Categorie: Alledag Pagina 310 van 311

27 november: Sinterklaas-kriebels

Door Ada

Op 27 november 2014

Op 15 november schreef ik al over het fenomeen Sinterklaas. In de weken voor 5 december hangt er in ons gezin altijd een wat geheimzinnige sfeer. Deze sfeer zet zich nu de meiden niet meer thuis wonen voort via de groeps-app. Wij vieren het Sinterklaasfeest dit jaar op 6 december en Frea komt er zelfs speciaal voor over uit Engeland. We hebben vorige week lootjes getrokken via ‘Lootjestrekken.nl’ en daarna loopt de spanning heel langzaam op. De kadootjes zijn leuk met Sinterklaas, maar wij vinden de bijbehorende gedichten minstens zo leuk. De steken onder water, de plaagstootjes, de ‘wat-lees-je-tussen-de-regels-door’-gedichten: heel fijntjes worden de missers, bloopers en soms ook de slechte eigenschappen overbelicht. De schoonzoon die het langst in de familie is noemde het eens ‘het haat-festijn’. Hij had het niet helemaal goed begrepen. Inmiddels is hij er aan gewend. Wie weet wat mij dit jaar te wachten staat…

Toen mijn vader overleed in 2008 realiseerde ik mij dat ik 47 jaar het Sinterklaasfeest met mijn ouders had gevierd. Een schat aan goede herinneringen bewaren we aan deze avonden. Toen de kinderen klein waren deden wij als volwassenen al aan ‘fopkadootjes’. Aan de fopkadootjes voor mijn ouders werkten we gewoon waar de kinderen bij waren en vertelden hen waarom opa of oma dit kado kreeg. Als de zak dan ’s avonds voor de deur stond, hadden we de foppakjes voor opa en oma op de kapstok liggen en samen met de kinderen deden we die dan stiekum bij de zak in.”Jaaaah…!” juichte Carlijn op een keer. “Dan denkt opa dat het van Sinterklaas komt!” Kostelijk gewoon. Mijn vader en moeder genoten altijd ontzettend van het feest. Hieronder een foto van hen met Harriët tussen zich in genomen op Sinterklaasavond 2006.

Wat bij ons altijd voorop staat is de gezelligheid en het als familie een avond samenzijn. Daarom is het ook zo’n leuk feest. Of die Piet nou zwart is of groen……

Er staan al weer 8 rollen Sinterklaas-inpakpapier voor algemeen gebruik in de gang: ik verheug me er al weer op!

Reageren

24 november: Granny Square-slof mislukt

Door Ada

Op 24 november 2014

In Alledag, Haken, Handwerken

O, o, wat hadden Gerard en de meiden een lol via de Whatsapp vanmiddag. Ik was bezig met de Granny Square sloffen (zie 17 november). Het in elkaar zetten was best wel even een gedoe. Het lukte prima, maar ik zat heel ingespannen te prutsen. Gerard maakte daarvan een foto en stuurde die naar de meiden. Toen ik hem in elkaar had gezet bleek dat de slof echt veel te groot was: ik had me verkeken op de grootte van de haaknaald en de dikte van de wol.
Gerard grapte dat het wel leek alsof ik de slof voor hem had gehaakt. Hij app’te naar de meiden dat hij zijn schoenen er wel in aan kon houden……! Reuzen-slof
Het is ook echt geen gezicht. Op de foto zie je mijn voet met de slof ernaast…….. experiment mislukt. Maar ik ben niet voor één gat te vangen. Morgen begin ik aan een nieuwe.
Vanmiddag moest ik (zoals we dat in Drenthe zeggen) ‘met de bek op het stuur’. In het Martiniziekenhuis moest ik de cardio-fietstest doen om te zien of mijn hart weer grote inspanning aankan. Dat vind ik altijd wel heel spannend: je moet je tot het uiterste inspannen en ondertussen wordt er van alles gemeten. Het ging gelukkig allemaal goed. Ik had gehoopt dat ik nu ook weer mocht zwemmen, maar daar moet ik nog even mee wachten tot ik de cardioloog heb gesproken. Dat is volgende week. Tot die tijd ‘gewoon belasten’. Daar kunnen een paar lastige sloffen dan ook wel bij.

Reageren

23 november: Ruhe im Zelt

Door Ada

Op 23 november 2014

In Kerk & gemeente

Vandaag is de laatste zondag van het kerkelijk jaar. In de Protestantse Kerk is het dan gebruikelijk dat in de eredienst de namen genoemd worden van de mensen die afgelopen jaar zijn overleden.
De Catharinacantorij zingt altijd in deze dienst. Daar had ik vanmorgen dus bij moeten staan. Maar ik had de laatste weken niet meegeoefend, dus meezingen kon niet. Ik zat ook niet in de kerk, want de emoties spelen me nog behoorlijk parten. Gelukkig kon ik de dienst ‘meebeleven’ via internet, de pagina van Kerkomroep.
We hadden vandaag verder een ontstellend rustige dag: helemaal geen verplichtingen. Boek gelezen, spelletje gedaan, vestje (in opdracht van Harriët) afgemaakt, begonnen met de Granny Square-sloffen, lange wandeling gemaakt in het Mensinghe-bos, thee met pepernoten gehad en een aflevering van Downton Abbey gezien. Mijn vader kon op zo’n dag vroeger genoeglijk met een goed boek in zijn stoel zitten en constateren: “Sonntag! Ruhe im Zelt.”

Reageren

16 november: nog een beetje jarig.

Door Ada

Op 16 november 2014

In Alledag

Verjaardagen worden in onze familie uitgebreid gevierd. Alle kinderen, ouders, broers en zussen, zwagers en schoonzussen komen. Het wordt ook (bijna) altijd op de dag zelf gevierd. En ja, we zitten altijd in een kringetje en bij de familie Waninge zitten dan ook nog alle mannen aan één kant van de kamer en de vrouwen aan de andere kant.
Maar wat is het gezellig! We praten uitgebreid bij, iedereen wordt ondertussen voorzien van koffie/thee met gebak en rond half tien is het tijd voor de borrel met wat lekkers. Worst, kaas, toastjes, gevulde eieren, ieder jaar hetzelfde. Af en toe is er eens jubileum (50 of zo) en dan doen we eens wat anders, maar over het algemeen vieren we op deze manier dat we weer een jaar ouder zijn geworden.

Zo deden mijn ouders het ook al. Met grote groepen luid pratende (soms zelfs schreeuwende) mensen in een nieuwbouwhuisje aan de Servatiusstraat in Hoogersmilde. Legendarisch is de woordenwisseling van mijn tante Tinie met haar man: “Jan Boel’n, hol die ies stille te schrouw’n! Ik ken miezölf ja nait verstaon!” Waarop ome Jan riep: “Huf ja ok nait meinse, doe zegst ja toch gain verstandige dinge!” Ik bewaar goede herinneringen aan de goedmoedige plagerijen en het collectieve gemopper op de regering op die avonden.

Zo zijn onze manieren, ‘zo giet dat hier’ om met Daniël Lohues te spreken. Er wordt wel eens wat laatdunkend over onze manier van verjaardagvieren gesproken. Vind ik jammer. Want dit is onze traditie en wij voelen ons er goed bij. We vieren een feest met de mensen die bij ons horen en op deze manier zien/spreken we de broers en zussen regelmatig. Als je het leven viert en geniet van wat goed gaat, heb je wat reserves als het eens tegenzit.

Die reserves hadden we op 25 oktober hard nodig. Mijn verjaardagsfeest ging niet door. Vandaag hebben we mijn verjaardag in afgeslankte vorm toch gevierd. Met die van Frea (zat op haar verjaardag in Engeland) en die van Harriët (vieren was er nog niet van gekomen).

Alle dochters thuis, mijn moeder en mijn broer en zijn gezin: we hebben het glas geheven op het leven. We hebben vandaag weer wat reserves opgebouwd.

Reageren

12 november: Babyvestje ‘overdwars’ gebreid

Door Ada

Op 12 november 2014

In Alledag

Alweer een stap gezet in het revalidatieproces: gisteravond ben ik weer naar de franse les geweest. Ik werd met de auto gehaald en thuisgebracht en ik heb genoten.
Misschien hadden ze het wel afgesproken, maar we hebben het niet over mijn infarct gehad. Daar gaat het namelijk al twee en een halve week over en mijn hoofd is moe van het malen en piekeren. We vertelden gewoon allemaal ons ‘petite histoire’ over wat er deze week gebeurd is, we keken het huiswerk na en we voerden een discussie (in het frans) of we nou wel of niet op internet moesten shoppen.
Wat een verademing! Wat heerlijk om even uit die vicieuze cirkel te stappen. En wat was ik moe…… aan de discussie kon ik niet eens meer deelnemen: ik kon de franse woorden niet meer bedenken. Maar het begin is er: volgende week komt Piet me halen en gaan we weer op de fiets!

Op 30 oktober vertelde ik dat mijn eerste wandeling ging naar ’t Spinnewiel en dat ik daar een bol wol had gekocht. Omdat ik nu zoveel vrije tijd heb is het vestje dat ik wilde maken al klaar: gisteren legde ik de laatste hand.
Dit vestje is gebreid van één bol gemeleerde sokkenwol van 150 gram. Bijzonder: je breit het overdwars. De steekjes staan dus niet rechtop maar liggen horizontaal.

Werkwijze:
Rugpand: 70 steken opzetten, 32 cm tricotsteek breien, alle steken afkanten.
Voorpand: 70 steken opzetten, 10½ cm tricotsteek breien. Dan aan de halskant 1×10, 1×5, 1×4, 1×2 en 3×1 steken afkanten, op 15 cm totale lengte alle steken afkanten. Het andere voorpand brei je tegenovergesteld.
Mouwen: schoudernaden sluiten. Langs de zijkant voor de mouwen 54 steken opnemen. 16 cm tricotsteek breien. Om de 6 naalden aan weerskanten 1 steek minderen tot je 40 steken over hebt. Dan nog 1½ cm boordsteek breien + afkanten.
Tenslotte de zijnaden sluiten en langs het hele vestje steken opnemen en nog anderhalve centimeter boordsteek met 5 knoopsgaten in de voorste boord.
Met dank aan de zeer terzake kundige mevrouw van ’t Spinnewiel.
Ze hebben daar ook hele leuke knoopjes…..

Reageren

10 november: Niet op de automatische piloot.

Door Ada

Op 10 november 2014

In Alledag

Vandaag had ik een afspraak op de ‘post-event-poli’-cardiologie.
Het begin van de revalidatie. Daar zat ik dus nu voor de vijfde keer. De vorige keer, november 2013, had ik ook een klein infarct gehad, maar toen was er geen schade, hoefde ik niet gedotterd en geen stent. Toen heb ik gezegd: “Deze keer doe ik niet mee aan de revalidatie. Het is een bekend pad en ik doe alles er al aan.” Wim Sonneveld zou zeggen: “Het is een mooi boek, maar ik heb het al uit.” Deze keer ontkom ik er niet aan. Het was een groot infarct met weinig schade. Maar wel drie stents, dus ik moet het rustig aan doen.
Vanavond wilde ik al weer met zwemmen beginnen, maar dat is nog even niet aan de orde.
De stents moeten zich nog ‘nestelen’ in de ader, dus geen extra inspanning. Gelukkig hoef ik niet mee te doen aan het revalidatie-sportclubje (zes weken lang twee keer een uur in de week). Mijn conditie is goed en ik beweeg ruim voldoende. Wel krijg ik gesprekken met een psycholoog. Om te leren hoe ik moet omgaan met de verlammende angst.

En toch….. de vaatziekte en de bijbehorende infarcten hebben me niet alleen maar kommer en kwel gebracht. Het heeft me geleerd om bewust om te gaan met mijn tijd en mijn energie. Om ten volle te genieten van de dingen die wel kunnen. Om het leven te vieren waar het maar kan.

Dit jaar hebben wij de Happinez Spirituele scheurkalender. Gisteren stond daar het volgende op:
Het zoeken is een weg die verlossing schenkt.
Dit was de bijgaande uitleg:
Kinderen zijn tomeloos nieuwsgierig. Wat is dit? Wat is dat? Hoezo? Waarom? Na heel wat keren ‘waarom-daarom’ leert het kind hoe alles in elkaar steekt en vermindert het aantal vragen. Met het ouder worden wordt de wereld overzichtelijk en past alles binnen een kader of patroon. Dat heeft een schaduwkant, want leven zonder verwondering en vragen is veilig, maar slaapverwekkend. Voorspelbaarheid is allesbehalve opwindend. Dat moet beter kunnen!

De opdracht was: Ga daarom vandaag eens voor het onvoorspelbare. Neem een andere route naar werk of winkel, zeg wat je echt voelt als iemand je vraagt hoe het met je gaat in plaats van alleen ‘goed hoor’. Leef je uit met koken! Verander je perspectief door op een andere dan je vaste, favoriete stoel te gaan zitten. Voorbeelden te over. Wees creatief. Alles mag, zolang de automatische piloot uitblijft!

Zo’n tekst knip ik uit en plak ik in een schrift. Om nog eens na te lezen.
Vanavond aten we voor het eerst de combinatie pasta-brocoli-roomkaas-pesto-ui-tonijn. Heerlijk!

Reageren

6 november: een ‘allenige dag’

Door Ada

Op 6 november 2014

In Alledag

Gisteren was Gerard de hele dag naar de beurs. Moet ie vooral doen. Maar ik durf nog niet een hele dag alleen thuis te zijn. Het vliegt me aan. Dus ik had wat mensen gevraagd om mij een beetje gezelschap te houden. Gistermorgen kwam mijn broer. Genoeglijk koffie gedronken, bijgepraat, een fikse wandeling gemaakt en samen een broodje gegeten. Daarna ging hij iets heel moeilijks doen met onze computer en ging ik lekker op de bank.

Om half drie kwamen twee vriendinnen van ‘de Havenstappers’. (meer info: 20 september, Rodermarktparade). Zij hadden handwerkjes mee. Eén van hen doet mee aan Randje per week en had in plaats van rood en blauw gekozen voor twee tinten blauw: erg leuk effect!

Ze namen in plaats van bloemen een cadeautje mee waar ik heel erg blij van werd. Gekocht bij ’t Spinnewiel in Roden: een hele dikke bol wol, wel 350 gram. Dat is ongeveer 7 bolletjes gewone breiwol. Daarbij zat een foldertje wat je er allemaal mee kunt maken. 6 dingen wel! Ik weet nog niet wat het wordt. Eerst ben ik nog bezig met een vestje voor ‘de mini van Martine’.

Mijn broer en de vriendinnen helpen mij door zo’n allenige dag.

Het allerfijnst is dat het dan ook even over andere dingen gaat. Over vroeger bij ons thuis. Over moeders. En borduurpatronen. Over hoe het met de kinderen gaat. Want het gaat al genoeg over het infarct en de gevolgen daarvan. Afleiding helpt me om de weg terug weer te vinden: de eerste stappen zijn gezet. Ik durf al weer alleen naar de Jumbo!

Reageren

4 november: Alladin & z’n collega’s

Door Ada

Op 4 november 2014

In Alledag, Muziek

Gisteren vertelde ik over mijn grote liefde voor sprookjes.
Wij lazen vroeger thuis de Donald Duck. Volgens mijn vader hoorde dat gewoon bij de opvoeding. Het was gewoon kostelijk om te zien dat hij op z’n zeventigste bij ons thuis nog met de Donald Duck voor z’n neus zat. Maar dit terzijde.
Omdat de tekenfilm Sneeuwwitje in de jaren ’60 in Nederland draaide, kreeg je bij de Donald Duck een boek met het verhaal van Sneeuwwitje en bij iedere Donald Duck zat dan een zakje met plaatjes om in dat boek te plakken.
Geweldig vond ik dat! Wat een mooie plaatjes! De film heb ik destijds nooit gezien. Wij gingen niet naar de bioscoop. Maar ik had de film ‘in plaatjes’ in mijn hoofd.
Als er weer een nieuwe Disney-film uitkwam dan stonden de verhalen daarvan in de Donald Duck en ik smulde van Assepoester, Doornroosje en noem alle klassiekers maar op.

In de jaren ’90 deed de video-recorder zijn intrede. Wij kochten ook zo’n ding. Ik kon mijn geluk niet op toen de Disneyklassiekers op video uitkwamen. De eerste film die we kochten was Assepoester. Eén van de kinderen kreeg hem als verjaardagskado. Samen met de kinderen zat ik op de bank te genieten van het sprookje: wat prachtig en wat mooi getekend. Toen Sneeuwwitje uitkwam heb ik hem eerst alleen gekeken. Het plaatjesboek van de Donald Duck heb ik niet meer, maar de ‘plaatjes’ herkende ik allemaal:

7 dwergen op boomstam

de dwergen op een boomstam, Sneeuwwitje in haar glazen kistje, wat een jeugdsentiment.
Jaren achtereen heb ik samen met de meiden op zaterdagavond op de bank gezeten om een film te zien. De kleine Zeemeermin, Belle & het beest, de Leeuwenkoning: ik kan ze wel dromen. Ons gezin communiceert soms in Disneyquote’s. “Weet je zeker dat dit water hygiënisch is? Stel me niet teleur! Als je niets aardigs weet te zeggen, zeg dan niets niemendal… Ik jubel! Oohh….áls. We leven wel in de 14e eeuw, vader!” Zo kan ik uren doorgaan.

Nu ben ik 54 en inmiddels weet ik dat de Disneyliefde nooit over gaat. Afgelopen vrijdag had ik een off-day. Huilen, piekeren, bluuuh! Toen heb ik samen met Carlijn naar Alladin gekeken. Met die idiote geest, ingesproken door Pierre Bokma. Meegezongen met “Prins Ali, o dat is die… ”
Het helpt.
Echt.

Reageren

30 oktober: We pakken de draad weer op

Door Ada

Op 30 oktober 2014

In Alledag

Vandaag was de eerste volle dag thuis.
Naast de nare dingen brengt zo’n infarct ook leuke dingen met zich mee.

Ten eerste staat mijn hele huis inmiddels vól bloemen: van de franse les, mijn werk, buren en vrienden.
Ten tweede kreeg ik nog een heleboel ‘ouderwetse’ kaarten. Neem van mij aan dat dat erg aangenaam is.
Ten derde krijg ik veel reacties. Mensen bellen even op om te vragen hoe het is, er komen mailtjes, app’jes en sms’jes binnen of mensen komen even op bezoek.

Vanmiddag heb ik, onder begeleiding van Carlijn, even een wandeling gemaakt in Roden. Doel: handwerkwinkel ’t Spinnewiel. Daar heb ik een grote bol wol gekocht voor een vestje. Martine, de schoolvriendin van Frea, is in verwachting en haar baby krijgt dit vestje als kraamkado. Vanmiddag heb ik dus letterlijk de draad weer opgepakt: 70 steken heb ik opgezet! Daarmee heb ik ook de figuurlijke draad weer opgepakt. Ik probeer maar te genieten van de zee van vrije tijd die voor mij ligt: in ieder geval tot 24 november moet ik rustig aan doen. Ik doe mijn best.

Reageren

29 oktober: Waar is de draad?

Door Ada

Op 29 oktober 2014

In Alledag, Geschiedenis

Vandaag mag ik naar huis. “U mag de draad weer oppakken!” De zaalarts gaf mij een krachtige hand en wenste mij succes. Voor iemand die zoveel handwerkt als ik is dat een verheugende mededeling. Met gewone draden red ik mij over het algemeen prima. Maar tegen deze figuurlijke draad zie ik toch wel op.

Het advies is om toch (ondanks mijn ervaringsdeskundigheid) deel te nemen aan het revalidatietraject. Maandag 10 november is de eerste afspraak. Tot die tijd mag ik alleen maar leuke dingen doen. Het is dus niet alleen ‘kommer en kwel’.

Toen ik zaterdag werd opgenomen had ik net niks bijzonders onder handen op handwerkgebied. Geen borduurwerk (ik wachtte immers op de maten van de tablet voor een mooi hoesje) en ook geen brei- of haakwerk. Het patroon van de sierbabysokjes had ik nog in mijn hoofd, dus dat ben ik maar gaan doen. Ik ben al met het derde paar bezig… hoogste tijd voor iets anders!

Bij een ziekenhuis opname ontmoet ik altijd bijzondere mensen. In 2009 was dat Willem Roelfsema uit Zuidlaren. Prachtige verhalen, positieve man. We hadden met elkaar afgesproken op de eerstvolgende Rodermarkt en hebben toen om 8 uur tussen de paarden en de handelaren samen een kop koffie gedronken. Met zijn onverwoestbare positieve levenshouding leerde hij mij te focussen op wat wel goed gaat.

Bij deze opname maakte ik kennis met een 86-jarige vrouw uit Roden. Binnenkort gaan we samen een kop koffie drinken. Een jonge geest in een oud lichaam. Bijzondere gesprekken hebben we al gevoerd. Ze is ook heel geïnteresseerd in geschiedenis. Gisteren vertelde ze dat ze ooit met een metaaldetector een kanonskogel uit de 17e eeuw had gevonden. “Ik weet niet hoe een kick voelt als je drugs gebruikt, maar dat komt waarschijnlijk heel dicht bij wat ik toen voelde!” Het kan bijna geen toeval zijn dat ik naast haar op deze zaal ben terechtgekomen.

Reageren