terugfiets staat de zon al hoog aan de hemel. Dan valt het licht anders op de Onlanden. Er zijn heel veel mensen die speciaal voor de vogels naar dit gebied komen.
Vanmiddag fietste ik een stel achterop waarvan de man een loei van een fotocamera op de rug torste. Mét statief. Als je dan iets bijzonders ziet stap je van de fiets af, zet het statief op de grond en KLIK!
Ook zijn er veel mensen met verrekijkers die in de berm in de verte staan te koekeloeren.
Weer terug op het fietspad bij Peize zag ik nog twee grote vogels: nestelende ooievaars langs de drukke autoweg.
Gisteravond in Vroege Vogels hoorde ik dat deze soort weer helemaal terug is in Nederland, terwijl ze in de jaren ’60 bijna uitgestorven waren.

Ga eens kijken daar in de Onlanden.
’s Morgens vroeg is het het mooist.
Maar om 15.00 uur mag natuurlijk ook.
Kijken en vooral ook luisteren……..

Reageren

2 september: “Aan den arbeid!”

Maandagavond vertelde Gerrit (van het journaal-weer) dat het dinsdag bewolkt maar droog zou zijn.
Met een blind vertrouwen op Gerrit stapte ik gistermorgen op de fiets zonder eerst buienradar te raadplegen.
Vóór de stoplichten buiten Roden miezerde het al. Getver. ‘Fiene motreegn’.
Het was mijn eer te na om terug te fietsen en de auto op te halen.
In mijn fietstas zit altijd een plastic regen poncho ( € 0,50 bij de Wibra) die trok ik aan.
Die dingen hebben één maat en zijn dus heel groot. Die van mij was rose.

Ik denk dat het er uitzag als een roze wapperende suikerspin op twee wielen en ik werd dan ook belangstellend nagekeken door poezen, honden & baasjes en koeien.
Bij de stoplichten voor Peize kwam een meneer vanaf de andere kant de weg oversteken. Die reed dus door rood en ik glimlachte wat samenzweerderig naar hem. Wat mij een knipoog en een schuldbewuste, maar stralende glimlach opleverde. Dat gaf alvast weer kleur aan de dag!

Roze regen ponchoIn Groningen brak de lucht weer open en eenmaal op het werk aangekomen was ik al weer bijna drooggewapperd. De poncho hing ik over mijn fiets te drogen en om 07.45 uur zette ik mijn computer aan.
1 september.
Het mooie weer is op.
Mijn manager is er weer na een maand afwezigheid.
Nu is de vakantie echt voorbij: aan den arbeid!

Naschrift: vanmorgen was ik weer op de fiets. Een prachtige morgen met een fantastische zonsopgang. Toen ik langs het Hoornse meer fietste zong Paul McCartney in mijn oor: “Here comes the sun”>>>. Wat een goed begin van de dag!

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén