een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: vrienden

19 november: Onder vrienden.

Zaterdagavond vierden we de verjaardag van een lid van de vriendengroep vanuit onze jeugd in Hoogersmilde.
We hadden elkaar eind september voor het laatst gesproken en tijdens de koffie hadden we we het gewoon druk met bijpraten.

J. was met trap en al naar beneden gevallen toen hij blad uit de dakgoot aan het halen was en was eigenlijk achteraf wel blij dat het was gebleven bij zere ribben, een pijnlijk been en algehele stijfheid. Dat had heel anders kunnen aflopen; waarop er door de aanwezigen opgewekt wat ernstige voorbeelden werden aangehaald.

J&S waren in Japan geweest. Ze hadden de wedstrijden gevolgd van het Nederlandse damesvolleybalteam en natuurlijk ook de bijzondere omgeving bekeken. De foto hiernaast is genomen van een tv-scherm, hier staan ze te supporteren op de tribune.
Er waren maar weinig Nederlandse fans, dus ze kwamen heel vaak op de Japanse televisie. Zo vaak, dat er Japanners met hen op de foto wilden; ze waren ‘bekende Nederlanders in Japan’ geworden! Mooie vakantie, prachtige verhalen.
Ze hadden een USB-stickie met foto’s bij zich en zo konden we allemaal meegenieten van hun avonturen in Japan. Iedereen bemoeide zich vervolgens met de reden waarom de foto’s niet op volgorde stonden en gaf aanwijzingen hoe het met de afstandsbediening zou moeten; de fotos werden in de groep besproken en daarbij rijkelijk voorzien van commentaar.

T&B zijn opa en oma geworden. Zij hadden mooie foto’s van hun kleindochtertje, de ouders en van henzelf met het kleintje. Er was zelfs een kort filmpje, die middag opgenomen, waarop we het humpie van inmiddels 6 weken zagen grimassen en glimlachen bij haar vader op schoot. Wat prachtig!
En wat confronterend ook, want we worden allemaal ouder, we hebben nu het eerste stel grootouders al in ons midden.
S. deed er nog een schepje bovenop.
“J. (haar man) leeft tegenwoordig in een sprookjeswereld; als hij ’s avonds thuiskomt zit er een heks op de bank! Ja, ik kan het maar beter zelf zeggen…..!”
S. is trouwens een vast lezer van dit blog en had naar aanleiding van de blogserie “Van gas los’ een taalvergissing gemaakt. Tegen J. had ze geroepen dat wij nu helemaal van God los waren……

We gingen uit elkaar met de vraag: “Hebben we al weer wat staan?”
Ja, begin januari.
“O, in december niet?’  Nee, want dan heeft iedereen het al zo druk.
“Jammer ja! Nou: goeie kerstdagen, goed uiteinde, goed begin!”

Onder vrienden.
Als we elkaar weer spreken op de eerste zaterdag van het nieuwe jaar is er vast weer gespreksstof genoeg. Ik verheug me nu al op nieuwe foto’s van het humpie.
Binnenkort ga ik samen met T. een kraamcadeautje brengen bij de jonge ouders…..!

Reageren

16 november: Keezen

Ik geef toe: een beetje bedenkelijke titel boven dit blog. Maar ik kan het uitleggen.
‘Keezen’ is een nieuw bordspel. Nou…. het spel is wel nieuw maar in feite is het een combinatie van verschillende andere spelonderdelen. De vrienden die ons zaterdag (zie 12 november)  hielpen de appeltaart en de tonijnsalade op te eten hadden het meegenomen. Altijd leuk om een nieuw spel uit te proberen.

keezenHet lijkt het meest op Mens erger je niet. “Maar het is wel heel anders”  vertelden onze vrienden. Het is dan misschien wel anders, maar de ergernis is precies het zelfde en alom vertegenwoordigd.
Het doel van het spel is om al je pionnen in het ‘binnen’vak te spelen en het voorkomen dat de tegenstander dit voor elkaar krijgt. Je hebt gewonnen als je jouw pionnen allemaal ‘binnen hebt’.

Om te bepalen hoeveel hokjes je vooruit mag speel je niet met dobbelstenen maar met speelkaarten. Je mag alleen maar pionnen op het bord zetten met een heer of een aas.
De irritatie begint al als je vijf kaarten krijgt waar niet één heer of aas bij zit.
Gelukkig heb ik voor dat soort gelegenheden altijd een breiwerkje bij de hand.breiwerk
Bij de meeste kaarten mag je het aantal punten dat er op staat vooruit, maar er zijn uitzonderingen. Bij de 4 bijvoorbeeld mag je alleen maar achteruit. En bij de boer mag je één van jouw pionnen met een andere speler ruilen.
Als je zelf een boer hebt is dat fijn. Dan ruil je jouw pion met iemand die dichter bij jouw ‘binnen’ staat. Als je zelf niet een boer hebt is dat redelijk frustrerend. “Ik verzet die van jou!” roept iemand dan triomfantelijk.
“Verzetten” betekent in dit geval bijna altijd “een stuk verder achteruit”.
Nee, het is heeeeel anders dan Mens erger je niet. Breiwerk helpt.

Het einde van het spel kan ook veel gedoe opleveren. Je moet namelijk precies ‘binnenkomen” anders moet je doortellen en moet je nog een keer het bord rond.
Zaterdagavond bij ons aan de keukentafel ging het verbazend vlot. Gerard had zomaar heel onverwacht al zijn pionnetjes binnen.
Dat had  voorkomen kunnen worden, als het bevriende echtpaar niet zo druk was geweest met alleen elkaar er af te gooien……
Als je niet een goed huwelijk of een stevige vriendschap hebt zou ik aanraden dit spel niet te gaan doen.
In ons geval schonken we ons een borrel in en gingen we nog een boom klaverjassen. Eerlijk gezegd: een leuker spel dan klaverjassen is er niet; daar heb ik m’n breiwerk niet bij nodig!

Reageren

30 oktober: Het uur.

wintertijdHet is weer wintertijd. Een uur extra, wat een cadeautje vind ik dat altijd.
Nou…… bijna altijd.
Twee jaar geleden hadden we dat extra uur in de nacht van zaterdag 25 oktober op zondag 26 oktober. Een uur langer jarig, ik verheugde me er op.
Maar het liep heel anders. Op die verjaardag werd ik opgenomen in het ziekenhuis (zie ‘Tales of the unexpected’ >>>) en ’s nachts kon ik van de emotie en stress niet goed slapen. Een vervelende, onrustige nacht. Die ook nog een uur langer duurde; verschrikkelijk vond ik het.

Gisteravond zaten we met onze vrienden van vroeger bij elkaar. Warme appeltaart en Mozart-vlaai. Lekkere hapjes en veel verhalen, we maken van alles mee en op zo’n avond passeren nogal wat gebeurtenissen uit onze levens de revue. Twee van de vriendinnen werken in de zorg en vertelden dat echtparen soms zo op elkaar zijn uitgekeken, dat het een opluchting is als de partner een tijdje opgenomen wordt voor een revalidatie. Of zelfs nog uit elkaar gaan. We keken elkaar na dit verhaal eens aan. Er werden wat plagerige opmerkingen geplaatst, waarop één van de dames uitriep: “Als je bij me weggaat dan knijp ik je helemaal uit!” Grote hilariteit. En hoe moest dat dan met ons gezamenlijk plan: wij met z’n achten op onze ouwe dag samen in één huis, waarbij de jongsten (de dames van de zorg) voor ons zouden zorgen! We bedachten dat de ruziemakers dan allebei een eigen kamer zouden krijgen. Heerlijke luchtfietserij waar we altijd zo fijn over kunnen zeuren met elkaar.

Om 24.00 uur stapten de eersten op. “Doe maor kallem an, wij hebt nog een uur extra vannacht.’ riep de gastheer.
O ja, dat is vannacht; wat een verrassing en wat een fijn vooruitzicht!
Ik zette mijn horloge een uur achteruit, toen was het nog maar 23.00 uur. “Wij schenkt oons nog iene in” zei de gastvrouw. Vervolgens was het maar zo weer 24.00 uur.
Zo lang het uur in 2014 in het ziekenhuis duurde, zo snel ging het nu voorbij met een glaasje port in gezelschap van goede vrienden.
Lechaim: op het leven!

Reageren

2 oktober: Vrienden

Vrienden.  In de loop van de jaren heb ik verschillende soorten vriendinnen om mij heen verzameld. Een schoolvriendin, een boeken-vriendin, een collega-vriendin, zelfs een tante beschouw ik als mijn vriendin (vriendschap heeft niets met leeftijd te maken….): allemaal mensen waar ik een stukje van mijn leven mee gedeeld heb en waarmee ik warme wederzijdse contacten onderhoud.
Ook samen hebben Gerard en ik vrienden: ‘de club van vroeger’ uit Hoogersmilde staat net zo dicht bij ons als onze familie. In de loop van ons leven is er één vriendenpaar bijgekomen: Hans en Bea uit Peize (zie 28 september 2014 >>>) Zij hebben hun plekje in onze familie- en vriendenkring langzamerhand veroverd en andersom is dat ook het geval.

vriendenDeze vriendschappen zijn belangrijk voor ons. Het is een kring mensen van mensen die om ons heen staan. In de periode dat Gerard ziek was heeft deze kring van familie en vrienden veel voor ons betekend. Vaak ga je er van uit dat vriendschap vanzelfsprekend is, maar af toe wordt je even bepaald bij het belang ervan.

Gistermiddag vierden we Bea’s 65e verjaardag.
In de loop van de jaren hebben we lief en leed gedeeld.
Recepten uitgewisseld. Ettelijke bomen geklaverjast.
Elkaars foto’s bekeken. Geluisterd, gepraat, gehuild en gelachen.
We spraken hun kinderen, kleinkinderen, broers, zussen en hadden een heel gezellige middag. Gerard en ik zongen voor hen het lied ‘Vrienden’ van Elly & Rikkert Zuiderveld.
Ook nu was er sprake van een lach en een traan….waarbij we natuurlijk tussendoor wel uit de school klapten over kleine onhebbelijkheden. Maar bij vrienden moet dat kunnen.
Vrienden.
Je kunt niet zonder.

Luister hier >>> naar het lied dat we zongen van Elly & Rikkert Zuiderveld over vrienden.
Het staat op hun album “Van het water naar de oever” uit 1997.

Reageren

28 juni: The party ’s over now

Het is nu 21.30 uur. De rust is teruggekeerd aan de Boskamp. Maar wat was het geweldig!

De hele week werden we lekker gemaakt door enthousiaste weermannen en -vrouwen: zonnig en droog zou het zondag worden. Gisteravond zagen we al wat buien op ons scherm voorbijkomen. En vanmorgen maakte buienradar ons wel duidelijk dat we het niet droog zouden houden vandaag. Jammer. Maar niet meer dan dat. Een nichtje in Roden leende ons een partytent, broer Jan kwam eerder uit Smilde (en nam gelijk mijn moeder mee) om de partytent te helpen opzetten samen met schoonzoon Cees en toen het om half drie begon te regenen konden we toch buiten zitten.

Familie en vrienden kwamen allemaal tegelijk vandaag. Het mengt zich gemakkelijk. De roots van ‘onze club’ liggen immers voor een groot deel in Hoogersmilde. De vriendengroep had gezorgd voor een fantastisch buffet aangevuld met salades, soep en stokbrood. Het was erg gezellig en we hebben meermalen het glas geheven op Gerards 54e jaar. Bijna niemand had het vandaag over het weer. Het is niet anders, we hebben het ook erg leuk met elkaar bij regen.
Ook de ziekte van Kahler voerde beslist niet de boventoon.

Iedereen moest zichzelf voorzien van eten en drinken, zodat er regelmatig een andere stoel in een andere ruimte werd opgezocht. Er werden spelletjes gespeeld met het zoontje van mijn broer. Het kindje van mijn nichtje (nu een half jaar) wentelde zich in de aandacht van iedereen .
Er ontstond een ‘waterzak’ in de partytent. Zwager Roelof ging de zak heldhaftig met een bezem te lijf, maar had er niet op gerekend dat het water zijn kant op zou komen. Het ging maar net goed… bijna hadden twee schoonzussen een ijskoude douche gehad.

In mijn keuken was ik vanmiddag niet de baas. Toen ik met ‘Frea op de skype’ de hele kring bijlangs ging, maakten de vrienden alvast het buffet klaar. Mijn aanrecht werd opgeruimd, de vaatwasser aangezet en de glazen werden weer afgewassen. “Waar heb je schaaltjes? Waar staan de glazen?”
Morgen ben ik vast wel wat kwijt, maar dat zien we morgen dan wel weer.  Vandaag was ruimschoots de moeite waard, met dank aan familie en vrienden voor hun hulp!

Reageren

17 mei: Hemelvaartsdag, Vriendendag

Op 4 januari >>> schreef ik over onze vrienden club en het ontstaan daarvan. Ook dit jaar ontmoetten we elkaar weer. Voor de 35e keer sinds 1980. Woensdagavond togen we al naar de camping in Kraggenburg voor een vriendenweekend dit keer op camping ‘De Voorst’.

Mijn weblog heb ik heel summier bijgehouden. Dat had twee redenen.
1. Ik had mijn tablet mee en dacht dat ik daar net zo handig mee was als de computer voor wat betreft knippen, plakken en kopiëren, maar dat was niet zo. Het kostte veel tijd.
2. Er was niet veel tijd, want het was veel te gezellig. Vandaar.

Op Hemelvaartsdag brachten we een bezoek aan Schokland. Daar was ik vroeger al eens geweest met mijn vader, maar toen was er nog niet zoveel te zien. Nu is het een volwaardig museum >>> waar je alle mogelijke informatie krijgt over dit voormalige eiland in de Zuiderzee.
We zagen een film met de geschiedenis van het gebied rond Schokland vanaf de pré-historie tot nu. Mooi!
Na de laatste ijstijd was het een toendralandschap, maar de zee rukte steeds verder op. Toen werd het een schiereiland en tenslotte werd het helemaal van het vasteland afgesneden. Het eiland bestond uit twee delen. Het noordelijk gelegen Emmeloord hoorde bestuurlijk bij Amsterdam en was katholiek en het zuidelijke Ens hoorde bij Overijssel en was protestant. En ondanks de bittere armoede was er een permanente geloofsstrijd op het eiland. Je vraagt je bij de beelden van de strijd om het bestaan af waar ze de energie vandaan haalden om ook nog te bekvechten over het geloof.
In 1859 was het te gevaarlijk om de bevolking op het eiland te laten wonen, zodat het (tot groot verdriet van de Schokkers) werd ontruimd.

In het museum werd de geschiedenis met bodemvondsten aanschouwelijk gemaakt. Verder maakten we nog een wandeling naar de zuidpunt van het eiland. Kenmerkend voor onze vriendengroep: we waren het niet eens over waar de wandeling begon. Dus de ene helft liep linksom en de andere helft rechtsom. We kwamen elkaar halverwege tegen. Eigenlijk geen haar beter dan de Schokkers dus…

Op Urk bezochten we de oude haven met de vuurtoren, we maakten een wandeling door het oude dorp en we kochten een visje.
We sloten de dag af met een pizza in Marknesse. We proostten op ons jubileum en genoten van elkaars gezelschap, het gebruikelijke gezeur en de pizza. Op naar de 36e vriendendag!

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén