een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Hosanna

21 juli: Hosanna

Wij wonen al sinds 1989 in Roden, maar ‘vroeger’ woonden wij in Smilde. Hoogersmilde om precies te zijn.
Een klein dorpje met ongeveer 1700 zielen en een levendige, ietwat conservatieve kerkgemeenschap. Hervormd waren wij. Voor jongeren in onze gemeente werd van alles georganiseerd. Kinderkoor, Zondagschool (tot 12 jaar) catechesatie, 16-min clubwerk en IKJ. De letters IKJ stonden voor Inter Kerkelijk Jeugdwerk: voor hervormde en gereformeerde jongeren. ( zie 26 mei>>>)

Het was geen vraag of je als jongere aan al deze dingen meedeed. Iedereen deed mee en met elkaar hadden we het gezellig. Op zondagmorgen na de kerkdienst stonden we met z’n allen nog even een sjekkie te roken en af en toe was er een jeugddienst. Met koffiedrinken na afloop van de viering en een nabespreking.

1981, in de tuin bij de familie Boer

In 1981 ontstond naast al dat jeugdwerk nog een nieuwe vorm: jeugdkoor “Hosanna”. Voor jongeren vanaf 15 jaar. Het begon omdat de dominee jarig was en die vroeg of wij met een groepje jongeren (waaronder zijn dochters en een zoon) iets wilden zingen tijdens het koffiedrinken na de dienst.
Het was een doorslaand succes en het  groeide uit tot een enthousiast jongerenkoor van 25 leden. Begeleiding: drie gitaren en een tamboerijn. Tweestemmig. Liedjes van Elly en Rikkert, Youth for Christ, the Lighters en af en toe iets van Johannes de Heer. Een dirigent hadden we niet, we waren helemaal op elkaar ingespeeld, het koor begon met zingen als ik ademhaalde en de gitaar iets omhoog deed.

Tosti’s bakken: Sinet in actie

Tosti’s bakken: dikke lol!

In het begin ging mijn vader nog mee als chauffeur, maar in de loop van de jaren kregen meer leden zelf een auto en reden we in colonne naar een kerk in de omgeving.
We werkten mee aan vieringen in Smilde en omstreken, deden mee aan Korenfestivals en hadden met elkaar een fantastische tijd. We waren een hechte groep. Hadden een jaarlijkse ‘uitvoering’ met een zaal vol familie, vrienden en andere belangstellenden. Organiseerden een koffieconcert voor  de actie ‘Drempels weg’ en haalden honderden guldens binnen. Bakten tosti’s op de rommelmarkt voor het goede doel.  Toen wij trouwden ging Hosanna gewoon door, maar onze verhuizing in 1989 betekende het

1986: het eerste lustrum!

einde van het koor. Na ons vertrek gingen nog meer leden weg uit Hoogersmilde en ging het koor ter ziele.

De kerkelijke omgeving van Roden was heel anders dan wij in Hoogersmilde gewend waren. Het heeft even geduurd voor wij onze draai hier gevonden hadden; ik miste mijn clubjes, mijn vrienden en mijn familie.
Maar na een tijdje zetten Gerard en ik ook hier de schouders weer onder het kerkenwerk en na een aantal jaren voelden we ons meer Rodenaar dan Smildiger.
Met Hosanna hebben we al vier keer een reünie gehad. Het is altijd heerlijk om iedereen weer te spreken en vooral om nog even samen te zingen; sweet memories. De laatste keer dat we elkaar als Hosanna ontmoetten hebben we zelfs nog meegewerkt aan een kerkdienst: de dominee die ons in 1981 formeerde ter gelegenheid van zijn verjaardag vierde in 2005 zijn 25 jarig ambtsjubileum in Hoogersmilde. Meer dan tien jaar geleden……….misschien wordt het weer eens tijd?

Reageren

27 augustus: Een optimist die zich vergist….

Van de week hoorde ik weer eens het liedje “zei m’n moeder altijd’ van Robert Long op de radio. Dat zongen we ook met jeugdkoor Hosanna >>> in Hoogersmilde in de jaren ’80.
Dit jeugdkoor bestond uit een groep van 25 jongeren tussen de 15 en 25 jaar. De instrumentale begeleiding bestond uit drie gitaren en een tamboerijn. We werkten mee aan kerkdiensten en één keer per jaar hadden we “Uitvoering” in zalencentrum ‘de Schakel’ samen met kinderkoor ‘de Schakeltjes’.
Tijdens zo’n uitvoering zongen we natuurlijk gospels en andere christelijke muziek, maar dan kon je ook eens wat anders zingen. Eén jaar deden we zelfs een medley van smartlappen waarbij “Manuela” van Jacques Herb nog voorbij kwam. Fantastische jaren.
Op één van die uitvoeringen zongen we bovenstaand lied van Robert Long. Ik vond het een geweldig sterke tekst en was het volledig eens met de inhoud. Het was ik één van de laatste liederen die ik het koor aanleerde voor we verhuisden naar Roden.

Het was toen 1988 en het leven lachte ons toe. Dan zing je zo’n tekst zonder er bij na te denken: ik werd er vrolijk van en vond dat Long groot gelijk had.
Toen ik het lied vorige week na jaren weer hoorde trof me de tekst van het refrein:

Want een mens is mooier als íe lacht
En al is het nog zo’n donk’re nacht
Als je even zoekt dan zie je altijd wel een heel klein puntje licht.
Je kunt de loop der dingen, geen andere kant uit dwingen
Het hele leven is een lange rij veranderingen..

Toen ik in oktober 2014 voor de vierde keer werd getroffen door een hartinfarct en zo bang was voor een volgend infarct heb ik ervaren dat het helpt om dan te zoeken naar een klein puntje licht. Die zijn er namelijk nog genoeg en daar genieten we van.
Hierbij een link naar het lied op You Tube >>>> en een link naar een pagina met de tekst >>> van dit lied. Het is de moeite waard om de tekst eens aandachtig te beluisteren, al was het alleen maar om het derde couplet:

Een optimist die zich vergist
Die heeft beslist wat minder last van tranen dan een sjacherijn
Zo’n fles azijn, die nooit iets fijn of leuk of mooi kan vinden….

En zo is het maar net.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén