een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: yoga

8 juni: We noemen het anders.

Op een informatiebijeenkomst voor hartpatiënten sprak ik na afloop één van de organisatoren. Tijdens de power-point-presentatie zagen we bij het onderwerp ‘ontspanning’ wat plaatjes van iemand die aan het vissen was en van fietsers.
“We hadden hier eerst wat yoga-plaatjes op deze plaats, maar daar kregen we nogal wat commentaar op. Yoga spreekt onze patiënten kennelijk niet zo aan.”

Daar was ik het niet mee eens en dat meld ik dan ook.
“Weet je wel hoe goed yogaoefeningen zijn?”
Ja, dat wisten ze wel, maar yoga heeft gewoon geen goede naam.
Dank je wel Youp van het Hek en andere prominente Nederlanders die je belachelijk maken als je aan yoga doet.

Afgelopen dinsdag, na het revalidatie-sportuur, vroeg ik aan de fysiotherapeuten die ons begeleiden of ik mijn dagelijkse yoga-oefeningen aan de anderen mocht laten zien in de vorm van een proefles. Vonden ze een goed idee.
Vanmorgen kregen we dus na het half uur fietsen allemaal een mat en deed iedereen mee met mijn oefeningen. Het lijkt redelijk eenvoudig, maar dat was het voor de meesten niet.
Zelf werd ik er ook heel moe van, omdat ik naast het doen van oefeningen ook aan de anderen uitlegde wat ze moesten doen.
Niet iedereen kon alle oefeningen meedoen; hoefde ook niet. Ik wilde graag laten zien hoe eenvoudig het is om iedere morgen in een minuut of 12 je hele lichaam op te warmen en alle onderdelen  even te activeren. Even, want je doet alle oefeningen maar kort. En natuurlijk hoef je het geen yoga te noemen: Gerard doet iedere morgen rek- en strekoefeningen maar doet hetzelfde als ik.

‘Zwait’n dokter” riep één van de mannen. “Dust doe dit alle mörgens? Bliksem!”
Bij de koffie vertelde één van hen dat het hem niet was meegevallen; hij vond zelf dat hij erg stijf was, gelijk bij de eerste oefening kon hij al niet met z’n handen bij z’n voeten komen. “En eigenlijk beweeg ik wel heel veel, ik loop wel 10.000 stappen per dag, maar dat is maar één soort beweging.

Iedereen was het er over eens dat yoga iedere morgen heel verstandig zou zijn.
Maar ook bijna iedereen dacht dat hij dat niet ging doen. “Dat gaat me niet lukken, dat hou ik toch niet vol.” Jammer. Want als je boven de vijftig komt wordt je lichaam strammer en dit is een goede manier om je lijf wat soepel te houden.
Iedere dag 12 minuten.
12.
Van de 1440 minuten die je iedere dag tot je beschikking hebt.
Wil je weten welke oefeningen ik ’s morgens doe?
Kijk dan op het blog  Yogaclinic in Bakkeveen >>>.
Daar vind je een link naar een PDF met een beschrijving van de oefeningen.
En bedenk: je hoeft niet gelijk alles te doen; drie of vier is ook al goed.

De fysiotherapeuten hadden ook een eigen matje en deden alle oefeningen mee.
Zij waren enthousiast. “Nu hebben we ook eens een paar leuke oefeningen met een mat, hier gaan we beslist wat mee doen.”
Soms vind ik mezelf een yoga-Jehova; ik loop nog net niet met foldertjes langs de deuren.
Maar net als bij de échte Jehova’s: het is voor een goede zaak.
Roept uit aan alle stranden, verbreidt van oord tot oord…..

Reageren

17 februari: Wát voor groet?

Vrijdagmiddag 13.30 uur yoga & pilates: het zit al in mijn systeem (lees hierbij Yoga met een verhaaltje).
Geen les-uur is hetzelfde. Balans oefeningen, spieroefeningen, op de grond, tegen de muur, met een bal of een stok: de keuze is kennelijk reuze, want we doen steeds iets anders.

Sinds vorige week bestaat het lesuur voor de helft uit yoga-pilates en voor de andere helft uit val-training. Het heet ‘Veilig in Beweging’; deze cursus voor volwassenen is ontwikkeld door fysiotherapeute Trijntje Hagenauw van ‘Mens in Beweging’ en judo leraar Michel Nijenhuis van Jiritsu>>>. Tijdens deze lessen (6) gaan de deelnemers aan de slag met spierversterkende en bewegingsvergrotende oefeningen, veilig leren vallen en opstaan.
Dat klinkt spectaculair en in mijn beleving is dat ook zo.

Wat we nu leren is bewustwording: hoe val je? Wat doe je in je eerste reflex?
Vorige week gingen we leren hoe je het beste kunt opstaan als je ruggelings op de grond ligt. En daarna hoe je dat doet als je geblesseerd bent, dus als je één arm of been niet kunt gebruiken. Hééél leerzaam!  De moeilijkheidsgraad wordt langzaam opgebouwd. Op je hurken zitten en achterwaarts op een dikke mat vallen. Je val een beetje breken door met je onderarmen hard op de grond te slaan, net als bij judo ‘afslaan’.

Michel is een hele grote man en toen hij de eerste keer hard afsloeg wipten de dames die het dichtste bij hem zaten van schrik een stukje omhoog van hun matje. BAM!
Wij zijn ook niks gewend…..

Gistermiddag gingen we een stapje verder: we liepen achterwaarts naar een dikke mat toe en bij het kussentje moest je achterwaarts vallen. Tijdens de oefeningen merk ik dat ik ‘een schieterd’ ben. Ik durf me niet gemakkelijk te laten vallen, maai gelijk met m’n armen naar achteren en krijg vervolgens te horen dat je dat juist niet moet doen, omdat de kans op breken dan veel groter is. De val moet je breken met je lichaam en niet met je armen of benen.  (op de foto Trijntje en Michel die een oefening voordoen).

De laatste oefening was zijwaarts vallen. We moesten de arm omhoogsteken van de kant die we opvielen, met de billen naast de voeten gaan zitten en zijwaarts omrollen. Een vreemd gezicht; in mijn ogen leek het of iedereen spontaan de Hitlergroet bracht. Maar dat zag ik verkeerd, het was de beweging die Superman maakt! Dat associeert ook een stuk lekkerder moet ik zeggen.

We lachen wat af met elkaar, want het gaat natuurlijk niet allemaal goed.
Er zijn maar enkele natuur-val-talenten, alle anderen (inclusief ik) moeten heel erg nadenken over de volgorde van wat we moeten doen en als we het ene wel doen, vergeten we het andere. Maar wat is het goed dat we dit doen.
Want vallen valt niet mee. Valt eigenlijk altijd tegen. We leren het nu met vallen en opstaan, want er is zoveel waar je over kunt vallen!
En wat je niet wilt worden: een gevallen vrouw…… Michel en Trijntje behoeden ons er voor.

Reageren

20 januari: In alle rust….

Wij zijn aan het rommelen in huis. Carlijn woont al sinds augustus samen met haar Wim in Groningen en haar grote kamer wordt MIJN kamer; een eigen kamer voor mevrouw. Gerard heeft al een eigen kamer, dat is de oude kamer van Harriët, maar bij hem heet die kamer ‘kantoor’. Zo gaat die van mij natuurlijk niet heten. Kantoor heb ik op mijn werk wel.

Het is leuk om te bedenken wat ik dan allemaal in die kamer ga neerzetten en hoe ik hem zal inrichten. Van de week hebben Gerard en ik behang, verf en saus uitgezocht en sinds vorige week is Gerard in de kamer bezig: behang van de muren, schuren etc.

Mijn yoga-oefeningen doe ik tegenwoordig in Gerards kantoor, want in de grote kamer van Carlijn is het nu erg ongezellig.
Meestal is dat ’s morgens heel vroeg. Op mijn telefoon staan wat bestanden met mijn favoriete, voor de yoga rustige muziek en zo begint mijn ochtend altijd kalm.
Dat was ook vanmorgen de bedoeling. Maar Gerard had zich voorgenomen om voor de koffie ‘al iets te doen’, dus toen the Brothers Four heel zacht zongen “Come to my bedside my darling” begon Gerard in de andere kamer een klein stukje van de deur af te schaven met een schaafmachine. Want die deur klemde een beetje.

JIIIING! JEENNGG!
De lieverd zei dat hij uit voorzorg de deur al even dicht had gedaan……

Het is voor het goede doel.
En het wordt prachtig.
Weet je niet wie the Brothers Four zijn?
Kijk dan op ‘Mijn kant van het bed’ >>> en Where are you going my little one? >>>

Reageren

19 januari: Yoga met een verhaaltje.

Toen mijn moeder in haar laatste jaren steeds meer zorg en aandacht nodig had, stopte ik met de yoga-lessen die ik volgde bij de sportschool op maandagochtend; in december 2016 was dat.
Nu mijn leven weer in een wat rustiger vaarwater is gekomen wilde ik het weer oppakken. Vriendin Bea vertelde over een yoga-clubje waar zij bij zat: een combinatie van yoga en pilates. Dat ging ik ook eens uitproberen.

De vorige yogalessen en deze zijn niet met elkaar te vergelijken.
De entourage is eerst al heel anders; we doen onze oefeningen niet in een hippe sportschool, maar in de oude gymzaal van de voormalige basisschool in Roderesch.
Verder is het groepje deelnemers kleiner en onze yoga-juf Trijntje gebruikt geen microfoon en staat niet op een podium. Verder is de muziek erg aangenaam: hele rustige gitaar- of pianoklanken.

Bea had al gezegd dat de oefeningen iedere week anders zijn; vorige week volgden we inderdaad een heel ander programma dan vanmiddag. Nu kregen we allemaal een stok waar we verschillende oefeningen mee deden.
Het enige dat niet anders is ben ik zelf: ik ben er nog steeds niet heel goed in.
Ondanks mijn dagelijkse yoga-riedeltje stond ik ook vanmiddag weer te schutteren. De oog-hand-been coördinatie was niet in orde; “nu  linkerbeen over de stok zwaaien, rechter hand stok vasthouden en nu afwisselen.” Als Trijntje het zegt en voordoet lijkt het heel eenvoudig, maar dat is het met rechts en links nooit voor mij.
Verder moesten we achterover rollen en proberen met onze voeten de grond te raken.
Het rollen ging goed, prima zelfs, maar toen mijn voeten de grond raakten kraakte er iets in mijn nek. Die beweging had ik kennelijk jaren niet gemaakt, dus dat kraken was vooral ongewoonte.

Er wordt hard gewerkt tijdens de les, maar aan het eind mag je ontspannen. 
De les wordt afgesloten met een klein verhaaltje. Vanmiddag las juf een verhaal voor van Toon Tellegen over de tor en de krekel.  Voorgelezen worden; wat heerlijk!
Wel moet ik er voor waken dat ik aan het einde van een drukke week niet in slaap sukkel tijdens de ontspanningsoefeningen.

Na afloop is er een kopje thee (gember-citroen: nog nooit gehad!) en zitten we even gezellig een kwartiertje te beppen.
Het komende half jaar ga ik deze lessen volgen.
Tenminste…. als mijn nek dat met mij eens is.

Weten hoe die yoga er bij de sportschool uitzag? Lees Yoga (3) >>>, op die pagina staan ook linken naar Yoga (2) en Yoga (1).)

Reageren

29 mei: Yoga-clinic in Bakkeveen.

Tijdens ons vriendenweekend (zie verslag van gisteren) doen we veel gezellige dingen. Niet persé erg gezonde dingen. We eten gezamenlijk de warme maaltijd: een keer uit eten en twee keer een barbecue vanwege het heerlijke weer.
We doen wel wat dingen apart (alleen ontbijten eigenlijk….) maar voor het overige zitten we veel bij elkaar, rijkelijk voorzien van hapjes en drankjes.

En natuurlijk zitten we niet de hele dag. We maakten een lange fietstocht, gingen zwemmen en wandelen, maar procentueel gezien is passief en actief niet in balans.
Om het actieve gedeelte wat op te krikken bood ik een yoga -clinic aan. Vrijdagmorgen kwamen  de andere dames met hun handdoekje naar onze blokhut; samen deden we de oefeningen die ik iedere morgen  doe.

Het viel in goede aarde. Onze verrichtingen werden gadegeslagen door mede-veldje-bewoners en zelfs op afstand meegedaan. Niet iedereen kon alle oefeningen meedoen, maar het werd ervaren als een aangenaam begin van de dag. “Morgenvroeg weer.” was de conclusie.
En toen was er koffie. Met verse boterkoek.
Balans hersteld.

“Heb je die oefeningen ook op schrift?”
Op verzoek daarom vandaag een omschrijving van mijn yoga oefeningen in de ochtend.  Klik hier ochtend-yoga oefeningen  voor een PDF.
Dit is mijn eigen beschrijving, het is bedoeld als geheugensteuntje.
Wil je écht yoga en/of pilates doen?
Kijk dan eens op internet: je kunt te kust en keur voor filmpjes met basisoefeningen etc.
Maar om te weten of het echt iets voor je is kun je het best een proefles nemen.

Andere blogs over yoga:
17 juni 2015 >>>
13 juli 2015 >>>
7 januari 2016 >>>
3 mei 2016 >>>

Reageren

13 juli: Yoga (2)

Op 17 juni schreef ik over mijn eerste kennismaking met yoga. Toen was ik nog in de veronderstelling dat het alleen yoga was. Maar het heet Club-Yoga. Een combinatie van Yoga, Tai Chi en Pilates. Dit staat in de wervende teksten:

Clubyoga is een groepsfitnessprogramma gebaseerd op oosterse ontspanningsoefeningen uit de yoga en t’ai chi. Tijdens de les richten we ons op ademhaling en concentratie, waardoor de geest geprikkeld wordt. Daarnaast prikkelen we het lichaam door oefeningen gericht op coördinatie, flexibiliteit en kracht. ClubYoga vormt een ideale combinatie van ontspanning en inspanning.

Dat doe ik dus nu. Vandaag was de vierde keer. Het begint al wat te wennen, maar ik kan het nog steeds niet erg goed. Dat komt omdat er een heleboel spieren zijn die ik al een tijdje niet meer gebruik. Sommige dingen krijg ik fysiek niet eens voor elkaar, bijvoorbeeld op je hurken zitten met je benen ongeveer een meter uit elkaar. Een ‘Full squat’ heet het, maar dat knopje zit er bij mij gewoon niet op. Ik val achterover als ik dat doe. Of de oefening waarbij je met je één schouder op de grond je arm naar voren moet strekken. Lukt niet. Het is maar goed dat onze instructeur (inderdaad, die leuke J.) af en toe zegt dat we moeten ademhalen, want met sommige moeilijke poses zou je dat haast vergeten.

Maar de meeste oefeningen kan ik wel. Of bijna. Wat ik dan weer grappig vind is dat je bij één oefening met je lichaam gebogen op één been moet staan met je beide armen gestrekt, alsof je zweeft. Dan sta ik wankelend op dat ene been, heb beide armen los en dan klinkt uit de luidsprekers het liedje: “It’s a miracle…” Dat vind ik dan ook.
Het is de bedoeling dat ik dit blijf doen. In juli sowieso nog, in augustus en september stop ik even voor de perikelen rondom de stamceltransplantie van Gerard, dan wil ik niet vastzitten aan vaste tijden. Op You Tube vond ik een filmpje met wat oefeningen, zodat ik het thuis een beetje bij kan houden. Hoop ik…

Reageren

17 juni: Yoga

Stress. Kop vol zorgen. Van een goede vriendin kreeg ik het advies om eens yoga c.q. pilates te gaan doen.
Daar heb ik lang over nagedacht.
Want ik wist eigenlijk wel zeker dat het niks voor mij was. Totdat ik een aantal weken geleden van de fiets viel en de dag erna niet kon lopen en zitten van de spierpijn.
Iemand zei: “50-plus he? Heb je wel eens aan yoga gedacht? Daar wordt je in ieder geval leniger van….” (lees: je bent eigenlijk toch wel een beetje een stijve hark).

Maandagmorgen 09.45 uur zat ik op het bankje voor de deur van het leslokaal van de sportschool . Langzaam kwamen de andere yogisten binnen.
En o vreugde: een paar kende ik.
I. van de cantorij.
M. van de gespreksgroep.
Twee vrouwen die ik ken van kerk maar niet bij naam.

Ze stelden me gerust en namen me op sleeptouw.
Een uur duurde het. Zwait’n dokter.
Ik was nog niet helemaal in balans. Helemaal niet eigenlijk.
Ik viel bijna om. Kreeg kramp. Zwaaide enthousiast met links terwijl het rechts moest zijn.
“Hoe ging het?” vroeg de instructeur na afloop.
Ik vertelde van het omvallen en de kramp en de strijd tussen mijn linker en rechter hersenhelft.
Volgens hem “ging het helemaal goed komen..!”
Bij zulke uitspraken gaan mijn nekharen al overeind staan. Helemaal goed, hou toch op.

Ik ga het eerst een maand proberen. Eerst zelf maar eens onderzoeken of het ‘helemaal goed komt’.

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén