een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Koningsdag

27 april: ‘Willem-Alex-anders’-dag

Koningsdag.
Net nu we een beetje aan het woord gewend zijn en niet meer uit de macht der gewoonte  ‘Koninginnedag’ zeggen gaat het hele feest niet door!
Collega Jacquelien was al bezorgd. “Hoe moet dat nou maandag met jou?”
En vorige week kregen we een kaart van Sinet: ‘Woningsdag Checklist’.
Vandaag alles af kunnen vinken; ik heb alleen niet op mijn digitale kleedje gezeten….

Toen Gerard en ik vanmorgen bij de koffie aan de feestelijke oranje tompoezen van bakker Van Esch zaten zei ik: “Anders hadden we hier nu met z’n achten gezeten….”
We zijn er maar niet te lang in blijven hangen.
Vanmorgen toch ook maar een oranje bloesje aangetrokken, oranjeslingers opgehangen en met betraande ogen naar de uitvoering van het Concertgebouworkest van het Wilhelmus gekeken.

Vanmiddag om 16.00 uur schonken we ons een glaasje in en keken naar het nationale toostmoment. Stonden we daar te klinken met de hele koninklijke familie! Best bijzonder.
We hadden met de kinderen afgesproken dat we allemaal zouden drinken met de koning  en daarna videobelden we even met z’n achten.
Jon had in een bijzondere file gestaan.
De Woningsdag-tompoezen-file bij de Hema; met steeds anderhalve meter er tussen, dat gaat wel snel… de mensen stonden buiten al te wachten. En heb je al die tijd gewacht, zijn de tompoezen op! Nu zaten ze aan de oranje-donuts. Ook lekker.
“Hebben jullie wel een vlag buiten hangen?” vroeg ik de dochters.
Ik had het kunnen weten.
Ze stuurden me de afbeelding hier links…….

Met onze koning hoop ik dat dit de eerste en de laatste woningsdag is.
Er was wat gemor over deze benaming.
Vriendin Gineke maakte me attent op de alternatieve naam voor deze dag, genoemd in de titel van dit blog.
Het radioprogramma ‘De Taalstaat’ had haar luisteraars opgeroepen om een betere naam te bedenken en ‘Willem-Alex-anders’ dag kwam als eerste uit de bus.
Op nummer twee stond ‘Koningbinnendag’. Dat bekt wel lekker,  zeker als je de eerste alinea uit dit blog even overleest.
Nummer drie was ‘Koningshuisdag’.
Ook leuk.
Maar in dit licht is niets zo leuk als een echte Koningsdag.

Lees hier onze belevenissen op Koningsdag in voorgaande jaren.
2015
2016
2017
2018
2019

Reageren

28 april: Koningsdag & wortelstamppot.

“Ga je nog wat doen op Koningsdag? ” vroeg mijn collega vrijdagmorgen toen ik haar een goed weekend wenste.

Ga je nog wat doen? Deze collega ken ik nog niet zo lang; die weet nog niet dat ik een koningshuis aanhanger ben. Ik vertel haar van de vlag, de oranje tompoezen, twee en een half uur televisie kijken met koffie, kinderen en een hoop commentaar, van de vrijmarkt in Roden en de oranje wortelstamppot. En dan heb ik de NOS-samenvatting en Blauw Bloed van zaterdagavond nog niet genoemd. Dat ga ik doen.

Mijn collega sprak zich niet uit,  maar lichaamstaal doet ook veel.
Zij moest met haar kind naar de vrijmarkt en daar keek ze niet echt naar uit.
Zo beleeft iedereen deze nationale feestdag op zijn eigen manier.

Frea en Jon waren dit jaar sinds 7 jaar weer in Nederland en genoten van de hierboven beschreven dag. Toen we na de vrijmarkt aan de thee zaten bekeken we de eerste familieband  die we ooit maakten met video-opnames uit 1994 en 1995. We hebben nu immers weer een videorecorder die het doet! Carlijn was toen een half jaar,  Harriët 5 en Frea net 8. Wat een feest om zo’n oude video met het hele gezin te bekijken.
Wat hebben we veel om met dankbaarheid op terug te kijken.
Maar soms was het ook confronterend.
Het 35-jarig huwelijksfeest van mijn ouders stond ook op die band.
Met de hele familie een middag kegelen met kinderen, broers/zwagers en (schoon)zussen. Een zaal vol ooms en tantes en wat hadden we een lol met elkaar.  Mijn broer en ik, allebei dertigers, zaten naast elkaar te ginnegappen; de Vrieswijken en de Boelens zaten gemengd aan lange tafels, troefden elkaar af als het ging om kegelprestaties en tetterden en schetterden vrolijk door elkaar heen.
“Daar heeft ook iedereen zo’n lol en zo’n lawaai, net als bij ons altijd!’ constateerden onze dochters.
“Ja, het is immers ook familie van ons.”
Zij dachten dat die luidruchtige herrie alleen van de Waninge-kant kwam….

Maar naast al die vrolijkheid zag ik tafels vol mensen die er niet meer zijn.
Van de hele groep die we zagen lachen en praten zijn er nog 5 over, waarvan één in een beschermde woonvorm woont. Met de begrafenis van broer Jan in mijn achterhoofd zag ik ineens onze dierbare huidige familiekring.
Wij waren dit jaar 36 jaar getrouwd.
Over 25 jaar……

Kwetsbaar zijn we.
Daar zijn we goed van doordrongen.
Daarom koesteren we onze familie- en vriendenbanden.
Daarom vieren we alle verjaardagen en jubilea en daarom zoeken we elkaar als gezin regelmatig op.
Gistermiddag zaten we met z’n achten aan de oranje wortelstamppot.
Leve de koning!

Reageren

28 april: Koningsdag

Kindervrijmarkt, kraampjes, oranje uitgedoste Nederlanders: of je Koningsdag nou in Roden of in Enschede viert, de sfeer, het geslenter en de gezelligheid zijn het zelfde. In Roden komen we wat vaker bekenden tegen en in Enschede wat meer Duitsers, maar verder: feest. Er waren nogal wat mensen die veronderstelden dat ik nu wel naar Groningen zou gaan om de koning en zijn gevolg in het echt te zien, maar dat was ik geenszins van plan.

30 april 1982

Eén keer heb ik dat gedaan toen koningin Beatrix met haar puberzonen in Zuidlaren kwam. Met vriendin Taaytje stond ik tussen het publiek en zag in een flits een groen hoedje voorbijkomen. Met de camera boven mijn hoofd maakte ik een paar foto’s, waarvan er één gelukt is. In die tijd was dat nog zonde van de foto’s, er zaten maar 24 op een rolletje. ’s Avonds tijdens de samenvatting op televisie zag ik hoe het geweest was.

Gisteren waren we samen met Carlijn en Wim te gast bij Harriët en Cees die in Enschede aan het cat-sitten  waren. Wij namen de oranje tompoucen mee en zaten rond 11.00 uur voor de televisie met live beelden uit Groningen, zo rijkelijk voorzien van commentaar dat ik maar de helft meekreeg van de feestelijkheden.  Ook nu vertrouw ik op de samenvatting; en anders is daar altijd nog Blauw Bloed.

We liepen Enschede in, genoten van de oranje entourage en de Twentse tongval om ons heen. Hele donkere medelanders met oranje strikjes in hun rastahaar. Opa’s en oma’s met geschminkte vlaggetjes op hun wangen die veel te dure heliumbalonnen kochten voor hun kleinkinderen. Mensen die kennelijk al een tijdje in het centrum waren en die hun evenwicht konden bewaren omdat ze hun fiets goed vasthielden. Tukkers die midden in de mensenmassa andere tukkers tegenkwamen die ze kenden en midden in het pad bleven staan om bij te praten; het leek wel Rodermarkt maar dan met lange oooooo’s en eeeee’s.
’s Middags speelden we nog een potje Ticket to ride  en kwamen zelfs nog toe aan een boom klaverjassen. We sloten Koningsdag af met een pizza bij kaarslicht in pizzeria La Candela.

Feest in Nederland. Buitenlanders kijken enigszins afgunstig naar ons uitbundige, oranje volksfeest dat één keer per jaar voor verbroedering zorgt. Onze vlag hing gisteren niet buiten, maar we hebben onderweg en in Enschede heel veel vlaggen gezien. Willem Alexander, Maxima en hun dochters doen het prima; met respect en bewondering sla ik het gezin gade.  Wij hebben ook drie dochters en ik weet nog hoe het was toen ze pubers waren.
“Wij hadden daar niet zo gedwee achter jullie aangelopen” dachten de dames gistermiddag.   Nee,  dat denk ik ook niet.
Amalia,  Alexia en Ariane doen het wel en dat zegt iets over hun opvoeding en over het koninklijke gezin. Ik hoop van harte dat er niet teveel over de meisjes wordt gezeurd op sociale media; op deze leeftijd zijn ze zo kwetsbaar voor die vaak ongefundeerde kritiek.

Van mij geen verkeerd woord, ik vond ze prachtig.
En ook al droegen de meisjes er nog niet één, ik zou willen zeggen: CHAPEAU!

Reageren

27 april: Koningsdag.

Het gebeurt niet vaak dat ik twee dagen achter elkaar over hetzelfde onderwerp blog, maar nu kom ik er niet onderuit. ‘Het interview’ was voor mij het meest waardevolle van de dag van gisteren. Verwacht van mij geen kritisch verhaal, dat laat ik aan de cynische, sarcastische pratende hoofden bij de vaderlandse  talkshow over.

Een uur en een kwartier zat ik geboeid te kijken en te luisteren. Verbazing over het prachtige bronzen hoofdje van baby Willem Alexander, gemaakt door Beatrix en het beeldje van diezelfde Beatrix die, druk boetserend, met haar bovenarm haar haar uit haar gezicht veegt.
Luisteren naar het vermakelijke verhaal over Nelson Mandela die zichzelf uitnodigde op hun huwelijk en ook daadwerkelijk kwam.

Ik kan me niet herinneren ooit zo’n persoonlijk interview met een lid van ons koningshuis te hebben gezien.
Voor het eerst was het een echt gesprek, het kwam in ieder geval niet erg geregisseerd over.
Aan de hand van beelden nam Alexander ons mee zijn leven in. Hij vertelde openhartig over zijn puberteit, over de relatie met zijn ouders. Hilversum 3 kwam voorbij en Koot en Bie. Wat herkenbaar!

Later kwam het gesprek op moeilijke periodes in zijn leven. De ziekte en het overlijden van vader Claus, het drama met Friso en de ramp met de MH 17.
Moeilijk om te zien vond ik. Het trekken van zijn mond, het verbijten van de tranen; dat hij het laat zien zegt iets over hoe hij koning wil zijn.
Anders dan zijn moeder. Hij wil zichzelf zijn en daar horen ook emoties bij.

Als het over zijn gezin ging zag je hem stralen. Een trotse vader.
Aan het eind van het gesprek kwam Maxima ter sprake.
“Ik heb het geluk gehad dat zij haar leven met mij wilde delen.”
Voorafgaand aan het gesprek sprak Willem Alexander de wens uit dat in dit interview de nadruk op zijn persoon zou komen te liggen.
Wat mij betreft helemaal gelukt.

Dit blog schrijf ik in de uren na de uitzending.
Ik heb nog geen reacties gezien of gehoord.
Er is vast wel weer iets niet goed.
Te enthousiast. Of ‘over the top’. Of te veel effectbejag.
Of weet ik veel waar men nu weer over valt.

Morgen is het Koningsdag; de koning wordt 50.
Bij ons gaat de vlag uit!

Reageren

27 april: Koningsdag!

Wat weer een feest vandaag. De vlag ging uit. Gelukkig vlaggen wij niet als enige in de straat. Vanmorgen om 9 uur was ik op weg naar de Jumbo om oranje tompoucen te halen. En winterwortels voor de oranje hutspot die we traditioneel in ons gezin eten op Koningsdag, vroeger Koninginnedag. Ik kon de Herestraat bijna niet meer in: de hele stoep was al in beslag genomen door de vrijmarkt. Op de terugweg liep ik iemand achterop met een bolderkar vol houten tuinstoeltjes. “Had je die bolderkar nou al mee vanmorgen? Of heb je die nu ook op de vrijmarkt gekocht?” vroeg ik. “Nee, die kar had ik al, maar hij is wel te koop!”
Ik had geen belangstelling.

Om half elf zongen we het Wilhelmus op het plein, we zagen de wolk oranjeballonnen de lucht ingaan en vervolgens liepen we al teutend met Jan en Alleman over de vrijmarkt. We hebben welgeteld 1 straatmuzikant gezien, een meisje met een blokfluit. “Wat ga je spelen?” vroeg ik. Ze vertelde dat ze al een tijdje piano speelde, maar die kon vandaag niet mee. “En het blokfluiten ben ik eigenlijk al verleerd. Het gaat dus niet zo goed…” constateerde ze wat triest. Ik vond haar dapper, het spelen ging nog best goed. Ik deed een euro in haar bakje en wenste haar succes.
Bij ex-buurkinderen Leonie en Jasper kocht ik twee kaarshoudertjes en grabbelde voor 20 eurocent een meisjes-cadeautje in rose pakpapier. Haar ouders hadden een prachtig plekje bemachtigd tegenover de Hema. Daar waren ze om 06.30 u al …..wat fijn dat wij dat niet meer hoeven!
Op de terugweg liepen we langs een huis aan de Nieuweweg. Op de oprit stonden 4 houten tuinstoeltjes te koop. Daarnaast stond een bolderkar. Ook te koop.

Toen was er koffie. Met oranje tompoucen. Eén schoonzoon wilde daar een vorkje bij.
Een vorkje.
Bij tompoucen.
Een echte Waninge eet zijn tompouce met de handen, in twee delen naast elkaar, dus hoon was zijn deel.
En natuurlijk volgden wij de koninklijke familie op tv, rijkelijk voorzien van commentaar van dochters en schoonzonen.
Kan me niks schelen. Ik heb genoten!

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén