een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Wezenzondag

24 mei: Als een vuurtoren in het duister.

Wezenzondag.
In 2016 schreef ik al eens een blog met die titel; toen ik het nog eens nalas ervoer ik aan den lijve wat ik destijds had geschreven over gevoelens van heimwee.
Daar ging het vanmorgen in de viering ook over.
Maar dat was niet het hoofdthema; dat was het gebed dat Jezus uitsprak vlak voordat hij werd gevangengenomen om te worden gekruisigd.

Voor mij is het lastig om wat ik vanmorgen heb gehoord in een paar zinnen samen te vatten. Wat bleef hangen?
Hoe je door je houding in verschillende omstandigheden een klein stukje van de glorie van God kunt laten zien.

Als mens kun je in verschillende levensstadia worstelen met moeilijke omstandigheden.
Niet zelfstandig kunnen ademhalen.
Niet zelf kunnen opstaan uit je stoel.
Niet meer volwaardig mee kunnen doen aan gesprekken omdat je herinneringen je ontvallen.
Als je dan toch je menselijke waardigheid weet te behouden, dan kun je ‘glorieus’ boven de omstandigheden uitsteken;  ‘als een vuurtoren in het duister waar de golven overheen spoelen blijf je toch licht uitstralen’.
En als je toch de moed verliest en instort, dan ben je afhankelijk van de ander die jou er doorsleept en jouw waardigheid overeind houdt. Die hulp van de ander, die anders misschien niet eens zo opvalt,  maar in coronatijden is ‘als een vuurtoren in het duister waar de golven overheen spoelen en die toch licht uitstraalt in het duister.’

Je kunt dus zelf een vuurtoren zijn of iemand anders kan voor jou een vuurtoren zijn: daarmee laat je een klein stukje van Gods glorie zien.

Gerard merkte op dat dit verhaal goed aansloot bij het gedicht van Hans Bouma dat deze week in de kerkgroet stond. Het schilderij op de afbeelding ernaast is gemaakt door Greet Westenbrink-Feijen.

Als bomen.

Mensen,
die als bomen naast je staan.
Schouder aan schouder,
lijf aan lijf, ziel aan ziel.
Als bomen zo standvastig,
zo begrijpend, zo opbeurend.
Vrienden, vriendinnen
voor elk seizoen,
vrienden, vriendinnen
in weer en wind.
Bomen van mensen.

Viering beluisteren? Hierbij een rechtstreekse link.

Reageren

8 mei: Wezenzondag en heimwee.

Evenals vorige week fietsten we vanmorgen naar Roderwolde, maar deze zondag gingen we er ‘ter kerke’ in de Jacobskerk >>>.
Vergeleken met de andere twee kerkgebouwen van onze PKN-gemeente is dit een klein kerkje. Het doet ons altijd heel erg denken aan de Hervormde kerk in Hoogersmilde, waar wij de  eerste 25 jaar van ons leven naar de kerk gingen.

Het is vandaag ‘wezenzondag’: Jezus heeft met zijn Hemelvaart zijn discipelen verlaten en de Heilige geest is nog niet uitgestort, dat vieren we immers pas volgende week met Pinksteren. De predikant benoemde enkele situaties waarin mensen zich verweesd kunnen voelen. Heimwee hebben naar wat was. Dat ervoer ik zaterdagmiddag toen ik met mijn moeder (84) een stukje ging rijden. Ze komt er niet zo veel meer uit en ik wilde haar laten genieten van de prachtige natuur op dit moment.
We reden stapvoets over binnen-door-weggetjes langs uitbundig bloeiende Japanse sierkers, langs bomen en struiken met nieuw blad in vele tinten groen en weilanden vol paardenbloemen en lammetjes.
“Wat heb ik hier veul met je va fietst…..”
Tussen de woorden klonk de heimwee door.

In de overdenking haalde de voorganger een dichtregel aan: “als zonlicht om de bloemen, een moeder om haar kind”. Thuis zocht ik het op, het zijn twee regels uit lied 663.
Het lied vertelt over de troost die uitgaat van de Heilige geest die in ieder van ons schuilt en zichtbaar wordt in gewone dingen:
Al heeft Hij ons verlaten, Hij laat ons nooit alleen.
Wat wij in Hem bezaten is altijd om ons heen
als zonlicht om de bloemen, een moeder om haar kind.
Teveel om op te noemen zijn wij door Hem bemind.

collecteHet was een mooie viering vanmorgen. In Roderwolde gaat het anders dan in de andere kerken in Roden.
Je zit in ouderwetse kerkbanken. De borden waar de liederen op staan worden met krijt beschreven. Het collectegeld wordt bij de mensen ‘opgehengeld’ met een zak aan een stok. Als het Onze Vader wordt uitgesproken wordt de klok geluid, zodat de dorpsbewoners die niet in de kerk zijn het gebed in gedachten mee kunnen bidden.
Vanmorgen werd het Heilig Avondmaal gevierd en ook dat is in Roderwolde anders. Het wordt in een kring voor in de kerk gevierd.
De schaal met brood en de beker met wijn wordt  in de kring doorgegeven. Ook dat bracht mij terug naar Hoogersmilde waar je voor het avondmaal nog ‘aan tafel’ ging.
Heimwee is daarbij niet het goede woord, maar het deed me iets.

De bloemen uit de kerk gingen vanmorgen heel verrassend naar de voorganger Theo van Beijeren. Hij gaat binnenkort met emeritaat en vanmorgen was zijn laatste viering als predikant in Roderwolde.
Daarbij heb ik ook gemengde gevoelens. Gelukkig blijft hij wel in Roden wonen.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén