een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Noordzeestrand

14 oktober: In oktober naar de zee?

Wat is er nou leuk aan de Noordzee bij harde wind,  12 graden en af en toe  een bui?
Een bloemlezing:

Dik ingepakt waren twee kleine kindjes ijverig in de weer met schepjes en emmertjes.
Papa en mama kregen alles  te zien wat ze opgroeven.
Met een stralende blik keken ze omhoog: “Kijk! Mooi! ”
De ouders zagen stenen en schelpen, de kinderen zagen schatten.
Plok. “Ook in de emmer….!”

Op het strand werden hengels neergezet.  Heel veel hengels.  Op stokjes.  “Meneer,  mag ik u iets vragen?” Dat mocht.
Ik kreeg een heel verhaal over zeevissen,  over lijnen met lood en aas die wel 150 meter de zee ingegooid werden en over een wedstrijd met alleen Egmonders.
Regenjassen,  lieslaarzen, vissersmutsen en glimmende oogjes.

Er komen gezinnen de strandopgang af.
Honden en kinderen zijn niet houden.
Zee! Rennen!

Na een strandwandeling, waarvan het laatste stukje met een regenbui, zaten we met een bril vol zoute zeespetters (waar je dus niks meer door ziet) en het haar in een verwaaide ‘coupe de plumeau’  in  een strandpaviljoen aan de cappuccino.  Aan een tafeltje tegenover ons stond een meneer op. Zijn hond, meteen alert,  sprong ook gelijk op en trok zijn baasje naar de uitgang, lees: de zee. Rennen!
Maar baasje moest naar de wc en moest de hond achter zich aan mee trekken.  Toen ze terugkwamen was de hond al weer  dolenthousiast  op weg naar de uitgang/zee. Rennen!
Maar baasje wilde nog een kop koffie; sjokkend, met hangende oren en vol onbegrip liep het dier achter de baas aan….

Maar niet alle honden vinden zee fijn.  Een keurige mevrouw met gebloemde gummilaarsjes liet haar hondje zien hoe het moest en trippelde een eindje het water in. Het beestje bleef nuffig staan en zag hoe een verrassend hoge golf over de gebloemde laarsje stroomde.
O,  wat kon die mevrouw hard gillen.
En het hondje hoefde niet de zee in.

Eindeloos kan ik kijken naar kitesurfers: op een surfplank over de golven surfen,  voortgetrokken door een enorme vlieger; het was er perfect weer voor.
Er fietsten wielrenners op dikke banden voorbij en we werden regelmatig ingehaald door joggers en hardlopers. Maar er was ook ‘langzaam verkeer’; een mevrouw duwde een speciale rolstoel met brede banden waarin een hele blije oude meneer zat te genieten van de zee. ” Wat een mooi uitvinding!” riepen we tegen elkaar. Ondertussen maakten we selfies, foto’s van elkaar en van de zee.

Toen we terugliepen liepen er twee jongetjes achter ons met een voetbal te dollen.
Dikke pret.  Opeens hoorden we één van hen zeggen: “Bij deze strandpaal scheiden onze wegen….” Huh? De verklaring kwam onmiddellijk: “Ja,  even nog het gedicht van mijn moeder lezen”  Dat stond tussen andere gedichten op bordjes langs de weg.


Deze foto’s geven heel goed de bovengenoemde sfeer weer. Kijk je naar het noorden,  dan zie je mooi weer en veel mensen.  Kijk je naar het zuiden,  dan zie je regenbuien en veel mensen. Daar liepen wij dit weekend genietend bij. Met harde wind, 12 graden en af en toe een bui.
Zoveel te beleven aan het Noordzeestrand!

Reageren

13 augustus: Sensatie met een vieze smaak.

Af en toe zoeken Gerard en ik het Noordzeestrand op. Vrijdagmorgen vertrokken we richting Julianadorp waar we bij Bed & Breakfast ‘Four seasons’ twee nachten een kamer hadden gereserveerd. Hierover in een volgend blog meer.

Zondag leek in de weersvoorspellingen de beste dag, dus zondagmorgen waren we rond 11.00 uur op het strand. Maar het waaide heel hard en de temperatuur had de 20 graden nog niet bereikt, dus we bestelden eerst maar eens een cappuccino op het terras van het strandpaviljoen. De ober die de bestelling kwam brengen moest de koffie tegen de wind beschermen, anders waaide de opgeschuimde melk er zo af….
Op het strand zaten al optimistische vaders en moeders met kleine kindjes, maar de een na de ander pakte de boel weer in. De harde wind veroorzaakte stuifzand en het was gewoon nog te koud.

Maar we lieten ons niet kennen. We huurden een shelter en maakten daarmee de hele dag reclame voor cola die we zelf nooit drinken, maar het hielp wel heel goed tegen de harde wind. Verder hadden we vrijdagmorgen bij de Vrijbuiter in Roden nog strandmatjes met rugsteuntjes gekocht, die konden we nu ook mooi uitproberen. Wat een uitvinding! Je zit lekker ontspannen te lezen of (wat ik ook graag doe) om je heen te kijken naar anderen, bijvoorbeeld naar onze buren die met z’n vieren twintig minuten deden over het opzetten van een strandtentje.
Het zonnetje kwam er bij en daar zaten we: heerlijk ‘uut de wind in de zunne’.

De uitdaging van de dag was ‘Zwemmen in de zee’.  Meestal is de Noordzee best koud,

rechts op de foto: bijna ‘er door’!

maar in deze warmste zomer sinds jaren moest het toch lukken. Maar ja, die wind, hé?
Brrrr. Maar juist die wind maakte het zwemmen onvergetelijk. Door de harde wind waren er ook behoorlijke golven en dat maakte het zwemmen spectaculair. Toen de temperatuur rond een uur of twee aangenamer werd durfden we het aan. Als je de zee inloopt word je door het opspattende schuim vanzelf al nat, dus het duurde niet lang voor ik ‘er door’ was.
Mensen, wat een sensatie was het. Ik moest zorgen dat ik mijn benen op de grond hield, want anders werd ik meegesleept in het geweld van de golven. Toen ik me even op mijn rug liet drijven werd ik door het water opgetild en een een paar meter verder neergegooid. Je kon je, als je op je buik lag, aan laten spoelen op het strand. Wel vaker zwom ik in de Noordzee, maar nog nooit was het zo’n belevenis. Wat een kracht hebben die golven dan; als mens in je eentje begin je er niks tegen.

Alleen die smaak van zeewater hè?
Iedere keer verrast het me weer; wat vies.
En wat heerlijk is dan water uit een zelf meegebracht flesje.
Helemaal uitgewaaid, uitgerust en verbrand kwamen we zondagavond thuis in Drenthe. Ook weer mooi.
Gelukkig hebben we de foto’s nog.
En schelpen.

Reageren

28 april: Géén oranje-tompoezen?

Wie gisteren door de Boskamp is gereden of gefietst heeft hem vast gemist: onze vlag hing niet aan het huis. Wij waren namelijk niet thuis op Koningsdag: wij deden een dagje

Tulp met de naam ‘Fabia’

‘bollenvelden en Noordzeestrand’.
“We kunnen ons dagje wel iets verlengen” vond Gerard en boekte een hotelkamer in Bergen aan Zee.

Geen oranje tompoezen maar een wafel met warme kersen en slagroom in Anna Paulowna. Niet slenteren over de vrijmarkt in Roden, maar 30 kilometer fietsen en een lekker broodje in Julianadorp. Wel toepasselijke plaatsnamen op Koningsdag, vonden wij.

Wij houden van het landschap in de kop van Noord-Holland. De kleurige bollenvelden, oude boerderijen, molens, fietspaden door de duinen en niet te vergeten de Noordzee; wat voor weer het ook is, altijd mooi.

de Poldertuin in Anna Paulowna

Dat het Koningsdag was kon je niet ontgaan. Er wordt uitbundig gevlagd in dat deel van Nederland en overal zijn Oranje activiteiten waaraan wordt meegedaan door volwassenen en kinderen met oranje hoeden, sjaals, pruiken etc. Rare jongens die Nederlanders.
Onderweg fietsten we tegen een kanaal aan; we moesten met een pontje! Schipper mag ik overvaren? Voor € 0,50 mochten we met fiets en al mee.
Aan het eind van onze fietstocht  maakten we een wandeling door de Poldertuin >>> een mini – Keukenhof in Anna Paulowna. Wat prachtig.

Wortelstamppot eten we altijd op deze dag. Want Oranje.
Maar in Bergen aan Zee eet je ‘Fish & chips’. Want zee.
Om 19.00 u zag ik de samenvatting van Koningsdag op onze hotelkamer.
Dit jaar zonder commentaar van mijn gezinsleden, want de dochters waren niet mee en Gerard sliep…….
We maakten nog een avondstrandwandeling; de zonsondergang was weinig spectaculair, want door de bewolking konden we de zon helemaal niet zien.

Vanmorgen werden we niet gewekt door zingende Drentse merels, maar door  krijsende Noord-Hollandse zeemeeuwen en we genoten van het cadeautje bij een hotel-overnachting: een heerlijk ontbijt.

In de bovengenoemde Poldertuin stonden bordjes met zogenaamde ‘Boerengedichten’.
Die op het plaatje hier links sprak me erg aan.

vraag me af waarom
het zo vaak anders moet

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén