een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Roisin McAuley

8 augustus: Mijn Ierse dochter – Roisin McAuley

In april schreef ik een blog over een boek van Roisin McAuley ‘Het huis in de vallei’ >>>.
Mooi boek, vond ik; op de achterflap van dat boek las ik dat de schrijfster internationaal ws doorgebroken met het boek ‘Singing Bird’ in Nederland uitgebracht onder de titel ‘Mijn Ierse dochter’. Toen ik twee weken later bij Het Goed op zoek was naar een leuk glas, zag ik dat boek rechtop in een boekenstelling staan.
€ 1.99.
Voor mij.
Inmiddels heb ik het uit.

De hoofdpersoon is Lena Molley.
Het boek begint met een telefoontje.
Het is de non uit Ierland die 27 jaar geleden de adoptie regelde van Mary, de enige dochter van Lena en Jack.
De non belt omdat ze naar eigen zeggen op haar oude dag nog wat losse eindjes aan elkaar wil knopen.
Maar bij Lena is de onrust gezaaid.

Hoezo losse eindjes?
Is er soms een enge ziekte bij de echte ouders van Mary geconstateerd?
Waarom wil die vrouw dat nu ineens weten?
Wil iemand iets van Mary?
Heeft het te maken met een erfenis of zo?
Lena wordt zo nieuwsgierig dat ze afreist naar Ierland en op zoek gaat naar de biologische ouders van Mary.

Je wordt als lezer meegenomen op een zoektocht vol ontdekkingen, teleurstellingen en verdrietige ervaringen. Ondertussen kom je meer te weten over Mary, die inmiddels een succesvol zangeres is en over Jack, de man van Lena. Ook zijn er mooie beschrijvingen van het Ierse landschap en de bijbehorende bevolking.
Maar toen ik aan het einde van het boek was las ik daar wat vluchtig overheen, want ik was veel te nieuwsgierig hoe het verhaal afliep!
Toen ik het uit had heb ik de laatste hoofdstukken nog een keer gelezen; je bent als lezer net zo verrast als Lena.
Meer verklap ik niet: dit was een boek zoals ik ze graag lees.
Ben je ook nieuwsgierig geworden?
Op naar Daan Nijman.
Of de bibliotheek.
Of even wachten: rond kerst en oud en nieuw is er weer een Roder Boekenmarkt >>>.
Woon je in de buurt? Kom dan maar langs, mag je het van me lenen.

Reageren

25 april: ‘Het huis in de vallei’ van Roisin McAuley

In mijn boekenkast lag een boek waarvan ik niet meer weet waar het vandaan komt.  Gekocht bij Het Goed ? Op de Roderboekenmarkt? Geleend van iemand? Ben jij die iemand? Geef me dan even een seintje.
Het heet  ‘Het huis in de vallei’ en het is geschreven door Roisin Mc Auley.
Op de achterflap staat:
Vier mensen.
Drie geheimen.
Twee liefdesverhalen.
Eén huis.

Als je op internet naar de schrijfster zoekt, dan wordt ze vergeleken met Maeve Binchy; die kenmerkende stijl van verschillende verhaallijnen die soms bij elkaar komen vind je inderdaad terug in dit boek.
We maken kennis met twee vrouwen: Diana,  een vrouw van 62 die met haar broer Henry in een oud Engels landhuis woont en met Louise,  een vrouw van 40 die succesvol is in de filmindustrie. In de hoofdstukken wordt het verhaal verteld vanuit de twee hoofdpersonen: Diana maakt zich zorgen om de staat waarin hun huis zich bevindt (er is geen geld voor het repareren van het dak)  en Louise is op zoek naar een oud Engels landhuis om het te gebruiken als decor voor een nieuwe film.  De verhaallijnen raken elkaar en ook de verhalen van de mensen in de omgeving van beide dames vermengen zich.

Het was een aangenaam boek.  Eind goed, al goed.  Wat ik bijzonder vond waren de dingen die ik las over de strijd in Noord Ierland tussen de protestanten en katholieken en de rol van de Engelsen daarin. De mooie sfeertekening van de voorbereidingen voor de kerst in Engeland.  Het schier onoverbrugbare verschil tussen de oude Engelse adel en de andere sociale klassen.

Minder goed vond ik de vele ‘bijrollen’, hun namen en verhalen, waardoor ik soms dacht “Wie is dit nou weer.. .! ” Ook vond ik het jammer dat er niet meer werd prijsgegeven over het huis. De personen hadden geheimen,  maar het huis niet.  Geen eeuwenoude spookverhalen,  geen griezelige kamers en geen ‘lijken in de kast’; maar dat is geen tekortkoming maar meer een gemis dat ik heb gevoeld omdat dat nu eenmaal verhalen zijn waar ik van smul.

Maar ook zonder deze specifieke enge verhalen heb ik erg genoten van dit verhaal.
Voor mij blijft dit voor altijd verbonden met onze gezinsvakantie in Lanzarote, ons eigen romantische verhaal na 36 jaar.
In het vliegtuig op de heenweg,  aan de rand van het zwembad en op onze eigen kamer.
De laatste 50 pagina’s las ik op het vliegveld van Arrecife.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén