een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Rob de Nijs

9 februari: Ga nou maar….

Zondagavond.
We doen een spelletje Kolonisten en ik heb een playlist van Spotify als achtergrondmuziek aan staan.
Als de lijst is afgewerkt gaat Spotify voor mij bedenken wat ik leuk vind; dat klopt lang niet altijd maar af en toe zit er een pareltje tussen, waarbij ik denk: “Hoe is het mogelijk dat ik dit nummer nog nooit heb gehoord!”

We hoorden Rob de Nijs en Robert Long (op zich al een wonderlijke combinatie) en ze zongen ‘Ga nou maar’.
Twee mooie stemmen, een prachtige tekst en onverwachte wendingen in de melodie.

Na het spelletje (ik verloor…) zocht ik het op.
Kippenvel en tranen.
Kijk eens naar een stukje van de tekst

Het is te laat om nog de bakens te verzetten
We zijn te gulzig en te roekeloos geweest
Wat voor het leven was bedoeld
dat hebben wij erdoor gespoeld
zoals champagne op een groot onstuimig feest.

Meer ga ik er niet over zeggen,
Luister en huiver.
Hierbij een link naar een video op YouTube>>>.

Reageren

15 juli: Daniël of Rob. Als ik mag kiezen…..

Zondagmorgen.
De afgelopen week veel aan het hoofd gehad en zondagmiddag een verjaardagsvisite aan de Boskamp, dus we kozen er voor om zondagmorgen niet naar de kerk te gaan.
Uitslapen, rustig ontbijten, koffie, borduurwerkje.
Vroeger draaiden we dan een CD, maar tegenwoordig hebben we een hocker met een geluidsboxje er in.
Een multifunctioneel meubelstuk: het is een rechthoekige poef, waarvan de bovenkant open kan. Daar liggen mijn handwerkspullen in. Verder is het een voetenbankje dat Gerard regelmatig gebruikt én we kunnen hem dus als geluidsversterker gebruiken.
Dan verbind ik mijn telefoon via Bleutooth met de hocker en dan kan ik bijvoorbeeld muziek van Spotify afspelen. Of mijn favoriete muziek die op mijn telefoon staat.

Zondagmorgen zocht ik de CD ‘Gunder’ van Daniël Lohues op.
Het laatste nummer daarop is ‘Het ienige geluud’.
Hij zingt dat hij alleen thuis is, de telefoon en de televisie uit heeft dat ‘een man die zacht een liedtie döt’ het enige geluid is.
Hierbij een link naar een video >>> dat nummer op YouTube.

Als je een lied goed kent, gezongen door een bepaalde artiest, dan is het heel gek om zo’n nummer in een andere uitvoering te horen. Dat overkwam mij toen ik een ‘Het enige geluid’ hoorde van Rob de Nijs
Het staat op zijn CD ‘Eindelijk vrij’ uit 2010.
Hierbij een link naar een video >>> van de uitvoering van De Nijs.

Rob de Nijs bracht het nummer uit in 2010, Daniël Lohues in 2012.
Die van Lohues kon ik al dromen, toen ik het nummer van De Nijs voor het eerst hoorde.
Maar dat was raar! Niet Drents maar Nederlands.
En de tekst was ook een beetje anders, maar de sfeer is hetzelfde.
Dat komt omdat Lohues die CD van De Nijs uit 2010 heeft geproduceerd.

De Nijs zingt het ook best mooi, hoor.
Maar als ik mag kiezen……

Reageren

25 oktober: Foto van vroeger.

Vorige week kwam Rob de Nijs weer eens voorbij op Radio 5 met ‘Foto van vroeger’.
Je kent het vast wel:  ‘Hier heb ik nog een foto van heel lang geleden maar als ik blijf kijken dan wordt het weer heden gemaakt op de ochtend van mijn vijfde verjaardag.. ..

Vandaag ben ik 58 geworden.  In mijn fotoboeken zitten honderden foto’s van vroeger. De essentie van het lied van De Nijs is voor mij de zin: “Alleen zijn of eenzaam, hoe kon ik dat kennen,  ik hoefde alleen maar naar huis toe te rennen,  met een gat in mijn kop en een broek vol met scheuren, mijn  moeder was thuis,  dus wat kon me gebeuren!

Waar moet ik nou op drukken?

De veilige basis thuis.
Een beschermde jeugd.
Niet alleen maar rozegeur en maneschijn, maar ouders die van je houden, een daarbij horende familie die je regelmatig ziet en een vertrouwde buurt waarin iedereen elkaar kent en waar men een beetje op elkaar let.
“Is dat niet dat kleintie van Vreeswiek? Wat döt die daor nou bij die bouwputte…”
Dat kleintie was ik, als drie-jarige in een nieuwe nieuwbouw woonomgeving op avontuur en verdwaald in een huis in aanbouw.
Een oplettende buurtbewoner vond me en bracht me weer thuis.
Bij ‘foto van vroeger’ moet ik altijd aan bovenstaand kleuteravontuur denken. Hoe waardevol mijn beschermde jeugd in Hoogersmilde was besefte ik pas veel later.

‘Foto van vroeger’ is een hertaling van Joost Nuisl van het lied ‘Damals  wollt’ich erwachsen  sein’ van Udo Jürgens. Toen wilde ik volwassen zijn; als kind kan het je immers niet snel genoeg gaan: later als ik groot ben!
In de tekst van Jürgens staat een prachtige zin: ‘Von den Träumen sind mir nur die Schranken geblieben’; van die dromen zijn alleen de kasten overgebleven…..

Maar die kast, de omlijsting van die dromen, is er nog wel.
Wat een mooie beeldspraak.
58 jaar.
Al lang groot.
Oud? Welnee! Ik ben blij dat ik het ben geworden!

Voor de liefhebbers hierbij een link naar Foto van vroeger >>> en één naar Damals wollt’ich erwachsen sein >>>.
Benieuwd naar de teksten? Hierbij een link Foto van vroeger naar een PDF met de Duitse en de Nederlandse tekst naast elkaar.

Reageren

16 oktober: Zo zal het zijn.

Vorig jaar overleed mijn moeder op deze dag. Maandag 16 oktober om 18.45 uur overleed ze na een ziekbed van twee maanden. (Een waardig einde dankzij de wichter >>>).
Na een jaar kijk ik tevreden op die periode terug. Het was heel druk en hectisch, maar het was een goed afscheid; een voltooid leven. Anders dan bij mijn vader, rustiger.

Twee weken na haar overlijden ging ik na een korte vakantie weer naar mijn werk.
De eerste ochtend dat ik weer in mijn auto zat hoorde ik op de radio het lied ‘Zo zal het zijn’ van Rob de Nijs. Ik kende het niet en ik zat verbijsterd te luisteren.  Het ging over het overlijden van mijn moeder. De tranen stroomden over mijn wangen en het duurde even voordat ik op mijn werk verscheen; het lied kwam wel even binnen ’s morgens om twintig over zeven. Muziek kan me soms zo raken en toen was ik even helemaal van de kaart.

Toeval bestaat niet.
Dat lied is op dat moment voor mij gedraaid.

Hierbij een link naar het lied Zo zal het zijn >>>

Doof nu het licht en sluit je ogen
En vergeet de strijd
Jouw leven hier is omgevlogen
Maar jouw liefde blijft

Maar waar jij gaat
Zijn zon en maan gelijk
De kleinste bloem
Is daar als de hoogste eik
En alle koningen en kinderen
Zijn daar gelijk

Laat nu die laatste droom maar komen
En wees niet meer bang
Jouw nacht van vrede is gekomen
Na een leven lang

En waar jij gaat daar is geen haat of pijn
Het heetste vuur
Wordt dat als van een kaars zo klein
Zoals de zon schijnt na de regen
Zo zal het zijn

En waar jij gaat daar is geen haat of pijn
Het heetste vuur
Wordt dat als van een kaars zo klein
Zoals de zon schijnt na de regen
Zo zal het zijn

Zoals de zon schijnt na de regen
Zo zal het zijn

En waar jij gaat daar zullen vriend en vijand
Samen gaan
Wat stof is zal tot stof vergaan
En elke storm komt weer tot rust daar
Zo zal het gaan

En waar jij gaat laat ik mijn hart en ziel
Met jou meegaan
Jouw taak op aarde is voldaan
Zoals je was in alle liefde

Mmmmmmmmmmmmmm

Zo zal je gaan
Zo zal je gaan
Zo zal je gaan

Reageren

14 januari: Wat heeft de angst met ons gedaan?

Gerard en ik kijken graag naar ‘de slimste mens’.
Gisteravond keken we naar de aflevering van dinsdag via ‘Uitzending gemist’.
de slimste mensMaarten van Rossem zit daarbij als enig en onafhankelijk jurylid. Hij zegt soms hele nare dingen (over Drenthe bijvoorbeeld), maar soms ben ik het ook roerend met hem eens.
Gisteravond ging het over een uitspraak van president Roosevelt tijdens zijn inauguratie-rede in maart 1934: “The only fear we have to fear is fear itself.” (De enige angst waar we bang voor moeten zijn is de angst zelf.)
Van Rossem zei hier over: “Deze uitspraak is zeer passend bij de angstmachine die we in deze tijd hebben  aangezet.”

Vandaag kwam het lied “Alles wat ademt”  van Rob de Nijs op de radio.
In 1985 had De Nijs een hit met dit lied, ik had het al een tijd niet gehoord.
Tot vandaag dus.
Mij trof de zin: bang voor elkaar, dreigen ze met de hel, wat heeft de angst met ons gedaan, laat alles wat ademt in vrede bestaan.
Dertig jaar geleden. En nog steeds actueel. Ik moest gelijk weer aan de ‘angstmachine’ van Van Rossem denken.

Hierbij een link >>> naar een YouTube versie van het lied.
Bij dit filmpje wordt de tekst afgebeeld naast mooie foto’s van bloemen, dieren, kerken, kaarsen en mensen. Het rare is dat die beelden mij meer raken dan de beelden van oorlog, terrorisme en haatzaaierij die we bijna dagelijks zien in het journaal.

Reageren

9 oktober: Smartlappen, heerlijk

Muziek, ik schreef het al op 5 oktober, is een belangrijk onderdeel van mijn leven.

De muziek waar ik graag naar luister varieert behoorlijk. Er is één muziekstijl die mensen niet van mij verwachten, maar waar ik dan toch maar gewoon voor uitkom: ouderwetse smartlappen. “Droomland” van Willy Albert en Johnny Jordaan, “De winter was lang” van Willeke Alberti, “Blauwe korenbloemen” van de Zusjes de Roo, ze staan allemaal op mijn MP-3 speler. Vanmiddag moest ik de wc’s en de badkamer soppen, een klus waar ik een grondige hekel aan heb. Zo’n klus wordt een stuk leuker met mooie muziek op de oortjes en vanmiddag koos ik voor de smartlappen. Luidkeels zing ik alles mee. Voorwaarde is dan wel dat er niemand thuis is, want het is niet echt om aan te horen. Ik knap er altijd ontzettend van op! Na een uur gebroken harten, liefdesverdriet en smartelijke verhalen heb ik het sanitair weer schoon, heb ik aardig wat calorieën verbrand en ben ik mentaal even weer in de jaren ’60 geweest.

Voor de liefhebbers hierbij twee links naar twee toppers uit die tijd.
De eerste is “Stil verdriet” van Rob de Nijs >>>  en de tweede is “Lass mein Herz nicht weinen” van Imca Marina >>>>.

Voor de broodnodige smartelijke uithalen!

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén