een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Vrieswijk

8 oktober: Tante’s en nichten.

Gisteren nam ik een dag vrij. Familiebezoek.  Met mijn moeder ging ik naar tante Trijn (zie 6 augustus >>>) en daar kwam ook mijn nicht Anja, dochter van mijn vaders broer. Onze vaders zijn allebei al overleden, evenals twee andere broers. Wij koesteren dus de contacten met de enig overgebleven zus tante Trijn, haar man oom Wim en mijn moeder.

Anja had op haar werk gezegd dat ze een dagje naar Klazienaveen ging. “O, met de tantes!” had haar werkgever gezegd. Hij wist er dus al van. Het is weinig spectaculair wat wij zo’n  dag doen. Koffiedrinken, bijpraten, “hoe ist met de wichter” (Anja heeft ook drie dochters) en fotoboeken van elkaar bekijken. Na een glaasje port liepen we Klazienaveen in en lunchten we in de Kombuis met een heerlijk broodje zalm. De tantes trakteerden. We liepen nog een kledingwinkel in en mijn moeder kocht een pyjama en ik kocht een blouse. Tenminste, dat was ik van plan. Bij de kassa zei mijn moeder : “Die krigst’ van mie.”
Kadootje!

Bij bakker Ten Napel kregen we allemaal een zak ‘hardbroden’  van tante Trijn en na een kop thee vertrokken we rond vier uur weer naar huis. Ik schreef het al: weinig spectaculair.  Maar hoe waardevol! We maken  consequent tijd vrij voor familie. Vinden we belangrijk: verjaardagen, familiedagen, feestjes, klaverjassen, visites: het kost veel tijd en energie.
Ja.

anja andre henk adaVandaag besefte ik even weer hoe belangrijk het is.
Nicht Anja en ik zijn ‘two of a kind’.
Vrieswijken. “Groot, blond en veul ruumte neudig”. Zij met een Twents accent en ik met een Drents accent. Het voelt als de zus die ik niet heb.
Hiernaast een foto uit 1965 van haar vader met Anja (2 jaar) en mijn broer (0 jaar) op schoot, haar broer (ook twee jaar) ernaast en ik (4) helemaal links.

Op 5 oktober 2016 (Deo volente) zitten we met ‘ de tantes’  om 10.00 u aan de koffie in Klazienaveen. En met een beetje geluk is er in het voorjaar een Vrieswijk-familiedag. Dan zijn  ‘heur breur’ en  ‘mien breur’ er ook bij. En alle anderen met dezelfde genen. Ik kiek dr nou al naor uut.

Reageren

28 maart: Vrieswijken

Vandaag heb ik me een paar uur ondergedompeld in mijn eigen familie geschiedenis.
Bij de zus van mijn vader was een bijeenkomst met de kinderen van Trijntje Kamps-Vrieswijk, de zus van mijn opa.
Mijn vaders neven en nichten dus. Opa had maar één zus, dus het was een kleine familie.
Zus had zeven kinderen, waarvan en vandaag 5 waren. Eentje was overleden en de jongste was verhinderd. Vond ik jammer, want bij haar heb ik de meeste herinneringen.
Vroeger, toen mijn overgrootvader nog leefde, gingen wij vaak bij die tante van mijn vader op bezoek want ‘ouwe opa’ (zoals wij hem noemden) woonde bij zijn dochter in huis en de jongste kinderen waren toen ook nog thuis.

Kees, Sienie, Henk en Andries

Ik had een fotoboek meegenomen dat mijn vader de laatste jaren van zijn leven had gemaakt.
Daar zaten ook foto’s in uit de tijd dat mijn vader kind was.
Eén van die foto’s zet ik vandaag op mijn blog. Je ziet drie jongetjes en één meisje. De jongetjes zijn mijn vader en twee van zijn jongere broers. Het meisje is Sienie, de oudste dochter van de zus van opa.
Vanmiddag zat ik naast Sienie aan de thee. Het meisje van toen is nu 75. Zij heeft mijn vader goed gekend in zijn jeugd en het was heerlijk om met haar over vroeger te praten en oude familieherinneringen op te halen.
Het was alsof ik bij mijn eigen familie op een verjaardag zat. Het voelde zo vertrouwd!
Kees, de oudste zoon, leek op mijn vader, alleen had hij blauwe ogen en geen diep bruine, zoals pa. Trijn, de tweede dochter leek op mijn tante Trijn (genoemd naar dezelfde oma). Eén zus leek eigenlijk helemaal niet op de anderen, maar had wel weer de ogen van mijn vader.

Onmiskenbaar familie. Wat een leuke middag. Mijn vader en zijn broers zijn allemaal al overleden. Het was net of er een even een stukje ‘Pa Vrieswijk’ terug was. Ze praten ook allemaal net zo gemakkelijk als hij. Over streektaal en Daniël Lohues. Over het mannenkoor in Dedemsvaart. Over Meppeldagen met te veel Amsterdammers. Over de overleden broer die ze zo missen. Over onze gezamenlijke (over)grootouders.

Volgend jaar weer.
Dan mag ik hun foto’s zien.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén