een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: hunebed

19 juni: Kerk zonder priester

In het blog over onze sportiviteit tijdens de Gradagen vertelde ik al dat Gerard en ik onze fietsen meehadden.
De eerste fietstocht voerde naar Noord Sleen en we fietsten door plaatsen als ’t Haantje, Odoorn en Schoonoord.
Toen we de tocht uitzetten ontwaarde ik een aantal hunebedden op de kaart. Om die te zien moesten we een paar keer van de fietsknooppuntenroute afwijken, maar dat vond ik alleszins de moeite waard omdat het drie hunebedden waren die ik nog niet gezien had. Wij gingen op hunebeddenjacht.

Eerst vonden we hunebed D49, de Papeloze kerk.
Dit hunebed werd door hervormde predikanten onder leiding van Menso Alting in de 16e eeuw gebruikt als kansel voor hun geheime hagepreken tegen het Roomse gezag.
Het waren dus diensten zonder ‘paap’, zonder priester.
Professor Van Giffen heeft dit hunebed in 1959  gerestaureerd en heeft daarbij de helft van het monument weer met een zandheuvel bedekt, zodat je een idee krijgt van hoe zo’n hunebed er 5000 geleden uitzag. Vroeger moest je zelfs een kaartje kopen om binnenin het graf te kunnen kijken, maar dat is later weer afgeschaft.
Prachtig vond ik het.
Wil je meer weten? Hierbij een link naar een filmpje op de website van Staatsbosbeheer over het Slenerzand , waar o.a. dit hunebed besproken wordt.

Verder vonden we in de buurt van Noord Sleen een tweelinghunebed, D50 en D51.
D50 is een groot, bijna compleet hunebed en ik vond het bijzonder omdat de ring van kransstenen om het hunebed heen nog helemaal intact is.

Een fietstocht door het land van Bartje.
Als je op bovenstaande link Bartje klikt kom je op een pagina waar je nog kleine stukjes van de de toenmalige NCRV tv-serie van Willy van Hemert kunt bekijken. Die serie heb ik twee keer gezien en als je in dit deel van Drenthe fietst zou je het kereltje dat zo’n hekel aan bruine bonen had zomaar kunnen tegenkomen. Nu zorgen de knooppunten er natuurlijk ook wel voor dat je de mooiste stukjes van de omgeving ziet; we fietsten zelfs langs een schaapskudde.
Hoe Drents wil je het hebben?

Zoals het nu lijkt gaan we dit jaar niet naar het buitenland in de zomer.
Gelukkig wonen we in Nederland; we zijn nog lang niet uitgekeken.

Reageren

1 mei: Niet alle dwalers bennen verdwaald.

Gistermiddag ging ik weer een wandeling maken ergens tussen Assen en Roden met mijn broer; we hadden afgesproken op de parkeerplaats bij café Hingstman in Zeijen. Daar hadden we natuurlijk graag even een kop koffie gedronken, maar dat doen we een andere

…. om het dorpje heen….

keer. De wandeling voerde ons een klein stukje door Zeijen heen langs de Oranjerie en daarna namen we een wandelpad waardoor we om het dorpje heen liepen langs boswallen en weilanden.
Heerlijk.
Even weer bijpraten en ondertussen genieten van het moois dat de omgeving van Zeijen te bieden heeft.

Na een uur zochten we onze auto’s weer op en reed ik weer richting Peest naar Roden.
Voor Peest stond een klein richtingaanwijzertje naar een hunebed.
“Zal ik…?”
Ja, waarom ook niet.
Geen haast in coronatijd.
D5 is de naam van dat hunebed; deze had ik nog niet gezien.
Helemaal alleen  stond ik op een winderig weiland bij een hunebed, een heilige plaats in de pré-historie.
Er stond een informatiebord bij met wat wetenswaardigheden.
Ik bevond mij op archeologisch interessant gebied.
5000 jaar geleden waren hier nederzettingen van boeren/jagers; even verderop vind je ‘het Noordsche Veld’. Daar ligt een groot complex prehistorische akkers, (ook wel celtic fields of raatakkers genoemd) en een groot aantal grafheuvels met de naam Negen Bergen.

In gedachten probeer ik me voor te stellen hoe het er hier toen uit gezien heeft.
Hoe de as van de doden in urnen werd gedaan, die vervolgens werden ‘bijgezet’ in de grafkamer waarvan ik nu alleen nog maar het geraamte zie.
Op de plaats waar vanaf ik de foto maakte van het hunebed ligt nog een eenzame grote zwerfkei. (zie afbeelding hiernaast)
Allerlei vragen komen in me op.
Hoorde die oorspronkelijk ook bij het hunebed?
Maakte die onderdeel uit van een ander monument?
Was het een offersteen?
Vragen waarop we geen antwoord krijgen.

Daniël Lohues heeft een mooi lied geschreven dat heel goed bij dit blog past en met name bij die ene, zo op het oog verdwaalde steen.
Het heet: ‘Niet alle dwalers bennen verdwaald’.
Daarin zingt hij o.a.:

Bij ’n heilig hunebed
van viefduuzend jaor
kreeg ik onneudig uutleg
van ‘Hoe kwamen die zwarfkeien daor?
Eerst murmelde ik mar toen
he’k ’t op verzuuk hardop herhaald :
“Niet alle dwalers bennen verdwaald, nee

Niet alle dwalers bennen verdwaald.” 

Dwalen kan ’n doel weden
mar zölfs zunder dat
kan piereweijen weerde hebben
ok al he’j der niks an had…..

Hierbij een link naar dit nummer op YouTube.

Reageren

23 augustus: Eine Heilige Statte.

Het trechterbekervolk, dat in Drenthe de hunebedden heeft gemaakt, woonde ook in Noord Duitsland. Op Rügen zijn nog veel overblijfselen van die cultuur te vinden,  waaronder een aantal grafheuvels en hunebedden. Die heten daar trouwens anders: de Duitsers noemen het ‘ein gross Stein grab’.
Op onze fietstocht langs de oostkust kwamen we dichtbij het hunebed dat Herzogsgrab genoemd wordt; daar had ik al één en ander over gelezen,  dus dat zochten we op.
In tegenstelling tot de Drentse hunebedden zijn ze op Rügen niet gerestaureerd. Men heeft ze wel onderzocht en in kaart gebracht,  maar heeft het verder gelaten zoals het was.

Toen we met de tong op onze schoenen (want op een heuvel) bij het Herzogsgrab aankwamen zagen we een paar grote keien met een kring van grote stenen er omheen. Het was een open plek in het bos en er stonden oeroude bomen. Op een informatie bord dat er bij stond was te lezen hoe groot het graf was geweest,  wat men er had gevonden en waar het voor gebruikt was. Het maakt onderdeel uit van  de historische route ‘Heilige Statten’ die op Rügen is uitgezet. 

Een heilige plaats. Op de één of andere manier ben ik daar gevoelig voor. Ik maakte foto’s en realiseerde me dat ik op historische grond stond.  Het zonlicht werd gefilterd door de oude bomen en ik voelde het mysterie van deze bijzondere plaats.  Voor mij één van de mooiste momenten van deze vakantie.

Gerard legde het moment vast met zijn telefoon: een nietig Aaltje bij een eeuwenoude ‘heilige Statte’.
(klik op de foto voor een vergroting).

Reageren

5 maart: Meester Scheepstra gevlogen…..

Gisteren hadden we een collega-dag. Normaal gesproken ga je een keer per jaar met de afdeling een dagje uit, maar wij horen niet bij een afdeling. Twee managers, twee management assistenten en een beleidsmedewerker. That s all. Onze collega-dag organiseren we zelf. Dit jaar was ik aan de beurt.

En ja, dan is het eigenlijk altijd iets met geschiedenis. De geschiedenis van Roden in dit geval. We maakten met de auto een ‘tour historique’ langs het hunebed bij Steenbergen, het brinkdorpje Langelo en de dikke boom bij het Lieverse Diepje. We maakten een wandeling langs de Mensinge en vervolgens over de oude Brink met de eeuwenoude kerk, het beeldje van Ot en Sien en de Winsinghof.
Ook had ik het beeld van Meester Scheepstra in mijn wandeling opgenomen. Maar vanuit de verte meende ik al te zien dat meester Scheepstra er niet was. Er lag een vierkant blok beton met vier schroeven waar meester had gestaan. Met een plaquette met de namen van de sponsors. Ook niet best als je naam bij zo’n lege sokkel staat.

Meester Scheepstra

Maar meester Scheepstra hoort net zo bij de geschiedenis van Roden als de Mensinge en de kerk. Deze rôner Hindericus Scheepstra was onderwijzer, pedagoog en schrijver van kinderboeken voor het leesonderwijs. Hij bedacht onder andere de twee bekende buurkinderen Ot en Sien.

De oude dorpsschool op de Brink met zijn naam herbergt tegenwoordig het Scheepstrakabinet >>>, een kleinschalig museum dat o.a. het gedachtengoed van Hindericus levend houdt. Beslist de moeite waard om eens een bezoek te brengen. En het beeld: komt vast wel weer terug. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Natuurlijk hebben we niet alleen maar ‘geschiedenis’ gedaan gisteren. We hebben lekker geluncht (champignonsoep, stokbrood en hartige taart), we hebben een kunsttentoonstelling bezocht in de oude basisschool van mijn kinderen (‘de Haven”), die nu door Kunstencentrum K38>>> is omgetoverd tot een prachtige tenstoonstellingsruimte en we vertelden elkaar wat over onze eigen geschiedenis. Geschiedenis kan zo leuk zijn!

 

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén