een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Film

19 september: Mamma mia.

Mamma mia, de musical gebaseerd op de muziek van ABBA,  heb ik nooit gezien en ook de musicalfilm was in 2008 volledig aan mij voorbij gegaan, evenals het vervolg in 2018.

De eerste avond in ons ruil-vakantiehuis in Baarn, donderdag 3 september,  zagen we in de gids dat de  film uit 2008 werd uitgezonden. “Heb jij daar wel eens wat van gezien?” vroeg ik Gerard.  Nee man. Dat gingen we alsnog doen.  Je moet in het begin wel even wennen; op de meest onverwachte momenten beginnen de actrices/acteurs te zingen.  Maar de liedjes ken je allemaal al,  want die zijn van ABBA. En die  liedjes passen allemaal precies bij het gedeelte van het verhaal waar we naar zitten te kijken.  Soms dacht ik “O, zingen ze dat”. Dan kende ik het liedje wel,  maar dan had ik me nooit in de tekst verdiept. Bij  “Slipping through my fingers” bijvoorbeeld, over de periode dat je kind puber is en dat je eigenlijk nooit de tijd hebt gevonden om daar van te genieten en dingen samen te doen. Er was altijd wel iets wat je aandacht opeiste en na jaren kom je tot de conclusie dat de tijd met je kind tussen je vingers door is geglipt. Herkenbaar.

Donderdagavond 10 september,  onze laatste avond in Baarn, werd deel 2, ‘Mamma mia here we go again’, uitgezonden; dat wilden we  niet missen.

Eerlijk is eerlijk: het is niet een heel sterk verhaal en in dit tweede deel wordt het gegeven van 1 dochter en 3 mogelijke vaders nog eens weer uitgemolken. Maar de acteurs zijn geweldig, leven zich in in hun rol en maken er door het plezier dat ze uitstalen een geloofwaardig verhaal  van.  Er zit humor in beide films. ABBA-leden Benny  en Björn komen in beide films even als muzikant in beeld, de vriendinnen van moeder Donna zetten mooie karikaturen neer en de vaders, die in deel 2 ook door jonge acteurs worden gespeeld,  lieten ons regelmatig glimlachen door hun haantjesgedrag.
Jammer dat op het laatst Cher nog in stelling werd gebracht als excentrieke moeder van Donna.  Dat voegde wat mij betreft niets toe aan het verhaal en ze kwam ook beslist niet geloofwaardig over.  Een mismatch vond ik.

Af en toe kromden mijn tenen vanwege slecht acteerwerk of abominabele zang,  maar voor het grootste deel was het toch vooral genieten, met name van de mooie muziek.
Wat een breed oeuvre had ABBA eigenlijk.  Triest, vrolijk, beschouwend… maar het klonk ons steeds erg vertrouwd in de oren.

Heerlijke feel-good films.
Af en toe kan ik me er onbekommerd aan overgeven; tranen met tuiten bij een happy end, of  het nu een bruiloft of een doopfeest is.
Deze twee films blijven voor mij verbonden met onze fijne vakantie in Baarn: met een glaasje port en mijn breiwerkje op de chaise-longue van onze vriendin.

Reageren

13 mei: Vergeet het hoedje en de regenjas.

Net als Inspector Morse, die we als jongeling terugzien in Endeavour, krijgt ook een jonge versie van rechercheur De Cock uit de serie ‘Baantjer’ gestalte in een nieuwe politie-serie op de Nederlandse televisie.
Deze nieuwe serie wordt ingezet met een speelfilm: Baantjer: het begin.
Gerard en ik zagen de trailer met Waldemar Torensma en Tygo Gernandt en dachten: ‘Daar gaan we heen.”

Zaterdagavond om zeven uur zaten we in een bioscoopzaal in ‘de Nieuwe Kolk’ en zagen een jonge Jurre de Cock in 1980 zijn entree maken in de Amsterdamse politiewereld.
De film speelt zich af tegen de achtergrond van de kroning van Beatrix en de krakersrellen, die levensecht worden neergezet.
Het is nogal heftig wat we te zien kregen; veel heftiger dan alles wat we ooit van Piet Römer in zijn rol als Amsterdamse rechercheur hebben gezien.
Maar het was ook spannend.
Ontluisterend voor de Amsterdamse politie ook; maar het is dan ook maar een film.
Ik mag tenminste hopen dat het er in werkelijkheid wat anders aan toe ging in die dagen……

De tegenstelling tussen Jurre, vers uit Urk en zijn nieuwe maat Tonny Montijn is groot en heel vet aangezet. Er wordt een drijvend lijk aangetroffen in de gracht; in het onderzoek dat daarna wordt opgestart worden nogal wat dingen verdoezeld en als kijker bekruipt je al gauw het gevoel: dit gaat allemaal niet zoals het zou moeten gaan in een politieonderzoek.
De Cock staat regelmatig met vraagtekens boven zijn hoofd, maar omdat hij nieuw is, durft hij niet goed in te grijpen. Als hij wel eens ingrijpt gaat het ook prompt verkeerd.

De zus van Tonny (die wij herkenden uit Dokter Deen) speelt ook een grote rol in deze film, maar daarover laat ik nog even niets los om geen ‘spoilers’ weg te geven.

Vergeet het hoedje en de regenjas.
Vergeet Vledder, Prins en Keizer en de ietwat voorspelbare verhalen uit de vorige Baantjer-serie.
Wat er nog wel hetzelfde is?
De Cock is een rechtschapen man die iets goeds voor de wereld wil doen, Smalle Lowietje staat achter de tap in zijn eigen café en het politiebureau van waaruit ze werken staat in de Warmoesstraat.

Wij vonden het een leuke film; een goed begin.
Laat maar komen, die TV-serie.

Reageren

14 januari: We waren er bij!

Zaterdagavond gingen Gerard en ik met z’n tweeën uit: lekker gegeten in ‘het Wapen van Norg’ en daarna naar de bioscoop in Assen.
We waren benieuwd naar de film Bohemian Rhapsody, want we houden allebei erg van de muziek van Queen.

Toen ik 14 was zat ik op de MAVO en was in mijn vrije tijd altijd met muziek bezig; ik ademde de top 40. Mijn huiswerk maakte ik op mijn kamer met de radio op Hilversum 3, waar de programma’s toen werden gepresenteerd door Krijn Torringa, Jan Steeman, Felix Meurders en Tom Mulder, om er maar eens een paar te noemen. Toen het nummer Killer Queen van Queen uitkwam  in 1974 was dat anders dan wat we tot dan toe hadden gehoord op het gebied van popmuziek en ik vond het mooi. Die koortjes en dat opera-achtige, dat hadden we nog niet eerder gehoord. En toen kwam in 1975 Bohemian Rhapsody uit. De diskjockeys kwamen superlatieven te kort.
Al snel kon ik het helemaal meezingen. Fonetisch dan hé? Ik begreep er de ballen van, maar in de loop van de tijd merkte ik dat ik niet de enige was.

In de bioscoopzaal was het even weer 1974 en ik zag hoe de popgroep Queen ontstond en hoe Killer Queen destijds insloeg als een bom. We volgden het verhaal van het leven van Freddy Mercury vanaf de dag dat hij zanger werd van Queen; we weten allemaal hoe triest het afliep in 1991. De film eindigt met het legendarisch optreden van de band op Live Aid in 1985. Het optreden is helemaal nagespeeld en het is een fantastische beleving. Je bent er gewoon bij! Met de muziek en zang rondom je heen waan je je twintig minuten in het Wembley-stadion en ben je onderdeel van het publiek.

In de recensies las ik dat de echte kenners teleurgesteld waren.
Chronologisch zou het niet helemaal kloppen en Freddy Mercury werd veel te braaf neergezet. Nou en.
Wat je in de film prima meekrijgt is dat hij behoorlijk extra-vagant was en er een losse sexuele moraal op na hield, vooral met mannen.
Wat we daarvan op het witte doek te zien kregen was wat mij betreft ook wel genoeg; de excessen op dat gebied hoef ik echt niet expliciet op een groot scherm te zien en te horen; naar zulke films ga ik ook nooit…..

Het mooist vond ik de uitvoering van ‘Love of my life’; je begrijpt door de film de achtergrond van dit prachtige lied.
Acteur Rami Malek zet een heel geloofwaardige Mercury neer en wij vonden ook de andere bandleden een verrassende gelijkenis vertonen  met de oorspronkelijke bandleden.

Hou je ook van de muziek van Queen en ben je in de gelegenheid om de film te zien, ga dan vooral kijken en genieten!  ‘Bohemian Rhapsody’ draait nog even in de bioscopen.
Om alvast in de stemming te komen: hierbij een link naar de trailer >>>.

Reageren

1 oktober: Tulipani

Mantelzorg is iets dat heel stiekem begint en heel langzaam steeds meer tijd, energie en aandacht vraagt. In de zorg rondom mijn moeder ga ik nu 4 à 5 keer in de week een aantal uren naar haar toe. Wat de meeste energie kost is om aan te zien hoe ze heel langzaam achteruit gaat. We doen allemaal heel dapper, maar het valt niet mee.

Zaterdagavond zaten Gerard en ik om 19.00 uur bij een pizzeria in Groningen en later op de avond gingen we naar de film; we zagen “Tulipani”, een Nederlands/Italiaans/Canadese co-productie, geregisseerd door Mike van Diem. We hebben ons kostelijk vermaakt. Het is een tragikomische film over de jonge Zeeuwse boer Gauke die na de Watersnoodramp in 1953 op de fiets naar Italië vertrekt om daar in een klein Italiaans dorpje tulpen te gaan verbouwen. De film begint in 1980 als de moeder van Anna overlijdt. Zij wil graag dat haar as wordt uitgestrooid in Italië en eenmaal in het dorpje aangekomen ontvouwt zich het verhaal van Gauke, de vader van Anna.

Het is een komedie, want we moesten soms lachen. Het is een sprookje, want sommige dingen konden helemaal niet of waren ronduit onrealistisch en het was een drama, want de maffia deed vreselijke dingen. Maar het was een onderhoudende film en het liep goed af want ‘ze kregen elkaar’. Wie elkaar kregen laat ik in het midden, want anders bederf ik de film voor mensen die hem nog gaan zien.

Voor mij was het ‘even weg van de zorgen’. Een ander zou rustig op de bank gaan zitten, maar ik knap gewoon ontzettend op van leuke dingen doen.
De zorgen blijven toch wel.

Reageren

10 augustus: Het leven laat zich niet regisseren.

The big sick. Zo heette de film waar Gerard en ik zaterdagavond heen gingen. Als je de titel intikt bij Google translate  maakt die er “de grote zieken” van.

Het is een tragikomische verfilming van een waargebeurd verhaal.

Kumail woont in Chicago; hij treedt op als stand-up-comedian en is Uber-taxichauffeur. Tijdens een van zijn optredens leert hij de studente Emily kennen. De twee besluiten samen naar huis te gaan en worden na verloop van tijd verliefd op elkaar.

De Pakistaanse moslimfamilie van Kumail probeert hem door middel van zogenaamde spontane etentjes te koppelen aan een geschikte Pakistaanse vrouw. Daardoor durft Kumail zijn Amerikaanse vriendin niet voor te stellen aan zijn ouders, tot grote ergernis van Emily.

Wanneer Emily vervolgens getroffen wordt door een mysterieuze ziekte en in coma raakt, komt Kumail voor het eerst in contact met haar ouders, Beth en Terry, die hem in eerste instantie wantrouwen. Tijdens enkele moeilijke, intensieve en ongemakkelijke weken waarin hij Beth en Terry beter leert kennen, realiseert Kumail zich steeds meer dat hij gevangen zit tussen aan de ene kant zijn Amerikaanse identiteit en zijn eigen plannen en aan de andere kant de toekomst die zijn Pakistaanse familie voor hem heeft uitgestippeld.

De film duurde meer dan twee uur en had geen pauze; geen minuut heb ik me verveeld.
Ik heb gelachen en ik heb gehuild.
Kumail zit tussen twee vuren in. Het is ronduit zielig om te zien hoe zijn moeder haar best doet om Pakistaanse meisjes te vinden en het is stuitend om te zien hoe Kumail daarmee omgaat. Het is het eeuwenoude verhaal van de liefde die zich niet laat tegenhouden door menselijke grenzen.
Of het nou gaat om een moslim en een christen, of om (zoals in het geval van mijn ouders in de jaren ’50) hervormd en gereformeerd.
Deze film laat zien dat het verzwijgen van de waarheid voor ‘de goede vrede’ op de lange termijn geen stand houdt.  Verder wordt heel subtiel in beeld gebracht dat ook het voeren van regie op het leven van je kinderen of anderen niet een goede strategie is.
Het leven laat zich niet regisseren.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén