een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: streektaol Pagina 1 van 3

21 september: Roonermaark.

Al sinds 2014 schrief ik over de festiviteiten rondum de Rodermarkt in Roden, in goed Drents ‘de Roonermaark’. 
Dit keer een blog daorover in de streektaol.
De Roonermaark is veur het eerst holden in 1727; over een paar jaor kunt wij dus het 300-jaorig jubileum vieren.

Toen wij 1989 in Roden kwamen wonen hadden wij nog nooit van Roonermaark heurd.
In het lest van september 1989 waren wij slim drok met oons neie huus an de Boskamp. Op de zaoterdag veur de verhuuzing (het eerste weekend van oktober) haar ik de kinder bij mien moe parkeerd en was ik in de auto op weg naor Roden met koffie en brood veur de mannen die daor al vanof 7 uur an ’t wark waren. Ik zol d’r um tien uur wezen en ik was al wat an de late kant.  

Op de Nörgerweg weur ik tegenholden. Ik mus umrieden, want d’r was optocht.
“Optocht? Waor moet ik dan langes?”
“Eem ummerieden; eem een stukkie trugge en dan rechts de Hullenweg op. Hè, meinse, kiek nie zo kwaod, ’t is feest!”
Veur mij was ’t gien feest.
Belachelijk! Stom boerendorpsgedoe!
Al foeternd en mopperig kwam ik via een grote umweg met de koffie an de Boskamp an. Ik was niet bekend in Roden en TomToms waren d’r nog niet.
Optocht. En dan de openbare weg blokkeren. Wat ’n verstaand!

Die dinsdag daorop haar Gerard vrij nummen um parket te leggen in oons huus.
Hij was drok an ’t tummeren terwijl het volk langs de ramen leup op weg naor de markt.
Menigeen stun te gebaren dat het feest was of wees naor zien veurheufd.
Bi’j nou wiezer. Ie gaot toch niet an’t wark op de vierde dinsdag in september?
Het beroemde Roonermaark-lied giet daor ok over:
Het grootste feest is Ronermaark er is gien ein die denkt an’t wark.
De lol voert dan de boventoon op Ronermaark bij ons in Roon.

Een jaor later, in 1990, hadden wij wel al deur dat d’r Roonermaark was, maor de optocht haar oonze belangstelling nog niet. Die zaoterdag hadden wij afspreuken met mien va en moe in Hoogersmilde, dus wij stapten ’s mörgens in de auto.
“Gaot jullie vot!?!” schrowde overbuurvrouw Fokje van de overkaante “TIS OPTOCHT!”
Dat was toch onbegriepelijk!

Het linkermoessie is Frea.

In november 1990 kwam Frea in groep 1 van de Haven en in september 1991 zat ze as moessie op de Rodermarktwagen. Wij zaten met kop en oren in de bouwgroep van de schoele en hadden kleine oogies van vermoeidheid en slaopgebrek.
Wij wunnen de eerste en de erepries met oonze wagen. In de jaoren daornao waren wij slim drok met de wagens en de optocht; de aanvankelijke weerstand was as snei veur de zun verdwenen. Toen wus ik de weg ok al bij wegversperrings.

Vandaag is ’t weer optocht.
Foto’s en verslag binnenkort in dit theater.

Klik veur eerdere blogs over dit underwarp naor het blog ‘Optocht’ uut 2018 >>>. Daor vin ie ok de links naor blogs uut veurgaonde jaoren.

Reageren

22 augustus: Moi!

Zo nou en dan mag ik een stukkie inleveren veur de rubriek ‘Moi Noordenveld’ in het 
regionale neisblad ‘ De Krant’;  in augustus was ik weer an de beurt. Veur wat betreft het underwarp van dat stukkie: dat mag ik hielemaol zölf weten. Daor denk ik dan wel eem over nao. Wat schrief ik dan? In elk geval wat regionaols. En het möt ok herkenbaor wezen. Möt ok nog wat humor bij eigenlijk….

In veurgaonde colums haar ik al schreven over de Mensinge, het Martiniziekenhuus en de Rodermarktwagen van de karke; bij al die verhaolen haar ik put uut eerdere blogs die ik al ies publiceerd haar op dizze website. Dizze keer heb ik keuzen veur een verhaol over oonze oale Catharinakarke op de Brink in Roden waor as ik twee jaor vrijwilliger bin.
Een aantal blogs schreef ik over mien avonturen tiedens de openstelling van de Catharinakarke in de sommer. Daor heb ik een  aantal aspecten uuthaald en een nei verhaol van maakt.

Woon ie niet in de buurt en wo’j mien bijdrage wal graag lezen?
Hierbij een link naor een PDF met het verhaol Niet knappen in de karke.

Wat wil ik bewerkstelligen met dit verhaol? Ik wol de Roners wat vertellen over het unieke monument dat hier op De Brink stiet en de drempel um daor ies naor binnen te gaon leger te maken.
Woensdag nam ik ‘de Krant’ met naor het UMCG veur Gerard,
’s Mörgens was ik an ’t wark en ik leut mien collega’s het stukkie ok eem lezen.
“Kunnen jullie wel Drents lezen eigenlijk?”
Wussen ze niet.
Maor ze redden zuch d’r prima met; ’t is ok niet moeilijk netuurlijk.

Naor aanleiding van mien stukkie ontstun d’r een gesprek over de karke.
Veur mij wel gek um het met mien collega’s te hebben over het Drents en de karke.
Dat is een stukkie Ada dat op mien wark wal ies, maor niet regelmaotig in de aandacht stiet.
An de kovvie vertelde ik dat ik dit underwarp keuzen haar um de Roners tiedens een openstelling naor de Catharinakarke te kriegen. Kennelijk deu ik dat zo enthousiast dat ien collega vreug: “Waarom ben je eigenlijk geen dominee geworden!?”

Tja….

Diezölfde collega kwam mij ’s middags een bos zunnebloemen brengen.
Umdat ‘mien zunnegie in huus’ d’r nou eem niet is.

Meinsn hebt zölf soms niet deur hoe heur stralen aandere luu verwarmt.

Beneid naor veurige publicaties in ‘De Krant’?

Nargens beter as thuus

Mannenpraot bij de Rodermarktwagen

Van Smilde naor Roden lokt….

Reageren

2 april: Gien boerendochter.

Toen Gerard en ik verkering kregen kwam ik regelmatig bij hum thuus op de boerderij en ik vuulde mij daor as een katte in een vrömd pakhuus. Destieds warkte ik as secretaresse bij Justitie in Assen en woonde nog thuus bij mien va en moe in een neibouwhuus in Hoogersmilde.

Och, wat haar de femilie Waninge een pret um die kantoorjuffer en heur boerenonwennigheid.
Ik was bange veur die grote peerden en volgens mien schoonmoeder durfde ik de koe niet bij de horens te vatten; koeien waren namelijk ok groot en onberekenbaar.
Verder wus ik niet wat het betiekende dat een peerd ‘gust’ was, vun ik dat het allemachtig stunk bij de zwienen en bij ‘tochtige koeien’ vun ik dat ze dan de deuren beter dichte mussen doen.

Maor ’t is best goed kommen met mien schoonfemilie en mij.
Het wende vrij snel allemaole en de liefde veur Gerard deu de rest.
Gien boerendochter dus.
Maor toch stao ik as boerendochter met mien schoonmoeder op de foto melk te karnen.
Wij stunnen met ’n beiden achter een kraompie op de oogstdag in Dwingel, wij schrieft 1985. Want ik was dan wel niet van boerenofkomst, maor ik kun wal goed van ’t woord ofkommen en dat is ok belangriek a’j op zu’n markt staot. Mien schoonmoeder wijde mij hielemaol in in de geheimen van het melk karnen en botter maken en wij leuten de bezuukers van de oogstdag zien wat d’r gebeurde in de melkbusse a’j an ’t karnen gungen.

Mien va en moe kwamen kieken en lachten zich de buze uut: daor stun heur dochter met klompen an melk te karnen. Kun mij niks schelen, ik haar namelijk een fantastische dag in Dwingel.
De foto hiernaost is maakt deur de vrouw van de man die naost mij stiet.
Ik stun hum in keurig Nederlands te woord, maor hij wol weten of ik ok Drents kun.
Nou en of.
Wat wo’j heuren.
Hij wol geern met de melkbusse én de boerendochter op de foto.
Wij hebt hum maor niet wiezer maakt.

Die maondag nao de oogstdag zat ik gewoon weer achter de schriefmachine  op kantoor in Assen.
Ik haar botter metnummen die ik zölf karnd haar.
Geleufden ze niet.
Gek hè?

Reageren

22 maart: Voor de klas.

“Maart is meertmaond – dialectmaond. Wil jij dan een gastles geven in mijn klas?”
Deze vraag kreeg ik van nicht Lianne; zij is onderwijzeres op basisschool ‘Het Krijt’ in Assen.
“Kind: met alle soorten van genoegen!”

Wat doe je dan? Daar moest ik eerst over nadenken, Er zijn bestaande lesprogramma’s, maar ik ben geen juf, ik ben ambassadeur voor onze streektaal, dus ik besloot dicht bij mezelf te blijven. Een verhaal voorlezen, Daniël Lohues, een woordenspellletje met korte anekdote’s en natuurlijk: zingen!
Gistermorgen werd ik om 11.30 uur verwacht.

Voor mij zat een groep 6 met ongeveer 25 kinderen.

Nedersaksisch taalgebied.

“Wie van jullie kan Drents praoten?”
Niemand. Ik was al blij met een kind dat vertelde: “Papa praat Fries met zijn ouders en mama praat Grunnings met haar ouders.”
“Kunt jullie mij zo wel verstaon?”
O ja hoor, geen probleem.
Eerst vertelde ik iets over het Nedersaksisch, de taal van het Hanzeverbond uit de 13e, 14e en 15e eeuw. Meer weten over Hanzesteden en dit verbond? Klik hier voor een link naar de website van de canon van Nederland: ‘de Hanze: handel en samenwerking>>>”

Daarna las ik het kerstverhaal voor van Pieter. Als je dit verhaal aan volwassenen voorleest ontlokt het altijd een glimlach aan het eind, maar kinderen reageren anders.
Die weten hoe het is om in zo’n toneelstukje te spelen en als iemand dan opeens iets heel anders zegt dan wat is afgesproken is dat heel vervelend.
Menig gezichtje gleed dan ook uit ‘Oooh…!’
Maar ze hadden het allemaal, op een paar specifieke woorden na, goed kunnen volgen.

Het taalspelletje dat ik had bedacht pakte goed uit. De klas werd verdeeld in twee groepen. De ene groep kreeg een briefje met Drentse woorden, de anderen kregen de vertaalde Nederlandse woorden. Een leerling uit de Drentse groep riep bijvoorbeeld: “slieve”; dan zochten de kinderen in de andere groep uit hun lijstje het goede woord er bij. Als het woord dan geraden was probeerden we er een zin van te maken.
“Siepèls”  werd er geroepen, met de klemtoon op pèls. De anderen dachten dat dat aardappels waren. Uien lijkt natuurlijk ook helemaal niet op siepels…..
Bij het woord ‘knieperd’ bedacht een jongetje dat oom Dagobert er één was.
Gloepens, oelegie, krooje, skutteldoek: het was vermakelijk om de combinaties die de kinderen bedachten te horen.

Vervolgens liet ik een foto van Daniël Lohues zien.
“Wie is dit?”
Ik kwam tot de onthutsende conclusie dat niet één kind wist wie dat was.
Een voetballer misschien?
Toen ik vertelde dat hij vroeger de zanger van Skik was keken ze me bevreemd aan.
Skik? Toen ik zong ‘Wie döt mij wat, wie döt mij wat, wie döt mij wat vandage….” kwam het de kinderen vagelijk bekend voor en de tweede keer zongen ze allemaal mee: “Ik zol haost zeggen, jao, het mag wel zo!”

Als dank: tulpen en  ‘Krijt’-drop. Zeer toepasselijk!

We sloten de les af met het lied ‘Hier kom ik weg’,
Er staat een zin van dit lied op een viaduct in Assen. Klik hier >>> voor een link naar een artikeltje in het Dagblad van het Noorden uit juni 2009.
We vertaalden het lied en daarna zongen we het met de hele klas.
“Hier kom ik weg, veur mien hiele leven. bin’k met dizze horizon verweven…”

“Wat heb je geleerd van deze gastles?” vroeg juf Lianne na afloop aan de klas.
“Ik heb Drentse woorden geleerd.” zei de één.
“Ik heb een Drents lied geleerd.” zei de ander.
“Ik heb geleerd dat je trots kunt zijn op waar je vandaan komt.” zei een meisje.
Missie geslaagd.

Reageren

6 maart: #doeslief.

In de media is Sire met een neie campagne begunt.
#doeslief hebt ze ’t nuumt. Hierbij een link naor de website >>> met meer informatie.
Dat is kennelijk neudig, want veul meinsn doet niet lief tegen mekaar.
Scheldt mekaar uut, speit naor mekaar, of negeert mekaar.
Zölf wor ik aaltied wat verdrietig van al die negatieve berichten en probeer in ieder geval op mien eigen vierkante meter mien best te doen. Lief doen dus.

Gustermiddag mus ik nao ’t werk eem naor de Jumbo.
Veur mij stun een mevrouw met wat bosschuppen in de karre en daorveur stun een oale man met een grote rooie weekendtasse. Hij was wat traoge met het inpakken, dus het wichie achter de kassa haar al zegt hoeveul hij mus betalen, maor hij was nog lange niet klaor met het inpakken van zien rooie tasse. Hij was ok wat bibberig en verontschuldigde zöch dat wat langzaam gung. “Geeft niks hoor, meneer. Zal ik u even helpen?”

Veurzichtig zette ze een mattie eier in zien tasse en vleide de gruunte en de chips d’r over hen. “Nou, vriendelijk bedankt heur!” lachte de man en pakte zien portemonnee.
Maor ok toen duurde het wel eem veur e de portemonnee lös had en geld d’r uut pakt haar.
Hij keek eem weer schichtig richting het wichie achter de kassa, maor die zat met engelengeduld vriendelijk glimlachen.
Het geld weur wisseld en ze wachtte tot de portemonnee weer in de tasse zat.
“Wilt u  de bon ook mee meneer? Spaart voor de kussens? ”
Nee, allemaole niet.
“Dan wens ik u een fijne dag!”
Dat zee ze zo oprecht dat de man met al zien rimpels lachte en nog een keer zee: “Nou, vriendelijk bedankt, heur!” Pas toen hij wegleup richtte ze zöch naor de vrouw veur mij.

Toen gung ze weer in ‘gewone-klanten-stand’ en weur het tempo weer behoorlijk opvoerd.
Toen ik aan de beurt was bedankte ik heur.
“Wat deed je dat goed met die oude meneer. Klasse!”
Ze kleurde tot achter heur oren.
“Bedankt. Wat fijn om te horen”.

#doeslief.

Lees hierbij ok ies het blog ‘Aordig doen’ uut 2015>>>

Reageren

15 januari: De paddenvanger

‘Drentse thriller’ stiet d’r op de veurkaante van het boek ‘De paddenvanger’ van Anne Doornbos.
Het was een verjaordagskedoogie van de femilie Waninge; wat he’k d’r een wille an had.

Wat een meesterlijk boek. Wat spannend! Nagelbietend las ik de leste bladzijden koortsachtig uut.
Hé? Hef die het daon? Ow?
Toen ik het uut haar heb ik sommige namen en heufdstukken nog weer opzöcht.
Hoe zat dat dan?
Waor komp die name nou nog meer veur?
Ok het leste heufdstuk heb ik nog maor ies deurlezen, daor valt alle puzzelstukkies op heur plek.

Het boek begunt met een nauurliefhebber die bezig is om in het veurjaar padden te helpen met het oversteken van een drokke weg. Drie heufdstukken verder wordt d’r vier jonge jongens doodscheuten in heur auto as ze trugge komt van een aomnd stappen.

Afschuwelijk.  Ie leest wat veur impact dizze gruweldaod hef op de betreffende families en op de maatschappij.  Hoeveul druk dr stiet op het politie team dat dizze misdaod möt oplössen.  Hoe moeilijk het is om anknopingspunten te vinden.  Ondertussen hef de heufdpersoon, inspecteur Freek Rossing, ok nog een privé leem dat op de achtergrond een rol speult.

Wat ik biezunder vun an  dit boek was,  dat het zich in oons eigen Drenthe ofspeult. Ie kent de omgeving, ie weet hoe het d’r uut zöt as het giet over de weg tussen Aomen en Rolde. De personen in het boek hebt Drentse namen as Hadders, Hummel en Willems;  ien van de slachtoffers het nota bene Richard Waninge.
Het is allemaole zo herkenbaar, bijveurbeeld de beschrieving van het uutzicht vanuut het neie plietsiebureau an de A28 in Assen.
Vanuut de ramen hej bij goed weer onbekommerd uutzicht over Assen en een groot diel van Drenthe.  De tillevisietoren van De Smilde stiet as een eigenwies uutroeptieken an de horizon.”
Ok mooi vun ik de verwiezing naor een liedtekst van Daniël Lohues uut Pries de dag nie veur het aomnd is ‘Wat kan d’r nog wel niet gebeuren ‘.
Hoe Drents wo’j ’t hebben.

Het Drents waarin Anne Doornbos schref  is arg toegankelijk, dus ik zol zeggen: hen Daan Nijman (boekhandel in Roden) of hen de bibliotheek om dit boek op te halen!

Ik durf het bijna niet te schriem, maor eigenlijk is het jammer dat dit boek allent in oonze streektaol schreem is,  want ‘de Paddenvanger’ verdient een groter lezerspubliek as allent Drenten.

Reageren

28 juni: Hemmelen.

Oonze kinder praot gien Drents.
Wij hebt het ze niet leert, in de tied dat oonze wichter in Roden hen de legere schoele gungen was d’r gien kind dat de streektaol nog praotte.
Achterof is dat jammer, maor ’t is niet aans, wij kunt de tied niet trogge dreien en d’r bint wel slimmere dingen waor a’j spiet van kunt hebben.
Maor ze kunt het wel verstaon; Gerard en ik praot onderling Drents en in de familie- en vriendenkring wordt ok nog veurnamelijk in de streektaol communiceert.

Zo of en toe gebruukt oonze wichter ies een woord waoruut heur Drentse achtergrond naor veuren komp.
Carlijn zee tegen Wim dat ze eem gung  hemmelen.
“Wát ga je doen?!”

As wij an’t hemmelen gaot, dan ruum wij op wat veur haanden lig. Aanrecht leeg, doekie d’r over, jassen op de kapstok, kleren bij de was, rommel in de prullebak en alles wat in de weg lig weer trogge leggen op de plek waor as het heurt. Organieke plaats.

Het biezundere is dat Carlijn wel het woord hemmelen gebruukt,  maor het op zien Nederlaands uutsprek, terwijl het eigenlijk zol moeten klinken as hemmel’n.
Vind Gerard.
Taolpurist.
Maor ik heb liever dat ze an ’t hemmelen giet as an ’t ‘organizen’.

Reageren

20 december: Echte keerzen. En een échte boom.

Vrogger verheugde ik mij altied slim op de karstdagen. Toen vun ik die glitter en glim al prachtig um naor te kieken. Bij het karstfeest van de Zundagschoele stun een kolossale bome tot an het plafond! Mét hiel veul lochies, hiele grote ballen en gekleurde slingers.

Bij oons thuus was d’r toen ik klein was ok altied een echte karstboom. Een sparregie. Die boom stun in huus veur oons kinder, zoveul was mij as zesjaorige wal duudelijk.
Mien moe was zo schoon as sukker en haar eigenlijk een hekel an het gedoe rond karst. Keersen branden gaf maor zwarte aanslag, um over de naalden van het sparregie in de vloerbedekking maor te zwiegen.
Mien va vun alle spatzen rond de karstdagen maor flauwekul. Daor huufden  wij trouwens ok niet naor te raoden, dat leut e ok wal duudelijk blieken.

Maor ze deuden heur best veur oons. Toen ha’j nog niet van die mooie standers um een boom in te zetten, dus mien va gung gangs met een groot holten kruus. Daor mus de boom op spiekerd worden. Alny Bolding, mien buurwichie uut die tied en ik dartelden in opperste staat van opwinding um mien va hen. De karstboom weur optuugd! Wij hadden al wat spullegies uut de deus haald die wij alvast in de boom wollen hangen, maor dat kun nog niet, want de lochies mussen d’r nog in. Wij leupen mien va danig in de weg met oonze kleuterpraot. “Kiek” zee ik ik tegen Alny “een engeltie. Ik wol ok wel een engeltie wezen, ie dan?” Mien va was nog an het worstelen met het kruus under de bome en bromde vanunder de boom “Nou, daor kan ik aans wel veur zorgen!”
Mien moe stun as versteend bij ’t aanrecht. “Kéés toch!!!”
D’r kwam een daverende lach under de karstboom vot.
“Ja. Kan niet, ik weet het. Maor ik was ’t eem zat. Haal die kinder hier maor eem vot, as de lampies d’r in zit mucht ze d’r wel weer bij.”
(Op de foto: Henk en ik under het sparregie)

Toen wij pubers waren kochten mien olders een kunstboom, ien van de eersten.
LILLUK! Hij hef d’r twee jaor staon geleuf ik. Toen zeden mien breur en ik: “A’j dat lillukke ding veur oons in de kamer zet dan huuft het niet.’
Ie können nog beter lochies in de ficus hangen dan die afzichtwekkelijke boom optuugen.

Keersen branden deu mien moe bijna nooit. Allent op 1e Karstdag, bij het diner, dan weuden de keersen ansteuken.
Mien moe haar de leste jaoren een klein kunstboompie in de kamer staon en veul sfeerlochies. Geen echte waxinelochies, maar nep-lochies met batterijen in.
Diepgelukkig was ze d’r met. Gien zwarte aanslag en toch sfeervolle karstlochies.
Jaorenlang maakte ik met karst veur de moeders een karststuk met vers dennegruun  en netuurlijk een keerze d’r in.
Dat karststukkie stun bij mien schoonmoeder nog tot over neijoar, maor bij mien moe was het op darde karstdag al weg.
Toen ik nao heur overlieden heur huus leeghaalde vun ik een grote deuze met karstspullegies. Allemaol plastic grune takkies, plastic hulst en de wereld an elektrische waxinelochies .
Underin de deuze lagen allemaol keerzen. Uut mien karststukkies……

Gelukkig hangt het vieren van het karstfeest niet of van de versiering.
Ik bewaar hiele goeie herinnerings an de karstdagen bij oons thuus: hen de karke met veul karstliedties zingen, spellegies doen en gezellig samen eten.
Bij mij in de boom hangt nou een paar karstversierings die vroeger bij oons thuus in de boom hungen.  Die had ik een paar joar geleden al van mien moe kregen, zij deu d’r toch niks meer met. Het engeltie is d’r niet meer bij. Maor as ik die olle spullegies in de boom hang moet ik altied nog eem denken an die ene keer…..Kéés toch!

Reageren

21 november: November

De maond november vin ik normaal gespreuken een knusse maond.
Sowieso geniet ik altied slim van de harfst: de mooie kleuren, de gezelligheid in huus, Sint Meerten, Sinterklaos, echt mien tied van ’t jaor.

Dit jaor is ’t aans.
D’r is veul gebeurd de leste maonden en ik bin meui.
Van ’t afscheid nemen, van het gereis, van de drokte, van de ongewoonte, ja waor allemaol niet van.
Soms is ’t eem niet aans.

Vanmiddag zat ik in de auto op de snelweg van Grunn’n naor Assen. Het regende, het weide, de wiend ropte het leste blad van de bomen en jeug het over de weg.
De hiele dag was het somber en gries buuten en toen ik um half vief richting Roden ree was ’t al bijna duuster.

De kale akkers en  het dooie blad deuden mij denken an een liedtie van Roelof en Harm over de maond november; het past goed bij mien stemming in dizze periode. Het komp van heur CD ‘Zolt van de zee’.
Het is aans as wat wij van heur gewend bint, een beetie jazzy haost.

Reageren

25 juli: Olde mannen in Rowol

Op 9 juli meuk ik veur de PKN-website een verslag van het tuunconcert in de tuun van Ben & Mathilde in Foxwolde. (zie >>>)
Peter Schaap was d’r die mörgen ok te zingen en die zung dat vassie van ‘de hoge heren van het dorp.” Bij oons allemaol hiel bekend.
Nao Peter weu d’r aandacht vraogt veur de dichter Albert Boelen uut Foxwolde.
Haar ik nog nooit van heurd.
Albert vertelde (as bruggie nao Peter) dat hij een ok een tekst haar maakt over heren in een dörp.
Gien hoge heren, maor olde mannen. In Rowol um precies te wezen.

Albert Boelen tiedens zien optreden op 9 juli

Het was een treffend gedicht. Wij as publiek zagen de olle kerels staon te teuten met mekaar.
Wij gniffelden um de herkenbare, nikszeggende praot.
Ik geneut d’r van, wat een mooi gedicht.

Nao ofloop wol ik Albert eem an de jasse trekken. Um te vraogen of wij misschien femilie bint (mien moe is per slot van rekening een Boelen) en of ik de tekst van zien gedichten much gebruken veur mien website. Maor ik verpreut mien tied; toen ik het d’r an toe haar was Albert al weg.
In de weken daornao prebeerde ik hum te bellen, maor ik tröf hum niet thuus, dus op den duur he’k een olderwetse kaorte veur hum op de busse daon met de vraog um contact op te nemen.

Dit weekend kwam zien antwoord via de mail met as bijlage de twee gedichten waor ik um vraogd haar.

Olde mannen in Rowol

De olde mannen van Rowol
op ’t baankien bij de meul
ze zit d’r allemaol
en och, ze zegt niet veul.
De olde mannen van Rowol
bint zuunig met heur taol.

Ze schoeft, ze stent
ze proemt tebak
en deinkt heur eigen weg.
Ze zet gien meinse
nog mear een hak,
want elk wet, wat hij kreg.

Ze praot van: “tja”,
“non ja” en “ach”
“ie kunt er niks van zeggen”,
“’t is wat” “of niet dan”?
met ’n grieze lach,
“wat valt d’r oet te leggen”?

Nikkopt naor de wichter
met broen gebit
schudkopt over ’t peard van Jan,
wat zul’j ok zeggen, waor as ’t in zit ?
“het is gien boer, die man “!
Ze wuult in ’t zaand met de gele klomp
“ach ja, ’t komp zo ’t komp” !

De olde mannen van Rowol
op ’t baankie bij de meul
nóg zit ze d’r allemaol
nóg zegt ze niet zo veul.
Want wiesdom wast in stilte
en stil ís ‘t – in Rowol…..!

(07.12.09 voor de molen van Roderwolde)

Mooi hè?
Albert gaf mij ok wat informatie over hum as dichter; het is een bescheiden man.
Hij nuumt zuchzölf een hobby-dichter, die dichten gebruukt om zölf de dinge wat op een rijgie te kriegen en rust te vinden. Hij hef (nog) gien bundelties uutgeven, maor hij drag op verzuuk wel ies wat veur. Hij drag de Drentse streektaol een warm hart toe en döt daorum met in de taolbeweging vanuit het Huus van de Taol; hij is een zogenaamde ‘keurnoot’ in Foxwolde en helpt zo nou en dan met teksten, b.v. bij het opstellen van een overliedensbericht, het vertalen van een tekst veur een tenielstuk of gewoon veur het schrieven van stukkies in de mooie Drentse taol. Misschien ken ie zien verhaolties over het duo Berend en Wubbegien, die zo nou en dan in De Krant verschient.

Nou heur ik joe denken: Albert haar toch twee bijlage’s bij zien mail daon?
Klopt.
Dat aandere gedicht komp op een volgend blog in de streektaol, want dizze smaakt naor meer hè? (zie voor het andere gedicht het blog van 19 augustus)

Reageren

Pagina 1 van 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén