een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: zwemmen

23 augustus: De Noordzee (2)

Twee weken vakantie zou ik hebben. Maandag waren de twee weken om en dinsdag ging ik weer aan het werk.
Maar.
1. Het was helemaal niet druk op het werk
2. Mijn manager was er niet.
3. Het werd heel mooi weer en ik had nog vakantieuren genoeg.
Aan het einde van mijn werkdag dinsdag heb ik mijn afwezigheidsmelder op het werk opnieuw ingesteld met de tekst: ‘wegens succes verlengd: mijn vakantie duurt tot 24 augustus.’

Natuurlijk zijn wij ‘wies met Drenthe’ maar als er zulk mooi weer wordt voorspeld dan willen wij het liefst naar de Noordzee. (zie 7 juni >>>).
We vonden nog een Bed & Breakfast-adres bij Julianadorp, pakten het opblaasluchtbed en nog wat andere spullen in togen vrijdag naar de kust.
Heerlijk was het.

Zon, zee en strand. Gebakken vis met patat. Fietsen door de duinen en een lange strandwandeling. Boek uit. Zwemmen in zee. Nou ja…zwemmen, het is meer dobberen. Het opblaasluchtbed speelde nog een onbedoelde hoofdrol in onze strandvakantie. Gerard was met het luchtbed de zee ingegaan en had een poosje onbekommerd liggen dobberen. Ik zat op het strand een boek te lezen. Toen ik opkeek zag ik twee mannen met fel-gele T-shirts aan de kant staan, druk gebarend naar Gerard verderop in zee. Maar Gerard had z’n bril niet op.
Ik vroeg de mannen ( van de reddingsbrigade) of ze Gerard iets wilde vragen. ‘Ja! Hij mag niet in zee met een zo’n opblaasluchtbed. Het is aflandige wind en het wordt eb. Dan drijf je zomaar een eind weg en ben je niet bij machte om terug te komen.’

Wat jammer ja. Want ik had nog niet gedobberd. Maar je kon er ook heerlijk op in het zand liggen, dobberen deed ik dan wel zonder luchtbed.

Vanmorgen dronken we een kop koffie in een strandpaviljoen en namen we met een strandwandeling vooreerst weer afscheid van de Noordzee.
Terug naar Drenthe, ook daar genieten we nog volop van het mooie weer!

Reageren

22 maart: Zwemmen (2)

Toen wij in 1989 uit Smilde naar Roden verhuisden was ik gewend om iedere week een half uur te zwemmen met vriendin T. Dat stopte toen natuurlijk en de eerste maanden in Roden zwom ik niet. Ik had ook wel wat anders aan m’n hoofd. (zie 15 oktober >>>).
Op een kennismakingsbezoek bij de overburen A. en B. kwam ter sprake dat ik graag zwom, maar dat dat in je eentje niet zo leuk is.
“Dan gaan we toch samen” zei A. en zo is het gekomen. Eind 1989 zochten we het zwembad op en begonnen samen aan de eerste baantjes in Roden. Dat is dus 25 jaar geleden en nog steeds zwemmen we iedere maandag een half uur samen. We zwemmen dat halve uur constant door. En ondertussen bespreken we ‘lief & leed’.

zwembad 'de Hullen'

knipoog

Zwemmen en praten tegelijk is héél vermoeiend.
Daarom hebben wij ook zo’n goede conditie……

Wat ik bijzonder vind is dat we buiten het zwemmen bijna niets gezamenlijks hebben. Haar kinderen zaten op een andere school, ze maakt geen deel uit van een kerkgemeenschap, ze woont niet meer in onze buurt, ze zingt niet, ze handwerkt niet en ze heeft niets te maken met mijn andere netwerken. Daarom praat het denk ik ook zo gemakkelijk met haar: een luisterend oor aan wie ik veilig dingen kan vertellen, zonder bang te zijn dat het wordt doorverteld. Geen verborgen agenda’s. Gewoon interesse in elkaar. Natuurlijk hebben we ook wel een aantal dingen gemeen: ze houdt ook heel erg van lezen en we hebben allebei een secretariële baan in de stad Groningen. En sinds februari kwam er iets gezamenlijks bij: haar man werkt bij de NAM. De mijne ook.
Na 25 jaar is onze ‘zwemrelatie’ veranderd in een vriendschap. We kennen elkaars wereld heel goed uit de wekelijkse bijpraatsessie en hebben samen al heel wat meegemaakt. Zwangerschappen. Ouders die ziek worden en overlijden. Ups en downs met de kinderen. Problemen op het werk. Ziektes waar we zelf mee kampen. Toen ik in 2003 een been brak deed A. wekelijks onze boodschappen. En na het laatste infarct bracht ze 4 seizoenen Downton Abbey voor me mee.

Afgelopen vrijdagavond gingen we samen uit eten ter gelegenheid van ons 25 jarig jubileum.
En hebben we op maandag altijd maar een uur ‘spreektijd’ (met reizen en uit- en aankleden erbij), gisteravond zaten we ruim 2 en een half uur te kleppen.
Zwemmen en praten tegelijk is héél vermoeiend.
Eten en praten tegelijk houden we langer vol!

Reageren

21 maart: Zwemmen (1)

Op 25 februari >>> schreef ik over ‘bewegen’.
Er is één vorm van bewegen die ik al m’n leven lang graag doe en dat is zwemmen.
Ik leerde al heel jong zwemmen van mijn vader. Hij was zelf op een schip geboren en vond het uitermate belangrijk dat een kind weet wat het moet doen als het in het water valt.
Dat had hij zelf ook al op heel jonge leeftijd geleerd en dat deed hij bij mij dus ook.

In mijn jeugd had Hoogersmilde een eigen zwembad waar we graag naar toe gingen. Bij mooi weer namen we de ‘badtas’ (zo’n driehoekige) mee naar school en fietsten we na schooltijd naar het zwembad om tot vijf uur nog even te zwemmen. Al mijn vriendinnen hadden een mooi plaatje op hun bikini of zwempak met A-diploma of B- diploma erop. Ik niet. Mijn vader vond dat ik niet op zwemles hoefde. Ik kon immers al zwemmen en duiken. Iedere zomer was er weer gezeur over. Dan mocht ik van de badmeester niet in het diepe omdat ik niet zo’n plaatje had. Moest ik voorzwemmen. “Je hebt een ‘schaarslag’.”
Ja. Maar ik verdronk niet. Op een gegeven moment vonden mijn ouders dat ik dan toch ieder geval dat A-diploma moest halen, dan waren ze van het gezeur af. Ik ging een zomer op zwemles, maar de schaarslag (mijn versie van de schoolslag) leerde ik niet af. Op de dag dat het diplomazwemmen was trouwde de zus van mijn vader en mocht ik bruidsmeisje zijn.
Had ik dus nog geen zwemdiploma!
Die zomer daarop begon de badmeester weer moeilijk te doen.
Toen is mijn vader hoogstpersoonlijk naar de badmeester toegegaan.
Daarna mocht ik altijd in het diepe.
Zonder plaatje op mijn zwempak.

Toen ik al 50 was meende iemand die mij zag zwemmen mij er op te moeten wijzen dat ik met een schaarslag zwom. Dan doemt in mijn hoofd even die badmeester uit de jaren ’60 weer op. Daarna denk ik: “Gebemoei.”
Ik verdrink immers niet…….

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén