een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: PKN Roden Pagina 1 van 14

27 november: TBONTB 7: Kerk & PKN-Gemeente

Over dit onderwerp gaat het op ‘de Waarde van de dag’ minstens één keer in de week. In de oude lay-out had ‘Kerk en gemeente’  geen eigen tabje in het menu, dat heb ik veranderd omdat het een onderwerp is dat vaak de waarde van mijn dag bepaalt.
Eén van de lezers vertelde ooit op een verjaardag dat hij mijn ‘dinsdagblogs’ het meest op prijs stelde. Destijds was ik me er niet van bewust dat ik op dinsdag speciale blogs schreef, maar het bleek dat ik op dinsdag vaak schrijf over de kerkdienst van die zondag daarvoor.
Maar er zijn ook lezers die zeggen: ‘Je blog lees ik graag, maar dat geneuzel over die kerkdiensten sla ik altijd over.’
Zo kun je er ook naar kijken; wat voor mij de waarde van de dag bepaalt is voor een ander waardeloos.

Een website over de waarde van de dag zonder blogs over ‘Kerk & gemeente’ zou voor mij niet kunnen.
De kerk en alles wat daar bij hoort is helemaal verweven met mijn leven. Kerkdiensten, cantorijrepetities, vrijwilligerswerk, thema-avonden, workshops: mijn dagelijkse leven heeft heel veel linkjes met de kerk. Met de bijdrages over het kerkelijk gebeuren wil ik graag een inkijkje geven hoe het is als je naar de kerk gaat. Mensen hebben daar soms nog heel ouderwetse ideeën bij, maar de kerk is natuurlijk qua ontwikkeling niet stil blijven staan in de jaren ’60.
Soms schrijf ik over wat ik met een zondagse overdenking door de week kan.
Of over een mooi lied dat me iets doet.
Wat ik van lezers die de kerkelijke blogs wel lezen terugkrijg, is dat het zo herkenbaar is.
Of dat men leest over iets dat mij raakte, terwijl het hen zelf niet eens was opgevallen.
Wat ik heb geleerd in de loop van de jaren is dat iedereen in de kerk zit met zijn eigen rugzakje.
Iedereen heeft een verleden, iedereen heeft zorgen, iedereen heeft wel eens diep verdriet.
Iedereen luistert met zijn eigen oren en iedereen haalt weer iets anders uit een zondagse viering.

De cantorij, waar ik sinds 2019 weer deel van uit maakt, is een hele mooie aanvulling op de vieringen.
Je bent ongeveer 4 weken van te voren met liederen voor een viering bezig; je weet dan al wat het onderwerp en je hebt de liedteksten al een aantal keren gezongen.
Als we dan als koor in de viering zingen vallen liederen en teksten samen.
Dat hadden Gerard en ik ook toen we nog als duo zongen: je overlegt samen met de voorganger welke liederen het beste passen bij de lezing en als je dan tijdens zo’n viering tot de conclusie komt dat het helemaal klopt dan gaf dat zo’n viering een diepere waarde.
Als je klikt op ‘Kerk & PKN-gemeente’ onder ‘Alledag’ in het menu zie je mooie afbeeldingen en vier voorbeelden van blogs over ‘Kerk &PKN-gemeente’ uit het archief van deze website.

Meer lezen over het boek 1960 -2020?
Hierbij een link naar de verzamelpagina van deze blogreeks ‘Te boek ….. of niet te boek’. 

 

Reageren

25 november: De komma van Ardaan.

Zat ik afgelopen zondag nog te mokken dat ik het zingen en de cantorij zo miste, gisteravond was er zomaar weer een cantorij-repetitie.
In zeer afgeslankte vorm weliswaar, maar toch: weer even samen zingen.
Op de vraag ‘Wie wil er meezingen in een cantorij-kwartet zodra dat weer mag?’ had ik per kerende post positief gereageerd.
In de komende tijd zal een klein deel van de cantorij 2x aan een viering meewerken: op de 4e adventszondag (20 december) en op 1e kerstdag; als alt mag ik meewerken aan de viering van eerste kerstdag, maar omdat de alt die voor de 4e advent was gevraagd gisteren op de eerste repetitie niet kon mocht ik voor haar invallen. Lucky me!
Van 19.30 tot 20.30 uur repeteerden we met koortje 1: het kwartet mocht al een sextet worden, dus met 2 sopranen, 2 bassen en 1 tenor studeerden we 2 werken van J.S. Bach in.
Die kerkdienst op 20 december staat namelijk helemaal in het teken van Bach en Erwin is die zondag organist: mis het niet zou ik zeggen!

Om 20.45 uur stonden we met 5 nieuwe zangers klaar voor de tweede repetitie: koortje 2. Omdat ik al een uur had gezongen hoefde ik niet mee te doen met inzingen.
Van koster Gerard kreeg ik even een kop heerlijke oploskoffie, waarna we ons stortten op ‘Nu sijt willecome’ en ‘In de nacht gekomen’, een lied op de melodie van de christmascarol ‘In the bleak midwinter’.

Wat was het weer heerlijk om samen te zingen!
En wat een mooie muziek: advent & kerstliederen.
Voor sommigen van ons al heel vertrouwd, maar voor mij waren een aantal stukken toch helemaal nieuw.
Bij één lied was er discussie of we bij de zin ‘Heer, de wereld wacht’ nou een komma moesten zingen (lees: even ademhalen) of niet.
Van Karel mochten we absoluut niet ademhalen; tenminste niet op die plek.
“Maar er staat wel een komma op mijn muziekblad” riep één van de mannen.
“Die is niet van mij.” pareerde onze cantor onmiddellijk “dat is vast een aantekening van een eerdere dirigent.”
Een bas wist van de hoed en de rand: “Die komma is van Ardaan*.”

“Gum maar uit, we zingen geen komma, maar houden even heel kort in.”
We houden even kort in; krijg dat maar eens gelijk met z’n zessen.
Maar we kwamen er prima uit met elkaar: volgende week weer!

Happiness is…… singing in a choir!

Vanmorgen kreeg ik een mail van een bestuurslid van de cantorij.
“Bedankt dat je gisteravond wilde invallen.
Weer zingen was als balsem voor mijn ziel”.
Twee zielen, één gedachte.

* Ardaan Dercksen was de cantor van de Op de Helte-cantorij voor Thysia Betting.

Reageren

22 november: Herinneringen zijn nooit gratis.

In onze maatschappij  is oudejaarsdag op 31 december; het nieuwe jaar begint op 1 januari.
In de christelijke traditie begint het nieuwe kerkelijke jaar op de 1e zondag van Advent. De zondag daarvoor heet de voleindingszondag; dan wordt het kerkelijke jaar afgesloten en herdenken we in onze eredienst de gemeenteleden die ons het afgelopen  jaar ontvallen zijn.  Door de beperkende maatregelen in corona tijd  moest er worden nagedacht over de vormgeving van die kerkdienst die vanmorgen plaatsvond in Op de Helte.

Er waren twee identieke vieringen, eentje om 09.30 uur en een om 11.00 uur.
Dit was om alle nabestaanden van de 43 mensen die overleden waren in de gelegenheid te stellen de dienst bij te wonen.
Er mag nog steeds niet gezongen worden door de gemeente; vanmorgen werd er gezongen door een kwartet onder leiding van Anja Oosterhof.
Erwin Wiersinga was organist en Monique Evertz speelde dwarsfluit.
Wij zagen op onze computer de bijeenkomst om 11.00 uur; het was een mooie, ingetogen viering en er werd prachtig gezongen en gemusiceerd.

Het is onmogelijk om de hele inhoud van de viering in een blog te verwoorden; de kern lag voor mij in deze woorden van Walter Meijles over herinneringen.

Herinneringen komen nooit kaal en ze zijn ook nooit gratis, want ze vragen iets van je. Ze vragen dat je je geeft, dat je je overgeeft aan je herinnering met je lijf en met je geest.
De beelden en de emoties nemen het dan even van je over, nemen jou even over. Dat kan lastig zijn als je op dat moment net in de supermarkt staat of vol gas over de snelweg rijdt, maar kan prachtig zijn als je op dat moment de tijd hebt en de ruimte om even bij die herinnering te blijven.
Het is ook nodig dat we dit doen, want de liefde die er nog is voor degene die je is ontvallen, die dooft niet zomaar uit, die is nog aanwezig.
Als je bij je herinnering bent kan die liefde weer even een plek vinden en weer opvlammen, zodat je jezelf op dat moment weer wat kunt warmen.
Het samen delen van herinneringen, het delen van je gevoel en hierover spreken is een van de meest waardevolle handelingen die we kunnen doen wanneer je iemand mist.

Deze laatste zondag van het kerkelijk jaar is een dienst waar ik altijd bij ben.
Soms als nabestaande in Hoogersmilde, maar meestal op mijn plekje op de altenrij in de Cantorij Roden.
En naast de ontroering om het mooie gedicht van Bea Sportel en de troostende woorden van onze predikant werd ik geraakt door de liederen die zo mooi werden gezongen door het kwartet.
Liederen die wij ook met de cantorij zingen.
En ondanks dat ik de altpartijen zo mee kon zingen, kon ik niet zingen.
Het gemis van de wekelijkse kerkdienst en het saamhorigheidsgevoel van onze gemeente kwam vanmorgen hard bij mij binnen.
In deze vieringen wil je samen zijn.
Samen huilen, samen luisteren, samen zingen, samen koffiedrinken.
Samen met mijn medecantorijleden en medegemeenteleden kijk ik hartstochtelijk uit naar het moment dat dat weer kan.

Wil je de viering terugkijken/luisteren?
Hierbij een link naar kerkomroep: 22 november, Op de Helte,  09.30 u (twee diensten in één tijdvak).
Benieuwd naar gedicht van Bea? Hierbij een link naar een verslag van de viering op onze PKN-website, waarop het hele gedicht is gepubliceerd.

Reageren

1 november: Dankbaar en blij.

“Met grote blijdschap en dankbaarheid aan God…”
Dat was de eerste regel op het geboortekaartje van onze oudste dochter.
In de jaren ’80 nog een vrij gebruikelijke openingszin in christelijke kringen.

Vanmorgen waren we via onze tablet verbonden met de Catharinakerk;  in die viering werd een klein meisje gedoopt.
De moeder vertelde iets over de naam van haar kindje.
Ook vertelde ze over de dag van haar geboorte: zes uur nadat het meisje was geboren was haar broertje (2) in een vijver gevallen en werd opgenomen op de Intensive Care.
Het broertje dartelde in de kerk rond, dus het was gelukkig goed afgelopen, maar de ouders wilden, naast het ten doop houden van hun dochtertje, ook hun dankbaarheid uitspreken voor het wonder dat hun zoontje het ongeluk had overleefd.

De doopplechtigheid kreeg daardoor een extra dimensie; je hoefde niet lijfelijk bij de viering te zijn om die dimensie te voelen.
Na de doop sprak de dominee een zegen uit over het meisje met de woorden:

Ik wens jou twee stevige voeten om door het leven te gaan.
Ik wens jou twee stevige handen om anderen bij te staan
Ik wens jou een mond om te lachen met vrienden, om vrolijk te zijn
maar ook om mensen te troosten bij tegenspoed en bij pijn. 
Ik wens je twee heldere ogen om te zien wat kwaad is en wat  goed, 
want dan zul je altijd weten welke weg je volgen moet.
Ik wens je een liefdevol hart toe, een hart dat de mensen bemint
en bovenal heb je Gods zegen; wordt gelukkig,  lief kind.

Toen zei het jongetje op zijn vaders arm: “Ik ook!
Dat was het meest ontroerende moment van deze doopdienst.
De dominee vertelde dat deze zegen speciaal voor zijn zusje was, maar dat er straks aan het einde van de viering een zegen voor iedereen werd uitgesproken, die ook voor hem bedoeld was.

Natuurlijk: er was ook een overdenking vanmorgen en schriftlezingen en liederen.
Maar deze onvergetelijke doop stond centraal.
Soms heb je geen preek meer nodig.

Reageren

6 oktober: Holy Stitch!

In het Activiteitenseizoen 2020/2021 van onze Protestantse Gemeente organiseren Tineke, Ilse en ik  op de eerste maandag van de maand een handwerkmiddag in Op de Helte.
Dit stond er in de aankondiging:
Holy Stitch!
Oftewel Heilige steek, zo gaat onze nieuwe, maandelijkse bijeenkomst voor creatievelingen op handwerkgebied heten.
Haaksteken, breisteken, borduursteken of wat voor steken je ook maakt: je bent welkom. 

Gistermiddag was de eerste bijeenkomst.
We waren met 12 vrouwen; we zaten in de hal van de kerk verdeeld over drie tafels, zodat we de anderhalve meter ruimschoots in acht konden nemen.
Zo’n eerste keer is altijd wat onwennig. Sommigen kenden elkaar al, maar anderen nog niet, dus we begonnen met een rondje kennismaking.
Mooi om te zien dat tijdens de kennismaking iedereen al druk zat te prikken met een haak-, brei- of borduurwerkje.

Na het voorstelrondje deden we nog een rondje ‘wat-ben-je-aan-het-maken’?
12 vrouwen en 12 totaal verschillende projecten. Er kwam werkelijk van alles voorbij: van gebreide sjaals tot een gehaakte olifant en fijne borduurwerkjes.
Maar er waren ook minder ervaren deelneemsters.
“Ik heb al sinds de Lagere School niet meer gehandwerkt’ vertelde één van de dames.
Oei….. dat is dus al heel lang. Ze was begonnen met het haken van lossen. “Nu heb ik dus al een ketting gehaakt!”

De bedoeling van dit clubje is dat we elkaar inspireren en misschien af en toe wat helpen.
Eén deelneemster haakte een deken met 11 kleuren met lapjes van verschillende afmetingen; ervaren handwerksters hoef je niet uit te leggen dat je dan heeeeeel veel draadjes moet afhechten.
“Weet iemand ook een andere manier om die draadjes weg te werken? Ik heb er toch zo’n hekel aan!” Iemand suggereerde om het door iemand anders te laten doen (er zijn echt mensen die voor anderen lapjes afhechten en aan elkaar zetten!), maar een van de deelneemster wist wel hoe je losse draadjes kon ‘meehaken’. We kunnen alleen in deze coronatijd niet onbekommerd over elkaar heen hangen om steken voor te doen of te laten zien hoe je moet meerderen of minderen.
Maar gelukkig staat tegenwoordig ook (bijna) alles op internet; we kunnen elkaar wel linkjes sturen naar handige filmpjes en instructievideo’s.
Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.

Op de tafels had ik hier en daar wat handwerkboeken neergelegd, dus daar kon ook al wat informatie uit gehaald worden.
Wat voorop staat in deze ‘Holy Stitch’-bijeenkomsten is ontmoeting, eigenlijk net als het koffiedrinken op woensdagmorgen, maar dan met een handwerkje erbij.
Dan heb je sowieso al een gezamenlijk onderwerp en komen andere contacten ook tot stand.
Deze eerste ontmoeting durf ik ‘geslaagd’ te noemen.
Bij het verlaten van de zaal zei iedereen “Tot de volgende keer!”
Dan pakken we de draad weer op en haken aan bij waar we gisteren zijn gebleven en borduren daar op verder.
We breien er in ieder geval nog lang geen eind aan, dat is niet onze insteek, in ons geval in-stitch.

Reageren

28 september: Nous sommes les mains du Christ.

TADAAAAH!
Een nieuwe computer en hij doet het.
Ik zal je niet vermoeien met ‘het gedoe’ dat hoort bij het installeren van een nieuwe computer, we gaan over tot de orde van de dag. De orde van gisteren eigenlijk.

Zondagmorgen stond er een Christusbeeld bij ons in de kerk.  Het was een bijzonder beeld,  want de handen konden er worden afgehaald. Dat deed voorganger Sijbrand van Dijk denken aan het verhaal dat zich afspeelt in een Frans kustplaatsje. In de 2e wereldoorlog was in de plaatselijke kerk een Christusbeeld beschadigd geraakt; de handen waren er af. Bij de restauratie van het gebouw besloot de gemeente het beeld niet te restaureren, maar zette boven het beeld de woorden ‘Nous sommes les mains du Christ’. Vertaling: wij zijn de handen van Christus.

Nou klaar, dacht ik.
Punt gemaakt, preken hoeft niet meer.
Dat was natuurlijk te kort door de bocht, maar het bleek wel de essentie van de hele viering, waarin twee mensen werden bevestigd in hun ambt: Janni Doeven als kerkelijk werker en Frans Caljouw als diaken. Wij zijn de handen van Christus. En de oren en nog veel meer. Paulus schets in één van zijn brieven een mooi beeld: wij vormen samen het lichaam van Christus en ieder draagt op zijn manier zijn steentje bij.

Onze cantorij werkte gistermorgen mee aan deze viering. We mogen niet met het hele koor zingen, er mag een afvaardiging van 10 personen op het podium staan met steeds anderhalve meter ruimte er tussen.  Net als op  de repetitie sta je dan behoorlijk ‘alenig’ te zingen, je hebt maar weinig steun van de andere stemmen; maar omdat je niet in een groep staat ben je ook supergeconcentreerd. Cantor Karel zette de puntjes tijdens het inzingen nog even stevig op de i, zodat we met genoeg zelfvertrouwen stonden te zingen.  Wat heerlijk dat ook dit weer kan,  al is met beperkingen. We houden ons hart vast of we de vieringen mogen blijven organiseren, corona houdt behoorlijk huis….

Na de viering kregen we het nog even over de afwezigheid van beelden in onze Protestantse kerk; naar aanleiding daarvan geef ik nog twee voorbeelden van wat het beeld opriep.

Op mijn plekje op de achterste altenrij stond ik achter de voorganger. Toen hij aan het einde van de preek zijn handen zegenend ophief stond hij als het ware naast Jezus die als beeld ook die houding had. Het was zo’n sterk beeld, het was alsof het gebaar meer zeggingskracht kreeg.

Eenmaal thuis kreeg ik een app van een bevriende kerkganger die thuis naar de viering had gekeken. “Wat prachtig om jou in de dienst de hele tijd aan de rechterhand van de Heer te zien staan. Betere plek was niet mogelijk.”

Zien is beleven.

Reageren

24 augustus: Welke woorden neem je mee naar huis?

Niet in buitenlucht onder de bomen in Roderwolde maar in Op de Helte kwamen we gistermorgen als PKN-gemeente  bij elkaar.  Volgens voorganger Sijbrand  van Dijk had buienradar roet in het eten gegooid, maar volgens mij was het niet buienradar maar de stromende regen waarin wij vanmorgen naar de kerk liepen.

Ergens in de viering gistermorgen stelde dominee Sijbrand van Dijk de vraag in de titel van dit blog: maar naast woorden nam ik eigenlijk van alles mee naar huis.

– een lied,  in casu 286, waarbij het zingen even lastig werd van ontroering door de mooie melodie en de troostende woorden.
Steek een kaars aan tegen al het duister, als een teken in een bange tijd,
dat ons leven niet in wanhoop eindigt, dat de vrede sterker is dan strijd. 
Want het licht is sterker dan het donker, en het daglicht overwint de nacht
zoek je weg niet langer in het duister keer je om en zie Gods nieuwe dag.

– een vraag: “Mis je God in coronatijd?” De vraag werd gesteld bij het onderdeel ‘Om er in te komen’ en de reacties die de vraag opriep waren eerlijk en riepen veel herkenning op.

– een beeld. We brachten de onderlinge verbondenheid inzichtelijk door het gooien van bollen wol naar mensen waar we lijntjes mee hadden door vrijwilligerswerk en gemeentezijn. Het werd een wir-war van draadjes en iedereen was op verschillende manieren met anderen verbonden.
Op de afbeelding zie je de draadjes. (even op klikken voor een vergroting)
Let ook even op de parasol op het podium….

– een melodie: de begeleiding van de gemeentezang werd vanmorgen verzorgd door een deel van Fanfare Oranje (zie foto). Als Oranje speelt zing ik heel vaak niet mee, omdat ik dan de andere melodielijnen beter kan horen. Toen ik wel mee wou zingen bij ‘Abba Vader’ bleek dat mijn altpartij helemaal niet klonk bij de zetting die Oranje speelde.
Later werd duidelijk dat dat kwam omdat dirigent Wilbert Zwier deze zetting zelf  had geschreven en daarmee de oorspronkelijke zetting van dit Opwekkingslied had veranderd.
Maar wat een mooie zetting! Het orkest speelde bij bepaalde regels over de gemeentezang heen. Omdat de viering vanmorgen niet in Roderwolde was, kun je terugluisteren en/of kijken via kerkomroep.

– een woord: in zijn overdenking zei de dominee dat hij er niet aan moest denken dat er vanwege corona op den duur helemaal geen kerkdiensten meer zouden zijn.
We hebben deze kring nodig om onze verbondenheid met God en met elkaar zichtbaar te maken”.

Woorden, liederen, beelden, vragen: wat neem je mee?
Na de kerkdienst sprak ik nog even met een collega-alt (op anderhalve meter); fijn dat we binnenkort weer met de cantorij kunnen zingen.
Dat nam ik ook nog mee: de heimwee naar het zingen in ons koor.
De voorganger drukte ons op het hart om niet te blijven hangen in wat allemaal niet meer kan en/of mag: zoek nieuwe wegen en mogelijkheden en blijf met God en met elkaar verbonden.

Reageren

13 juli: Een uitkijkpunt.

Eindelijk weer eens ooggetuige-blog in de categorie ‘Kerk & gemeente’: gistermorgen gingen Gerard en ik voor het eerst weer ‘ter kerke’.
Op 8 maart hadden we de laatste viering met de gemeente bijgewoond; teruglezend in mijn blogs over die periode stuitte ik op het blog van 13 maart ‘Menens. Zonder krenten’. 
Toen dachten we nog dat het voor twee weken zou zijn……

We mogen weer met honderd mensen bij elkaar komen, maar de kerkenraad heeft besloten om het eerst nog voorzichtig aan te doen.
Eerst maar eens met 30 mensen en ‘kiek’n hoe ’t giet’.
De vieringen waren vanaf 15 maart steeds in de Catharinakerk opgenomen, want alleen daar was een camera om de dienst op te kunnen nemen.

…. aan de knoppen….

Het camera- en beamteam heeft de laatste maanden hard gewerkt en heeft nu ook eenzelfde installatie in Op de Helte geïntstalleerd en die werd vanmorgen voor het eerst uitgeprobeerd.

Het was spannend voor de mensen achter de knoppen en dat zag je aan ze.
Ook de organist vond het spannend: vaste organist Ad van Nes is ziek en had een vervanger gevonden in de persoon van Hein Peter Nauta.
Ook voor de kerkgangers was het anders dan anders. In de kerkzaal stonden een aantal tafels opgesteld met steeds drie stoelen eromheen, zodat je anderhalve meter uit elkaar kon zitten.

Aan het begin van de viering noemde voorganger Sijbrand van Dijk deze kerkdienst een uitkijkpunt. Een plek waar je even uitrust en waar vanaf je om je heen kijkt: waar komen we vandaan? Wat is er de afgelopen maanden allemaal gebeurd? Hoe nu verder?
De bijbellezing vertelde ons het verhaal van de zaaier die uitging en om te zaaien en wat er verder met dat zaad gebeurde. “Het gaat niet zozeer om de plek waar dat zaad terechtkomt” hield de predikant ons voor “het zaad is het belangrijkst. Het goede zaad dat God ruim en met handen vol om zich heen strooit. Daar moeten wij iets mee doen.”
Daarbij moest ik denken aan de uitspraak van majoor Bosshardt die ik vandeweek ergens las. ‘Godsdienst is mensendienst.’ Met andere woorden: zie om, doe recht, spreek bevrijdend.

Alles was vreemd, alles was anders, maar één ding was voor mij hetzelfde gebleven: het zingen. Wat een verademing om weer voluit met elkaar te kunnen zingen!
Je longen weer volzuigen en van harte zingen: wat heb ik dat gemist.
Het eerste lied was ‘De vreugde voert ons naar dit huis’ en als glorialied zongen we ‘U zij de glorie!’
De begeleiding van de gemeentezang was bij organist Hein Peter in goede handen.
Wij zijn in Roden natuurlijk verwend met prima organisten, maar hij kan er ook wat van.
Bach, Vivaldi, maar ook Ennio Morricone, de componist die deze week overleed: wij hoorden vanmorgen ‘Once upon a time in the west’.
Na de viering kreeg hij een welgemeend applaus van de mensen die er nog waren.

Wat fijn dat het weer kon met 30 mensen.
Maar toen ik om me heen keek dacht ik: ‘Er kunnen op deze manier ook zat 100 mensen in’. Wat mij betreft wachten we daar niet mee tot september.
Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Reageren

7 juni: In goed gezelschap.

Als er geen coronavirus was geweest hadden wij vorige week met de Cantorij Roden gezongen in de feestelijke viering van eerste Pinksterdag.
Dan waren Gerard en ik op zondagmorgen vroeg vanuit Wezuperbrug naar Roden gereden en hadden we de viering live meegemaakt, om vervolgens na de koffie weer aan te schuiven aan het ontbijt-koffie/thee-lunchbuffet met ons gezin.
Nu ik niet hoefde te zingen namen we ons voor om die viering te bekijken op YouTube, maar de internetverbinding in Wezuperbrug was dermate slecht dat we niet eens op Buienradar konden kijken, laat staan een kerkdienst konden volgen.
Daarom dus vorige week sinds maanden geen ‘kerkelijk blog’.

Vanmorgen zaten we weer samen voor de televisie voor de viering van vandaag, zondag Tinitatis/Drievuldigheidszondag.
Dominee Walter Meijles begon zijn betoog met de vraag: “Wat is autoriteit?”
Het is niet hetzelfde als macht. En iemand die autoriteit uitstraalt hoeft niet autoritair te zijn. Wat een lastig begrip; volgens de voorganger was een goede Nederlande vertaling van dit woord ‘volgbaarheid’. In mijn hoofd gebeurt er dan van alles: ik zoek voorbeelden, vraag me af wie ik als autoriteit zou willen volgen en wie niet en vervolgens mis ik het volgende deel van de overdenking.

We lazen vanmorgen het laatste hoofdstuk van het evangelie van Mattheus, waarin Jezus zijn leerlingen ontmoet  en zegt: “Mij is alle macht gegeven in de hemel en op aarde. Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen,
Wat vind ik dat een lastig gedeelte.
Het doet mij denken aan de ongebreidelde ‘evangelisatiedrift’ die gepaard ging met het koloniseren van hele werelddelen. Dat was natuurlijk gebaseerd op het verdienen van veel geld, maar werd ondersteund door deze bijbeltekst.
‘We’ waren goed bezig.
De predikant legde vanmorgen het accent anders.
Hij begon met het benoemen van die bovengenoemde misstappen: onder dwang mensen iets laten geloven is niet de weg.
De weg is niet schoolbanken en leerboeken, maar voorleven, laten zien wat het geloof voor jou betekent.

Ik kon mijn gedachten bij dit onderwerp niet goed bij de les houden.
Het ging alle kanten op: hoe doen wij dat dan in ons dagelijks leven?
Wat leerde ik van mijn ouders?
Wat hebben we onze kinderen geleerd?
Is het niet goed om dingen maar gewoon uit je hoofd te leren?
Of juist wel?
Meer vragen dan antwoorden.
Gelukkig stond er in het gelezen gedeelte uit Mattheus ook deze zin: ‘en toen zij hem zagen bewezen ze hem eer, al twijfelden enkelen nog. ‘
De discipelen wisten het dus soms ook niet, ik bevind mij met mijn twijfel in goed gezelschap.

Het zingen blijft een ding.
Geen ding eigenlijk.
Wij zingen met z’n tweeën mee met de teksten die in beeld komen, maar het ‘zindert’ nooit. Als er iets is wat ik het meest mis in deze tijd is dat het samen zingen.
Als pleister op die wonde was er vanmorgen na de overdenking een prachtige bijdrage van Erwin Wiersinga op de piano. Hij speelde ‘Adagio uit Sonate in Cis‘ van Ludwig van Beethhoven; rustgevende muziek om je gedachten even te laten gaan.

Viering ook bekijken/beluisteren? Hierbij een link naar YouTube.

Reageren

24 mei: Als een vuurtoren in het duister.

Wezenzondag.
In 2016 schreef ik al eens een blog met die titel; toen ik het nog eens nalas ervoer ik aan den lijve wat ik destijds had geschreven over gevoelens van heimwee.
Daar ging het vanmorgen in de viering ook over.
Maar dat was niet het hoofdthema; dat was het gebed dat Jezus uitsprak vlak voordat hij werd gevangengenomen om te worden gekruisigd.

Voor mij is het lastig om wat ik vanmorgen heb gehoord in een paar zinnen samen te vatten. Wat bleef hangen?
Hoe je door je houding in verschillende omstandigheden een klein stukje van de glorie van God kunt laten zien.

Als mens kun je in verschillende levensstadia worstelen met moeilijke omstandigheden.
Niet zelfstandig kunnen ademhalen.
Niet zelf kunnen opstaan uit je stoel.
Niet meer volwaardig mee kunnen doen aan gesprekken omdat je herinneringen je ontvallen.
Als je dan toch je menselijke waardigheid weet te behouden, dan kun je ‘glorieus’ boven de omstandigheden uitsteken;  ‘als een vuurtoren in het duister waar de golven overheen spoelen blijf je toch licht uitstralen’.
En als je toch de moed verliest en instort, dan ben je afhankelijk van de ander die jou er doorsleept en jouw waardigheid overeind houdt. Die hulp van de ander, die anders misschien niet eens zo opvalt,  maar in coronatijden is ‘als een vuurtoren in het duister waar de golven overheen spoelen en die toch licht uitstraalt in het duister.’

Je kunt dus zelf een vuurtoren zijn of iemand anders kan voor jou een vuurtoren zijn: daarmee laat je een klein stukje van Gods glorie zien.

Gerard merkte op dat dit verhaal goed aansloot bij het gedicht van Hans Bouma dat deze week in de kerkgroet stond. Het schilderij op de afbeelding ernaast is gemaakt door Greet Westenbrink-Feijen.

Als bomen.

Mensen,
die als bomen naast je staan.
Schouder aan schouder,
lijf aan lijf, ziel aan ziel.
Als bomen zo standvastig,
zo begrijpend, zo opbeurend.
Vrienden, vriendinnen
voor elk seizoen,
vrienden, vriendinnen
in weer en wind.
Bomen van mensen.

Viering beluisteren? Hierbij een rechtstreekse link.

Reageren

Pagina 1 van 14

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén