een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Havenstappers

21 november: Stil en verdrietig zijn we.

De titel van dit blog waren de eerste woorden in de rouwadvertentie die vriendengroep ‘De Havenstappers’ deze week heeft geplaatst in het streeknieuwsblad ‘de Krant’.
De Havenstappers; één van onze netwerkkringen hier in Roden.
Op deze website schrijf ik er af en toe over; meer weten?
Lees dan het blog ‘Havenstappers’ uit 2015 >>>

Vorig jaar zagen we elkaar in oktober tijdens een gezellig etentje, dit jaar staat er een ontmoeting in de agenda’s eind november.
Maar we zagen elkaar gisteren al en dat had een verdrietige reden: één van ons, Klaasje van Dijken, is vorige week donderdag overleden.
Niet te bevatten.

Zaterdagmiddag kwam ik in de Jumbo een ander lid van onze club tegen.
We omhelsden elkaar en wisten even niet wat te zeggen.
We herinnerden ons de bijeenkomst van vorig jaar.
“Vorig jaar zeiden we nog tegen elkaar: Veertien stellen! We zijn er allemaal nog en iedereen is nog bij elkaar. Wat een wonder eigenlijk.”

Gistermiddag was de afscheidsbijeenkomst van Klaasje in Op de Helte.
Het meest ontroerend vond ik  het afsluitende deel van de dienst op het kerkhof.
Na de zegen kreeg iedereen de gelegenheid om langs de kist te lopen en een laatste groet te brengen.
Dochter Renate en schoonzoon Maarten speelden toen met z’n tweeën “Bist du bei mir” op respectievelijk saxofoon en trompet.
(klik hier voor een brass-uitvoering van dit werk >>>, gezongen door sopraan Shigeko Hata)
Ook al was de uitvoering niet helemaal vlekkeloos, mooier heb ik het nooit horen spelen.
Toen we van het kerkhof afliepen in de mist hoorden we de klanken van het lied langzaam wegsterven.

Stil en verdrietig zijn we.

Reageren

6 november: Twee-derde niet.

Zaterdagavond zagen we de groep ‘Havenstappers’ weer. Om de groep in november  bij elkaar te krijgen moesten de organisatoren in de zomer al beginnen met het plannen van een datum, want de agenda’s lopen naar kerst toe heel snel vol.

We gingen met elkaar eten bij ‘Kom maar binnen’>>> in Roden; in groepjes van 8 zaten we om grote tafels met in het midden een barbecuerooster. Verschillende soorten vlees kon je daarop roosteren en daarbij kon je kiezen uit verschillende soorten salades en sauzen en op tafel kwamen nog schaaltjes met frites en aardappelschijfjes.
Maar dat was lekker; en vooral gezellig!

De vorige keer dat we elkaar in deze samenstelling zagen was in mei 2017. (lees hierbij ‘Het Havenstap-clubje uit Roden>>>).
Als je elkaar zolang niet hebt gesproken is er natuurlijk met iedereen van alles gebeurd, dus er is genoeg stof om over te praten.
Daar hebben we als groep trouwens sowieso nooit moeite mee, dus het was een herrie van jewelste in het gedeelte waar wij met onze groep zaten te eten.
Het begon om 17.00 uur en om 21.00 uur was bij mij het batterijtje leeg. Na de hartoperatie in maart lijkt alles weer bij het oude te zijn, maar aan dit soort dingen kan ik merken dat het nog niet helemaal in orde is. Gelukkig was het vlak bij ons deze keer, dus ik ging naar huis voor een kop thee en een fijn boek en Gerard bleef nog even zitten: die was nog lang niet uitgepraat!

Het was heerlijk om elkaar weer te zien, maar het was jammer dat we alleen aan de praat kwamen met de mensen bij wie we aan tafel zaten: twee-derde van de groep heb ik niet gesproken. Maar wie weet halen we dat een volgende keer in?
Trouwens: iedereen van de groep woont nog in Roden en omgeving, dus we komen elkaar ook ‘in het wild’ nog wel eens tegen: in de supermarkt, bij een PKN-viering, rond de Rodermarktfeestweek of ergens onderweg. Sta je zomaar een uur te kletsen. Soms gaan we er zelfs bij zitten, zoeken een terrasje en wisselen we de laatste nieuwtjes uit.
Waarschijnlijk heb ik vóór de volgende bijeenkomst de meesten van die bovengenoemde twee-derde al weer gesproken…….

Reageren

22 mei: Het Havenstap-clubje uit Roden……

Sommige mensen kun je een jaar niet zien en als je ze dan weer spreekt praat je zo verder waar je was gebleven. Dat overkwam ons afgelopen zaterdagavond op de jaarlijkse bijeenkomst van ‘de Havenstappers’.
Als dertigers/veertigers waren we actieve ouders van kinderen die figureerden op de Rodermarktwagen; nu meer dan twintig jaar later zijn we vijftigers/zestigers wiens nest inmiddels (bijna) leeg is.
Deze ‘Havenstappers’  stappen niet meer zo hard; ook letterlijk niet trouwens. Toen we voor het eten een wandeling gingen maken vond meer dan de helft dat ze ‘nodig even moesten zitten’…..

Na de wandeling dronken we een glaasje wijn, vertelden elkaar de meest uiteenlopende gebeurtenissen van het afgelopen jaar en genoten van een heerlijk Indonesisch buffet. Het leven leverde enkelen van ons akelige streken; ziekte, verdriet en pech gingen ook deze groep niet voorbij. Maar er was ook aandacht voor de dingen waar met dankbaarheid aan wordt gedacht; gelukkig gaven de organisatoren ons veel tijd om deze dingen te bespreken, maar we werden ook nog even aan het werk gezet. Er werden vier groepen gemaakt en per groep moesten we een limerick maken met als onderwerp onze Havenstappersgroep.

Dat resulteerde in eerste instantie in een Babylonische spraakverwarring en we verloren ons in Sinterklaas – rijmelarij. “Wat rijmt er op Been?” “Daar gingen we allemaal heen!” Internet werd er bij gehaald en het rijmwoordenboek werd geraadpleegd. De leukste limerick vond ik die van Groep 1, die ook de actualiteit in hun gedicht hadden verwerkt.

Wagenbouwers jong en sterk
voor ‘de Haven’ altijd aan het werk.
Nu wat ouder en bijna belegen
komt die ervaring goed  gelegen
voor de wagenbouw van de kerk.

In mijn hoofd klonk de stem van mijn vader.
“Dat is gien goeie limerick. Niet allent het rijmschema möt kloppen maor ok de cadans.”
Het was een erezaak tussen ons: bij het Sinterklaasfeest schreven we voor elkaar altijd een limerick die helemaal moest kloppen. Sweet memories. Zaterdagavond heb ik nog een half uur in m’n eentje zitten strepen en denken. Het voelt nog steeds als een erekwestie. Ik mocht het (buiten mededinging) voorlezen.

Het Havenstapclubje uit Roden
daaraan brengen wij nu een ode.
dan praten we bij
zijn ernstig en blij,
weerzien en lol is de code.

Hiernaast een afbeelding van een mooie Engelse limerick.
Die wordt de komende week vast nog vervangen door een groepsfoto van de Havenstappers. Mits ik toestemming krijg om de foto te publiceren……

Links naar vorige blogs over de Havenstappers:
30 mei 2015 >>>
6 september 2015 >>>
30 mei 2016 >>>

Reageren

5 oktober: Blauwe korenbloemen

Toen we deze zomer tijdens een iets verregende fietstocht langs de IJssel fietsten (zie 11 augustus >>>) stonden er in de bermen klaprozen en zomermargrieten. Ook zagen we een heleboel blauwe korenbloemen. In mijn met muziek doordrenkte brein popt dan het liedje “Blauwe korenbloemen” op, in 1971 op de plaat gezet door de zusjes de Roo uit Emmen. Een enorme hit en een enorme smartlap: ik blèèèr het luidkeels mee! Als ik alleen thuis ben……

.... pluuuhkte jij voor mij.....

…. pluuuhkte jij voohoor mij…..

“Kiek, blauwe korenbloemen” zei ik,  waarop Gerard spontaan de eerste regel van het lied inzette.
Hij kent dit liedje ook, omdat we het hebben gezongen op het afscheidsfeest van juf Renny Bron van basisschool ‘de Haven’ in 1998.
De ouders van destijds was gevraagd om op een soort bonte avond iets voor Renny te doen.
Wij zongen met een groep ouders (de latere Havenstappers)  o.a. dit lied met de volgende tekst als refrein:

Zij gaat ons verlaten
Wij zijn niet meer blij.
Zij gaat naar de Woldzoom
Zonnige dagen, die zijn nu voorgoed voorbij.

Je kunt het zo meezingen als je op bijgaande link >>> klikt.

Wij zongen het destijds met veel gevoel voor dramatiek en met een snik in de stem; wat ik me er van herinner is de onbedaarlijke lol die we die avond hebben gehad met elkaar.
Het afscheid was vervelend (voor ons), maar het feest was onovertroffen.
Wat zo’n korenbloem al niet in mijn hoofd teweegbrengt.

Reageren

6 september: Havenstappers.

Het is weer bijna Rodermarkt! Op 20 september >>> vorig jaar schreef ik over de Rodermarktwagenbouw. Toen wij ‘met kop en oren’ in de praalwagenbouw zaten met de ouders van basisschool ‘De Haven’ was één van de stellen 25 jaar getrouwd. Ze gaven een bruiloft en nodigden alle toenmalige wagenbouwers uit. Op dat feest is de huidige Havenstappersgroep ontstaan. Eerst hebben we twee seizoenen dansles gehad. We leerden verschillende danspassen en -stijlen. Maar vooral de pauzes waren erg gezellig en eigenlijk altijd te kort. Na twee jaar dansles besloten we daarmee te stoppen. Maar we hadden het nog wel steeds erg leuk met elkaar, dus werd er twee tot drie keer per jaar ‘ iets gezelligs’ georganiseerd. Altijd iets met lekker eten en een borrel.

Inmiddels is de frequentie teruggebracht naar 1 x per jaar. Gistermiddag ontmoetten we elkaar weer voor een wijnproeverij bij een van de ouderparen thuis. Iedereen is inmiddels 50+ en zoals ik al schreef op 30 mei >>> toen ik met één van de Havenstappers koffie dronk: wij zijn de ‘sandwichgeneratie’. Bijna iedereen heeft zorgen: om ouders, om kinderen, om eigen gezondheid, om werk.

Maar ondanks dat hadden we  een erg leuke bijeenkomst. Je deelt wat je bezig houdt met elkaar, maar  dat zijn natuurlijk niet alleen de zorgen. Het leven bestaat nu een maal uit ups & downs. Eén ouderpaar was opa en oma geworden. Een ander stel hoopt dat in oktober te worden. We zagen foto’s van de kinderen die vroeger verkleed en geschminkt op de wagen zaten. Die zijn nu tussen de 25 en 29 jaar, zijn getrouwd of wonen samen of zijn nog niet zo ver, studeren nog of hebben een baan. Sommige Havenstappers zijn al met pensioen en genieten van hun vrije tijd. We hieven het glas op het leven en hebben afgesproken dat we elkaar in mei weer ontmoeten, dan op landgoed Verhildersum.
Toen we naar de auto liepen langs een grote koeienschuur zei Gerard: “Ik ben tóch bliede dat ik nou niet meer zo ‘ n wagen huuf te bouwen. Huh! ’s Aomnds
in zun koale schure. …..”.
Vijftig plus he?

Reageren

6 november: een ‘allenige dag’

Gisteren was Gerard de hele dag naar de beurs. Moet ie vooral doen. Maar ik durf nog niet een hele dag alleen thuis te zijn. Het vliegt me aan. Dus ik had wat mensen gevraagd om mij een beetje gezelschap te houden. Gistermorgen kwam mijn broer. Genoeglijk koffie gedronken, bijgepraat, een fikse wandeling gemaakt en samen een broodje gegeten. Daarna ging hij iets heel moeilijks doen met onze computer en ging ik lekker op de bank.

Om half drie kwamen twee vriendinnen van ‘de Havenstappers’. (meer info: 20 september, Rodermarktparade). Zij hadden handwerkjes mee. Eén van hen doet mee aan Randje per week en had in plaats van rood en blauw gekozen voor twee tinten blauw: erg leuk effect!

Ze namen in plaats van bloemen een cadeautje mee waar ik heel erg blij van werd. Gekocht bij ’t Spinnewiel in Roden: een hele dikke bol wol, wel 350 gram. Dat is ongeveer 7 bolletjes gewone breiwol. Daarbij zat een foldertje wat je er allemaal mee kunt maken. 6 dingen wel! Ik weet nog niet wat het wordt. Eerst ben ik nog bezig met een vestje voor ‘de mini van Martine’.

Mijn broer en de vriendinnen helpen mij door zo’n allenige dag.

Het allerfijnst is dat het dan ook even over andere dingen gaat. Over vroeger bij ons thuis. Over moeders. En borduurpatronen. Over hoe het met de kinderen gaat. Want het gaat al genoeg over het infarct en de gevolgen daarvan. Afleiding helpt me om de weg terug weer te vinden: de eerste stappen zijn gezet. Ik durf al weer alleen naar de Jumbo!

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén