een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Overlijden

21 april: Een krater.

Vorige week schreef ik over de bijzondere kerkdienst in Hoogersmilde.  Toen vertelde ik “sinds december is Jan ernstig ziek;  hij heeft een agressieve  vorm van maagkanker en vecht voor zijn leven.

Op woensdag 10 april was hij met zijn vrouw Lammie en twee van hun kinderen naar Keulen afgereisd voor een ‘laatste strohalm-behandeling’. Het zou zwaar worden,  maar Jan had zijn hoop gevestigd op deze behandeling. Het is niet goed afgelopen; zijn lichaam kon de behandeling niet meer aan.  In de nacht van woensdag 17 op donderdag 18 is Jan overleden.

Met Jan en Lammie op onze reis naar Canada-juni 2017

Verslagen zaten we als broers en zussen op vrijdagochtend bij elkaar.
We stelden een advertentie op.
“Met verslagenheid hebben wij kennis genomen van het overlijden van onze geliefde,  sterke broer,  zwager en oom….” M’n maag deed pijn toen ik het bericht had uitgewerkt en zijn naam zwart op wit in de tekst zag staan.

Niet te bevatten.
Onze Jan.
Overleden.

Mensen die mijn blog volgen weten dat ‘familie’ een grote rol speelt in ons leven. In de advertentie hebben we de zin “wij zullen hem missen in onze familiekring” laten opnemen.  Dat is mooi Nederlands voor ‘ zijn overlijden veroorzaakt een krater in onze familie, we kunnen hem niet missen. ‘

Het Paasweekend stond voor ons helemaal in het teken van Jan’s overlijden. Natuurlijk: de cantorij zong op Goede Vrijdag en Eerste Paasdag, Het waren mooie vieringen,  maar m’n hoofd was ergens anders.  We hebben met ons gezin bij elkaar gezeten en ons gerealiseerd hoe moeilijk deze Paasdagen voor Lammie en de kinderen moeten zijn.

Wat fijn dat we zondag de 14e  die viering nog hebben kunnen opnemen. Die zondagavond hebben Jan en Lammie  in Keulen die kerkdienst nog bekeken en beluisterd.  Ze bedankten de initiatiefnemers er later voor,  ze hadden het bijzonder gewaardeerd.  Jan heeft de Paasviering niet meer mee mogen maken. Hij is gestorven in de vaste overtuiging dat in het huis van zijn Vader vele woningen zijn en dat er voor hem ook een plaats bereid was.

Wij moeten verder zonder hem; donderdag nemen we afscheid van hem in de kerk in Hoogersmilde.  ‘De kerk waarin we al zoveel met elkaar hebben meegemaakt ‘ schreef ik vorige week.

Dopen,  trouwen,  begraven.

Momenten in ons leven die we markeren met een viering in de kerk.
Lachen,  huilen,  elkaar vasthouden; deze vorm van religie is voor ons van toegevoegde waarde in ons leven.
Menigmaal de waarde van de dag.

Reageren

23 oktober: Mijn moeders verjaardag.

Vandaag is de geboortedag van mijn moeder; ze zou 86 geworden zijn.
Afgelopen zaterdag, 21 oktober, hebben we haar ter ruste gelegd naast mijn vader op de begraafplaats in Hoogersmilde.
Twee weken geleden tekende het zich al af dat ze haar verjaardag niet meer zou halen.
En áls ze het zou halen was er niets meer te vieren….. achteraf zijn we blij dat het niet meer hoefde.

De tekst waarop de afscheidsviering was gebaseerd was: In het huis van mijn Vader zijn vele woningen, Johannes 14 vers 2.
De dominee had een aantal weken geleden nog een tweetal gesprekken gevoerd met mijn moeder, daar was ik ook bij aanwezig.
De predikant vroeg: “Als ik nou over een aantal weken uw overlijden moet afkondigen mevrouw Vrieswijk, mag ik dan zeggen dat u thuisgekomen bent?’
Zonder aarzelen zei mijn moeder volmondig; “Ja.”
Ook de liederen die ze had uitgezocht getuigden van deze geloofsrust: Daar ruist langs de wolken, mijn Jezus ik hou van U en Tel uw zegeningen.
Gelukkig waren er andere monden die deze liederen voor ons zongen; ik kon het niet. De emotie zit voor mij altijd in de muziek.

Tijdens de dankdienst voor haar leven hebben we haar als kinderen en kleinkinderen nog even in de schijnwerpers gezet; we lazen in ons eigen dialect haar levensverhaal voor dat vergezeld ging van bijpassende foto’s.

Mijn broer en ik sloten ons verhaal af met de woorden:
“Wij holt heur in herinnering zoas ze altied was: een hiele lieve en zorgzame moeder en oma!”
Dag mam.
Dag oma.

Reageren

27 februari: Mien va

Op 27 februari 2008 overleed mijn vader plotseling aan een infarct. Hart of hersenen, we weten het niet precies. Hij is 75 jaar geworden.

‘s Morgens om 09.00 uur zat ik nog nota’s uit te typen op kantoor, s middags zaten we met een folder voor onze neus een kist uit te zoeken.

Op dat moment stond mijn wereld even stil. Er zijn natuurlijk dingen die relatief gezien veel erger zijn, maar dat speelt op zo’n moment geen rol. Zijn plotselinge overlijden maakte veel los in zijn omgeving. Voor mijn moeder was het dramatisch. Over haar verwerking van die rouwperiode heb ik een kort verhaal geschreven voor een themadienst van onze kerk. Dat zal ik morgen op mijn blog zetten.

Wat ik vooral miste was mijn praatpaal. 
We konden oeverloos kleppen over de meest uiteenlopende dingen, mijn vader had een brede belangstelling en wist veel.
Hij ligt begraven op het kerkhof in Hoogersmilde. Af en toe ga ik er eens heen. Maar voor mij is hij daar niet. Hij is er in een streekmuseum in Noord Duitsland bij een tentoonstelling van archeologische vondsten van de Nedersaksische cultuur.
Hij is aanwezig in het lied “Junge, komm bald wieder” van Freddy Quinn.
Hij is er als we in zijn caravan een bepaald schroefdopje zoeken en we dat vinden in een zak vol met niet te benoemen rotzooi. Hij gooide namelijk bijna nooit iets weg “Ie wit nooit hoe het nog ies van pas komt”. Hij had per slot van rekening de oorlog nog meegemaakt.
Hij is er als mijn dochters herinneringen aan hun geweldige opa (die nog bij de Indianen had gewoond) ophalen en hij is er als ik met zijn zus in Coevorden de plekjes opzoek waar ze lagen met het schip en waar ze later woonden.

Na verloop van jaren heeft het gemis een plek gekregen. Nu overheerst vooral dankbaarheid voor een rijk leven en een pijnloze dood zonder Alzheimer en zonder een lang ziekbed. Maar dat kon ik op 27 februari 2008 nog niet bedenken.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén