een alternatief voor 'de waan van de dag'

Tag: Taizé-viering

3 februari: Taizé in Niekerk.

Een aantal weken geleden was ik bij Piety om een uurtje samen accordeon te spelen.
Op piano-muziekstander lag Taizé-muziek en ze vertelde dat ze binnenkort meezong in een projectkoor in Niekerk in een speciale Taizé-viering.
“Waar ligt dat eigenlijk, Niekerk?” vroeg ik aan Gerard.
Hij dacht dat het bij Enumatil lag. Was ook zo. Gisteravond slingerde ik over landweggetjes in een omgeving die nog geen 15 kilometer bij Roden vandaan ligt en die voor mij volslagen onbekend is.

De viering was in de Liudgerkerk, een eeuwenoude kerk uit de 12e eeuw.
Het pad er naar toe was helemaal afgezet met glazen potten waar waxinelichtjes in brandden; wat een sfeervolle aanblik!
Eenmaal binnen werd duidelijk dat men z’n best had gedaan om de Taizé-sfeer zo goed mogelijk te treffen. Overal in de kerk stonden kaarsjes, het liturgisch centrum was met een groot, oranje doek aangekleed (zie foto) en de medewerkers (koor en sprekers) waren gekleed in stemmig geel/rood/oranje.

Van Piety had ik begrepen dat het koor al vanaf september aan het oefenen was en dat was goed te horen.
Meerstemmige Taizémuziek is sowieso al prachtig en als het wordt uitgevoerd door een goed koor, dan voegt het echt iets toe. De begeleiding bestond o.a. uit een keyboard, maar dan wel één die orgel, piano én gitaar kon laten horen. Ik heb echt rond zitten kijken waar die gitarist nou toch zat…… later begreep ik pas dat die er niet was. Verder was er begeleiding van een hobo, een viool, een klarinet en een dwarsfluit, die prachtige tegenmelodieën speelden; bij sommige liederen werden er zelfs tegenmelodiën gezongen!
Er was één ding dat ik erg jammer vond: het koor nam heel veel van de liederen voor haar rekening en als de gemeente al mee mocht zingen dan was het maar één of twee coupletten. Onderdeel van de Taizé-beleving is juist ook veel samen zingen en dat heb ik gisteravond gemist.  Zelfs bij de gebedsresponsie ‘O Lord hear my prayer’ bleef de dirigent maar met de rug naar ons toestaan. Op deze manier neem je niet echt deel aan het gebed en dat vond ik een gemiste kans.

Voor het overige was het een mooie, ingetogen Taizé-bijeenkomst..
Zitten in een historische kerk (wel ouderwetse, harde banken trouwens), luisteren naar vertrouwde teksten, bidden, zingen en stilte: een geschenk voor mezelf.
Even stilstaan bij wat me bezig houdt.
Bij de ingang hadden we een kaarsje gekregen.
Tijdens het zingen van het lied ‘C’est toi, ma lampe, Seigneur’ (U bent mijn licht, Heer) werd het licht vanaf de paaskaars door de hele kerk doorgegeven. Dat doen we in Roden alleen in de paasnacht; ik vond het een plechtig moment.

We sloten de viering af met ‘Blijf met Uw genade bij ons’.’
Met mijn brandende kaarsje heb ik tot het eind meegezongen.
Wat je dan voelt kan ik niet goed onder woorden brengen.
Ik had het niet willen missen.

Overigens: ik moet nog eens op de fiets naar Niekerk.
Het is daar erg mooi, maar in het donker in de auto zie je daar weinig van!

Reageren

21 oktober: Een nieuwe bezem.

Nieuwe bezems vegen schoon.
Bij de Cantorij Roden hebben we sinds begin oktober een nieuwe bezem in de persoon van Karel Stegeman. Op 2 oktober schreef ik al over zijn proefdirectie in het het blog ‘Wat dies meer zij’>>>
Veel sneller dan wij van te voren hadden gedacht stond Karel ons al wekelijks te dirigeren.
Thysia zou ons nog begeleiden tot het jubileumconcert op 3 november, maar zij viel helaas uit door gezondheidsproblemen. Gelukkig was Karel in de gelegenheid om direct in te vallen, maar het bestuur heeft wel besloten om het concert begin november te annuleren.
Te kort dag en te veel stukken die nog ingestudeerd moeten worden.

3 dagen na zijn proefdirectie stond Karel op vrijdagavond 4 oktober voor ons koor.
Hij was ’s middags gebeld met de vraag of hij eventueel kon invallen; een kwartier voor aanvang van de repetitie kreeg hij de stukken.
Na anderhalf uur hadden we alle stukken voor de Taizévesper van gisteren ingestudeerd.
Met respect en bewondering heb ik hem gadegeslagen.

Na drie weken zijn cantor en cantorij al wat aan elkaar gewend.
We worden formeel met ‘u’ aangesproken, maar er worden ook al voorzichtig grapjes gemaakt.
Bij ‘Dona la pace Signore’ bijvoorbeeld mogen we de ‘a’ van pace niet te hard en te breed uitspreken. “Onderdruk uw Groningse neigingen” adviseert Karel ons. Op de achterste rij klinkt ‘Neigingen? Neigings!’ Als het goed is heb je gisteravond een keurige a gehoord.

Nu ik dit zit te schrijven is het zondagavond rond 21.00 uur.
Vanaf 16.00 uur waren we bezig met de voorbereiding: fluitiste Monique had fluitiste Jolanda en mij (ik speelde gitaar) bij haar thuis uitgenodigd voor de generale combo-repetitie: stukken doorspelen en afspreken wie wat doet. Zo’n repetitie is een weldaad als je van Taizémuziek houdt. Karel had zijn instructies voor ons combo al doorgegeven, dus we wisten precies wat er van ons verwacht werd. Monique bracht het thema van de Taizé-viering (gastvrijheid) gelijk in de praktijk: zij serveerde soep met brood rond 17.30 u. We hadden het veel te gezellig, we moesten ons haasten om om 18.00 uur bij de kerk te zijn.

Lichtelijk gespannen ging ik de viering in; sta ik anders altijd redelijk ontspannen te zingen, gitaar spelen met soms lastige grepen vraagt extra concentratie en energie.
Het liep allemaal op rolletjes.
Cantor, cantorij en combo hadden van te voren de puntjes nog even op de i gezet en we beleefden met elkaar een fijne Taizé-viering, mede omdat de vesper-commissie  erg zijn best had gedaan om met bloemen, kaarsen en decoratie een Taizésfeer te creëren.
Wil je de dienst terugluisteren? Hierbij een link naar kerkomroep >>>.
(Zondag 20 oktober, Op de Helte, 19.00 uur.)

De nieuwe bezem werd de afgelopen weken direct in het diepe gegooid, maar hij kan uitstekend zwemmen. Deze vesper was in ieder geval een prima begin van onze samenwerking!

Reageren

17 oktober: Kampvuur-akkoordjes.

Afgelopen  vrijdag schreef ik al over gitaarspelen, dat ik aan het oefenen was voor de Taize-viering. Die was gisteravond.
Vrijdagavond was de generale repetitie met de Op de Helte-cantorij en geloof het of niet: ik kreeg weer een standje van de dirigent. “Er is iets met die gitaar. Het lijkt alsof het tempo wordt opgedreven….”.
Mea culpa. Goed kijken naar de cantrix, Vrieswijk!

Even later kwam cantrix Thysia het podium op om te overleggen over de akkoorden.
“Ik speel deze niet mee” vertelde ik; de akkoorden waren o.a. Fis-mineur en Cis-mineur, te moeilijk voor mij.
kampvuur“Jij bent meer van de kampvuur-akkoordjes” constateerde de cantrix.
Precies! Sinds ik aan de Taizé-vieringen meedoe heb ik al heel wat bijgeleerd, maar er is wel een grens aan wat ik kan. Of wil kunnen. Piety, mijn Taizé-gitaar collega, kan akkoorden bij muziek zoeken. En de Fis-mineur en de Cis-mineur spelen.
Het is heerlijk om met haar samen in het combo te spelen, het ontneemt mij de stress van de ingewikkelde akkoorden, door haar kan ik ten volle van het musiceren genieten.

En dat deden we! Wat een fijne Taizé-viering hadden we. Cantrix Thysia straalde als dirigent een aangename rust uit en liet sommige liederen rustig 5 tot 8 keer zingen. Dat is ook bedoeling van die liederen; je komt in een soort cadans en je laat je meevoeren op de melodie. Sommige liederen durfde ik zelfs mee te zingen.

Vorig jaar zat ik in de kerkzaal tijdens de Taizé-viering. We zaten toen middenin de stress en emotie van Gerard’s ziek-zijn en ik kon de moed niet opbrengen om me in te zetten voor het combo.  Nu zat Gerard in de zaal en ik speelde weer gitaar, deze keer samen met Piety. Het voelde heel erg goed. En voor het eerst twee gitaren, wat een luxe. Als ik nu eens een akkoord mis speelt zij gewoon door.

En die moeilijke Cis-mineur en Fis-mineur?
Piety bedacht dit weekend nog een constructie waarbij de klem op de vierde fret werd gezet. Nu konden we lied in A-mineur spelen. Een kampvuur-akkoordje.
Kon ik toch meespelen!

Reageren

14 oktober: Zere vingers!

Mijn eigen 'Morgan guitar'

Mijn eigen ‘Morgan guitar’

Gitaarspelen. Afgelopen week heb ik het veel gedaan; a.s. zondag speel ik in de Taizé-viering in een combo met Monique en Jolanda (allebei dwarsfluit) en Piety (ook gitaar). Piety is een avond langs geweest om de akkoorden bij de liederen te zetten en deze week heb ik geoefend. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik anders nooit meer oefen met m’n gitaar. Het gaat automatisch. Staat er een G dan speel ik een G, ik hoef er helemaal niet meer bij na te denken. En als ik iets zing met de gitaar, dan heb ik eigenlijk altijd de leiding, dus dan bepaal ik ook het tempo.

Spelen in een combo is van een heel andere orde, dan speel ik een ondergeschikte rol.
De dirigent van de cantorij bepaalt het tempo, het combo volgt. Ik kan niet ontkennen dat ik daar in het verleden wel wat moeite mee heb gehad. Midden in een lied sloeg cantor B. Slofstra op de piano en riep: “Mevrouw Waninge! Er is hier maar één die het tempo bepaalt en dat ben ik!” Dat hielp wel heel erg en van die samenwerking heb ik ook veel geleerd.

Inmiddels speel ik al meer dan tien jaar in de jaarlijkse Taizé dienst en het is fantastisch om te doen. Mooie koormuziek omspeeld met fluit en gitaar; de laatste jaren geniet ik er meer van omdat het gitaarspelen me gemakkelijker af gaat. De akkoorden zijn namelijk wel wat moeilijker dan van de liedjes die ik anders zing. Daarom heb ik ook de hele week geoefend. En heb ik zere vingers……
Vind je het leuk om het combo te horen? De Taizé-viering is a.s. zondag om 19.00 uur in Op de Helte in Roden.

P.S. Op 10 oktober schreef ik over de workshop “Woord en Beeld”. De tentoonstelling waar ik het toen over had is ook a.s. zondag. In zaal 2 van Op de Helte staan twee tafels met alle werken uitgestald mét een korte uitleg van de herinnering er bij. Er is na de ochtendviering koffiedrinken dus: tijd genoeg om even in zaal 2 te gaan kijken. Komt dat zien!

Reageren

21 september: Taizé-viering

Vanavond om 19.00 uur was de jaarlijkse Taizé vesper van onze PKN-gemeente in Roden.

Aan deze viering wordt meegewerkt door de Op de Helte-cantorij en een instrumentaal combo, waarin twee dwarsfluitistes en een tenor/bas-fluitiste spelen en ik doe mee op de gitaar. Dat is altijd een spannende periode voor mij. In een combo spelen is iets heel anders dan met Gerard als duo zingen en ik moet altijd heel hard oefenen op de ingewikkelde akkoorden.  Maar het is ruimschoots de moeite waard. Het is prachtige muziek en ik geniet altijd heel erg van de viering op zich, ondanks mijn zenuwen.

We doen tijdens zo’n viering altijd erg ons best om de sfeer van Taizé te benaderen, maar dat lukt altijd maar ten dele.

Dochter Frea had daarover een waardevolle opmerking: “Heel mooi hoor! Maar eigenlijk veel te mooi. Te ingestudeerd. Te ‘van te voren bedacht’. Te weinig ontspannen. En vooral: de liederen worden niet genoeg herhaald. Er is geen tijd om er meditatief ‘in te komen’.” Einde citaat. Dit schijnt een probleem te zijn bij alle vieringen die worden georganiseerd in de geest van Taizé, in Engeland is het volgens haar niet anders. In onze kerken willen we altijd structuur aanbrengen en dat strookt kennelijk niet met de geest van Taizé.
Want er is altijd een liturgie. En een tijdslimiet. En een commissie die het allemaal voorbereidt. We moeten als musici weten wat we moeten spelen en hoe vaak. We moeten als cantorij weten wat we zingen en de sprekers bedenken van te voren wat ze gaan zeggen. Je krijgt het dus nooit helemaal zo als het in Taizé overkomt.

Hoe dan ook, we blijven wel een Taizé-viering organiseren. We nemen de feed-back mee en doen er ons voordeel mee. Beter een dienst waarin je deels de sfeer beleeft dan helemaal geen dienst. Wil je de dienst beluisteren? Dat kan via onze PKN website >>> Kijk bij zondag a.s. links bovenin en klik op ‘via Kerkomroe

Reageren

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén