De waarde van de dag – Pagina 213 – een alternatief voor 'de waan van de dag'

29 april: Corona-talk.

Door Ada

Op 29 april 2020

Ook ik ontkom er niet aan: af en toe moet ik het over Corona hebben.
In mijn Sudoku-boekje hou ik het aantal dagen bij: wij zijn bezig met dag 48 van de intelligente lockdown.
Het gaat eigenlijk best goed hier, al merk ik wel kleine irritaties bij mezelf.
Op radio en televisie komen tegenwoordig veel reclameboodschappen voorbij waar ik gemengde gevoelens bij heb. Brancheverenigingen van bijvoorbeeld papier- en kartonfabrieken, paardenverzorgers, golfbaanbijhouders, schoonheidsspecialisten en makelaars & taxateurs willen ons iets vertellen. Ze zijn allemaal hard aan het werk voor ons, ze strijden samen met ons en de boodschap aan het eind van de commercial is: zorg goed voor je zelf, blijf gezond en maak na de corona weer gebruik van onze diensten.
En dat allemaal ondersteund door stemmige piano- of vioolmuziek en de tekst uitgesproken door een zalvende mannen- of vrouwenstem op zo’n meelevend toontje.
Daar kan ik niks mee.
Zo’n commercial kost veel geld; ik denk dan: “Is ’t neudig?”
Maar ik wil niet negatief doen, dus voor wat betreft de irritaties blijft het hier bij.

Waar knap ik van op?

Van het verhaal van Sinet die in de thuiszorg werkt.
Zij had een zorgverzekeraar aan de telefoon gehad en gezegd: “Leuk hoor, al die aandacht voor ziekenhuizen en verpleeghuizen, maar wij van de Thuiszorg werken ons ook een slag in de rondte en we hebben niet eens beschermende kleding als we bij de cliënten naar binnen gaan.”
Twee dagen later stond er iemand met een bos bloemen voor haar deur.
Van de zorgverzekeraar. Sinet heeft er een foto van gemaakt, gedeeld met haar collega’s en geschreven: “Deze bos bloemen staat bij mij, maar is voor ons allemaal!”

Van de telefoongesprekken die ik voer met de alleenstaande mensen die we een ‘hart-onder-de-riem’-kaartje hadden gestuurd. Zo’n kaartje geeft aanleiding om de telefoon te pakken en met elkaar te delen hoe het leven er bij staat.
Dat we de kerk zo missen.
En elkaar.
Gedeelde smart is nog steeds halve smart.

Van een bosje rozen dat we kregen van een mevrouw van halverwege de 80. Ze kwam ons bedanken voor het kerkblad dat we voor haar hadden uitgeprint (want ze heeft geen internet). Ze stond met een zonnig gezicht drie meter van onze voordeur te vertellen dat ze zo blij was dat ze haar tuin nog heeft en dat ze zoveel lieve mensen om zich heen heeft die om haar denken. Stralend vertelde ze: “En morgen komt mijn zoon koffiedrinken! Ja….. we houden afstand hoor, maar dan zie ik hem toch!”

Op internet las ik een artikeltje over introverte en extraverte mensen.
Je zou denken dat de sociale afstand voor introverte mensen heel fijn is en voor extraverte mensen extra moelijk.
Nu mag ik mezelf bij de extraverte mensen rekenen, maar ik kom tot de verbijsterende conclusie dat een aantal weken ‘niks’ me niet tegenvalt. Sterker nog: mijn hoofd is leeg en dat voelt niet verkeerd. Wil iemand bellen? Kan eigenlijk altijd. Ik ben al in mijn vierde boek bezig, het borduurwerkje schiet fijn op, het fotoboek van Marrakech is klaar en op Spotify heb ik mijn afspeellijsten gerangschikt en aangevuld.

Zelf denk ik dat dat komt omdat ik weet dat dit weer een keer ophoudt.
Want: nooit meer zingen? Kerken? Gidsen in de Catharinakerk? Geiten met familie en vrienden? Sporten?
Nee toch….?

Reageren

28 april: Bunne en Winde.

Door Ada

Op 28 april 2020

In Alledag

In augustus 2015 schreef ik een blog over de Burchtweg naar Bunne.
Mijn vraag was ‘Waarom heet dat Burchtweg? Heeft daar vroeger een burcht gestaan dan?” Dat heb ik toen uitgezocht. Ja dus.
De laatste zin van het blog was ‘binnenkort maar eens op fietse richting Bunne. Misschien vind ik nog iets terug van de roemrijke geschiedenis van dit Drentse esdorpje.
We schrijven 2020 en we waren tot gisteren nog niet op de fiets in Bunne geweest; ook niet met de auto overigens.

Zondagmiddag 26 april kwam het er dan eindelijk van.
Het was mooi weer en we wilden er graag even uit: mooie gelegenheid om even in Bunne te kijken. We waren niet de enigen die er even uit wilden……..
De omgeving van Roden is voor ons al heel bekend, maar dat stukje naar Bunne hadden we nog nooit gefietst.
Wat mooi is het daar mensen.
Nou helpt het natuurlijk wel mee dat het lente is en dat het zulk mooi weer was, maar toch, wat een mooi plaatsje.
Het wordt al in 1141 genoemd als ‘Buun’, het is dus een heel oude buurtschap.

….op een bankje naast een boerentuin….

Dat zie je aan de oude boerderijen en aan het landschap met oude bomen en karakteristieke houtwallen.
Wat was er dan zo bijzonder?
Eigenlijk niets; we zaten op een bankje op een driesprong van wegen naast een oude boerderijtuin. De vogels kwinkeleerden, er zat een schorre duif te koeren en de zon scheen door de bomen heen.
Misschien komt het omdat we al weken thuis zitten, maar dit ‘niks bijzonders’ voelde paradijselijk aan.

Later fietsten we door naar Winde, dat ligt 1 kilometer verderop en we peddelden over Altena weer naar Roden.
Van de roemruchte geschiedenis vonden we trouwens niets terug.
We stonden nog even te koekeloeren voor een hek naar een mooi huis, maar daar mochten we niet langs. Gef ok niks, Bunne op zich was al prachtig.

Zo dichtbij, zo verrassend!

Reageren

27 april: ‘Willem-Alex-anders’-dag

Door Ada

Op 27 april 2020

In Alledag

Koningsdag.
Net nu we een beetje aan het woord gewend zijn en niet meer uit de macht der gewoonte ‘Koninginnedag’ zeggen gaat het hele feest niet door!
Collega Jacquelien was al bezorgd. “Hoe moet dat nou maandag met jou?”
En vorige week kregen we een kaart van Sinet: ‘Woningsdag Checklist’.
Vandaag alles af kunnen vinken; ik heb alleen niet op mijn digitale kleedje gezeten….

Toen Gerard en ik vanmorgen bij de koffie aan de feestelijke oranje tompoezen van bakker Van Esch zaten zei ik: “Anders hadden we hier nu met z’n achten gezeten….”
We zijn er maar niet te lang in blijven hangen.
Vanmorgen toch ook maar een oranje bloesje aangetrokken, oranjeslingers opgehangen en met betraande ogen naar de uitvoering van het Concertgebouworkest van het Wilhelmus gekeken.

Vanmiddag om 16.00 uur schonken we ons een glaasje in en keken naar het nationale toostmoment. Stonden we daar te klinken met de hele koninklijke familie! Best bijzonder.
We hadden met de kinderen afgesproken dat we allemaal zouden drinken met de koning en daarna videobelden we even met z’n achten.
Jon had in een bijzondere file gestaan.
De Woningsdag-tompoezen-file bij de Hema; met steeds anderhalve meter er tussen, dat gaat wel snel… de mensen stonden buiten al te wachten. En heb je al die tijd gewacht, zijn de tompoezen op! Nu zaten ze aan de oranje-donuts. Ook lekker.
“Hebben jullie wel een vlag buiten hangen?” vroeg ik de dochters.
Ik had het kunnen weten.
Ze stuurden me de afbeelding hier links…….

Met onze koning hoop ik dat dit de eerste en de laatste woningsdag is.
Er was wat gemor over deze benaming.
Vriendin Gineke maakte me attent op de alternatieve naam voor deze dag, genoemd in de titel van dit blog.
Het radioprogramma ‘De Taalstaat’ had haar luisteraars opgeroepen om een betere naam te bedenken en ‘Willem-Alex-anders’ dag kwam als eerste uit de bus.
Op nummer twee stond ‘Koningbinnendag’. Dat bekt wel lekker, zeker als je de eerste alinea uit dit blog even overleest.
Nummer drie was ‘Koningshuisdag’.
Ook leuk.
Maar in dit licht is niets zo leuk als een echte Koningsdag.

Lees hier onze belevenissen op Koningsdag in voorgaande jaren.
2015
2016
2017
2018
2019

Reageren

26 april: Zeuren in de woestijn.

Door Ada

Op 26 april 2020

In Kerk & gemeente

Vanmorgen ging het in de digitale zondagse viering in de Catharinakerk over ‘het morrende volk in de woestijn’. Ds. Sijbrand van Dijk vertelde ons voor de schriftlezing dat hij de verhalen uit Exodus als kind niet leuk vond. Toen de juf van zijn toenmalige zondagsschool zei dat ze met de verhalen uit Exodus begonnen, heeft hij als jongetje van 7 al gezegd: “Oh nee hè?! Niet weer die man in de woestijn met al dat gezeur!”
O, wat herkenbaar. Ook ik vond die verhalen als kind niet om door te komen.
Ellenlange verhalen, saai en zeer gedetailleerd beschreven. Voor mij als kind voelde het echt als veertig jaar.
Ik weet nog dat wij vroeger een flanelbord hadden waar figuurtjes op geplakt konden

Flanelbord. Afbeelding: website PKN Ruinerwold

worden; álle soorten doek, voorhangsels en attributen van de tabernakel (draagbare tempel) werden ons getoond. Alle bovenkleden, onderkleden en hoofdbedekkingen van de priesters en hun gebruiksvoorwerpen: met naam en toenaam besproken.
En niet alleen op de zondagsschool, maar ook op de lagere school.
Waarom.
Maar dit terzijde.

We lazen dat het volk dorst had, daarover mopperde en dat Mozes hard op een rots sloeg, waardoor er water tevoorschijn kwam. (lees hier het verhaal in de basisbijbel).
De voorganger begon zijn overdenking met zijn herinneringen aan de film ‘As it is in heaven’.
In zijn beleving was het een film met vooral vrolijke en opgewekte mensen, maar toen hij hem later nog eens terugzag was er toch vooral veel geworstel met problemen en lastige situaties.

Uit zijn verhaal vanmorgen bleef mij bij dat gezeur en gedoe bij het leven hoort.
Zit je gevangen in een relatie, stom werk of een uitzichtloze situatie, probeer er dan uit te komen door je te verzetten en er iets aan te doen. Geef aan dat je het er niet mee eens bent. Dat kost een hoop gedoe en gezeur, maar dat is beter dan dooddoeners als “Het is niet anders, ik ben hier nu eenmaal in verzeild geraakt.” of “Zo ben ik nu eenmaal.”
Je wordt er, net als Gabriëla uit die film, sterker van. En vrij.

Dat twee mensen naar een viering kijken en er iets heel anders uit halen, bleek toen ik Gerard vroeg naar zijn beleving; hij benoemde het laatste deel van de overdenking over de rots.
De kerkvaders vertellen, dat die rots daar in de woestijn een beeld was van Jezus zelf.
Hij is rots die in ons leven met ons meegaat.
De hardheid (steen) is deel van ons, maar sterker dan de hardheid is de zachtheid (water) want in de zachtheid woont God.
Of zoals lied 286 zingt: “De vrede is sterker dan strijd.”

Tot zover de viering. Ook zien? Klik hier.
Het volk Israël in de woestijn heeft mijns inziens heel veel overeenkomsten met Nederland in Corona-tijd.
Hielden we ons in het begin allemaal aan de maatregelen, nu wordt er al weer volop gezeurd en aan stoelpoten gezaagd.
Wetenschappers twijfelen aan de juistheid van de beslissingen van de regering.
Er wordt gemopperd: “Waarom de basisscholen wel en de middelbare scholen niet?”
Mark (Rutte) lijkt een beetje op Mozes en wij op het murmurende volk.
De bijbel: verrassend actueel.

Reageren

25 april: Zumba 50+, maar niet op internet.

Door Ada

Op 25 april 2020

In Alledag

Sinds de Coronacrisis ons thuis houdt ga ik niet meer wekelijks zwemmen en naar FysiYoLates. Dat spijt me.
Maar dat betekent niet dat ik niet beweeg.
Iedere morgen doe ik een kwartiertje mijn dagelijkse pilates/yoga oefeningen, op werkdagen doe ik na mijn werkuren mee aan ‘Nederland in beweging’ verder probeer ik iedere dag een stuk te wandelen of te fietsen. Niet alle dagen red ik dat, maar meestal wel.

Op zaterdagmorgen doe ik geen dagelijkse oefeningen, maar dan dans ik een klein half uurtje.
Nou ja, dansen…..bewegen op muziek.
Zumba, maar dan in mijn tempo en met mijn muziek, Zumba 50+.
Op Spotify heb ik een afspeellijst met 7 nummers en bij ieder nummer doe ik specifieke oefeningen.

Eigenlijk had ik mij voorgenomen om video’s van mezelf te maken waarop ik die oefeningen doe, zodat je dat thuis mee kon doen.
Eén filmpje heb ik gemaakt. Toen ik mezelf terug zag heb ik bedacht:
“Dat was een goed idee. Doen we niet.”

Van huis uit ben ik helemaal niet ‘bewegerig’ opgevoed.
Wij zaten bij ons thuis het liefst met een goed boek/goeie film en een goed glas in een fijne stoel; het bewegen zit er van nature niet zo in. Het ziet er wat houterig en traag uit wat ik doe, dat moet maar niet op het World Wide Web.
Voor je het weet verschijnen er grappige doorstuurberichtjes onder de titel ‘crocodile rock’….

Daarom vandaag een beschrijving van wat ik doe bij de muziek.
Eigenlijk hoop ik dat dit anderen aanzet om ook te gaan bewegen.
En te ontdekken hoe leuk het is om te bewegen op muziek en hoe je daar van opknapt.
Niemand ziet het immers…..!

Hier komen ze:

Que vendrà – Zaz: dit is het opwarmnummer.
Rustig op gang komen: kleine pasjes zijstap – tik.
Armen rond je lichaam laten zweven, doe alsof je boogschiet, doe alsof je een lasso werpt, draai je heupen lekker rond en tussendoor steeds zijstap – tik en weer terug.

Before I go – Guy Sebastian:
Bij dit nummer beweeg je vooral de schouders en de armen.
Op de ’tik’ in de muziek beweeg je je armen omhoog en weer terug, naar voren en weer terug, opzij en weer terug en naar beneden en weer terug.
Steeds als je je armen weer terug haalt trek je je schouders goed naar achteren.

Swing low – Eric Clapton:
Benen een beetje uit elkaar en zijstap-tik.
Bij “Swing low’ breng je je handen naar de grond en bij ‘coming for to carry….’ maak je met beide armen een zwaai naar boven over links. Bij het volgende ‘Swing low’ ga je weer met je handen naar beneden, en bij de volgende ‘coming …’ maak je met beide armen een zwaai naar boven over rechts.
Bij ‘Look over Jordan’ ga je zover mogelijk door de knieën en kom je weer langzaam omhoog. Dit nog een keer doen bij ‘Band of angels’. Tussendoor steeds zijstap-tik.

Not the only one – Sam Smith:
Bij deze oefening gaat het om de benen, je doet steeds zijstap -tik op de drumbeat en tegelijkertijd klap je in je handen. Dan wissel je af: achterlangs kruisen (8 maten) voorlangs kruisen (8 maten) vooruit aantikken (8 maten) en achteruit aantikken (8 maten).

Het sleuteltie – Daniël Lohues:
Op dit nummer van Lohues doe ik mijn favoriete oefening. Bij de coupletten knieën om en om flink optrekken en bij het refrein de benen een beetje uit elkaar en met je armen om en om boksbewegingen maken; ondertussen schudt je achterwerk flink heen en weer.

Mambo nr. 5 – Lou Bega: Charleston-bewegingen maken: je onderbeen 2x naar links en twee keer naar rechts en blijven afwisselen. Bij de namen van de dames kun je ‘naar je toe haal- ‘bewegingen maken, eerst met één arm, later met twee. Verder gewoon lekker bewegen: wat jij wilt.

La camisa negra – Juanes:
Hierbij doe je weer hetzelfde als bij Not the only one, maar nu niet om de 8 maten wisselen aar om de 4 maten: je doet steeds zijstap -tik op de drumbeat en tegelijkertijd klap je in je handen. Dan wissel je af: achterlangs kruisen (4 maten) voorlangs kruisen (4 maten) vooruit aantikken (4 maten) en achteruit aantikken (4 maten).

Heb je Spotify? Dan kun je ook naar mijn afspeellijst: Zumba 50+.
Inmiddels heb ik daar al drie series op staan.

Beweeg en geniet!

Reageren

24 april: Wat is kunst?

Door Ada

Op 24 april 2020

In Alledag

Afgelopen week hoorde ik tussen de middag bij Bert Haandrikman op Radio 5 een mevrouw die meedeed aan een spelletje.
Eigenlijk hoorde ik niet eens goed waar het over ging; zulke radio-spelletjes zijn aan mij niet besteed, die plak ik met liefde achter het geluiddsbehang.
Ze hadden het over een schilderij. Bert vroeg: “Beoefen je zelf ook nog een kunstvorm?”
“Ja. Ik doe aan levenskunst. De kunst van het genieten van het leven waar het mogelijk is.”

Haandrikman was er even stil van.
Ik ook.

Als je op internet zoekt naar kunstvormen lees je dat kunst een bewuste creatie is van iets moois of betekenisvols met behulp van vaardigheid en verbeelding. Kunst
omvat een breed scala aan menselijke activiteiten, waaronder schilderen, tekenen, grafiek, beeldhouwen, dans, muziek, zang, fotografie, film, architectuur, literatuur en poezie, theater en moderne mediakunst.

Levenskunst staat er niet bij, maar het is wel degelijk een kunstvorm.
In de filosofie is daar onder de titel ‘Actuele levenskunst’ al veel over gepubliceerd.
Filosoof Paul Rabinov zegt in een interview in 1984: “Wat mij opvalt, is dat kunst in onze samenleving iets geworden is wat met voorwerpen te maken heeft, en niet met mensen of met het leven. Kunst is een specialiteit van experts die men kunstenaars noemt. Maar waarom zou niet iedereen een kunstwerk van zijn leven kunnen maken? Waarom is die lamp, dit huis wel een kunstwerk en mijn leven niet?”

Hierbij een link naar de website waar ik deze woorden vond: Humanistische canon .
Op die website vond ik een heel verhaal, best interessant, maar veel te ingewikkeld om een korte samenvatting voor deze website te maken.

Wel leuk om nog even te vermelden zijn de vier thema’s in de actuele levenskunst:

– Bezinning en oefening: wat kan ik?
– Waardenonderzoek: wat wil ik echt?
– Vriendschap: hoe doe we het samen?
– Omgaan met tijd: wanneer?

Zo.
Een klein stukje filosofie op ‘De waarde van de dag’.
Mijn vader kon mij vroeger na een ernstige reprimande betekenisvol toeroepen: “Denk daor maor ies over nao!”
Ga ik doen.
‘Tied zat’ in deze Corona-tijd.

Reageren

23 april: Hemelse vaders.

Door Ada

Op 23 april 2020

In Lezen

Deze week is het een jaar geleden dat we afscheid namen van Gerards broer Jan.
Daarover schreef ik destijds een blog onder de titel: een ‘Opa-Knuffel’ .
Een jaar.
We hebben al weer een aantal verjaardagen gevierd, familiedag gehad en steeds is er weer het gemis.
Tenminste: zo ervaren we het als broer en schoonzus.
Zijn vrouw en kinderen kunnen zich amper voorstellen dat het al weer een jaar geleden is.
Voor hen is het verlies dagelijks voelbaar en aanwezig.

Vorig jaar verscheen het boek ‘Hemelse vaders’ waarin een stuk of dertig dochters vertellen over hun band met hun overleden vader.
Lianne, de oudste dochter van Jan, heeft in dat boek ook een hoofdstuk verzorgd.
Het is een bijzonder boek geworden met heel verschillende verhalen.
Hardwerkende vaders, vaders op afstand, vaders die oud werden, vaders die jong stierven, vaders met een oorlogsverleden die getraumatiseerd als ze waren, geen liefde konden geven en vaders die hun eigen dochter ‘niet moesten’.
Beroemde vaders en anonieme vaders.

En midden tussen al die verhalen van voor mij vreemde dochters en vaders stond ineens onze eigen Jan.
Met zijn door Lianne geschreven verhaal, dat ik al kende.
Kippenvel kreeg ik er van, vooral omdat het bekend was. En wat een liefde voor haar vader straalde me uit het boek tegemoet. Trots op zijn trouw, zijn vasthoudendheid, de warme gezinsband, trots op het feit dat deze Jan haar vader was. Over wat hij door het eenvoudig voor te leven zijn kinderen heeft meegegeven als levenslessen.
Het glas is altijd halfvol; het motto van de ‘Waninge-power’.
Ik herkende in haar verhaal onze eigen achtergrond.
Een hechte familie band, een warm gezinsleven, doodgewone ouders in een doodgewoon Drents dorp en een leven waarin het geloof/de kerk een grote rol speelt.

Niet iedere vader heeft een dochter, maar elke dochter heeft wel een vader.
Door het lezen over overleden vaders kwam ook mijn eigen vader weer in beeld.
En ook het feit dat hij, ondanks dat hij er niet meer is, doorleeft in mijn leven net als bij Lianne.

Zij sluit haar verhaal af met deze zinnen:
Vaak denk ik terug aan alle adviezen, opmerkingen, zijn houding in moeilijke tijden.
Dit wil ik onthouden, hier wil ik op bouwen.
Het glas is halfvol, niet andersom,
Haal uit het leven wat mogelijk is, blijf trouw aan jezelf en zit niet bij de pakken neer.

Het hadden mijn woorden kunnen zijn.
Toen ik het boek uit had prees ik me, net als Lianne, gelukkig met mijn vader.

Reageren

22 april: : Nederlands maar dan anders (14)

Door Ada

Op 22 april 2020

In Alledag

Laatst sprak ik een 50-plusser, lezer van mijn blog, die deze serie ‘Nederlands maar dan anders’ één van de leukste onderdelen van de website vindt.
“Soms hoor ik ook zoiets en dan denk ik: even aan Ada doorgeven. Maar dat vergeet ik dan en vervolgens vergeet ik ook weer wat ik had willen doorgeven…..”

Tja. We zijn tenslotte leeftijdsgenoten dus het komt me niet onbekend voor.
Advies: gelijk even opschrijven. Of maak een appgroep ‘notities aan mezelf’* en app het daarnaar toe. Dan kom je het vanzelf weer tegen en stuur je het naar mij.
App, telefoon, mail of gewoon zeggen: you’re welcome.

Uit de mond van een journaallezer tekende ik een vermenging op van ‘ergens voor terugdeizen’ en ‘schromen’ op: “Mensen schromen er niet voor terug…..”

Gerard is in gesprek met een aannemer over hoe een probleem kan worden aangepakt.
De aannemer wil dat zaken niet onnodig opnieuw gedaan worden en merkt op “Dan moet niet iedereen het ei weer opnieuw uit gaan vinden”.

Op Radio 5 hoor ik een mevrouw die haar videotheek moet sluiten omdat ze geen banden en dvd’s meer verhuurt.
“Videobanden hebben hun laatste tijd gehad.”

De kleindochter van een collega-alt vertelt aan oma enthousiast wat er allemaal in hun kerstboom te zien is: “Piek! Ballen! Touw!”
“Touw?”
Mama legt uit dat ze de zilverkleurige folie- slingers bedoelt. Kerst-touw.
Diezelfde kleindochter vindt dat de handen wel even op elkaar kunnen: “Appelplaus!”

In het begin van de coronacrisis was er een cruise-schip waarop het virus geconstateerd was. Een Nederlandse passagier werd geïnterviewd.
“Eigenlijk viel het eerst nog wel mee, maar later mochten we een poos niet van onze kamer af en weer later hoorden we dat er mensen waren overleden op het schip .
Toen waren de rapen zuur natuurlijk….”

Carlijn heeft deze keer maar één bijdrage geleverd, maar wel een hele leuke; kwam voorbij in een app-bericht.
“Die is echt de kers op de neus van de zalf.”
Hoe krijgt iemand het bedacht en in één zin opgeschreven.

In de kennis- en blufquiz ‘Met het mes op tafel’ wordt de kennis van spreekwoorden en gezegden getest.
“Wie boter op zijn hoofd heeft moet niet….”
Eén van de kandidaten schrijft op: ‘….bukken.
In een andere uitzending moeten deelnemers een spreekwoord aanvullen. “Hij is nog niet zo thuis in zijn nieuwe werkomgeving. Hij voelt zich als een kat in….. ” Iemand noteert: …een vissenkom.

In een nieuwsprogramma over het coronavirus (zijn die er dan…(!?!)…) vertelt iemand over de irritaties die ontstaan als mensen langdurig samen in één huis wonen.
“De mensen die zitten te veel op elkaars lippen”.
Gerard constateert nuchter dat dat wel zeer zal doen.

Klik hier >>> voor het blog Nederlands maar dan anders deel 13, daar vind je ook linken naar de delen 1 tm 12. Kijk ook nog even op het instagram-account Treintaal.
Ook nu schoot ik weer in de lach. “Ik heb het er super naar mijn nopjes!”

* Ik hoor je denken ‘Je kunt toch geen appgroep maken met jezelf!’
Maak een appgroep met de naam ‘Notities’ met je partner of een goede vriendin en laat vervolgens de partner/goede vriendin de groep verlaten. Blijf jij alleen over.

Reageren

21 april : Zelf de slingers haken…?

Door Ada

Op 21 april 2020

In Haken, Handwerken

Vandaag deel ik op mijn website mijn ‘Corona-project’: een vlaggenlijn haken van restjes haakkatoen.
Toen Gerard en ik begonnen aan onze vrijwillige quarantaine was ik bezig met het breien van een truitje en het haken van de loensende- kippen-onderzetters.
Omdat ik ’s avond helemaal niet meer weg ga en we wel naar Netflix kunnen kijken (Cees: dank!) heb ik heel veel tijd om te handwerken. Na 8 kippen vond ik het wel even genoeg.”Ik kan wel een project bedenken voor al die restjes katoen die ik heb” bedacht ik op dag 6 van ons sociale slot. We hadden toen nog geen idee hoelang het allemaal nog ging duren.

Op internet vond ik een gehaakte vlaggenlijn.
Allemaal gekleurde driehoekjes, afgezet met wit garen.
Daar ben ik mee begonnen en het wordt heel mooi.
Als onderliggend project-thema bedacht ik deze werktitel: ‘Het leven is een feestje, maar je moet wel zelf de slingers …haken!’
Zo’n vlaggetje is heel simpel.
Zo ga je te werk.

2 lossen haken
In de tweede losse van de haak twee vasten haken, 1 losse, werk omkeren.
In de eerste 1 vaste 1 vaste haken, in de tweede vasten twee vasten haken (je hebt nu 3 vasten) , 1 losse, werk omkeren.
In de eerste 2 vasten elk één vaste haken, in de laatste vaste twee vasten (je hebt nu 4 vasten) 1 losse, werk omkeren.
Zo haak je door: je haakt op iedere vaste 1 vaste, alleen in de laatste vaste van de toer haak je 2 vasten, zo wordt het vlaggetje langzaamaan breder.
Als je 30 vasten op1 toer hebt is je vlaggetje klaar.

Nu haak je om het driehoekje met wit garen aan de zijkanten een randje vasten.
De bovenkanten laat je vrij.

Als je genoeg vlaggetjes hebt kun je ze aan elkaar haken.
Begin met een ketting van 100 lossen, dan heb je een behoorlijk stuk lijn om de slinger aan op te hangen.
Pak vervolgens één vlaggetje en haak op iedere steek aan de bovenkant van het driehoekje een vaste. Haak een aantal lossen als tussenruimte tussen deze het volgende vlaggetje.
Wil je de vlaggetjes dicht op elkaar dan volstaan 2 of 3 lossen, wil je er wat meer ruimte tussen, dan kun je meer lossen haken.
Haak zo alle vlaggetjes vast aan de lijn; eindig met een ketting van 100 lossen voor de andere ophanglijn.
Wil je de lijn wat steviger maken?
Haak dan met vasten nog een keer de hele vlaggenlijn bij langs.

Naschrift.
In de praktijk blijkt de katoen wat zwaar, de vlaggenlijn hangt wel erg door.
Dat heb ik ondervangen door hem op meerdere punten op het ‘slinger-traject’ vast te maken. Wil je dit voorkomen, dan moet je minder zwaar of dunner garen nemen en de vlaggetjes wat kleiner maken.

Reageren

20 april: Lezer van de maand – Henk van Donk

Door Ada

Op 20 april 2020

In Lezer van de maand

Hoe kennen wij elkaar?
Ik ben de partner van dominee Sybrand van Dijk en als zodanig dus meeverhuisd naar Roden/Roderwolde. Tijdens de kennismaking heb ik Ada en Gerard leren kennen en verder ken ik Ada van de cantorij.

Waar en wanneer ben je geboren?
Op 30 november 1956 ben ik geboren in Leiden.

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
In 1999 heb ik Sybrand leren kennen; we zijn sinds 2002 getrouwd.
Ik heb drie kinderen en zes kleinkinderen en een kleinkind op komst.

In welke levensfase zit je nu? Hoe vul je je dagen?
Ik mis mijn beide benen en zit daarom vaak in de rolstoel.
Deze rolstoel bepaalt mijn mogelijkheden en dat zijn er vele.

Wat wil je graag met de lezers delen?
Wat ik graag met jullie wil delen zijn de mogelijkheden die het leven een mens biedt als je ze maar pakt.

Ik heb als kind de MAVO doorlopen en kreeg als advies om naar de HAVO te gaan. Bij het afscheid van de MAVO vertelden de leraren dat het niet uitmaakt wat ik ging doen want ik kon eigenlijk alles en was breed geïnteresseerd.
Dat hadden zij goed gezien.
Mijn inschrijving bij de HAVO werd om een of andere reden afgewezen en vond mijn moeder het een goed idee als ik ging werken.

Mijn eerste baan was op de administratie van een keukenbedrijf. Vervolgens kwam ik op eigen verzoek in het leger terecht waar ik sportleraar wilde worden maar ik bleek totaal ongeschikt voor het leger. Na deze mislukking ging ik op de bank werken. Daar verdiende ik het zout in de pap niet en heb toen gesolliciteerd als laborant bij Nutricia. Daar volgde ik ook de opleiding voor laborant. Wij woonden in Alphen aan den Rijn en wilden graag een eigen woning. Dat was daar niet mogelijk dus verhuisden wij naar Oudheusden waar ik als computer operator bij Dupont kon gaan werken.

Wandelen in de herfst

In de avonduren ben ik computercursussen gaan volgen. Ik kon een baan krijgen als programmeur bij de Agfa in Rijswijk en verhuisden wij terug naar Alphen aan den Rijn. Uiteindelijk werkte ik mij op tot programmeur-analist.
Toen kwam de PC in beeld en daar was ik totaal niet in geïnteresseerd. Ook de computer business was ik zat. De laatste jaren als programmeur volgde ik in de avonduren de opleiding tot kunstenaar bij de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag.

Na mijn afstuderen wilde ik niet de eenzaamheid van een kunstenaar in zijn atelier en ben ik minder gaan werken en werd vrijwilliger bij een instelling voor gehandicaptenzorg. Daar ging mijn interesse naar toe en ben ik in een sneltreinvaart van hulp op de woning na diverse tussenstapjes vwb opleidingen uiteindelijk gaan studeren voor Orthopedagoog op de Universiteit in Leiden. In 2010 studeerde ik daar af.
Als orthopedagoog ben ik bij de MEE gaan werken totdat mijn lichaam het liet afweten.

Mijn nieren werkten niet meer en moest ik drie dagen in de week gaan dialyseren.
Tot 2016 want toen kreeg ik een nier van Sybrand getransplanteerd. Inmiddels ben ik ook geopereerd aan mijn schildklier, is mijn aorta vervangen, kreeg ik diverse bypasses en zijn mijn benen geamputeerd. In 2014 mijn eerste been en in 2016 mijn tweede been.
Werken als Orthopedagoog ging niet meer en omdat mijn energie weer terug kwam ben ik in 2016 weer gaan schilderen; ik was tenslotte kunstenaar. Met veel plezier werk ik nu aan mijn schilderijen en niet onverdienstelijk.
Toevoeging Ada: de twee afbeeldingen op dit blog zijn werken van Henks hand. Klik op een schilderij voor een vergroting).

Zomer

Wij wonen in de pastorie in Roderwolde waar een gigantische tuin bij is: dat is van mij ook een grote passie. Samen met Sybrand kunnen wij daar onze energie en liefde voor de natuur in kwijt. Al het werk doet Sybrand en ik kan ervan genieten. Intussen heb ik mijn draai wel gevonden in Roden en Roderwode. Ik ben lid geworden van de kunstenaarsvereniging Verkuno en de schilderclub TSR. Ook het zingen heb ik weer opgepakt en nu zing ik samen met o.a. Ada in de cantorij van onze kerk.

Al met al heb ik in mijn leven veel hobbels moeten nemen maar vond het altijd weer een uitdaging om er positief uit te komen.
Als ik terugkijk heb ik veel ambachten gehad; eigenlijk zou ik nog tuinarchitect willen worden maar dat doe ik maar niet meer.
Ik ben een tevreden mens.

Reageren