een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: haken Pagina 1 van 2

21 oktober: Wasknijpermandje.

‘Knippers’ noemde mijn moeder vroeger de wasknijpers.
Ze had dus ook een ‘knipperbakkie’; een bakje met een hengsel waar de wasknijpers in zaten. Van mijn moeder mocht ik de wasknijpers niet aan de waslijn laten zitten, wat in mijn ogen veel praktischer was: dan hoefde je ze immers niet steeds weer uit dat bakje te halen. De reden daarvan was dat wij destijds houten wasknijpers hadden; als die worden blootgesteld aan weer en wind worden ze groen/zwart en gaan ze afgeven.
Vieze afdrukken op je schone was.
Een gruwel in mijn moeders ogen.

Waarom vertel ik dit?
Net als mijn moeder had ik ook een emmertje waar mijn wasknijpers inzaten, want ik gebruik nog steeds houten wasknijpers omdat er al genoeg plastic in de wereld is.
Dat emmertje was ter ziele gegaan, maar ik wilde niet weer zo’n plastic ding, omdat er al genoeg plastic in de wereld is.
Op internet vond ik een mandje dat je kon haken; dat leek mij wel wat.
Hierbij een link naar die website .
Eerst maakte ik een klein mandje van een restje katoen.
Even uitproberen: welke steken worden gebruikt? Hoe groot wordt het dan?
Het kleine mandje was al snel klaar.
Ik kocht een bol donkergroen Canada-garen; 60% acryl en 40% wol.
Sterk garen dat tegen een stootje kan.
Je moest er mee haken op naald 6 of 7, maar ik haakte het mandje op naald 5, zodat je een stug en stevig weefsel krijgt.

Inmiddels is het klaar en zitten mijn wasknijpers er in.
Ook ik laat ze namelijk niet op de waslijn zitten.
Overigens: op mijn binnenwaslijn op de overloop laat ik ze wel gewoon zitten.
“Krigst d’r wel aal stof op” kon mijn moeder dan onderwijzend opmerken.
Ja.
Dat blaas ik er dan wel af.

Wat was er dan gebeurd met dat plastic emmertje?
Zie instagram.

Reageren

11 januari: Tunisch entre-lac haken.

Eind november schreef ik dat een nieuwe uitdaging op handwerkgebied aanging: tunisch entre-lac haken.
Inmiddels zijn we drie maanden verder en heb ik de techniek onder de knie.
Daarbij maakte ik gebruik van deze website >>>
Met de restjes van de ‘chique vierkantjes-deken‘ maakte ik een kussenovertrek; dat ligt nu te shinen op mijn kamer in het jaren ’60-clubstoeltje dat ik nog heb van de eerste huisinrichting van mijn ouders. (zie foto).

Dit kussenovertrek was een oefenproject om de haaktechniek te leren, nu ga ik met deze techniek en heel mooi garen een sjaal haken.
Bij ‘Blij dat ik brei‘ heb ik een bol Unicat garen besteld.
Dat is speciaal garen dat bestaat uit meerdere draden, waarbij de overloop van de verschillende kleuren per draad verspringt. Hierdoor ontstaat een mooi gemêleerd kleurverloop, wat het werkstuk karakter geeft.
Eén bol bevat 900 meter 4-draads, ongetwijnd verloopgaren, de samenstelling is 50% katoen, 50% acryl en kost € 24,95.
Je kunt kiezen uit meer dan 100 kleur-combinaties, maar ik koos voor Tamara (zie foto).
Voor dit garen gebruik ik een deel van mijn verjaardagsgeld; zo’n dure bol garen bestellen voelt voor mij echt als een cadeau.
Gistermiddag heb ik het besteld; ben zo benieuwd wanneer mijn pakje komt!

Naschrift.
Van Jeanet van ‘Blij dat ik brei’ kreeg ik een mail.
Ze hadden de kleur niet op voorraad, die moet besteld worden; kan wel even duren.
Ze wilde wel een foto maken met de kleuren die op dit moment in de winkel zijn, misschien zat daar een alternatief bij?

Lief hé? Maar ik hoef geen alternatief. Ik wacht geduldig de levertijd af.
Ondertussen kan ik nog breien of borduren.
Of lezen. Of muziekmaken.
Of blogs schrijven……. er zijn zo veel leuke dingen!

Reageren

11 maart: Zen door breien.

Af en toe spreken we af met een echtpaar dat we al kennen vanaf de tijd dat Frea op peuterspeelzaal ‘het Kwetternest’ zat. Hun dochtertje zat bij Frea in de klas en de vriendschap die toen ontstond bestaat nog steeds. Tussen de dochters én tussen ons.
Twee weken geleden kwamen ze een avond bijpraten, want we zien elkaar minder dan vroeger toen onze dochters nog samen op school zaten. De dames deelden namelijk niet alleen hun peuterspeelzaaltijd, maar ze zaten ook 8 jaar bij elkaar in de klas op basisschool ‘de Haven’, waarbij wij als moeders veel samen optrokken.

Ze hadden een bloemetje meegenomen én een klein krantenartikeltje.
“Ik las het en ik moest gelijk aan jou denken!”
‘Breien = zen’ stond er boven het verhaaltje en de foto liet een paar breiende handen zien.
Dit stond er in:
Is het je wel eens opgevallen hoe relaxt dames (en een enkele heer) erbij zitten als ze aan het haken of breien zijn? Je wordt helemaal zen van haken en breien. Dat blijkt zelfs uit onderzoek: er komen gelukshormonen vrij, je bloeddruk zakt, je hartslag daalt en stress werk je weg. Haken en breien hebben ongeveer dezelfde uitwerking als mediteren of yoga, zonder ingewikkelde houdingen. Haal die breipennen en bollen wol dus maar weer tevoorschijn en brei een mooie zen-sjaal of handschoenen. Word je warm en gelukkig van. 

Nou spreek ik regelmatig mensen over breien en haken om de doodeenvoudige reden dat ik bijna altijd met een handwerkje in mijn handen zit en ik weet dat er ook mensen zijn die absoluut niet zen worden van breien of haken.
Een bloemlezing van een aantal reacties die ik in de loop van de jaren hoorde:
“Ik word er juist hartstikke gestressed van! Als ik aan iets ben begonnen móet het af en zit ik als een razende te prikken.”
“Breien? Mijn handen beginnen al te zweten als ik er alleen maar aan denk! Dan heb ik weer visioenen van te strakke steken op metalen breinaalden die niet wilden schuiven…”
En toen ik na de hartoperatie een ingewikkeld patroon inbreide riep een verpleegkundige: “Daar zou ik het nou van aan mijn hart krijgen!”

Maar spreek je ervaren handwerksters, dan zullen ze allemaal beamen: je wordt er heerlijk rustig van. De foto hiernaast is genomen door Frea in de heerlijke warme voorjaarsweek in februari. We zaten samen buiten in het zonnetje  te koffiedrinken en te handwerken.
Helemaal zen met z’n tweeën.

Reageren

13 februari: Crocheteers.

“Wat heb je daar nou voor een button op je jas!” vroeg ik dit weekend aan Frea.
Trots liet ze me zien wat het was.
Een grote, goudkleurige medaille/speld met de tekst: Crocheteer. All for Yarn and Yarn for all! (vertaling: haakster. Allen voor garen, garen voor allen).
Met een knipoog naar de drie musketiers: one for all, all for one”.

Mijn dochter.
Geen musketier maar een ‘haaketier’.
Die button had ze gekregen van haar Amerikaanse vriendin.
Frea neemt haar haakwerk, net als ik,  overal mee naar toe en zit als het even kan te haken. In de bus. In de trein. In de bibliotheek. In de pauze op het werk.

Je maakt heel gemakkelijk contact met een haakwerkje in je hand. Er is altijd wel iemand die er een opmerking over maakt.
“Wat leuk, zo’n jong mens dat haakt! Deed ik vroeger ook….”
“Wat ben je aan het haken?”
“Wat houd je die haaknaald raar vast, is dat wel goed?”
(lees over het gebemoei van anderen met mijn haakwerk op het blog Pannenlappen van oma Vrieswijk >>>)
Heerlijk herkenbaar.

Zit ze dus met die button op de jas overal te haken.
Ben ik stiekem wel een beetje trots op…..

Reageren

8 augustus: Vakantie-handwerk-dingetjes

In de periode van revalideren en in de vakantie had ik tijd genoeg om te handwerken. Maar het was overwegend mooi weer en ik las veel, het was gewoon niet zulk goed handwerkweer. Twee kleine projectjes heb ik gedaan. Het eerste is het maken van een nieuw tablethoesje. Voor mijn verjaardag kreeg ik een nieuwe tablet en die was te groot voor het geborduurde tablethoesje dat ik ‘Wild, bont en spannend‘ had genoemd. Dat hoesje heeft nu een tweede leven gekregen als omslag om onze bijbel. Het nieuwe hoesje is een gehaakt exemplaar geworden, gehaakt volgens het patroon van de ‘aai-kikker-hoes’ van Frea. 
Dit hoesje haakte ik van lichtgroene katoen. In de naaidoos die ik van mijn moeder erfde vond ik twee mooie knopen en ik haakte er van donkergroen een toer vasten omheen om de contouren te accentueren.

Het tweede projectje is echt wat amateuristisch knip- en plakwerk geweest.
Naast een nieuwe tablet kreeg ik vorig jaar augustus ook een nieuwe telefoon en je raadt het al: het mooie, geborduurde telefoonhoesje met de uiltjes-voering was te klein voor deze nieuwe. Zonde vond ik. Het hoesje lag een poosje op tafel, maar ik kon niets anders bedenken waar ik het voor kon gebruiken. Toen besloot ik dat ik hem wat wijder ging maken, zodat de  nieuwe telefoon er wel in paste. Ik tornde de zijnaden helemaal los en naaide er aan weerskanten twee reepjes wit borduurstramien aan vast en creëerde op die manier zijkanten aan het hoesje. Die zijkantjes borduurde ik vol in de stijl van het eerdere borduurwerk en daarna zette ik ze vast en zoomde de zijkantjes om.
Prutswerk was het..
En het hoesje is ook niet zo mooi als de vorige uitvoering, omdat het ‘klepje’ dat er voor zat en niet meer is, omdat de nieuwe telefoon ook langer is.
Maar nu wordt het wel weer gebruikt.
Niet als ik de telefoon dagelijks in mijn broekzak heb, maar als ik kleren aan heb waar geen zakken in zitten.
Dan zit de telefoon in mijn tas
Heel chique in een geborduurd hoesje.

Reageren

5 juli: Sigaar uit eigen doos.

In de doos met cadeautjes die ik kreeg van mijn collega’s (zie 25 april) zat ook een handwerkblad met daarbij 10 piep-kleine bolletjes katoen in verschillende kleuren; van collega Winny. Met haar heb ik een tijdje op één kamer gezeten. Deze  maand viert zij haar 40-jarig jubileum als werknemer bij Lentis en twee weken geleden was er een feestelijk etentje in Winschoten.

10 mini-bolletjes

We legden allemaal een bedragje in voor een cadeau voor haar,  maar ik wilde ook graag iets persoonlijks geven; ik besloot haar cadeautje voor mij te transformeren tot een cadeautje voor haar.  Van één zo’n mini-bolletje kon ik net één onderzettertje haken.
Van de restjes haakte ik twee lossenkettingen voor een mooi strikje om een setje van 5 onderzetters.

Het cadeautje viel in goede aarde; al was het op de keper beschouwd eigenlijk een sigaar uit eigen doos.
“Iedere keer als je deze onderzetters gebruikt denk je even aan ons!” merkte iemand op.
Het is in ieder geval een leuke herinnering aan de goede tijd die we als collega’s samen hebben gehad.

Ook zo’n onderzetter haken? Hierbij een link naar het blog: ‘Van onderzetters naar rommelmarkt’ van 2 juli 2015.
Daar vind je een link naar het haakpatroon.

Reageren

9 juni: Omslagdoek wordt vest. Voor kantoor.

Eliza

Op 24 april schreef ik over de cadeautjesmand die ik kreeg van mijn collega’s. Twee bollen Scheepjeswol Eliza zaten er in van collega Jacquelien.
Ik bedacht dat ik daar wel een omslagdoek van zou kunnen haken,  maar dan heb je aan twee bollen niet genoeg.

Eva

Bij de Wibra kocht ik twee bollen Eva in een constrasterende kleur en wisselende de bollen af. De driehoekige doek haakte ik zoals wordt voorgedaan in een video die ik vond op You Tube, de link staat in de PDF onderaan dit blog.

De omslagdoek zou ik op kantoor in een la van mijn bureau leggen.  Ik deel een kamer met twee heren en een dame en soms ben ik de enige die het koud heeft.
In dat soort situaties leek mij een omslagdoek handig.
Maar in de praktijk blijft een omslagdoek niet zitten.

“Als ik die punten om mijn polsen draai ontstaan er mouwen” bedacht ik. Met de doek om mijn schouders probeerde ik wat uit.  Op de foto hiernaast zie je dat de doek om mijn linkerarm al een mouw heeft, om de rechterarm markeer ik met mijn vingers het punt waar de doek aan elkaar gezet moet worden om de mouwen te creëren.

Experiment geslaagd.
Een kantoor-omslagdoek-vest.
Hierbij de link naar een PDF Omslagdoek wordt vest met alle informatie hoe de doek is gehaakt, foto’s van de transformatie van doek naar vest en het eindresultaat.

Reageren

21 mei: Gehaakt zomerjurkje voor een baby-meisje.

Bij ons in de buurt is een klein baby-meisje geboren. Dat is op zich natuurlijk niets bijzonders, wij hebben zelf drie keer zo’n rose wolkje gekregen. Maar wij kennen de opa en oma van het babymeisje. Twee zonen hebben ze. De oudste zoon heeft op zijn beurt ook weer twee zonen gekregen en de tweede zoon had ook al één jongetje op de wereld gezet. Halverwege deze zwangerschap sprak ik de oma: “We krijgen een kleindochter!”

Eigenlijk heel gewoon,  maar o zo bijzonder.

Voor dit meisje haakte ik een klein, wit zomerjurkje. Het wordt steeds moeilijker om een patroontje voor zoiets te vinden op internet. Plaatjes genoeg, veel te veel zelfs. Eerst begon ik aan een patroontje met een vierkant pasje, dat moest je dubbelvouwen. Maar toen ik vier toeren van dat pasje had gehaakt, bleek dat als je dat dubbelvouwde er nooit een klein baby-meisjes-hoofdje doorheen zou passen.
Op de plaatjes die bij het patroontje stonden had een pop het jurkje aan.
Tja, dat hoofd kun je er even afdraaien…..

Verder zoeken. Ik vond een patroontje van een overgooiertje dat iemand zelf had aangepast zodat het een jurkje werd. (hierbij een link naar die website Charami >>>)
“Angel-wings-jurkje” heette het. Engelenvleugeljurkje.
Dat heb ik gemaakt voor ons buur(t)meisje, maar ook ik heb het weer hier en daar aangepast.  Het is gemaakt voor een meisje van 4-6 weken. Voor de liefhebbers: ik maakte een beschrijving van hoe ik het gehaakt heb, mét het extra gele randje en de knoopjes.
Hierbij een link baby jurkje angelwings naar het PDF en foto’s van de verschillende details.

Van de mama van het babymeisje kreeg ik twee dagen later een foto van hun meisje met het jurkje aan. Wát een schatje. Dit schreef ze er bij:  In ieder geval is het jurkje super leuk en het staat goed. Lekker voor deze warme dagen.

Reageren

30 maart: Plaid op de bank.

Op 25 februari schreef ik over de ‘Call-the-midwife-blanket’ >>>, het dekentje dat ik aan het haken was. Inmiddels is het dekentje uitgegroeid tot een mooie plaid en ligt het te pronken op mijn bank.

  

Het is iets langer en iets breder dan de deken die hiervoor op onze bank lag.
Ik kan hem achter en naast de zitting een beetje instoppen, dus de plaid blijft goed liggen als ik er op zit.

Met ‘Call the midwife’ (Roep de vroedvrouw) heeft mijn plaid inmiddels helemaal niks meer te maken.
Op het plaatje hiernaast (een afbeelding uit de jaren ’60 serie) zie je hoe het patroontje oorspronkelijk is.
Op internet las ik dat de dekentjes in Engeland razend populair zijn; retro is weer hartstikke hip. Als je je spullen maar lang genoeg bewaart komt het vanzelf weer een keer in de mode…….

 

Reageren

25 februari: “Call the midwife”-blanket.

Vorige week begon ik met een nieuw haakproject: een “Call the midwife”-blanket. Een “Roep de vroedvrouw”-dekentje. Had ik gevonden op internet.
Ben je benieuwd wat dat is? Klik hier >>> voor de website met de uitleg en foto’s.

Omdat ik het dekentje ga gebruiken op mijn bank, zocht ik kleuren uit die bij mijn huis, meubels en de bi-stitchual kussens >>> passen. Voortvarend ging ik van start met grijs en haaknaald nr. 3. Na vier dagen had ik al zo’n stuk klaar.

Maar ik was niet tevreden met het resultaat; te grof, te los, te grote gaten. Omdat ik toch garen genoeg op voorraad had besloot ik om het eerst niet uit te halen, maar ik haakte hetzelfde nog een keer met haaknaald nr. 2. (op het wikkeltje om het bolletje adviseren ze 2,5/3)
Zie hier het resultaat.

Dat 1 milimetertje dan zo’n verschil maakt hè?
Nu was het wel goed. Het haakt iets minder gemakkelijk dan met 3, ik moet goed opletten dat ik met het kleinere haakje wel steeds de hele draad meeneem, (anders krijg je van die lelijke lusjes) maar het is beslist de moeite waard; het dekentje wordt zo een stuk dichter en fijner van structuur.

Reageren

Pagina 1 van 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén