een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Sleen

2 augustus: Regenbuien en een veelzijdige bakker.

Woensdag ging ik een dagje naar tante Trijn in Klazienaveen.
Nu het rumoer rondom het overlijden van oom Wim* wat verstomd is, namen we een hele dag de tijd om uitgebreid bij te praten.
’s Middags zouden we eigenlijk een bezoek brengen aan het Rensenpark in Emmen (waar vroeger de dierentuin was) maar het weer was niet betrouwbaar.
We besloten ‘een rondje om Emmen heen’ te rijden.

We begonnen in Emmer Compascuum waar ik vroeger als kind veel gelogeerd heb.
Daarna pikten we een ‘terrasje met thee’  in Weerdinge. We begonnen onder een parasol en eindigden binnen want het begon te stortregenen.
Daarna reden we naar Westenes (bij Emmen), Noord Sleen en Sleen.
Daar regende het nog steeds, dus ook het ijsje dat we onszelf beloofd hadden aten we binnen op.

We zaten bij bakker Herman Schepers midden in Sleen.
Die verkoopt brood, koekjes en chocola, maar ook koffie, thee en ijs.
In de winkel ontdekte ik een ‘seizoenstafel’ met een camping die helemaal gehaakt was.
Daar moet ik als fervent handwerkster natuurlijk alles van weten dus ik vroeg de mevrouw achter de toonbank of zij die zelf gehaakt had. Ja man. Ze was een liefhebber van haken en had deze camping gemaakt volgens patronen uit het boekje ‘Haak je eigen camping’ van Kate Bruning >>>
Maar dat was nog niet alles.
Op de toonbank stonden cadeau-potjes met chocola of snoepjes er in met een omgehaakt dekseltje.
Een kikkertje, een kaboutertje, een zeehondje, een Gompie: wat een ontzettend mooi idee!. Leuk om te geven en leuk om te krijgen.
Ook eens naar deze ‘veelzijdige bakker’?
Hierbij een link naar hun website  >>>

Een rondje Emmen.
Wat verrassend was het; wat heeft Drenthe dan veel te bieden!
Onze tocht vervolgden we via Erm naar Nieuw Amsterdam en Veenoord om tenslotte uit te komen bij Van der Valk Emmen.
Waar we ons rondje Emmen besloten met een heerlijke maaltijd, met als voorgerecht een mosterdsoepje.
Met daarin, toepasselijk bij het rondje Emmen, Drentse dreuge worst.

* zie 26 juni: Die arm om mijn schouder mis ik nog het meest >>>

Reageren

27 juni: Op de Brink in Sleen

Gisteren zat ik in de oude Hervormde kerk op de Brink in Sleen. Ik woonde de begrafenisdienst bij van de man van mijn nicht, hij overleed op 62-jarige leeftijd na een kort ziekbed. Naast mij zat aan de ene kant mijn moeder, met daarnaast haar jongste zus en haar man en aan de andere kant zat mijn moeders jongste broer met zijn vrouw. De hele familie op de achterste rij.

Vroeger had deze familie minstens vier rijen in beslag genomen. Mijn moeder komt uit een gezin van 10 kinderen, allemaal getrouwd en voorzien van een hele stoet neven en nichten. Als er iemand trouwde had je de zaal al voor de helft vol met de familie Boelen. Maar zoals dat vaak gaat met grote families: de ooms en tantes overlijden, familiedagen worden niet meer trouw bezocht, men ziet elkaar niet meer regelmatig en voor je het weet zie je elkaar alleen nog met begrafenissen. Zoals gistermiddag.
Intens verdriet bij mijn nicht en haar familie, maar omdat we elkaar al drie jaar niet hebben gesproken is het delen van dat verdriet minder vanzelfsprekend. Lopend in de rouwstoet over het oude kerkhof (prachtig, parkachtig mooi!) kwamen we langs het graf van mijn tante, de oudste zus van mijn moeder. Mij overviel een melancholisch gevoel van ‘voorbij’. Herinneringen aan zondagmiddagen bij oom en tante op camping ‘het land van Bartje’. Waar soms dan ook andere ooms en tantes kwamen, spelen met neven en nichtjes, samen zingen met mijn nichtje. De eerste paprika chips van Golden Wonder. Met een glas ‘spoetnik’.

Zo is het leven. Je kunt niet alles bijhouden. We hebben er destijds erg van genoten maar nu heeft onze eigen familie en gezin de prioriteit en dat geldt voor een ieder van ons.

Meneer Kaktus zou zeggen: “En spelende vrouw wat heb je nu geleerd?” Investeer in de kring van mensen die het dichtst om je heen staan. Dat hebben mijn ouders ook altijd gedaan. Dat levert een schat aan goede herinneringen en warme familiebanden op. De kring van broers en zussen van de familie Waninge/Vrieswijk en de vriendenclub hebben de plaats ingenomen van de familie Boelen. Onze eigen ‘inner circle’. Hoe belangrijk die investering is blijkt nu de ziekte van Kahler bij Gerard is geconstateerd. Van levensbelang.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén