een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: verjaardag Pagina 1 van 2

25 oktober: Zum Wohl.

Vandaag ben ik 57 geworden.
Een dag met gemengde gevoelens.

Mijn moeder en ik waren twee dagen na elkaar jarig; zij de 23e, ik de 25e.
In mijn jeugd een feestweek! Heel vaak was het herfstvakantie, opa en oma kwamen en de hele familie kwam ’s avonds op mijn moeders verjaardag.
(zie 16 november 2014 >>> voor een beschrijving van zo’n verjaardag).

De laatste jaren was ik net zo druk met mijn moeders verjaardag als met mijn eigen.
Daarover schreef ik in de loop van jaren regelmatig een blog.
(zie 2014 >>>   2015>>>   en 2016 >>>>)
Dit jaar voor het eerst dus een verjaardag zonder de drukte van twee verjaardagen na elkaar.
Maar wel een verjaardag.

Een jaar erbij.
Ik koester deze verjaardag omdat ik weet dat jarig zijn en ouder worden niet vanzelfsprekend is.

Vanavond komt de hele familie en heffen we samen het glas.
Zum Wohl.

Reageren

10 september: Heel Eemster bakt?

Gisteravond vierde schoonzus Ali haar 50e verjaardag. Dat vierde ze met een feest met ouders, broers, zussen en vrienden/vriendinnen.
Op dit blog heb ik vaker verteld hoe een Waninge familiefeest er uit ziet en ook deze verjaardag voldeed weer aan alle eisen; een uitgebreid aperitief, een warm en koud buffet, een toetjesbuffet en koffie/thee na. En natuurlijk voldoende bier.  Ondertussen werd er uitgebreid bijgepraat met en door alle aanwezigen.

De ouders van Ali waren er natuurlijk ook. We spreken elkaar normaal gesproken twee keer per jaar, maar we hadden de verjaardag van Roelof gemist, dus we hadden elkaar al een jaar niet gesproken.
Het echtpaar zat zich te verheugen op vandaag (zondag). Er was een dorpsfeest in hun woonplaats Eemster en ter gelegenheid daarvan was er een bakwedstrijd georganiseerd: Heel Eemster bakt. Moeder had een arretjescake gebakken die ze ‘Nostalgia’ had genoemd.

Het jurylid voor morgen was de kok van het buffet van de verjaardag. Moeder riep alvast even het nummer van haar baksel naar hem. ” Ie wit maor nooit….”
Later op de avond sprak ik met Ali’s schoonzus. Woont ook in Eemster. Ik vroeg haar of ze ook iets had gebakken voor de wedstrijd “Jazeker. Een havermout-appel-plaattaart.” Ze had appels van hun eigen appelboom gebruikt en overwoog als naam voor haar baksel “verse pluk” of “leeg geplukt”. Zoiets.
De familie heeft wat bakken betreft een reputatie hoog te houden, want vorig jaar won Ali ‘de gouden pollepel’ bij een bakwedstrijd tijdens de startweek van de kerk in Hoogersmilde.
Ik weet niet hoe het is afgelopen in Eemster, maar het is vast erg leuk geweest, want ze gaan met het hele dorp vandaag alle baksels opeten. Heerlijk vind ik zulke verhalen;  want ook al wonen we al jaren in Roden, wij blijven verbonden met Smilde en omstreken.

Gedurende het feest werd er steeds luider gepraat. Feyenoord had gewonnen, daar wordt mijn zwager altijd behoorlijk luidruchtig van. Af en toe hief hij eens een lied aan, maar toen het niveau van de liederen wat bedenkelijk werd bedacht iemand dat het goed idee zou zijn om muziek aan te zetten. Daardoor ging iedereen nog harder praten….

Maar, om Ali’s woorden te gebruiken, wat was het weer GEZELLIG!

Naschrift. Van Ali kreeg ik een prachtige fotocollage van de bakwedstrijd in Eemster, met de opmerking “Was zeer geslaagd; alles op!”
De kleurige foto wil ik mijn lezers niet onthouden. Klik op de afbeelding voor een vergroting.

Reageren

24 april: Oma won!

De verjaardagen van onze dochters vieren ze niet meer op de traditionele manier.  Lees: geen koffie met gebak in een kringetje.
Ze vieren het met hun vrienden, soms in hun studentenkamer en soms in de kroeg.

Mijn moeder wil de dames nog wel graag een cadeautje geven en geeft mij dan een envelop voor de jarige.
Vorige week schreef ik al dat ik over de Paasdagen de ene dag dochter en de andere dag moeder was, gisteren was ik allebei. We hadden de dochters met hun aanhang én mijn moeder uitgenodigd voor een gezellige dag en ‘vierden’  met terugwerkende kracht de verjaardag van Carlijn (maart) en alvast die van Harriët  (juni).
Vanuit Engeland stuurde schoonzoon Jon een app’je: “Waar is het feestje? Ver weg…”
Maar gelukkig is er skype, dus ook zij schoven nog even virtueel aan.
Verder speelden ‘de schermen’ gisteren amper een rol; na het middageten was het tijd voor spelletjes: klaverjassen en sjoelen.

Mijn moeder mag dan niet alles meer meekrijgen op het gebied van computers enzo, maar als het gaat om het spelen van spelletjes staat ze haar mannetje.
Ze genoot van het klaverjassen; dat deed ze vroeger heel veel met mijn vader, maar nu haar generatiegenoten  om haar heen wegvallen speelt ze dat bijna nooit meer. Ze was het beslist nog niet verleerd!

Bij het sjoelen verbaasde oma iedereen, inclusief zichzelf. Ze gooide 103 en 108 en was daarmee de winnaar van de middag.  Bij deze competitie staat iedereen te schreeuwen en worden er aanwijzingen gegeven in welk vakje nog iets moet; alsof de speler dat zelf niet weet. Eén schoonzoon bekogelde mij met een sjoelschijf , de andere raakte in zijn enthousiasme bijna mijn moeders bril.

Om 18.45 uur haalde de taxi haar weer op.  Ze had er van genoten. De spelletjes op zo’n dag brengen  verbinding tot stand tussen de generaties.
Maar om 19.00 uur moet het wel afgelopen zijn.
Studio Sport.
Tegenwoordig net zo spannend als sjoelen met drie generaties.

Reageren

21 december: de kortste dag

20 december: geen blog.
Die dag was zo vol dat er geen tijd overbleef om iets te schrijven.
Nou, dan niet.
Dat betekent natuurlijk niet dat er ook geen ‘waarde van de dag’ was, het was juist een heel waardevolle dag.
Gistermiddag was er om 16.00 uur een eindejaarsbijeenkomst van de afdeling waar ik werk. ‘Mijn manager’ en ik zongen een Christmascarol, ik mocht het verhaal van Pieter >>>  voorlezen en uit haar toespraak haalde ik de volgende woorden: “Hoe weet ik of ik het goede doe? Daarbij maak ik altijd dezelfde afwegingen:  Is het vriendelijk? Is het rechtvaardig? Is het ruimhartig? Geeft het ruimte, kunnen we er bij lachen? Dan is het goed. Is het vol met woede, wrok of gericht op het eigen belang en het eigen gelijk? Dan is het niet gericht op een positieve ontwikkeling en in strijd met de waarden waar ons bedrijf voor staat.”
Wijze woorden. Deze afweging kun je maken bij elke beslissing die je neemt.
Om 19.30 uur werkten Gerard en ik mee aan het kerstfeest van de Passage in Smilde. In de zaal waar wij in 1983 onze bruiloft hielden ontmoetten we weer allerlei mensen die we kennen van vroeger. Zo was daar bijvoorbeeld buurvrouw ‘tante Betty’, waar ik als klein meisje naast woonde. Zij vertelde over het moment dat wij elkaar leerden kennen. Zij kwam als nieuwe buurvrouw op bezoek bij mijn moeder. Als drie-jarige (ik stotterde in die tijd) was ik vooral geïnteresseerd in de inhoud van haar tas. Nadat ik een tijdje had staan drukkelen sprak ik de gevleugelde woorden: “He-he-he-‘j ok soekelao in de tasse?”
53 jaar later wordt ik daar nog steeds mee geplaagd. En nee, ze had weer geen chocola in haar tas…..
Gisteravond om 21.00 uur zaten we aan de koffie op de verjaardag van Gerards broer. We hadden natuurlijk af kunnen zeggen, maar dat is in de familie Waninge eigenlijk niet de bedoeling.
We hadden het ook niet willen missen. Zwager en schoonzus ontvingen ons in hun nieuwe huis en lieten trots zien hoe het was geworden. Het was nog niet helemaal klaar, maar al wel bewoonbaar.
We dronken een glas, aten lekkere hapjes en genoten van elkaars gezelschap en elkaars verhalen.

Vanmorgen moest ik eigenlijk om 08.00 uur op kantoor zitten, maar op dat moment lag ik nog in bed en hoorde de klokken van Catharinakerk.
Even pas op de plaats, ik begon twee uur later aan mijn werkdag.
Aan het ontbijt schoot ik in de lach om een afbeelding bij een bericht dat Frea had gedeeld op Facebook.
Die heette ‘9 manieren om naar Nederland te kijken’. (Klik op de foto voor een vergroting).
Erg komisch; een goed begin van de kortste dag van het jaar.
Na vandaag worden de dagen al weer langer!
Wat een aangename gedachte.

Reageren

23 oktober: Levensboek voor mijn moeder.

Vandaag werd mijn moeder 85 jaar. Dit lustrum vierden we uitgebreid met een familiefeestje: kinderen, broer en schoonzus, zus en zwager en kleinkinderen.
Vanmiddag gingen we kegelen bij Kasteel Schortinghuis in Spier en daarna gingen we uit eten bij het wokrestaurant in Pesse.

levensboek-2Als kado hadden wij als kinderen voor mijn moeder een levensboek gemaakt. Af en toe schreef ik daar al eens over op deze website (zie 15 januari >>> en  3 februari >>>).
Het maken van dit boek heeft me ongeveer een jaar gekost. Aan de hand van een format dat ik vond op de website van Geriant heb ik mijn moeder geïnterviewd. (Inmiddels is dat al niet meer online beschikbaar. Je kunt voor meer informatie op internet zoeken met de termen ‘format – levensboek – vragenlijst’.)
In het begin had ze het idee dat ze vooral mij daar een plezier mee deed. Ze kon zich niet zoveel voorstellen bij het woord ‘levensboek’. Toen ik de eerste twee hoofdstukken klaar had printte ik ze uit en nam ze voor haar mee. Toen begon het voor haar pas te leven.

De zes hoofdstukken van het levensboek.

De zes hoofdstukken van het levensboek.

Het maken van dit boek heeft me veel gebracht. Door de soms onverwachte vragen hoorde ik verhalen die ik nog niet kende. Ik kwam er achter waarom mijn moeder altijd zoveel waarde hechtte aan kleding. Haar kinderen ‘moesten er netjes bijlopen’. Soms tot mijn grote ergernis: in de jaren ’70 kon mijn kleding vaak niet door mijn moeders’ beugel.
Nu weet ik dat zij het vroeger als kind zo arm had, dat er vaak geen goede kleren voor haar waren. Je ziet in het boek, dat ze mooie kleren draagt en er altijd uitziet om door een ringetje te halen vanaf het moment dat ze zelf ging verdienen en het geld niet meer thuis hoefde af te dragen.
Verder heeft ze niet zoveel op met dingen die zelf gemaakt zijn. Nu weet ik dat dat komt, omdat bij haar thuis heel veel zelfgemaakt werd, omdat men eenvoudigweg geen geld had om het te kopen. Zelfgemaakt is in haar ogen armoedig.
Het samenstellen van dit levensboek heeft mij veel geleerd over mijn moeders jeugd en heeft mij inzicht gegeven in haar levenshouding.
Op de foto hierboven zie je de zes hoofdstukken waaruit het boek bestaat; klik op de foto voor een vergroting.

We hebben het boek laten drukken bij NoordProof in Bedum.
11 exemplaren hebben we laten maken, ook één voor mijn broer en mij, één voor ieder kleinkind en één voor haar broer, haar zus en de zus van mijn vader. Vandaag was de feestelijke presentatie van ‘het boek van Fré’: ze was er maar wat verguld mee!
Om een idee te krijgen van hoe het levensboek er uit ziet: hierbij een link naar een PDF met de eerste pagina’s van hoofdstuk 3: ‘Getrouwd en een gezin: 03-kleine-impressie-hoofdstuk-3

Reageren

26 juni: Drukke dag.

schuur 1Gistermorgen werd de laatste hand gelegd aan onze nieuwe kapschuur: om 07.00 uur stonden er drie mannen die de zinken dakgoot kwamen aanbrengen.
Dat was wel vroeg voor een zaterdag. Maar Gerard had nu eenmaal gezegd dat hij de schuur klaar wilde hebben op zijn verjaardag. En dat was gisteren……
Hij heeft deze schuur zelf ontworpen en met behulp van vriendenhanden zelf gemaakt. schuur 2
Hij heeft er van genoten.
Om 9.00 u zat hij al met de mannen aan de koffie. Nog  een beetje afwerken, opruimen en nog wat aanvegen: klaar! Toen konden we de slingers ophangen.

Voor de rest was het een erg gezellige dag.
Zo’n dag waarop je ’s middags al  je hele voorraad gebaksbordjes  gebruikt. Gelukkig hebben we een vaatwasser….! Die zelfde bordjes komen er twee uur later gloeiend heet weer uit,  zodat je ze buiten op een tafeltje moet zetten om ze te laten afkoelen, omdat de volgende groep familieleden al weer komt koffiedrinken.
Zo’n dag waarop je alle broers en zussen weer spreekt, er 3 taarten doorgaan en waarop er veel wordt gelachen, maar in dit geval ook gehuild. Want wij konden het glas heffen op een nieuw toekomstperspectief, maar nu pakken donkere wolken zich samen boven een ander gezin. We blijven om elkaar heen staan en delen het geluk, maar ook de tegenslag.

Vandaag maar even niks, zelfs geen kerkdienst.
Koffie met restjes gebak.
Broodjes die overbleven met lekkere salades die ook niet allemaal opgingen.
Kinderen uitzwaaien, slingers opruimen, bijkomen.
Volgende week zaterdag Familiedag van de Waninge’s: wij kijken er al weer naar uit!

Reageren

25 oktober: Wat is het mooiste kado?

Ging het vorig jaar nog jammerlijk mis op mijn verjaardag (zie 27 oktober >>>), vandaag hebben we ‘ in rust en vrede’ mijn geboortedag kunnen vieren. Weliswaar in afgeslankte vorm  (van 15.00 – 18.30 u en niet zoals anders de hele dag)  maar niet minder uitbundig. Met moeder, kinderen & aanhang,  broers en zussen & schoonfamilie: allemaal klonken we op deze verjaardag.

En natuurlijk zijn er zorgen. Morgen gaat de stamcelprocedure weer gewoon door en de injecties van afgelopen week begon gisteren en vandaag toch wel hun tol te eisen. Maar het is uitermate belangrijk om ook vooral stil te staan bij wat er vieren valt.
Voor mij voelde deze verjaardag als heel bijzonder.
Vorig jaar grapte de cardioloog na het plaatsen van de stents dat hij mij een heel duur kado had gegeven op mijn verjaardag: drie interne juwelen!
Qua prijs waren de kado s dit jaar een stuk bescheidener,  maar het mooiste kado was dat ik mijn verjaardag gewoon kon vieren!

Vanavond zal ik rond 22.30 uur  moe maar voldaan met een glaasje port op de bank zitten. Dat glaasje mag ik dagelijks drinken met instemming van de cardioloog.

In 2009 volgde ik een revalidatietraject na het toenmalige  hartinfarct. Daar wordt onder anderen je leefstijl besproken. De adviezen zullen iedereen bekend in de oren klinken: Probeer iedere dag een half uur intensief te bewegen. Doe het wat rustiger aan, las na een stressvolle periode ook rustmomenten in. Niet roken. Niet te vet eten. Voorzichtig met zout.

Tijdens een informatiemiddag vertelde de diëtiste het volgende:
Voor een hart- en vaatpatiënt is er veel wat niet mag en veel wat moet. Maar daarbij mág je elke avond voor het slapengaan een glas wijn. Maak daar dan een speciaal moment proostvan. Sluit de computer af, demp het grote licht, neem tijd voor ontspanning (tv kijken, boek lezen, goed gesprek) en geniet van het ‘moment van de dag’. Je hebt het verdiend. Dat is het voordeel van een hartpatiënt, geniet er dan ook maar van!

Proost!

Reageren

23 oktober: Verjaardag met Mozartvlaai.

Vandaag vierde mijn moeder haar 84e verjaardag.

Vanmorgen haalde ik  voor bij de koffie twee grote vlaaien bij Limburgia in Roden. Terwijl de mevrouw achter de balie de bestelling klaarmaakte vroeg ik haar of ze ook zo genoot van ‘Heel Holland bakt’. Ja, ze vond het wel een leuk programma.  Maar ze ondervonden er bij Limburgia ook hinder van: omzetverlies. “Mensen zijn massaal zelf aan het bakken geslagen, het is kennelijk een aanstekelijk programma.”

Dat is natuurlijk beroerd voor de vlaaien-boer.
Maar ik vond het goed nieuws. Ik ben niet een creatief taartenmaker, maar ik maak wel bijna alle taarten voor verjaardagen zelf, zie 24 oktober. >>>

Morgen bak ik de traditionele appeltaart naar het recept van mijn schoonmoeder. Eigenlijk maak je die zoals op het pak van zelfrijzend bakmeel van Koopmans staat, maar zij had een eigen toevoeging:  na het wellen van de rozijnen leg je ze even een poosje in een bodempje rum.
Daarna doe je bodempje rum door het restje geklutst ei waarmee je de bovenkant van de appeltaart bestrijkt.
Lekker!

MozartvlaaiMaar de vlaaien-meneer uit Limburg kan er ook wat van.
Vanmiddag genoot ik van een punt Mozart-vlaai. Een krokante bodem bestreken met chocolade met daarbovenop heel veel slagroom met een laagje advocaat. Hemels. Net als de muziek van zijn naamgever.

Voor het overige was het weer een genoeglijke dag.
Ooms en tantes, mijn kinderen en mijn broer en zijn gezin weer gesproken.
Met buurvrouw Griet een haakpatroontje uitgewisseld.
Met mijn moeder een borrel ingeschonken en met iedereen voor haar gezongen en geklonken op haar 84e.
Buurvrouw Annie, zelf al 88, zong er nog olijk achteraan “nog honderd jaar na dezen…”
We sloten af met een afhaalmaaltijd van de Chinees in Smilde.
Het was in meerdere opzichten een waardevolle dag.

Reageren

25 juni: Geboortedag

Vandaag is het 54 jaar geleden dat Gerard werd geboren. Zijn moeder vertelde in het verleden op zo’n verjaardag altijd wel even het verhaal van zijn geboorte. Het gezin bestond destijds uit vader, moeder, twee zonen en twee dochters. Mei 1961 was het gezin verhuisd van de Noord Oost Polder naar Geeuwenbrug, waar ze een kleine boerderij hadden gekocht. Moeder was pas in juli uitgereķend. Ze was een grote vrouw, dus je zag wel dat ze zwanger was, maar ze was niet heel dik.

Zondagmiddag 25 juni 1961 zouden oom Hendrik en tante Mien op bezoek komen. Ze zouden het nieuwe huis komen bewonderen. Maar ‘s morgens begon het bij moeder te rommelen en bij het vijfde kind weet je echt wel of je al dan niet gaat bevallen. De huidige generatie kan zich het niet meer voorstellen, maar op zondagmorgen kon je de visite voor zondagmiddag niet meer afzeggen. Je kon ze eenvoudigweg niet bereiken.
( Hoe belde je dan, vroeg Carlijn laatst. Niet. NIET!?!? Dat ging haar voorstellingsvermogen te boven).

De visite kwam. Voorzichtig werd hen duidelijk gemaakt dat de bevalling aanstaande was. Maar dat was volgens tante Mien niet zo. “Daor liekt het aans hielemaol niet op. Ie ziet d’r ja haost nog niks van!” Pontificaal namen oom en tante plaats en lustten wel een kopje thee.
Op een gegeven moment hield moeder op met toneel spelen, ging naar de slaapkamer en vertelde vader dat hij de dokter moest gaan halen. Toen begreep de familie pas dat het menens was en droop af. Gerard is diezelfde avond nog geboren.

Zondagmiddag is het groot feest: dan gaan we het vieren met familie en vrienden! Het belooft mooi weer te worden, dus we kunnen ook gebruik maken van onze buitenboel. De vriendengroep verraste ons met het aanbod om het buffet te verzorgen: ’t wordt vast TOP!

Reageren

16 november: nog een beetje jarig.

Verjaardagen worden in onze familie uitgebreid gevierd. Alle kinderen, ouders, broers en zussen, zwagers en schoonzussen komen. Het wordt ook (bijna) altijd op de dag zelf gevierd. En ja, we zitten altijd in een kringetje en bij de familie Waninge zitten dan ook nog alle mannen aan één kant van de kamer en de vrouwen aan de andere kant.
Maar wat is het gezellig! We praten uitgebreid bij, iedereen wordt ondertussen voorzien van koffie/thee met gebak en rond half tien is het tijd voor de borrel met wat lekkers. Worst, kaas, toastjes, gevulde eieren, ieder jaar hetzelfde. Af en toe is er eens jubileum (50 of zo) en dan doen we eens wat anders, maar over het algemeen vieren we op deze manier dat we weer een jaar ouder zijn geworden.

Zo deden mijn ouders het ook al. Met grote groepen luid pratende (soms zelfs schreeuwende) mensen in een nieuwbouwhuisje aan de Servatiusstraat in Hoogersmilde. Legendarisch is de woordenwisseling van mijn tante Tinie met haar man: “Jan Boel’n, hol die ies stille te schrouw’n! Ik ken miezölf ja nait verstaon!” Waarop ome Jan riep: “Huf ja ok nait meinse, doe zegst ja toch gain verstandige dinge!” Ik bewaar goede herinneringen aan de goedmoedige plagerijen en het collectieve gemopper op de regering op die avonden.

Zo zijn onze manieren, ‘zo giet dat hier’ om met Daniël Lohues te spreken. Er wordt wel eens wat laatdunkend over onze manier van verjaardagvieren gesproken. Vind ik jammer. Want dit is onze traditie en wij voelen ons er goed bij. We vieren een feest met de mensen die bij ons horen en op deze manier zien/spreken we de broers en zussen regelmatig. Als je het leven viert en geniet van wat goed gaat, heb je wat reserves als het eens tegenzit.

Die reserves hadden we op 25 oktober hard nodig. Mijn verjaardagsfeest ging niet door. Vandaag hebben we mijn verjaardag in afgeslankte vorm toch gevierd. Met die van Frea (zat op haar verjaardag in Engeland) en die van Harriët (vieren was er nog niet van gekomen).

Alle dochters thuis, mijn moeder en mijn broer en zijn gezin: we hebben het glas geheven op het leven. We hebben vandaag weer wat reserves opgebouwd.

Reageren

Pagina 1 van 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén