een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Noordzee

14 oktober: In oktober naar de zee?

Wat is er nou leuk aan de Noordzee bij harde wind,  12 graden en af en toe  een bui?
Een bloemlezing:

Dik ingepakt waren twee kleine kindjes ijverig in de weer met schepjes en emmertjes.
Papa en mama kregen alles  te zien wat ze opgroeven.
Met een stralende blik keken ze omhoog: “Kijk! Mooi! ”
De ouders zagen stenen en schelpen, de kinderen zagen schatten.
Plok. “Ook in de emmer….!”

Op het strand werden hengels neergezet.  Heel veel hengels.  Op stokjes.  “Meneer,  mag ik u iets vragen?” Dat mocht.
Ik kreeg een heel verhaal over zeevissen,  over lijnen met lood en aas die wel 150 meter de zee ingegooid werden en over een wedstrijd met alleen Egmonders.
Regenjassen,  lieslaarzen, vissersmutsen en glimmende oogjes.

Er komen gezinnen de strandopgang af.
Honden en kinderen zijn niet houden.
Zee! Rennen!

Na een strandwandeling, waarvan het laatste stukje met een regenbui, zaten we met een bril vol zoute zeespetters (waar je dus niks meer door ziet) en het haar in een verwaaide ‘coupe de plumeau’  in  een strandpaviljoen aan de cappuccino.  Aan een tafeltje tegenover ons stond een meneer op. Zijn hond, meteen alert,  sprong ook gelijk op en trok zijn baasje naar de uitgang, lees: de zee. Rennen!
Maar baasje moest naar de wc en moest de hond achter zich aan mee trekken.  Toen ze terugkwamen was de hond al weer  dolenthousiast  op weg naar de uitgang/zee. Rennen!
Maar baasje wilde nog een kop koffie; sjokkend, met hangende oren en vol onbegrip liep het dier achter de baas aan….

Maar niet alle honden vinden zee fijn.  Een keurige mevrouw met gebloemde gummilaarsjes liet haar hondje zien hoe het moest en trippelde een eindje het water in. Het beestje bleef nuffig staan en zag hoe een verrassend hoge golf over de gebloemde laarsje stroomde.
O,  wat kon die mevrouw hard gillen.
En het hondje hoefde niet de zee in.

Eindeloos kan ik kijken naar kitesurfers: op een surfplank over de golven surfen,  voortgetrokken door een enorme vlieger; het was er perfect weer voor.
Er fietsten wielrenners op dikke banden voorbij en we werden regelmatig ingehaald door joggers en hardlopers. Maar er was ook ‘langzaam verkeer’; een mevrouw duwde een speciale rolstoel met brede banden waarin een hele blije oude meneer zat te genieten van de zee. ” Wat een mooi uitvinding!” riepen we tegen elkaar. Ondertussen maakten we selfies, foto’s van elkaar en van de zee.

Toen we terugliepen liepen er twee jongetjes achter ons met een voetbal te dollen.
Dikke pret.  Opeens hoorden we één van hen zeggen: “Bij deze strandpaal scheiden onze wegen….” Huh? De verklaring kwam onmiddellijk: “Ja,  even nog het gedicht van mijn moeder lezen”  Dat stond tussen andere gedichten op bordjes langs de weg.


Deze foto’s geven heel goed de bovengenoemde sfeer weer. Kijk je naar het noorden,  dan zie je mooi weer en veel mensen.  Kijk je naar het zuiden,  dan zie je regenbuien en veel mensen. Daar liepen wij dit weekend genietend bij. Met harde wind, 12 graden en af en toe een bui.
Zoveel te beleven aan het Noordzeestrand!

Reageren

12 oktober: Noordzee om de enkels.

Op ons nazomervakantieadres in Baarn maakte ik een kopje thee en las de ‘theezakjes-vraag-van-de-dag’ hardop voor: “Wat doe je liever? Een stedentripje of een strandvakantie?” Gerard dacht een stedentripje; bij ‘strandvakantie’ denk je toch al snel aan de hele dag in de zon bakken en dat doen we eigenlijk nooit.
Stedentripje dus. “Maar eeeh……” wierp ik tegen “hebben wij de Noordzee dit jaar al gezien?”

Nee man.
En wij zijn dan wel verstokte Drenten, maar we willen eigenlijk één keer per jaar de zee om de enkels hebben.
Zo kwam het dat wij begin september het eerste weekend ‘met niks’ in onze agenda’s blokten; we konden nog een huisje huren en op vrijdagmiddag 9 oktober streken we neer in ‘de Blokhut’ van de familie Blok in Egmond aan den hoef.
In 2018 waren wij ook al eens in Egmond geweest, daarover schreef ik toen het blog ‘Een abdij, een ruïne en een visje’ 
Toen gingen we daar naar toe vanuit Julianadorp, nu hadden we drie dagen om de omgeving te verkennen.

Die vrijdagmiddag fietsten we gelijk aan de hand van fietsknooppunten naar Egmond aan Zee voor een eerste strandwandeling en we fietsten door de duinen naar o.a. Bergen aan Zee en Bergen.
Zaterdag 10 oktober zou het heel slecht weer worden, maar tussen de buien door viel het erg mee, dus met een half oog op Buienradar maakten we weer een strandwandeling en een volgende fietstocht, o.a. door Heiloo. Aan het eind van de zaterdagmiddag knapte het weer niet meer op en pakten we de auto voor een bezoekje aan De Rijp.
Daar wilde ik graag eens heen, omdat er ooit in het 8-uur journaal bij het weerpraatje een foto van De Rijp werd getoond, dat zag er erg mooi uit.
Het was ook prachtig. Veel oude authentieke panden en een mengeling van een oud-Hollands stadje en Giethoorn: veel water, veel bruggetjes, veel bootjes. In de 16e en 17e eeuw was het een rijk dorp, maar in de 18e eeuw nam de haringvisserij en de walvisvangst af en verviel het dorp in armoede. Die armoede is de oorzaak van het behoud van de oude dorpskern geweest; er was eenvoudigweg geen geld om nieuwe huizen te bouwen en oude te slopen. We schuilden voor de regen in de oude herberg op de afbeelding en bestelden een glaasje wijn mét een bittergarnituurtje.
Meer weten over De Rijp? Hierbij een link naar de website van de oudheidkundige vereniging ‘het Schermereiland’.

Zondagmorgen regende het pijpenstelen. Tot elf uur.
Toen hadden we de boel in de auto gepakt, trokken de deur van het huisje achter ons dicht en stapten nog weer op de fiets naar Egmond aan Zee voor een laatste strandwandeling.
“Zullen we…..?” Ja! Ook nog een paar rondjes in het reuzenrad, van waaruit we een fraai uitzicht hadden over de Noordzee, de duinen en Egmond. (zie afbeelding)
Het (meevallende)  mooie weer bracht ons zelfs nog weer in Bergen aan Zee, waar we genoten van een portie gebakken vis.

In de stromende regen pakten we aan het eind van de middag in Roden de auto uit.
Maar we hebben in 2020 de Noordzee nog om de enkels gehad: we kunnen er weer even tegen!

Reageren

17 augustus: Sprekend schuim

De Noordzee. Gerard en ik zoeken haar van tijd tot tijd op. We hebben deze zee al vanaf veel verschillende stranden gezien. In 2011 zwom ik in Zeeland in de Noordzee met m’n zonnebril op, die werd door een grote zoute golf meegenomen. Iedere keer als ik de zee weer zie vraag ik of ik m’n zonnebril terug mag, maar ook de afgelopen dagen kreeg ik hem niet terug…..
Maandag en dinsdag waren we namelijk samen op Vlieland. We logeerden één nachtje in een hotel in de Dorpsstraat. Op de ANWB-paddestoelen stond voor het dorp Oost Vlieland alleen maar ‘het dorp’. Lekker overzichtelijk. Om met Monopoly-termen te spreken: Dorpsstraat, Ons dorp.

Het was prachtig weer. We genoten van het fietsen op het eiland, zaten met thuis duinengesmeerde broodjes in een warme duinpan, maakten strandwandelingen en ontdekten een kleine strandopgang  die leidde naar een zonovergoten strand waar niemand was. Voordat we op dat strand waren maakte ik deze foto. Een mooie verscheidenheid aan kleuren: zomer in Nederland.
Deze keer geen museum. Geen geschiedenis. Nou ja, een beetje. Hier en daar pikte ik een bordje mee en ik haalde wat uit folders. Maar voor de rest: zon, zee en fietsen.

Zitten op het strand, de zee heel langzaam naar je toe zien komen. Schelpen zoeken.
En iets wat ik nog nooit zag: gedichten in het zand. Iets unieks voor Vlieland. De grote banden van de Vliehorstexpress >>> laten ‘dichtsporen’ na. Deze vond ik:

gedicht
heen en weer rollen de golven, spel van natte zoen,
sprekend schuim fluistert bevlogen; leef nu want nu wordt toen. 

Reageren

23 augustus: De Noordzee (2)

Twee weken vakantie zou ik hebben. Maandag waren de twee weken om en dinsdag ging ik weer aan het werk.
Maar.
1. Het was helemaal niet druk op het werk
2. Mijn manager was er niet.
3. Het werd heel mooi weer en ik had nog vakantieuren genoeg.
Aan het einde van mijn werkdag dinsdag heb ik mijn afwezigheidsmelder op het werk opnieuw ingesteld met de tekst: ‘wegens succes verlengd: mijn vakantie duurt tot 24 augustus.’

Natuurlijk zijn wij ‘wies met Drenthe’ maar als er zulk mooi weer wordt voorspeld dan willen wij het liefst naar de Noordzee. (zie 7 juni >>>).
We vonden nog een Bed & Breakfast-adres bij Julianadorp, pakten het opblaasluchtbed en nog wat andere spullen in togen vrijdag naar de kust.
Heerlijk was het.

Zon, zee en strand. Gebakken vis met patat. Fietsen door de duinen en een lange strandwandeling. Boek uit. Zwemmen in zee. Nou ja…zwemmen, het is meer dobberen. Het opblaasluchtbed speelde nog een onbedoelde hoofdrol in onze strandvakantie. Gerard was met het luchtbed de zee ingegaan en had een poosje onbekommerd liggen dobberen. Ik zat op het strand een boek te lezen. Toen ik opkeek zag ik twee mannen met fel-gele T-shirts aan de kant staan, druk gebarend naar Gerard verderop in zee. Maar Gerard had z’n bril niet op.
Ik vroeg de mannen ( van de reddingsbrigade) of ze Gerard iets wilde vragen. ‘Ja! Hij mag niet in zee met een zo’n opblaasluchtbed. Het is aflandige wind en het wordt eb. Dan drijf je zomaar een eind weg en ben je niet bij machte om terug te komen.’

Wat jammer ja. Want ik had nog niet gedobberd. Maar je kon er ook heerlijk op in het zand liggen, dobberen deed ik dan wel zonder luchtbed.

Vanmorgen dronken we een kop koffie in een strandpaviljoen en namen we met een strandwandeling vooreerst weer afscheid van de Noordzee.
Terug naar Drenthe, ook daar genieten we nog volop van het mooie weer!

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén