een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Groningen

27 januari: Bob en de bierproeverij in Groningen.

Gerard kreeg in juni op zijn verjaardag van de kinderen een bierproeverij; die zou worden geconsumeerd als ‘het hele gedoe’ (kuren en stamcelbehandeling) achter de rug zou zijn.
In december constateerden we dat het al weer redelijk goed ging met Gerard en we planden we de bierproeverij: 25 januari 2020.
Zaterdagmiddag meldden we ons bij Baxbier brouwerij Groningen  en namen plaats in het proeflokaal, een kroeg waar we het met z’n achten gelijk al weer heel gezellig hadden. De bierproeverij was namelijk niet alleen voor Gerard, de goede gevers hadden zichzelf ook bij het evenement uitgenodigd.

Eerst kregen we een rondleiding door het pand met daarbij een uitgebreide inleiding over de oprichting en het vervolg:  Baxbier Brewery werd in 2014 opgericht door wielervrienden Jeroen Bax en Sepp Jansen. Wat uit nieuwsgierigheid thuis in de keuken begon werd al snel veel meer dan dat. Meer weten? zie >>>
Onze gids vertelde ons  o.a. over de vele soorten bier die ze uitbrachten en over het verschil tussen bier in een flesje en bier in blik. Daarna nam hij ons mee de brouwerij in, we zagen grote balen mout en enorme ketels waar het bier in wordt gebrouwen.

Maar er moest natuurlijk ook geproef worden, daarom waren we daar tenslotte.
Eenmaal terug in het proeflokaal werden er een aantal kleine glaasjes verschillende soorten bier gepresenteerd, waarbij een gastvrouw uitlegde wat voor bier het was.
Gerard vond dat er bij bier ook ‘iets lekkers’ hoorde en bestelde eerst twee schalen nacho’s en daarna nog een bittergarnituur.

Wat vond ik van de verschillende biersoorten?
Dat weet ik niet.
Ik was de BOB.
Bier is namelijk niet mijn favoriete drank; als ik al bier drink dan is het alcoholvrij.
Toen ik werd gevraagd wat ik wilde drinken koos ik voor rooibosthee; daar kunnen ook best nacho’s en bitterballen bij.

Wat een leuk verjaardagscadeau!
En wat een leuke kroeg; als je naar binnen gaat denk je: ‘In welke uithoek van Groningen zitten we hier?’, maar als je eenmaal binnen bent is het proeflokaal een heel gezellig café. Met heerlijke jaren ’50/’60 muziek.
En een biljarttafel, een ouderwetse flipperkast en twee dartborden met pijltjes.
Met tafels waaraan je een spelletje kunt doen, maar ook zithoeken met banken en fauteuils en je kunt er ook een hapje eten.
Aan de achterkant van de brouwerij ligt het Reitdiep, dus als je het proeflokaal uitloopt kom je op een terras aan het water.

Daar wil ik in de zomer nog een keer zitten.
Met een heerlijk koel alcoholvrij biertje.

Reageren

22 juli: Huiskamercafé ‘Lui’.

Vrijdagmiddag kwam nicht Coby (18, dochter van mijn broer) bij ons logeren.
Eén van de vaste onderdelen van zo’n logeerpartij is Groningen.
Vrijdagmiddag gingen we samen theedrinken in de studentenkamer van Frea en Jon en daarna ging ik met haar, Frea en Carlijn de stad in.
Het is nogal een verschil of ik met mijn tante, schoonzussen of met de dochters ga stadten; ik kom dan vaak in gelegenheden waar ik nog nooit ben geweest.

Voorbeeld? Een game-winkel, waar ze alleen maar computerspellen verkopen.
Schappen vol doosjes met groteske figuren en vreemde titels.
Een groot scherm met een besturingsdoosje waarmee je spelletjes kunt uitproberen.
Mijn dames gingen bezig met een springend, hollend en vallend poppetje dat diamanten verzamelt en schildpadden omgooit.
Echt waar.
Ik stond er bij (met de spreekwoordelijke drup aan de neus) en ik keek er naar.

Tweede voorbeeld? Een huiskamer-café met de naam Lui.
Klik hier voor een artikel op SIKKOM >>> over dit fenomeen.
We streken neer in een zitje met een bank, een clubje en een schommelstoel en ik keek m’n ogen uit.

Menukaart met een luiaard

Een muur naast ons was helemaal bedekt met mos; WAT MOST? stond er op.
Dat kwam een vriendelijke meneer ons ook vragen. ‘Wat most drinken?’
Coby wilde cola.
Hadden ze niet.
Hè?
Ze hadden wel tig soorten thee, daar redden we ons ook prima mee.
In de vensterbank lag een haakwerkje waar je mee verder kon gaan, op tafel stonden kleurpotloden en overal lagen spelletjes.
Carlijn vond een doosje ‘Vertellis’. Er zaten vragen in waarover je met elkaar kon praten.
En zo zaten we samen in huiskamersferen genoeglijk aan de thee en beantwoordden vragen als: “Waar kijk jij erg naar uit?” “Wat is het beste wat je ooit hebt gekocht onder de € 100,=?’
Meer weten over Vertellis? Klik hier >>> voor een link naar hun website.

Verrassend leuk.
Als ik alleen in de stad was geweest, was ik er niet naar binnen gegaan.
Ik had het niet eens gezien denk ik.
Ook eens heen? Het adres is Oude Ebbingestraat 71.

Aan het einde van ons middagje Groningen streken we neer op een terras dichtbij de universiteit.
Daar hadden ze knisperkoude, zoete witte wijn én nacho’s.
En cola.

Reageren

18 april: Nog éven niet naar kantoor……

Als ik met de auto naar mijn werk ga vertrek ik rond 07.00 uur uit Roden om de files te vermijden.
Mijn werkdag begint officieel om 08.00 uur, dus ben ik bijna altijd te vroeg.
De auto parkeer ik bij de Lentisvestiging aan de Laan Corpus den Hoorn, ik maak een wandeling van ongeveer een kwartier naar het Heymanscentrum en dan is het meestal nog maar 07.45 uur.
Meestal ga ik dan alvast mijn mail doen: het is dan nog lekker rustig, word je nog niet afgeleid door collega’s en telefoon en schiet je lekker op.
Maar gistermorgen breidde ik mijn wandeling uit; het was zulk heerlijk weer!
Ik wandelde door het park naast het Heymanscentrum en zocht het Noord Willemskanaal op.
Stil is het in die omgeving nooit, omdat je vlak naast de snelweg zit.
Je hoort een constant dof geraas, dat je op den duur helemaal niet meer opvalt; het hoort gewoon bij de omgeving.

Rond deze tijd is er heel veel te zien tijdens zo’n ochtendwandeling!
Bovenin de populieren is het een drukte van belang. Daar woont een groep kraaien en die zijn druk bezig met hun nesten, eieren en jongen.
Loop je daar onderlangs, dan laten ze je wel weten dat je behoorlijk in de weg loopt en dat ze erg onrustig worden van jouw aanwezigheid
Ook andere vogels laten van zich horen, sommigen tetteren je de oren van het hoofd.
In de vijver zijn eenden en meerkoeten druk bezig met de voorbereidingen voor gezinsuitbreiding.

Alle bomen en struiken lopen uit en ik verbaas me altijd over de vele tinten groen die je dan ziet: van bijna geel tot heel donkergroen.
In het park stond een boom zo prachtig te bloeien dat ik hem op de foto heb gezet.
Ik weet eigenlijk niet eens wat voor boom het is (Rien dacht een krentenboom), maar het is een ‘lust voor het oog’.

Een lente-frisse ochtendwandeling, gisteren de waarde van mijn dag.
Om 08.02 uur zette ik mijn computer aan en snoof een vertrouwde geur op.
Koffie!

Reageren

3 maart: Fauré in de A-kerk

Zaterdagavond 19.10 uur.
Telefoon: Frea.
“Mam, wat fijn dat je nog thuis bent! Wil jij mijn zwarte pumps meenemen? Die staan nog bij jullie boven in de kast.”
Tuurlijk.

De dikke sportschoenen passen  natuurlijk ook niet onder dat leuke zwarte jurkje.
En al helemaal niet bij het Requiem van Fauré; dat stond gisteravond op haar programma en ook op dat van mij.
Een paar weken geleden vertelde ze enthousiast dat ze ging meedoen aan een scratch voor oud-Bragi-leden. Bragi is de Groninger studentenmuziekverening (koor én orkest), waar Frea in haar studententijd lid van is geweest;  hierbij een link >>> naar hun website.
Zaterdag overdag gingen ze samen de hele dag Fauré oefenen/repeteren en’s avonds hadden ze uitvoering. En publiek was van harte welkom.
Frea stuurde halverwege dag een foto in de gezinsapp: ze zongen het woord ‘calamitatis’, wat bij haar Asterix en Obelix-gevoelens opriep.
Harriët begreep het direct: “Calamitatis? Die altijd chaos veroorzaakt en ruzie maakt?”
“Het is Calamitatis, de ruzie-druïde” appt Frea.
Gezinsonzin-lol.
Om 19.45 uur stond ik met een meneer uit Amersfoort te kletsen over het verschil tussen Groningen en Amersfoort toen Frea haar schoenen alvast even kwam halen.
“Onmiskenbaar uw dochter!”

Het was al even geleden dat ik bij een uitvoering van een klassiek stuk was geweest.
Ik had al kippenvel toen het nog niet eens was begonnen, want ik genoot al van de entourage; de monumentale oude kerk, het gedrentel van de koor- en orkestleden, zoveel jonge mensen actief in de klassieke muziek: mannen in rokkustuum, vrouwen allemaal in het zwart.
Voor het stuk van Fauré aan zong het groot-koor van Bragi twee stukken die niet nader werden benoemd. Het bijzondere was dat ze dat deden in een ander gedeelte van de kerk dan waar het publiek zat. Dat gaf een mysterieus effect; ‘ergens’ hoorden we prachtige, a-capella koormuziek, maar het koor zelf was niet te zien.

Daarna stelde iedereen zich op en konden we gaan luisteren naar het Requiem.
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het stuk in de afgelopen week al een keer of vijf had beluisterd via Spotify, want het was jaren geleden dat ik het voor het laatst had gehoord. Het risico  daarvan is  dat je dan een foutloze uitvoering hoort, terwijl een echte uitvoering, helemaal bij een scratch, nooit perfect is.

Maar de perfecte uitvoering op de oortjes weegt nooit op tegen een écht concert.
De sensatie van het begin van zo’n stuk met zoveel instrumenten.
Het zien van de concentratie op de gezichten van de muzikanten en de zangers.
Het ‘voelen’ van de muziek door je hele lichaam heen.
En ja: hier en daar hoor je wel eens wat. Net niet helemaal goed onder elkaar, inzetten niet precies gelijk, maar dat hoort er bij: ik heb geluisterd naar een prachtige uitvoering van het Requiem en ik heb gezien dat heel veel mensen, spelers, zangers én publiek, daar ontzettend van hebben genoten. En is dat niet de bedoeling van muziek?
Voor mij voelde het als een cadeau dat ik noot voor noot heb uitgepakt.
Kippenvel bij de sterke sopraan, tranen bij de mooie bariton.
En bewondering voor de  hoogte van de (overwegend splinterjonge) sopranen en tenoren.

Op de foto zie je het hele orkest met het koor daarachter.
Frea staat ergens op de altenrij onder het orgel.
Die sportschoenen hadden trouwens ook best gekund.
Zag niemand!

Reageren

28 februari: Zonder dak.

Vorige week zag ik een fragment van een gesprek met Harry Jekkers in ‘De wereld draait door’. Hij zong twee prachtige liederen, één over zijn vader en één over zijn moeder en hij zei daarbij: “Als je beide ouders zijn overleden, dan voelt het alsof het dak boven je leven weg is; dan regent het af en toe naar binnen.”  Wat een mooie beeldspraak.

Afgelopen weekend kwam de zus van mijn vader bij ons logeren.
Tante Trijn scheelt 13 jaar met mijn vader, ze was het ‘kleine zusje’ met vier broers boven zich. Die vier broers zijn inmiddels tot haar verdriet allemaal overleden en nu mijn moeder er ook niet meer is, mist ze de mensen die ‘vroeger bij oons thuus’ met haar delen.
Omdat ze zo’n stuk jonger is dan mijn vader, stond ze veel dichter bij mijn generatie en in de loop van de jaren is ze meer dan een tante voor ons geworden.
Carlijn zei het laatst treffend: ‘Ze is toch een beetje mijn ‘derde Oma’.

Wat een waardevol weekend hebben wij gehad.
Vrijdagmorgen bezochten we het graf van mijn ouders, waar nu de steen op staat.
Net als het moment dat je de gedrukte rouwkaart met de naam van een ouder voor het eerst ziet, is ook zo’n grafsteen, nu met twee namen, een emotioneel moment.
Definitief.
Afgesloten.
Fijn dat we dit met z’n tweeën konden delen.

Zaterdag stond ‘Groningen’ op het programma.
We dronken koffie bij Wim en Carlijn, gingen met Harriët en Carlijn de stad in en rond 13.00 uur kwamen ‘de mannen’ ook in de binnenstad en genoten we met z’n zevenen van een lunch in Wadapartja.
We sloten ons dagje Stad af met een kop thee bij Harriët en Cees.
Zondag brachten we nog een bezoek aan mijn broer en zijn gezin en daarna dineerden we bij Van der Valk in Assen.
Een mini-familieweekend, zo voelde het.
Eén van de hoogtepunten was zaterdagavond 19.45 uur: met z’n tweeën op onze bank, samen kijken naar Blauw Bloed.
Van mijn schoonzus kregen we zondag nog een hele stapel ‘Vorsten’ mee; konden we nog even plaatjes kijken, jurken bewonderen en juwelen&tiara’s bespreken.

Na het weekend moest ik aan bovengenoemde beeldspraak van Harry Jekkers denken over het dak en de regen.
Mijn tante en ik vormen voor elkaar een soort afdak waar we af en toe onder kunnen schuilen.

Reageren

13 oktober: ’t Pééérd van ome Loeks is dood…..

Woensdag namen we onze Canadese gasten mee naar de stad Groningen; zus Hennie ging ook gezellig mee. We begonnen met een bezoek aan IKEA. Niet dat ze die in Canada niet hebben; maar je kunt er even heerlijk ronddobberen en iedereen vindt er wel iets van zijn gading. En natuurlijk kun je daar lekker lunchen.

Daarna gingen we naar de binnenstad. We bezochten het hofje bij de Pepergasthuis-kerk en bewonderden allerlei oude gebouwen in de stad. De Canadezen keken zich de ogen uit. Zoveel oude gebouwen. En zoveel fietsers! We hadden ze van te voren gewaarschuwd: “Beware of the bicycles!” Ze komen van links, van rechts, voor, achter en zelfs als je op een zebrapad loopt: ze stoppen niet.
Toen we bij de universiteit kwamen kon je er bijna niet voorlangs lopen wegens de grote aantallen fietsen. Er werden foto’s gemaakt. “Unbelievable!”

We maakten een rondvaart door de grachten van Groningen en kregen in drie talen uitleg over de geschiedenis van Groningen. Vroeger, toen het een grote Hanzestad was, was er een open verbinding met de zee, toen was er in de stad nog sprake van eb en vloed.
Dat vind ik dan ‘unbelievable’…..
In de boot werden we gewezen op verschillende standbeelden, o.a. het peerd van ome Loeks.
‘I want a selfie with that one!” riep Judy, dus na de rondvaart zochten we ome Loeks op. We zongen zelfs het bijbehorende lied voor onze gasten.”What is the story of ome Loeks?” vroegen ze.
Wisten wij veel? Wij zijn Drenten……
Judy kreeg haar selfie en we maakten een paar groepsfoto’s. Ome Loeks werd even stevig vastgehouden!
We keken nog even binnen in de 19e eeuwse stationshal en liepen langs de enorme fietsenstalling. “I’ve never seen so many bikes in my life before.”

We sloten ons dagje uit af met een glaasje wijn en een pizza in Roden. Ome Loeks was al weer vergeten. Judy was in het restaurant helemaal ‘in love’ met een klein jongetje van 10 maanden.
‘Look at that smile. He’s adorable…..!

Reageren

24 februari: Wadapartja.

Het is deze week voorjaarsvakantie. Nu de kinderen niet meer thuis wonen krijgen Gerard en ik daar weinig van mee. Maar Carlijn en Harriët hebben wel vakantie en bedachten ‘dat we dan samen wel wat leuks konden doen’. Wat een goed idee! Maandag was mijn vrije dag en om 12.30 uur spraken we af in de binnenstad. We zouden eerst gaan lunchen.
Gerard werkt ook in de binnenstad en haakte gezellig aan: rond 12.45 uur zaten we met z’n vieren bij ‘Wadapartja’ aan het Gedempte Zuiderdiep. En inderdaad: heel apart.
Dit staat op hun website >>>:

Wadapartja is’n nij concept in Grunn; mid’n in staad aan’t Gedempte Zuuderdaip, gevestigd in een schier monumentaal pand, verzain van een terras met ook in de winter een zonnetje.

Je kunt bij ons gezellig winkel’n, eet’n en drink’n gedurende de hele dag en avond. Er is ontbijtje, lunch en een lekkere vullende hap bie borrel, zodat je niet van sfeer hoeft te wissel’n door in ‘uit eet’n modus’ te goan of ergens anders heen te moet’n.

Nij in Grunn is dat alles woarst du gebruuk van moakst te koop is: van toavels en laampen tou aan servies, van koffieboon’n en dipstip tot sapjes.

Centraal stoat de hoeslijke gezelligheid. Deze is ook terug te vind’n in de sfeervolle inrichtings, de winkel en op de menukaart.

Wij bogen ons over die menukaart en verbaasden ons over de bijzondere dingen die je kon bestellen; ‘gebakk’n aaaaiern’ , ‘tsjieskeek’, ‘sjembektoast’ ‘bultje met eerdappels’.
We bestelden allemaal een lekker broodje en genoten van dit kadootje op een voor ons doordeweekse maandag. Ik bestelde een broodje ‘geflankeerde kip’.
Na al dat lekkers moest Gerard weer aan het werk en ging ik met de dames ouderwets Grunn’n in. Gezellig!

Reageren

28 december: Goede berichten

kankerVandaag hadden we een afspraak met de hematoloog in het UMCG.
Tot onze opluchting waren de bloedwaarden heel goed, de arts was tevreden.
De vraag is nu: doen we wel of niet mee aan een onderzoek naar een ‘onderhouds-medicatietraject’ na de stamceltransplantatie. Volgende week heeft de arts hierover een gesprek met collega’s, dan wordt ook meer duidelijk over het vervolgtraject dat nu wordt ingezet. Over veertien dagen krijgen we hierover een advies, de volgende afspraak staat op 15 januari.

We hadden een hele waslijst aan vragen mee, die allemaal beantwoord werden.
Eén van de vragen was: kan ik mee doen aan een revalidatietraject om de conditie weer wat op te vijzelen? Dat is inderdaad een mogelijkheid die we nu gaan onderzoeken.
Dat wordt de nieuwe uitdaging voor januari!

Groningen

Op de Grote Markt, Grunn’n.

De waarde van mijn dag werd naast dit positieve nieuws in hoge mate bepaald door een zeer gezellige middag in ‘Stad Grunn’n’ met alle drie dochters. Frea is over uit Engeland en logeert twee weken bij ons. We aten een lekker broodje bij ‘Bagels & Beans’, slenterden al teutend en giechelend door een aantal warenhuizen. Verder gingen we nog naar ’t Oortje >>> waar ik al sinds 1982 mijn oorbellen koop  en daarna nog even naar Pipoos voor garen en toebehoren.
We sloten de middag af met een glas witte wijn in een bar aan de Grote Markt. Proost.
De foto is er één uit een serie van 15.  Hier staat iedereen ‘gewoon’ op…….

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén