een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Op de Helte

13 juli: Een uitkijkpunt.

Eindelijk weer eens ooggetuige-blog in de categorie ‘Kerk & gemeente’: gistermorgen gingen Gerard en ik voor het eerst weer ‘ter kerke’.
Op 8 maart hadden we de laatste viering met de gemeente bijgewoond; teruglezend in mijn blogs over die periode stuitte ik op het blog van 13 maart ‘Menens. Zonder krenten’. 
Toen dachten we nog dat het voor twee weken zou zijn……

We mogen weer met honderd mensen bij elkaar komen, maar de kerkenraad heeft besloten om het eerst nog voorzichtig aan te doen.
Eerst maar eens met 30 mensen en ‘kiek’n hoe ’t giet’.
De vieringen waren vanaf 15 maart steeds in de Catharinakerk opgenomen, want alleen daar was een camera om de dienst op te kunnen nemen.

…. aan de knoppen….

Het camera- en beamteam heeft de laatste maanden hard gewerkt en heeft nu ook eenzelfde installatie in Op de Helte geïntstalleerd en die werd vanmorgen voor het eerst uitgeprobeerd.

Het was spannend voor de mensen achter de knoppen en dat zag je aan ze.
Ook de organist vond het spannend: vaste organist Ad van Nes is ziek en had een vervanger gevonden in de persoon van Hein Peter Nauta.
Ook voor de kerkgangers was het anders dan anders. In de kerkzaal stonden een aantal tafels opgesteld met steeds drie stoelen eromheen, zodat je anderhalve meter uit elkaar kon zitten.

Aan het begin van de viering noemde voorganger Sijbrand van Dijk deze kerkdienst een uitkijkpunt. Een plek waar je even uitrust en waar vanaf je om je heen kijkt: waar komen we vandaan? Wat is er de afgelopen maanden allemaal gebeurd? Hoe nu verder?
De bijbellezing vertelde ons het verhaal van de zaaier die uitging en om te zaaien en wat er verder met dat zaad gebeurde. “Het gaat niet zozeer om de plek waar dat zaad terechtkomt” hield de predikant ons voor “het zaad is het belangrijkst. Het goede zaad dat God ruim en met handen vol om zich heen strooit. Daar moeten wij iets mee doen.”
Daarbij moest ik denken aan de uitspraak van majoor Bosshardt die ik vandeweek ergens las. ‘Godsdienst is mensendienst.’ Met andere woorden: zie om, doe recht, spreek bevrijdend.

Alles was vreemd, alles was anders, maar één ding was voor mij hetzelfde gebleven: het zingen. Wat een verademing om weer voluit met elkaar te kunnen zingen!
Je longen weer volzuigen en van harte zingen: wat heb ik dat gemist.
Het eerste lied was ‘De vreugde voert ons naar dit huis’ en als glorialied zongen we ‘U zij de glorie!’
De begeleiding van de gemeentezang was bij organist Hein Peter in goede handen.
Wij zijn in Roden natuurlijk verwend met prima organisten, maar hij kan er ook wat van.
Bach, Vivaldi, maar ook Ennio Morricone, de componist die deze week overleed: wij hoorden vanmorgen ‘Once upon a time in the west’.
Na de viering kreeg hij een welgemeend applaus van de mensen die er nog waren.

Wat fijn dat het weer kon met 30 mensen.
Maar toen ik om me heen keek dacht ik: ‘Er kunnen op deze manier ook zat 100 mensen in’. Wat mij betreft wachten we daar niet mee tot september.
Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Reageren

9 december: Een huis van 100 jaar.

Gistermorgen, tweede Adventszondag, vierden we met onze gemeente een bijzonder jubileum: het was 100 jaar geleden dat het kerkgebouw ‘Op de Helte’ werd gebouwd.
Over jaartallen en geschiedenis ga ik op dit blog niet uitwijden, daarvoor verwijs naar de website van onze PKN-gemeente, hierbij een link naar de pagina ‘Op de Helte 100 jaar’>>>. 

Net als vorige week verscheen ook deze morgen de profeet Micha weer: hij voorspelde dat het die middag 24 graden zou worden en dat we konden zwemmen. Hij voegde de daad bij het woord, zocht z’n zwembroek al vast op en ging op een strandbed liggen. Waar hij vervolgens tot groot vermaak van de kerkgangers door heen zakte.
Ten overvloede deelde Micha mee ‘dat dit er niet bij hoorde’…… dat hadden we al begrepen. Dat mooie weer was net zo onwaarschijnlijk als de profetie van Micha 8 eeuwen voor Christus: dat de mensen in de toekomst in vrede onder hun vijgeboom zouden kunnen zitten. Micha werd er destijds net zo om uitlachen als nu om zijn weersvoorspelling.

Extra feestelijk was vanmorgen de medewerking van Christelijke Muziekvereniging Oranje. (klik op de foto voor een vergroting).
Zij begeleidden de gemeente bij één lied en speelden daarnaast ook een aantal werken.
Halverwege  het stuk ‘Guardian of my soul’ hoorden we een prachtige solo; als je al vanaf je kindertijd in kerkdiensten komt herkende je onmiddellijk de melodie van ‘Eén Naam is onze hope’. Wil je Oranje ook horen spelen? Je kunt de viering beluisteren op Kerkomroep >>> ( 8 december, 10.00 uur, Op de Helte)

Het zwaartepunt in de overdenking lag niet op Micha’s profetieën maar op het kerkgebouw waar we in zaten. We hoorden verhalen over de kopers van het huis dat daar eerst stond en de grond die daar bij hoorde. We hoorden over de verbouwing in de jaren zeventig en we hoorden hoe er duizenden guldens bij elkaar werd gespaard door de toenmalige gemeente om die verbouwing (1.5 miljoen!) te bekostigen.

Een kerk is meer dan een hoop stenen.
Er wordt gedoopt, getrouwd, gerouwd.
Er wordt gezongen, gelezen, gebeden.
Een kerkgebouw is een stenen getuige van onze geloofsgemeenschap.

We zongen als slotlied een tekst van André Troost: ‘Dit huis, een herberg onderweg’.
Het laatste couplet zegt eigenlijk alles:

Dit huis, met liefde opgebouwd,
dit gastenhuis voor jong en oud
ligt langs de weg als een oase.
Hier kan men putten nieuwe kracht
hier is beschutting voor de nacht
hier is het elke zondag Pasen!
Gezegend al wie van hier gaat
en al zijn lasten liggen laat.

Na de viering, Oranje speelde nog twee nummers, was er koffie mét gebak.
Heel speciaal gebak: het flinterdunne chocolaadje op de bovenkant van het taartje was een afbeelding van het 100-jarige kerkgebouw.
Yum!

Reageren

17 juni: Indringende vragen en weinig tijd.

‘In de wolken’ was het thema van de viering vanmorgen in Op de Helte.
Een ‘Ik-zie-jou’-viering dus er waren veel kinderen in de kerk.
We beginnen zo’n viering al in de hal: van Nienke en Sijcolien kregen we koffie, thee of ranja en het was al direct gezellig.

Zo’n viering is anders dan anders; losser, meer beeld, minder tekst.
Twee korte schriflezingen waren er maar ook een lezing uit het prentenboek “Hemels”, over poes Ming die wakker wordt in een mistige wereld en denkt dat dat misschien wel de hemel is!

Dit weekend had een deel van onze PKN-gemeente gekampeerd op de weilanden rond de boerderij van de familie Holman; dat was erg geslaagd geweest. De voorganger refereerde nog even aan een spannend verhaal over ‘mist bij het hunebed’, waarbij een paar meisjes op de eerste rij nog hardop griezelden. Nu hou ik van spannende griezelverhalen en ik hoopte dat verhaal vanmorgen in de kerk ook te horen, maar helaas: dan had ik maar moeten kamperen.
Dan had ik ook mee kunnen doen met het instuderen van het lied “Zie de zon, zie de maan’ met boomwhackers, gekleurde plastic buizen die allemaal een andere toon voortbrengen.
(Wat zijn boomwackers? Hierbij een link naar een informatiefilmpje van Team Talento >>>)
Met dit soort activiteiten in een viering ontstaat er altijd een wat losse/vrije sfeer, waardoor het lijkt alsof we wat minder vast zitten aan een vooraf vastgestelde orde van dienst.

In een hoekje in het kerkgebouw staat een grote kindertafel, waar tijdens dit soort vieringen de jongsten kunnen spelen. De dominee had daar vanmorgen wat van zijn eigen speelgoed bij gezet: een playmobil-kerk. Daar hoorde ook geluid bij: een wat blikkerig playmobil-klokgelui en playmobil-orgelspel. Volgens mij hebben niet veel mensen dat gehoord maar ik wel, ik zat namelijk op de achterste rij vlak voor dat speelhoekje…….

Er was geen preek vanmorgen, maar de predikant stelde voor om met onze buurman/vrouw in gesprek te gaan over drie geloofsvragen:
– Wat was jouw Godsbeeld in je kindertijd?
– Heb je wel eens een Godservaring gehad?
– Wanneer was je achteraf gelukkiger dan je op dat moment dacht?
We kregen daarvoor enkele minuten; dat is natuurlijk veel te kort voor zulke geloofsvragen. Met mijn gesprekspartner had ik daar wel een uur over kunnen praten!
Trouwens: zo’n gesprek met een ander gemeentelid is soms wel net zo leerzaam als een preek.

Op het orgel/piano speelde vanmorgen Arjan Schippers. Toen we de kerk uitliepen speelde hij ‘Papa’ van Stef Bos; het is immers vaderdag vandaag.
Prachtig hoe Arjan altijd de juiste instrumentale toon weet te vinden!

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén