een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: stadswandeling

8 oktober: Gids? Of geen gids?

Twee vriendinnen die ik ken van de Catharinacantorij waren ooit eens op vakantie in de Noord Duitse stad Lübeck en vonden het een prachtige oude stad. “Daar moeten jullie ook eens heen!”, dus die stad stond al een paar jaar op mijn wensenlijstje.  Op de terugweg van Rügen ging mijn wens in vervulling; we overnachtten in een hotel in het centrum van Lübeck en vrijdag 9 augustus trokken we de hele dag uit voor de oude Hanzestad.

Gerard en ik verschillen nogal van mening over hoe je zo’n stad verkent. Het liefst zou ik met een stadsgids op pad gaan en alle kerken en oude gebouwen bezoeken; Gerard vindt een gids dodelijk vermoeiend, wil ook graag  een beetje boemelen en ruimschoots de tijd hebben voor een terrasje. Na 36 jaar huwelijk hebben we een manier gevonden waarop we allebei genieten van een oude stad. Bij de tourist-info halen we een folder met een beschrijving van een stadswandeling. Op ons eigen tempo wandelen we door de stad,  waarbij we bij het ene ding langer stilstaan dan het andere. Op foto hiernaast de Burgtor, een stadspoort uit 1444. Minder bekend dan de Holstentor, maar minstens zo mooi.

Aan de straatkant: een deur.

Achter de deur: een ‘bewoonde gang’.

Onze vriendinnen hadden niets te veel gezegd: wat een mooie stad! Er waren zoveel oude interessante gebouwen, dat ze niet allemaal in de stadswandeling waren opgenomen.  We zagen een middeleeuws ziekenhuis,  twee oude stadspoorten,  een haven met historische schepen,  een authentiek raadhuis, een watermolen en meerdere verstilde hofjes, die in Duitsland ‘gang’ heten. Op de foto’s hiernaast zie je de deur/straatkant en de binnenkant van zo’n hofje.

Halverwege de middag trakteerden we onszelf op een rondvaart om de stad heen, omgeven door Italianen,  Polen en Denen die geen Duits verstonden en onbekommerd door de boot- mevrouw heen tetterden. Gelukkig stond haar microfoon hard genoeg,  dus het meeste kon ik volgen.
Het mooiste moment vond ik ‘de blik op Lübeck’.
Onze gids: “Nu gaan we even dwars op het water liggen met de boot.
Dan zie je wat de Hanze- schippers zagen als ze in de dertiende en veertiende eeuw Lübeck binnenvoeren.”

Op zo’n moment zie en voel ik de geschiedenis.
Oh mann.
Fabelhaft.

Reageren

12 maart: Stadswandeling bij Code Oranje.

Een vergadering van Gerards werk op maandagmorgen om 09.00 uur.  Op zich niks bijzonders, maar de locatie was Etten Leur.  “Dat ga ik ’s morgens zo vroeg niet doen, alle kans op dikke files, ik neem wel een hotel op zondagavond” zei hij begin dit jaar. “Als dat weer eens voorkomt kunnen we er met z’n tweeën wel een weekendje Breda van maken!”

Het kwam weer voor; zaterdag middag checkten we in bij het Amrath hotel en ’s middags om 15.00 u liepen we te genieten van de sfeer in de oude binnenstad van Breda. We hadden ons drie doelen gesteld : Gerard wou graag een nieuwe  riem,  ik wilde naar een wolwinkel en we zouden naar de VVV voor een beschrijving van een stadswandeling die we dan zondag zouden kunnen doen.  Bij een typische ‘handwerkmevrouw’ met een heerlijke Brabantse tongval kocht ik zes bolletjes wol in de opruiming (“Nee àecht,  het is gjewoon te gjeef,  maar het moet wàegj,  háe?”) en Gerard vond een mooie riem bij een hippe mannenmodezaak. Helaas was de VVV gesloten; maar de kroegen gelukkig niet, dus wij namen rond 17.00 u een lekkere borrel.  Met bitterballen. Het voelde als vakantie.

Zondagmorgen vonden we tot onze grote verrassing een uitdraai van de stadswandeling ‘de Historische kilometer van Breda’ in de foldermolen van het hotel. De Van Rossems hadden ons al nieuwsgierig gemaakt naar de stad en het was inderdaad zeer de moeite waard.  “Waai niet wàegj, hàe!” riep de baliemedewerkster; wegens harde wind was voor zondagmiddag code oranje afgegeven, maar dat weerhield ons niet van de stadswandeling.

Breda is eeen mooie oude stad.  Een authentieke begijnhof met kruidentuin,  een kasteel waar nu de KMA in zit,  oude gebouwen en een historische haven waar nog twee verdedigingstorens te zien zijn, met daartussenin  het gat van Breda.  Maar het allermooist  was het interieur van de grote kerk. We kochten een audio-tour en liepen een half uur met alle mogelijke achtergrondinformatie op de oortjes met open mond door de kerk. Praalgraven van oude Oranjes,  sporen van de beeldenstorm,  oude muurschilderingen: wat was er veel te zien. Zo’n audio-tour is gewoon een heerlijke manier om  een museum te bezoeken.
Benieuwd naar wat we gezien hebben? Hierbij een link naar de website >>>, waar je een filmpje kun zien met een kleine impressie van de kerk.

Van Code oranje hebben we weinig last gehad.  Toen het even begon te plenzen konden we op de Grote Markt (waar de terrasstoelen en parasols bijna wegwaaiden) terecht in een horecagelegenheid waar men warme chocolademelk met slagroom serveerde.

Als ‘Etten Leur om 09.00 u’ weer voorkomt is het misschien wel mooi weer.
Pakken we dan een terrasje of een ijsje.

Reageren

5 maart: Gouda; meer dan kaas, stroopwafels & kaarsen.

De jongste zus van mijn moeder, tante Lammie, woont onder de rook van Rotterdam. Toen mijn moeder was overleden had ik afgesproken dat we haar en haar man zouden komen opzoeken. Gerard en ik bedachten dat we daar dan een  mini-weekendje-uit van konden maken. We kozen voor de stad Gouda; zaterdag aan het einde van de ochtend checkten we in in logement de Keizerskroon in de oude binnenstad van Gouda.
Wij sliepen achter de bovenste twee ramen.

Het had gesneeuwd en het was die nacht nog min 8 geweest; dat resulteerde in oud-Hollandse taferelen en schilderachtige stadsgezichten! Schaatsende mensen op de grachten, sneeuw in de middeleeuwse straten en verstilde antieke boten in de oude haven.

Bij de VVV kochten we een stadswandeling op papier. Een foldertje met een stadsplattegrond, een uitgestippelde wandeling met 30 high-lights en bij ieder punt een kort verhaaltje geschreven door één van de stadsgidsen. Het was een verrassende en heel afwisselende wandeling. Oude gebouwen (Waag, stadhuis), een oud ziekenhuis met een Lazarus-poortje en een historisch zeer belangrijke sluis.
Maar ook grachten met originele visbanken, bruggen, kerken, een stadspaleis, molens, verstilde hofjes, een haven (zie foto’s onderaan dit blog) maar bovenal: prachtige verhalen.
Wat een leuk idee om de enthousiaste stadsgidsen allemaal hun favoriete stukje van de stad te laten beschrijven. Want verhalen maken geschiedenis interessant.

Tijdens de wandeling staken we af en toe even op voor een pit-stop. Het was namelijk best koud; het gaf ons de gelegenheid even op te warmen. Gedurende de hele wandeling stonden we regelmatig bij de grachten: wat bijzonder om schaatsende Gouwenaren op de grachten te zien. Wat genoten de mensen van deze buitenkans; weekend, goed ijs en mooi weer.

Natuurlijk kochten we ook kaas op de markt bij een kaasboer. Dat moet gewoon als je in Gouda bent. Verder maakten we een praatje met een inwoner van Gouda die in het steegje ‘de Looierspoort’ woonde. Hij waste de ramen. Ik vroeg hem of er `s zomers grote

Museumhaven van Gouda

groepen mensen voor zijn huis langs liepen. “Zomer én winter. Altijd. Die folder wordt het hele jaar door verkocht hoor.” Maar hij had er geen last van, het gaf volgens hem ook een hoop vertier.

Het logement waar we logeerden was een mooie combi van een hotel en een bed&breakfast. Een oud pandje met drie kamers. Het voldeed helemaal aan onze verwachtingen. We kregen zelf een sleutel en konden vervolgens gaan en staan waar we wilden.

Willem Vroesenshuis hofje

Zondagmorgen werden we wakker met de geur van gebakken eieren en verse koffie. Even later zaten we in een gezellige keuken aan het goed verzorgd ontbijt samen met twee Japanners uit Yokohama. Ze deden Nederland in vijf dagen: Den Haag, Gouda, Utrecht en Amsterdam. Ze waren helemaal onder de indruk van het ijs in de grachten. Hij had die dag ervoor de gracht over willen steken, maar wilde dat doen op een plek die niet veilig was.
Dat werd hem door de omstanders goed duidelijk gemaakt; maar even verderop kon het wel. Hij vond het wat: hij als Japanner op een gracht in een Nederlandse stad, net als op de plaatjes!

Doe eens net als wij en de ontbijtende Japanners een weekendje Gouda.
Weinig kans dat je op de grachten kunt schaatsen maar ook zonder ijs is deze oude stad zeer de moeite waard!
Op de site Welkom in Gouda kun je alvast een voorproefje nemen.

Reageren

20 augustus: Ogen en tijd te kort in Deventer.

Mijn vakantie loopt ten einde. Nog één activiteit stond er deze week op mijn programma: met mijn schoonzus een dag naar Deventer. Gistermorgen reed ik om 09.00 uur hun erf op. Met deze schoonzus deel ik de liefde voor oude steden. In Deventer kom je wat dat betreft in een soort luilekkerland. Waar je ook kijkt: mooi, oud, pittoresk.
Maar eerst koffie. Schoonzus wist een tearoom: Lentelink.
Daar kies je eerst een gebakje uit een vitrine, dan ga je zitten en bestel je koffie. Dat klinkt eenvoudiger dan het is; wij hebben wel even dubbend en likkebaardend  bij die vitrine gestaan…..

kijkdoosWe wandelden door de stad en zagen mooie doorkijkjes in middeleeuwse straatjes, hele grote oude kerken, wij vergaapten ons aan een nostalgische kijkdooswoning (daar kon je net als in een kijkdoos helemaal doorheen kijken!) en vonden  een stuk oude kademuur aan de oevers van de IJssel. Bij een deel van de oude stadsmuur werd een bruidspaar gefotografeerd. ‘Royalty-watchers’ als wij zijn bleven we even staan kijken. “Wat nog jong en mooi!” “Wat nog slank!” verzuchtten we tegen elkaar.
Om half twee hadden we een date met stadsgids Chris, daarvóór wilden we nog ergens een broodje eten. Op weg daar naar toe zagen we twee schattige bruidsmeisjes met een zenuwachtig drentelende moeder in de buurt van het stadhuis en dames op Maxima-naaldhakken (die daar niet zo goed op konden lopen als onze koningin), wachtend op het bruidspaar dat wij al hadden gezien. Wij gaven onze ogen goed de kost.

Het broodje was heerlijk, maar kostte iets meer tijd dan vooraf berekend. ‘Op haoren en snaoren’ sloten wij ons aan bij een groep stadswandelaars. Chris heeft ons in dik anderhalf uur heel veel verteld over de Hanzestad Deventer. Hij had nog wel drie uur vol kunnen praten: wat een enthousiaste man en wat wist hij veel!
Aan het eind van de wandeling, bij de Mariakerk in het centrum van de stad, wees Chris

Stovenzettershuisjes langs de zijbeuk van de Mariakerk

Stovenzettershuisjes langs de zijbeuk van de Mariakerk

ons op de ‘stovenzettershuisjes’ die tegen de kerk aangebouwd waren. Weten wat voor huisjes dat zijn? Zie >>>  Naast de Mariakerk parkeerden mooi aangeklede mensen met een corsage op hun auto op het kerkplein, goochelend met kleingeld voor een parkeerkaartje en cadeautjes onder de arm. Het bruidspaar liep als een rode draad door onze dag heen. Met een wandeling door het nieuwe stadhuis vol vingerafdrukken van inwoners (meer info >>)  werd de rondleiding afgesloten.

rooibosO, wat wilden wij toen graag even zitten en o, wat heb je in Deventer dan een keuze. We kwamen terecht op het terras van het Deventer-koek winkeltje. Een groot glas rooibos thee met een Deventer bijtje met uitzicht op een immens plein: we kwamen er heerlijk van bij.
In het winkeltje kocht ik voor Gerard een feestelijk doosje kruidkoek blokjes.
Vervolgens liepen we nog even door de mooiste straat van de stad, de Walstraat. Je raakt daar werkelijk niet uitgekeken!

Waar de tijd is gebleven weten we niet, maar ons dagje uit was maar zo om: we moesten al weer richting Drenthe.  Eenmaal weer bij haar thuis wisselden we tijdschriften uit (zij de Vorsten en Royalty’s die ik kreeg van tantekruidkoek/schoonzus en ik de Linda’s die zij kreeg van haar zus) en ik nam nog wat vergeten spullen van de familiedag mee.
Gisteravond dronk ik koffie met Gerard.
Met een Linda.
En kruidkoek blokjes!

Reageren

22 mei: Toerist in eigen land

Afgelopen weekend waren we in Delft. Een ‘steden-tripje’ naar deze Oranje stad stond al lang op mijn verlanglijstje. Vrijdagmiddag om 15.00 u kwamen we aan in het hotel, checkten in en fietsten 10 minuten later de stad in. Eerst op zoek naar de VVV, dat tegenwoordig ‘tourist info’ heet. We kochten een combi-ticket: museum Prinsenhof, Oude kerk, Nieuwe kerk, een stadswandeling-boekje en ergens een kop koffie/thee.
We begonnen met een bezoek aan de Nieuwe kerk. Met verbazing liepen we op weg naar de kassa door een toeristenwinkel met de meest afschrikwekkelijke prullaria. Brrrr.

Na de kermis van die tourist-shop werden we in de kerk verrast door de soberheid van het interieur. Er waren mooie informatieborden met de geschiedenis van de kerk, de reformatie & beeldenstorm en een overzicht van de stadhouders, koningen en koninginnen Willemdie over ons land geregeerd hebben. Achterin de kerk is het grafmonument van Willem van Oranje, de Vader des Vaderlands. De toegang tot de grafkelders van de leden van de koninklijke familie is afgesloten met een dekplaat. In een nis waren op drie beeldschermen fragmenten te zien van de bijzettingen van Prins Claus, prinses Juliana en Prins Bernhard. Dan ziet het er heel anders uit! Dan zie je de trap die naar beneden leidt, helemaal versierd met bloemen. Er hing een bijzondere sfeer in die kerk….

Daarna begonnen we aan de historische stadwandeling.

De Oostpoort in Delft

De Oostpoort in Delft

We waren niet de enige toeristen. Overal liepen groepjes mensen begeleid door een stadsgids, in de grachten voeren rondvaartboten en we hoorden veel buitenlands waarvan we het meeste niet eens verstonden. Er werden ettelijke foto’s gemaakt, ook door ons. Wat een plaatje van een stad. Een mengeling van Leeuwarden, Groningen en Leiden. We slenterden langs grachten met prachtige oude pandjes. Eén poort uit de oude stadsmuur is nog bewaard gebleven: de Oostpoort. (zie foto rechts).

We liepen regelmatig in de weg: met één oog in de folder en het andere op een mooi gebouw lette ik niet op waar ik liep. Menig geïrriteerde Delftenaar fietste al bellend om ons heen. Je zag ze denken: stomme toeristen. Ze hadden ‘wel een beetie geliek…..’
Meer weten over deze fantastische stad? Kijk op de toeristen-pagina van de gemeente Delft >>>

Reageren

4 augustus: Gehavende grafstenen in Zwolle

Gisteren schreef ik over de grafstenen in de Catharinakerk. Vandaag stond ik in de Grote Kerk in Zwolle.
Met mijn schoonzus bezocht ik deze stad: onze mannen zijn broers en zij houden allebei niet erg van musea en stadswandelingen. Wij wel.

Daarom gaan we één dag per jaar ons hart ophalen in een oude stad. Vandaag bezochten we Zwolle: eerst koffie, shoppen &  een lunch en voor vanmiddag hadden we via internet een stadswandeling besproken. Twee uur wandelden we mee met een gids langs oude kerken, kenmerkende gebouwen uit de tijd dat Zwolle een belangrijke Hanzestad was en een stuk stadsmuur met een gave poort.

We hebben genoten. We leerden dat de grote bloei van de Hanzesteden in de 14e en 15e eeuw was, dus nog vóór de Gouden Eeuw, toen bijvoorbeeld een stad als Amsterdam een rijke stad werd.
Sassenpoort

Eén van de mooiste monumenten vond ik de Sassenpoort. Hierbij vertelde de gids dat dit één van de vier grote poorten was, maar dat er ook talloze kleine poortjes waren waardoor een specifieke handelswaar de stad in kon worden gebracht.
Achter zo’n klein poortje zat dan de betreffende gilde. Als voorbeeld noemde ze de pelsterpoort (pels=dierenhuid), waarachter de leerlooiers woonden die de huiden bewerkten. Zo had je ook een wijndragerspoortje. Op die manier was de stad in wijken verdeeld en in veel van die wijken droegen de straten nog steeds de oude gildenamen.

De gids nam ons o.a. mee naar de Waalse kerk. Na de reformatie was in Nederland boven de grote rivieren het katholicisme verboden, maar in Frankrijk waren de protestanten hun leven niet zeker. Een hele grote groep Franse protestanten vluchtte halverwege de 16e eeuw naar het Noorden. Ze werden Hugenoten genoemd. De groep die in Zwolle aankwam had naast hun schaarse bezittingen één kostbaar voorwerp bij zich: een grote bijbel. De vluchtelingen mochten van de Zwollenaren wel gebruik maken van een leegstaande katholieke kerk. De bewuste bijbel lag nog steeds op een lessenaar voor in die kerk, waar elke week nog Franstalige diensten worden gehouden.

Verder zagen we in Zwolle een kerk die in gebruik was als Japans restaurant, we namen een kijkje in de Peperbuskerk en we kregen dus een rondleiding in de Grote Kerk. Met de grafstenen in die kerk was iets aan de hand: tijdens de Franse revolutie hadden boze burgers in het kader van “vrijheid gelijkheid en broederschap” alle familiewapens van de grafstenen afgehakt. En tijdens de beeldenstorm had men alle katholieke beelden en versieringen uit de kerk gesloopt.

Toen moest ik even denken aan wat Maarten van Rossum, onpartijdig jurylid in de quiz ‘de slimste mens’ vorige week zei: “We hebben nu een grote mond over de vernielingen die IS aanricht, maar wij waren tijdens de beeldenstorm geen haar beter….”

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén