Deze week rijd ik iedere dag naar Groningen voor een bezoek aan Gerard aan het UMCG.
Op de verpleegafdeling waar hij is opgenomen is een streng protocol als het gaat om bezoek: er is één hoofdcontactpersoon en één andere contactpersoon die de patiënt mogen bezoeken, maar niet tegelijk en ook niet op dezelfde dag.
Bezoek moet altijd een mondkapje dragen en de handen moeten worden gedesinfecteerd bij binnenkomst.
Als ik binnenkom op de afdeling en het mondkapje op heb beslaat mij eerst altijd de bril; ik heb dan net 2 trappen gehad……

Voor Gerard werd opgenomen hadden we nog even doorgenomen hoe onze auto moet worden opgeladen.
We hebben immers een elektrische auto, maar dat gesjor met die stekkers enzo doet Gerard altijd.
Ik maakte een briefje met stappen die ik moet volgen; wel goed dat ik dat nu ook kan.
Als hij weer thuis is moet hij mij ook uitleggen hoe het zit met die thermostaat in de douche……. iets met een app?
Iedere dag moet ik ook rijden in de stad en parkeren in de parkeergarage; helemaal niet mijn ding.
Maar het moet. Soms hoor ik verhalen van vrouwen die niet meer autorijden omdat ze het niet meer durven.
Dat snap ik heel goed; ik vind het ook spannend,  maar ik doe het wel, want anders moet ik met de bus of word ik afhankelijk van anderen die kunnen rijden en dat is het laatste dat ik wil.
En wat heerlijk dat ik nu niet meer naar het werk hoef!
Deze week heb ik de meeste dingen in mijn agenda geschrapt, mijn tijdsindeling staat helemaal in het teken van de bezoekuren in het UMCG: van 15.00 – 20.00 uur mag ik daar zijn.

En hoe gaat het nu met Gerard?
De eerste injectie en de 48-uurs observatie daarna heeft hij goed doorstaan. Geen hoge koorts, geen verwardheid en geen andere rare bijwerkingen.
Vandaag (donderdag) krijgt hij de tweede injectie, waarna weer een observatie van 48 uur volgt.
Maar we weten nog niet of deze behandeling aanslaat, dus het blijft nog wel spannend.
In tegenstelling tot de vorige behandelingen in 2015 en 2019 voelt hij zich goed, het eten smaakt hem lekker en hij komt de dag prima door, hij is ‘lopend patiënt’.
We brengen veel tijd door met het doen van spelletjes.
Jokeren, Triominos, Qwixx en Catan: we genieten er van.
Wij spelen thuis al jaren Catan met de uitbreiding ‘Steden & Ridders’, maar in het UMCG ligt in de recreatiezaal alleen het basisspel. Een splinternieuwe uitvoering.
Dan weet je pas hoe beduimeld de kaartjes van je basisspel thuis zijn…..
We moesten de spelregels er weer op na lezen hoe het ook maar weer in zijn werk ging.
Geen metropolen, geen stadsuitbreidingen en geen ridders met helmen.
En je hoeft maar 10 punten te hebben om te winnen.
Zit je zo maar op een doordeweekse dag genoeglijk een spelletje te doen en vergeet je even de sores van de dag.