een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Vriendenweekend

28 mei: “Mijn agenda is leeg!”

Drie blokhutten op rij en een caravan ernaast: ons onderkomen voor het tweejaarlijkse hemelvaarts-vrienden- weekend met onze vriendengroep (zie >>>).
We stonden van woensdag 24 mei tot en met vanmorgen  op Camping Waldsang >>> in Bakkeveen.
Nog nooit in die 37 jaar hadden we zulk stabiel zomerweer tijdens ons weekend; dan is de noodzaak om iets te organiseren niet zo aanwezig.

“Wat gaan we vandaag doen?”
De antwoorden waren soms heel verschillend.
Fietsen, zwemmen, sauna.
“Mijn agenda is leeg!”  zei iemand, met andere woorden NIETS.
Lezen. Genieten van de zon. Dom ouwehoeren.
Daar zijn we trouwens erg goed in.

Regelmatig keken de buren over hun bril als we weer hikkend van de ongein in onze stoelen hingen. Soms liepen de tranen van het lachen ons over de wangen.
Het is de bekende “ouwe-jongens-krentenbrood”-lol die je in al die jaren met elkaar opbouwt. Ieder jaar komt er wel weer een item bij.
Het begint vaak met iets simpels. We fietsten met de groep door het bos en op het fietspad lagen vier bergen paardenpoep.
De voorste (die steeds al riep “tegenligger!” en zo ) riep “We fietsen in het spoor van DuMoulin!”
Of de vriendin die eigenlijk nooit drinkt maar toch graag mee wilde doen: “Mag ik wel die zoete witte wijn in een borrel glaasje?” Tuurlijk.

Verder zijn we natuurlijk een groep Drenten in Friesland en dat willen we weten.
Iedere Friese groet ‘ a goeie!’ wordt steevast beantwoord met ‘Moi’.
Op de camping zet de groep af toe spontaan een lied in.
‘Ein prosit’ of zo. Of ‘Hier op de heide is jao gien zee’ van Roelof en Harm. We keken oude foto’s (ik had wat oude foto boeken van de jaren 80 mee) en deden het spelletje Weerwolven, waarbij de burgers van Wakkerdam  hun eigen burgemeester lynchten onder invloed van een burger met een hele grote mond.
We zaten twee avonden aan grote picknicktafels in de avondzon te eten en veroorzaakten af en toe burengerucht omdat we bijna bleven in een misverstand over een koud washandje; maar het bleef binnen de perken van de campingregels.
We zwommen in de open lucht in zwembad Dundelle, droogden op in het gras van de ligweide en we deden een ouderwets potje badminton in zwoele avondtemperaturen. Hadden we al jaren niet meer gedaan.

… zwaar teleurgesteld!

Wat een fantastisch weekend.
Vanmorgen om 09.45 uur zaten we met elkaar aan de afscheidskoffie.
Blokhutten schoon, caravan ingepakt, tijd voor evaluatie.
Volgende keer weer zulk mooi weer!
Volgende keer minder neefjes!
Volgende keer in Marokko!
Ja, hoor ja.

Er was ook nog iemand zwaar teleurgesteld.
Dat was de megazak doppinda’s die niet helemaal was opgegeten…..

Reageren

21 mei: Meinse, meinse, gebruuk joen verstaand toch ies!

Bovenstaande zin werd uitgesproken tijdens het hemelvaartsweekend toen wij ons 35-jarig vriendenjubileum vierden. Eén van ons vertelde dat zijn vader bovenstaande zin bezigde als hij vond dat zijn moeder iets onzinnigs had gezegd.
Omdat wij allemaal die ouders kennen zien wij het gezicht van de betreffende vader er bij, dan schiet iedereen al in de lach.

Deze zin werd het thema van het weekend. Te pas en te onpas kwam ‘Meinse meinse…” voorbij. Het ligt in de lijn der verwachting dat deze zin tot in lengte van dagen herhaald zal worden, want dat is de lol van zolang vrienden zijn.

Omdat we allemaal uit Hoogersmilde komen, ontstaan er regelmatig gesprekken in de trant van ‘Dat is Annie, die trouwd is west met Willem. Ja, nou is ze met Piet, die woonde vrogger noast Van Kalker an de Rieksweg. Die warkte altied bij Van Triest. Zien olders woonden an ’t Oranjekanaal. Naost woar Sikkema ok woont hef. ……..” Eindeloos kan het zo doorgaan. Totdat iemand de legendarische woorden spreekt: “Ja die! En die möt slager zeggen teegn Oortman!”. Iedereen zegt namelijk ‘slager’ tegen Oortman, de dorpsslager in Hoogersmilde.
Het is voor mij al zo’n gewone zin, dat ik het laatst ook riep op m’n werk, toen er een babylonische spraakverwarring was over welke collega iemand bedoelde.
Maar op mijn werk kent niemand slager Oortman.

Tijdens het koffiedrinken op zaterdagmorgen was iemand aan het uitzoeken wat voor pictogrammen je kon plakken op de dames- en heren w.c. in een zwembad. Dat had iemand hem gevraagd. Hij zocht allerlei dingetjes op op z’n laptop en iedereen zat er omheen met koffie en bemoeide zich er mee. “Waarom doe je niet een zwembroek en een bikini als onderscheid tussen heren en dames?” vroeg iemand. Ja, dat vond iedereen een goed idee.
“Nee, dan denken ze misschien dat ze daar hun zwemkleren kunnen uitwassen” dacht de plaatjeszoeker. “En ik heb ook nog niks voor het urinoir. Wat moet ik daar dan mee?” “Zet daar dan in ieder geval een bordje bij ‘Geen drinkwater!’
Volgens mij is hij er in het weekend niet uitgekomen. Had iets te maken met concentratie geloof ik. Toen twee mensen om hem heen spontaan een liedje van Roelof en Harm begonnen te zingen “Hier op de heide is jao gien zee…!” zag je hem gewoon denken:
“Meinse meinse, gebruuk joen verstaand toch ies!”

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén