een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Radio 5 Pagina 1 van 2

30 januari: Podcast.

Vorig jaar om deze tijd schreef ik over mijn ontdekking van Spotify. (Zie Waarom nu pas?>>>) Toen schreef ik:

Scrollend door de app ontdekte ik een heel scala aan mogelijkheden die ik op de computer nog niet eens had gezien, o.a. Podcast.
Soms voel ik me een fossiel in deze maatschappij, want ik weet nog maar sinds kort wat een Podcast is. Dat is dus nu het volgende wat ik ga ontdekken: wat is een leuke Podcast voor mij?

Inmiddels zijn we een jaar verder en ja hoor, ik heb eindelijk de podcast ontdekt; alle goede dingen komen langzaam.
Dat komt door Bert Kranenbarg; hij heeft een middagprogramma op Radio 5 en heeft in het kader van ‘100 jaar radio’ een serie podcastafleveringen gemaakt onder de titel ‘Radioreuzen’>>>.
In de serie heb ik al geluisterd naar een interview met o.a. Frits Spits en Felix Meurders, zeer populaire en invloedrijke discjockeys in de jaren ’70.

Vanmiddag luisterde ik naar aflevering #12: ‘Heel oude radio’.
Zo oud, nog voor mijn tijd.
Fragmenten uit ‘de bonte Dinsdagavondtrein’ en stukjes uit het hoorspel ‘Paul Vlaanderen’, programma’s die eind jaren ’50 al stopten.
Met achtergronden en goede herinneringen.
Wat had ik dit nog graag met mijn ouders willen delen.
Ze vertelden wel eens dat ze vroeger altijd samen naar de radio luisterden.
Bij mijn vader thuis mochten ze niet luisteren naar de bonte dinsdagavondtrein, want dat was van de AVRO, dus niet christelijk. Als de ouders eens niet thuis waren of bij anderen was het ontzettend spannend om toch te luisteren. En over al dat leuks dat je had gehoord dan later je  mond te moeten houden!

Vanmiddag hoorde ik Willem Parel zeggen: “Niet op reagere Lena…. ’t is ma0r waoterverref!”
Daar had mijn vader dat dus vandaan.

Reageren

11 juli: La mama.

Het oudste radio-programma op de Nederlandse  radio, de Arbeidsvitaminen (tegenwoordig op Radio 5),  kan ik twee dagen per week beluisteren: op maandag en donderdag, mijn vrije dagen.
Op mijn werk probeer ik het ook wel eens.
Dan luister ik met oortjes in via internet.
Maar dan ben ik mijn hoofd met andere, soms ingewikkelde dingen bezig en fungeert het als ‘geluidsbehang’. Dan hoor ik het meer op de achtergrond.

Vanmorgen ( donderdag 11 juli)  zat ik na elven met een kop koffie achter mijn computerscherm: blogs schrijven. Heerlijk; even wat tijd helemaal alleen voor mij.
Hans Schiffers had een gesprek met iemand die al meer dan dertig jaar in Frankrijk woont. Die vroeg om “La Mama’ van Charles Aznavour.
Kippenvel krijg ik daar altijd van; wat een prachtig chanson.
Corry Brokken heeft in de jaren ’60 een vertaalde versie gezongen, maar deze van de meester zelf is niet te overtreffen zo mooi. Klik hier >>> voor een YouTube-video van zijn uitvoering.

Vandaag op mijn blog een link naar de website van Radio 5 >>>, waar ‘het verhaal van La Mama’ wordt verteld. Je vindt daar informatie over de verschillende uitvoeringen, o.a. van Corry Brokken. De link naar die van Aznavour zelf werkt helaas niet.
Als bonus hierbij de tekst van het laatste couplet dat me altijd zo ontroert, omdat het levenseinde van een geliefde moeder/oma wordt beschreven.
Daaronder een vertaling in het Nederlands.

Et les femmes se souvenant des chansons tristes des veillées
Elle va mourir, la mamma, tout doucement, les yeux fermés
Chantent comme on berce un enfant après une bonne journée
Pour qu’il sourie en s’endormant
Ave Maria
Y a tant d’amour, de souvenirs autour de toi, toi la mamma
Y a tant de larmes et de sourires a travers toi, toi la mamma
Que jamais, jamais, jamais
Tu nous quitteras…

En de vrouwen herinneren zich de treurige liederen van de avonden van vroeger;
ze gaat sterven, la mamma, zachtjes, met gesloten ogen,
zingen ze zoals je een kind wiegt na een lange, volle dag,
opdat het met een glimlach inslaapt.
Ave Maria
Er is zoveel liefde, er zijn zoveel herinneringen om je heen, om jou la mamma
Zoveel tranen en glimlachen  dankzij jou, la mamma
dat jij ons nooit, nooit, nooit ……
zult verlaten.

Eerdere blogs over de Arbeidsvitaminen:
Arbeidsvitaminen van Jan uit (2017)  >>>
Save the last dance for me (2019) >>>
Kallem aon met leve deurgaon (2018)>>>
Passe-Partout bracht me bij Aunt Dinah (2018) >>>
Week van de jaren ’60 2018 >>>
Erstes Morgenrot (2017) >>>
Daor bluit mien eerappelaand (2014)>>>

Reageren

26 maart: Koelkastklus – ‘Fix und fertig’!

Als ik de koelkast opentrek en ik ruik een onfris luchtje, dan weet ik dat het tijd is voor de ‘de koelkastklus’. Soms is het een halve ui die ik dacht een volgende keer in een gerecht te gebruiken, maar die uitgedroogd in een hoekje van een la ligt. Een andere keer is het een doosje aangebroken kruidenkaas dat er wel heel groen uitziet als je het dekseltje eraf haalt, een mandarijntje met een zachte achterkant, of een pak frisdrank met nog een dun laagje onderin. Dat je niet meer op moet drinken.

Maandagmorgen stond de koelkastklus weer op het programma.
Om 09.00 uur begon ik met uitpakken; op radio 5 vertelde Jeroen van Inkel dat het volgende uur op de radio gevuld zou worden met Duitse muziek omdat die Mannschaft zondagavond had gewonnen van het Nederlands elftal. Luisteraars mochten zelf titels voor de muziek van dat uur aanvragen. Ik had wel twintig titels beschikbaar, maar ik sprak mezelf ernstig toe: koelkastklus. Dus niet appen of mailen of bellen: koelkastklus.

Om 09.55 u was de klus geklaard en had ik uitbundig meegeblèrd met ‘Santa Maria’ van Roland Kaiser, “Skandal im Sperrbezirk’ van de Spider Murphy Gang en “Ein Festival der Liebe’ van Jurgen Marcus, om maar een paar titels te noemen. Er was toch verder niemand thuis.  Gelukkig was er een andere luisteraar die het mooiste Duitse lied aanvroeg: “Lotte’ van Stephan Sulke (zie 13 januari 2018>>>).

Bijzonder wat zo’n uur Duitse muziek met me doet, ik kreeg er werkelijk extra energie van.
De koelkastklus was maar zo klaar.
Ook gelijk de oven maar even schoongemaakt.
Fix und fertig.

In de Arbeidsvitaminen daarna kwam Freddy Quinn voorbij met ‘Junge, komm bald wieder’.
Oh Mann…..Emotionen überwaltigen mich.
Weten waarom? Zie 13 februari 2016 >>>

Reageren

12 februari: Nini Rosso & kinderkoor ‘de Schakeltjes’

Deze week staat op Radio 5 in het teken van de jaren ’60.
Daar krijg ik niet alles van mee, want ik ben ik niet de hele dag in de gelegenheid om te luisteren, maar als ik thuis ben hoor ik ‘jaren ’60’.
in 1960 ben ik geboren, dus deze week hoor ik muziek uit mijn kindertijd, toen ik zelf nog geen invloed had op de zenderkeuze. Mijn ouders luisterden graag naar Duitstalige en Nederlandstalige muziek. Elvis Presley, Beatles, Rolling Stones, Cuby: het ging volledig aan hen voorbij. Anneke Gröhnloo hoorde ik, Ria Valk, Conny Fröboes etc.

Gistermorgen om 3 minuten voor 9 sloot Jeroen van Inkel zijn tweede uur af met het begin van Il Silenzio van Nini Rosso, na twintig seconden begon de reclame voor het nieuws van 09.00 uur. Na het nieuws vertelde Van Inkel dat de studio platgebeld was met reacties over het nummer vlak voor 9 uur. Dat hij daar maar een paar seconden van liet horen!
Hij maakte het helemaal goed door het nummer daarna helemaal te laten horen.

En dan sta ik weer als 8-jarig meisje in de Koepelkerk in Smilde bij de opnames van een LP met Smildiger koren, waar kinderkoor ‘de Schakeltjes’ ook aan meewerkte.
Een witte pullover met een col aan en een geblokt overgooiertje. Er was een trompettist die dat nummer van Rosso speelde en mevrouw Hulzebos, de toenmalige dirigente van het gemengde koor ‘Halleluja’ sprak de Italiaanse tekst. Ik had sowieso al heilig ontzag voor mevrouw Hulzebos, want het was een hele deftige mevrouw met een lange zwarte glitterjurk, keurig gekapt haar en behangen met sieraden. Ze had een enorme uitstraling en ze had de naam erg bazig te zijn. Mijn vader zei altijd dat die vrouw wel 7 broeken aan had; pas later begreep ik wat hij bedoelde.  Maar ik dwaal af.

Met open mond luisterde ik naar mevrouw Hulzebos die de Italiaanse tekst sprak naast de trompet-, koor- en orgelmuziek. Het moest een aantal keren over, want de timing was niet goed.
Vond mevrouw Hulzebos niet leuk. Achteraf realiseer ik me dat wij daar met zo’n 30 meisjes muisstil zaten te zijn in die kerk. Van ons zingen (wij stonden ook met twee liedjes op die LP) herinner ik me niet zo veel, maar die trompet én mevrouw Hulzebos staan in mijn geheugen gegrift.

Ook even weer terug naar de jaren ’60? Hierbij een link naar Il silencio >>> van Nini Rosso.

Reageren

2 oktober: Kallem aon met leve doorgoon.

Maandagmorgen 11.00 uur. De eerste huishoudelijke klussen zijn klaar en ik zit met een kop koffie achter m’n beeldscherm de website van de kerk bij te werken.
Op de luidsprekertjes de Arbeidsvitaminen, Radio 5.
Benny Neyman komt voorbij en ik hoor flarden van zinnen voorbij komen:

‘Doodgewoon met leven doorgaan, laat maar waaien, laat maar gaan”

“Je moet je eigen lasten leren dragen
Dan valt het achteraf misschien wel mee
Wat heeft het nou voor zin te zitten klagen
Kom, waai maar lekker met het leven mee”

De kerkdiensten van a.s. zondag, de linkjes  en de afbeeldingen liet ik even voor wat het was.  Het was niet eens een mooi lied, het was de tekst die me raakte.
Doodgewoon met leven doorgaan.
Zondagmiddag sprak ik op een feestje een familielid dat bij de uitvaart was geweest van één van de jongens die omkwamen bij het dodelijke ongeluk in Assen van twee weken geleden.  Twee jonge levens eiste dat ongeluk en zondagmiddag ving ik door de verhalen even een glimp op van al die andere levens die ook onherstelbaar beschadigd zijn door dit ongeluk.
‘Doodgewoon met leven doorgaan’ is dan een dooddoener.
Alle woorden schieten trouwens in zulke situaties te kort.

Als ik het op mijn eigen leven betrek: ik probeer wel te leven zoals in het liedje wordt bezongen. Proberen niet te teveel te blijven in hangen in wat je in het leven aan nare dingen overkomt en vooral benadrukken wat wel goed gaat. Stilstaan bij geluksmomenten maar daarbij ook de tijd nemen voor het verwerken van verdriet.
‘Doodgewoon met leven doorgaan’ betekent soms ook: even niet zelf zwemmen, maar je met de stroom/tijd mee laten drijven.

Zo zit ik dan te mijmeren bij mijn toetsenbord.
Inmiddels is er weer een ander liedje op de radio.
‘I love you because’ gezongen door Jim Reeves met die prachtige stem van hem.
Mmmmmm.
Mooi.
Waar was ik ook al weer mee bezig?
Wie ging er zondag ook maar weer voor?
Een prinses? Oh ja: zondag is de Zandprinses>>> in Op de Helte!

Toen ik voor dit blog wilde linken naar het lied “Laat maar lekker gaan” van Benny Neyman, ontdekte ik dat het eigenlijk een Maastrichts lied is. ‘Kallem aon met leve doorgoon” ……op internet vond ik alleen maar de Limburgse versie. Veule mooier ok nog es.
Hierbij een link naar een YouTube video met het nummer en een link naar een PDF dat ik heb gemaakt Laot mer lekker goon met de Limburgse tekst van het lied met daarnaast de Nederlandse tekst; een vertaling mag je het niet noemen.

Reageren

18 april: Pour un flirt avec toi…

Het is week van de jaren zeventig op Radio 5. En natuurlijk is het heel stom dat ik thuis zit om te herstellen van de hartoperatie, maar ondertussen hoef ik niets te missen van deze fantastische muziekweek. Gistermorgen stond ik onder de douche en mijn telefoon stond op de Radio 5-app te schetteren vanaf de wastafel. “En dan nu een heel bekend Frans chanson uit de jaren 70: Pour un flirt……”

Lalalalala……. onder de warme douche stond ik mee te zingen en  bedacht: dit is leuk om vanavond met de hele groep te zingen. We hadden namelijk gisteravond de laatste Franse les van dit seizoen; de vorige twee had ik gemist,  maar deze laatste kon ik gelukkig weer van de partij zijn.

Iedereen was er; een unicum dit seizoen! Vakanties, ziekte, er miste nog al eens een leerling.  Met z’n achten hadden we het als vanouds bere-gezellig; we hebben Frans gepraat,  maar niet veel…….wel zongen we met elkaar ‘Pour un flirt avec toi’. De tekst had ik voor iedereen  uitgeprint en ik had m’n gitaar mee: wat weer een sfeertje.
Iedereen had wat lekkers meegenomen voor de afsluiting van dit seizoen.
Du vin, du  fromage et des petites noix.
We prikten een datum in mei voor een gezamenlijk etentje en op 2 oktober is de eerste Franse les van het seizoen 2018/2019.
IJs en weder dienende; in goed Frans “si le temps le permet” (als het weer het toestaat).

Reageren

20 februari: Week van de jaren ’60.

Week van de jaren ’60 op Radio 5. Op maandag en donderdag krijg ik daar het meeste van mee, omdat dat mijn vrije dagen zijn.
Gistermorgen werd ik al wakker met Jeroen van Inkel; hij (1961) is van dezelfde generatie als ik (1960); wij waren kind in die periode. In die tijd hoorde ik de muziek nog niet die ik in deze week hoor: mijn ouders waren meer van de Duitse schlagers.

Gistermorgen was er na 08.00 uur een interview met Willeke Alberti.
Samen met Van Inkel haalde ze herinneringen op aan de jaren ’60 toen ze met haar vader optrad op televisie en met een show door het land trok.
Ze is nu 73, voelt zich erg goed en geniet van het feit dat ze gezond & gelukkig ouder kan worden. “Het enige nadeel van ouder worden is dat er zoveel mensen waar je van houdt om je heen wegvallen”.
Het interview eindigde met de vraag welk liedje zij graag van haarzelf op de radio gedraaid wilde hebben. “Norman” vond zij zelf één van de mooisten.

Bij dit lied schiet gelijk collega Zwanet door mijn hoofd.
In het begin van de jaren ’80 werkten wij samen bij het Parket van de Officier van Justitie. Zij deed de administratie van kantongerecht Emmen, ik van Meppel.
Er stond destijds altijd een radio aan en altijd op Hilversum 3. Toen hoorde je ’s morgens tussen 09.00  en 12.00 uur de Arbeidsvitaminen.
‘Norman’ van Willeke kwam voorbij.
“Vinnik een dom lied” vond Zwanet.
“Norman, hoe…….?  Ja, wat hoe? Hoe drink jij je koffie? Hoe heet jij van achternaam?”
Dus wij zongen in duet: Norman, hoehoehoehoehoe….heet jij van achternaam?
Kantoorhumor. Sweet memories.

Altijd als ik Norman hoor denk ik aan Zwanet; net als ik geboren 1960.
In april 2014 bereikte mij het ontstellende bericht dat Zwanet plotseling was overleden. Een hersenbloeding werd haar fataal.
Zo’n week op de radio haalt van alles naar boven.
En gisteren was het nog maar maandag.

Reageren

7 februari: Franse spreekbeurt.

Spreekbeurt. Vroeger was ik misselijk van de spanning als ik een spreekbeurt had op school. Het spreken in het openbaar was een ramp omdat ik stotterde.  Daar zal ik morgen  iets meer over vertellen, dat past allemaal niet op het blog van vandaag.
Op de Franse les werden we gevraagd om een spreekbeurt voor te bereiden; gisteravond was ik aan de beurt. Van spanning was geen sprake, ik vond het leuk om te doen.
Het was de bedoeling dat je iets vertelde over waar je passie ligt. Die is bij mij verdeeld over veel verschillende terreinen; ik koos voor een combinatie van geschiedenis en muziek.
Franse geschiedenis en Franse muziek in dit geval. Dit was mijn verhaal:

’s Middags om vier uur ben ik meestal thuis; op Radio 5 worden de uren tussen 4 en 6 gevuld door Bert Kranenbarg, Een heerlijk programma om even bij bij te komen, kopje thee, eten voorbereiden en af en toe meezingen met een gouwe ouwe.
Toen Bert Kranenbarg bij Radio 5 kwam, nam hij een rubriekje mee dat hij al had op Radio 2.
Het is een item waarbij hij aandacht vraagt voor een Frans chanson.
Eén van de eerste liedjes die hij liet horen was “Heureux, qui comme Ulysse’ van de zanger Ridan.
Het liedje is gebaseerd op een middeleeuws gedicht van de dichter Joachim du Bellay.

Op internet vond ik een mooie uitleg van de gepensioneerde Franse leraar Aart van Zoest.
Hij vertelt dat het gedicht gaat over heimwee naar je geboorteplaats.
Hij geeft eerst een vertaling in het Nederlands en daarna lees je de Franse versie van het gedicht.

Hij beschrijft in heel mooi, bloemrijk Nederlands wat hij van dat gedicht vindt.
Klik hier voor de uitleg van Aart >>>.

De hedendaagse versie van Ridan is gebaseerd op dit gedicht.
Het is een liedje dat in je hoofd blijft zitten door een fluitje, dat je steeds tussendoor hoort.
Klik hier >>>  om het lied te beluisteren.

De spreekbeurt ging goed; we vertaalden het sonnet van Du Bellay, luisterden naar het lied en probeerden te achterhalen wat de inhoud was van het couplet dat Ridan heeft toegevoegd aan het lied.
Voor de Francofielen onder ons hierbij een link  2018.02.06 tekst Ridan naar een PDF met de tekst van Ridan. Kun je tijdens het luisteren ook lezen wat hij zingt.
500 jaar zit er tussen de tekstschrijver en de muziekschrijver.
Intrigerend…..

Reageren

29 november: Evergreens & sweet memories.

Deze week hebben alle dagen een bijzonder randje.
Een muzikaal randje.
Op Radio 5 wordt deze week namelijk de Evergreen Top 1000 uitgezonden.

Wat is een evergreen? Ik zocht het op.
Een evergreen is een lied dat door de jaren heen zijn populariteit behoudt.
Het Engelse woord evergreen duidt onder andere bomen zoals de naaldboom, pijnboom en de cederboom aan, die het hele jaar door, dus ook in de winter, groen blijven.
Een aantal weken geleden kon je je top 10 insturen met je eigen favoriete Evergreens.
Dat heb ik natuurlijk gedaan, dat doe ik ook altijd voor de Top 2000 van Radio 2.
Van alle lijstjes van luisteraars is één grote lijst gemaakt en de eerste 1000 daarvan hoor je deze week van maandagmorgen 07.00 uur tot vrijdagavond 20.00 uur.

Het geeft mij de hele week een beetje een feestelijk gevoel.
Dinsdagmorgen startte ik de auto en reed ik de straat uit met ‘Paradiso, met je palmenstrand’ van Anneke Gröhnlo.

Ik liep naar m’n werk met ‘Roll over lay down’ van Status Quo.
Tijdens het koken luisterde ik naar Adèle.
Er was een nummer van Elvis dat ik niet kende: “A fool such as I”
Bert Kaempfert kwam voorbij met Afrikaan beat, het muziekje van ‘de Indische Waterlelies’ uit de Efteling.
Werkelijk waar, dan ik zie de lelies opengegaan met die dansende elfjes erop.

Ondertussen leest men reacties van luisteraars voor.
“Wanneer moeten we nou naar de winkel? We komen niet bij de radio weg!”

Er was een meneer van 62 die zo genoot van de diversiteit van de lijst.
“Er komt muziek voorbij waar mijn vader heel erg van hield, maar ook nummers die mijn kleinkinderen kennen. En alles wat daar tussenin zit!”
En daar zit veel tussenin.
Adamo, Beatles, Stones, Rob de Nijs, Corry Brokken, The Cats, Jim Reeves, Queen: alle muziek die de doelgroep “Vijftig-plus” een Evergreen vindt!
Dus veel minder “herrie” dan bij de Top 2000.

Nog twee dagen.
Mis ze niet! Hierbij een link naar de website van Radio 5 >>>.
Voor de liefhebbers: hierbij een link naar een filmpje met het sprookje van de Indische Waterlelies >>> in de Efteling.
Sweet memories.

Reageren

12 oktober: Als ik de baas zou zijn van het journaal

Maandagmorgen zat ik achter m’n toetsenbord het blog van maandag te schrijven.
Radio 5 aan, kopje koffie er bij, ‘me-time’.
Tijdens de arbeidsvitaminen was er een gesprekje met Ilona Hofstra, een coryfee uit vroeger tijden. Het gesprekje ging over programma’s die ze had gemaakt.
Ze liet zich heel kritisch uit over het nieuws zoals dat tegenwoordig tot ons komt.
“Luister nou eens kritisch naar het nieuwsbulletin dat we net hebben gehoord. Het gaat alleen maar over geweld en criminaliteit. Politie in Brabant is bezig met het opsporen van drugs. Dat is toch geen nieuws? Dat doet de politie overal in Nederland. Spijkers in de maiskolven van een boer ergens in Nederland. Ieder uur nieuws over de zoektocht naar het vermiste meisje, nu al een week lang. Al die aandacht voor het negatieve, waarom?
Waarom niet ook aandacht voor positieve dingen? Initiatieven voor meer duurzaamheid bijvoorbeeld, groepen mensen die hun buurt leefbaarder maken, ideeën over hoe je dat kunt doen. Hou eens op met al die aandacht voor wat fout gaat.”

Ze mocht een plaatje uitkiezen voor de Arbeidsvitaminen.
Ze koos “Als ik de baas zou zijn van het Journaal” >>> van Kinderen voor Kinderen.
Nu ik het na jaren weer hoorde viel me op hoe leuk de tekst eigenlijk is.
“Dat moet op mijn website” dacht ik. “Meer aandacht voor het positieve!”

Reageren

Pagina 1 van 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén