een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Streektaol Pagina 1 van 10

12 oktober: De Nedersaksen.

Eind september kreeg ik een app van mien breur.
“Ik stuur dizze link deur van een podcast die ik van Henk Lucas kreeg.  Het giet over het Nedersaksisch en het wordt presenteerd deur o.a. Hendrik Jan Bökkers van de Sallandse streektaalband Bökkers.”
Bökkers.
Haar ik nog nooit van heurd.
D’r was een tied dat ik alles volgde wat uutkwam op meziekgebied, maor die periode was kört en overzichtelijk: jaoren ’70.
Meer dan virtig jaor leden.
Maor gelukkig heb ik femilie en vrienden die mij op dat gebied nog wat opvoedt.
Mien breur zette mij destieds ok op het spoor van Daniël Lohues, ku’j naogaon.

Over die link van die podcast huufde ik niet lange nao te denken; ik gao blind op het advies van beide heren.
Een uur duurde de eerste aflevering en ik heb geboeid luusterd.
Wat herkenbaor allemaole.
Over het praoten in de streektaol en hoe fout dat was in de jaoren ’70.
Over heimwee naor je eigen dörp a’j in een aander diel van het land woont.
Over de eerste streektaol-boerenrock van Normaal, de eerste streektaol-popmeziek van Skik…..
In de podcast maakte ik ok kennis met Bökkers uut Salland.
Mooi man.

Enthousiast zat ik an taovel te vertellen hoe onderholdend die podcast was en hoe ik d’r van geneuten haar.
Toen Gerard op zundagmiddag eem rustig zat vreug e waor of die podcast stun. Hij kreeg de link ok en vun het net zo mooi as ik.
Dan ku’j ’t d’r samen ok even over hebben.

Wat hum bijbleven was dat het slim belangriek is da’j op de Nederlandse tillevisie/radio te zien en te heuren bint met je streektaolmeziek.
Dat het hiel lang duurt veurdat de meziekindustrie je in ’t vizier kreg.
Da’j ‘vriendjes’ hebben moet in die wereld (dreit deur..) en ok nog een beetie mazzel.

Hoe ’t ok is: ik bin slim bliede met dizze ontwikkeling en met de herneide aandacht veur oonze streektaol, het Nedersaksisch.
As bonus bij mien blog vandage een link naor de website van ‘de Nedersaksen‘ én een link naor het lied ‘Naobers’ van de Bökkers.
Veul luusterplezier!

Wie bint allemoal noabеrs
Met hetzelfdе verhaal
En dezelfde historie
En dezelfde taal
In het westen de Randstad
En in het oosten de Pruus
An disse kant van de Iessel
Doar steet mien huus.

Nog eem wat aans:
Aanstaande zundag, 17 oktober, hebt ze mij uutneudigd um as schriever in de streektaol an te schoeven bij ‘Taol an Taofel’ in Dwingel, organiseerd deur Het Huus van de Taol. Ie kunt  luustern naor Henny Bouwman (gedichten) en Okke Panneman (meziek).
Mien naam stiet bij ‘proza’; ik heb d’r al wat kriebels van in de boek, want zingen veur publiek, daor drei ik mien haand niet veur umme, maor veurlezen…..
Liekt het je de muite weerd um daor bij te wezen? D’r is nog plek in de harbarg.
Hierbij een link naor de agenda van het Huus van de Taol, daor vin ie meer informatie.

Reageren

23 september: Stiekelvarkentie.

Egels.
Zo nuumt wij ze tegenwoordig.
Maor vrogger in mien kindertied heetten ze stiekelvarkenties; allent de mister op schoele zee egel.
Ie ziet ze niet vake en a’j je ziet bint ze dood, platreden op de openbare weg, het oversteken van de grote weg niet overleefd.
Twee keer zagen wij een stiekelvarkentie bij oons achter ’t huus: ien keer zat d’r iene achter de bezzum in de schure en ien keer wandelde d’r iene bedaard over Waninge Plaza terwijl wij bij keerslicht in de kapschure zaten.  “Wat löp daor nou?!?!?”
Maor de leste jaoren hebt wij gien iene meer zien.

Maor ze bint d’r wel, daor kwamen wij van de weke achter.
“Wat is d’r toch met mien gazon gebeurd?” vreug Gerard zöch af.
“Kiek nou toch ies, wat hef daor nou in zitten te vrotten!”
Noa wat zuuken op het internet kwamen we d’r achter: stiekelvarkenties doet dat.
Het bint eigenlijk net wilde zwienen, maor dan hiel klein.
Ze woelt de grond umme op zuuk naor eten, zoas kevers, pieren, spinnen, slakken, duuzendpoten en rupsen.
“Wat kuwwe daor nou an doen?” vreug Gerard zöch af.
Wij können niks bedenken.
Wij laot het dus maor eem gebeuren.
Misschien giet het stiekelvarkentie wel hen de buren.
Of stek e prongeluk de straote wat onveurzichtig over.
Wij ontdekten trouwens ok het veurdiel van zu’n beessie: wij hebt haost gien slakken meer in de tuun…..

Reageren

30 augustus: Een porkie van bijna twee.

Zaoterdag was het ‘Daarde oma-dag’*.
Oonze wichter beschouwt mien tante Trijn, mien va’s jongste zuster, as heur daarde oma en ien keer in ’t jaor trekt wij een zaoterdag uut um een dag met mekaar op trekken.
Ik zette de auto om kwart over tiene bij Trijn veur de veurdeure, tien minuten later waren de dochters d’r ok.
Wij drinkt op zu’n dag koffie met wat lekkers, wij schenkt oons een glassie in, wij gaot lekker wat eten bij ‘de Witte Olifant’ in Klazienaveen en weer op weg naor huus loopt wij wat winkels in.
Nao de thee zegt wij dan tegen mekaar “Het was oons weer een aangenaam genoegen” en dan gaot wij weer op huus an.

Bij de tweede kop koffie kwam neef Paul met zien dochtertie Liss ok eem langes.
Ze stun met heur koppie veur de glazen deure te kieken of oma d’r ok was, maor oma haar heur huus vol vrömd volk, dus toen ze ienmaol binnen was wol ze geliek weerum.
“Mama!” zee ze gedecideerd.
Paul pakte heur op schoot en leut heur langzaam wennen.
Mama was nog wel aal waor ze hen wol, maor toen oma heur een bakkie rozienties gaf was ’t ok wal goed.

Liss is een porkie van bijna twee en zut d’r uut as een limtige poppe: bijna wit haor (met kleine steerties d’r in) en grote blauwe kiekers.
“Wat ben jij van pappe?”
“Prinses!”
Zo ist.

Paul pakte zien telefoon um oons wat te laoten zien en Liss zee: “Kiek’n!”
“Wat wo’j kiek’n?””
“Vragwaagns!””
Oonze wichter lagen bijna dubbel op de bank..
De vrachtwagens weuden niet bekeken, dus Liss prebeerde wat aans.
“Mooturs!”
En dat allemaol in wonderschoon, Klazienaveens Drents.
Ze haar van pappe vanmörgen ok nog een aander woord leerd: opholl’n.
Uut het kleine mondtie van zu’n prugeltie klinkt dat zo mooi…….

Wat biezunder!
“Wat goed da’j dat doet” zee ik tegen Paul.
Wij hebt oonze kinder niet opvoed in oonze eigen streektaol en daor hebt wij nou spiet van.
Met tante Trijn en Paul preut ik zaoterdag Drents, met oonze wichter Nederlands.
Wij kunt het niet meer inhalen of overdoen, het is nou ienmaol zo.
Het is veur mij een hoopvolle gedachte dat d’r nog olders bint die heur kiender het Drents bijbrengt.

Noa de koffie kreeg Liss de jasse weer an.
‘Mama. Juus.’
Naor mama. Naor huus.

* Lees hier verslag van de 3e oma-dag van veurig jaor.

Reageren

31 juli: De man die Russisch preut – Anne Doornbos.

Wallander tussen de hunebedden.  Dat zee auteur Anne Doornbos zölf over de deur hum bedachte inspecteur, die in Drenthe misdrieven  oplost.  Over het eerste deel in het Rossing-dossier, ‘De paddenvanger’, schreef ik al een blog in 2019. Toen ik heurde van een tweede deel over Freek Rossing keek ik geliek hoeveul boekenbonnen en verjaordagsgeld ik nog had liggen; toen het boek uutkwaam haar ik het binnen een weke in huus.
Op vekaansie naor Dordrecht  nam ik het met en  binnen vier dagen haar ik het uut. Puntie van de  stoele. De bank in dit geval. Gerard zat naor het veur mij stomvervelende voetbal te kieken en ik weur hielemaol metzeugen  in het verhaol over de braandmoord op Herman Pieterman,  een hoge ome bij de NAM die uut  de tied komp deur een uutslaonde braand in zien eigen sauna.

Dit boek speult ongeveer drie jaor nao de gebeurtenissen in ‘De paddenvanger’; ie leest hoe het naost het plietsiewark privé verder gaon is met Freek en zien Janna en ok van de aandere teamleden lees ie soms wat: d’r wordt een poppie geboren, iene kreg ‘vekering’ en ie leert het team weer wat beter kennen.
Het verhaol is netuurlijk hiel aans as in het veurige boek, maor ok nou wordt het misdrief dat plaots vindt  op de eerste bladzieden umschreven.
Dan vraog ie joe geliek al weer of wat iene bezielt um zo te wark te gaon en een aander meinse zo um te brengen.
Het is duudelijk wraak. Maor wat hef die dure NAM’mer dan uutspookt dat hij zu’n einde verdient?

Ok in dit boek speult het zöch allemaole of in Drenthe; in Gies in precies te wezen.
Ie leest hoe het d’r an toe giet op een dörp. Hoe d’r ankeken wordt tegen import.
Veur een underzuuk naor  bepaolde  schroeven giet de plietsie naor Iezerwarenhandel De Wit in Roon en ien van de bejaorde slachtoffers woont in de Vijverberg in Nörg.
Bij dizze zaak bint Polen betrökken, de tolk komp uut Paais.
Die Polen warkt bij een leliekweker op de Smilde.
In mien brein heb ik dan de Daolings en de Jolings al weer veur de brille.

Kostelijk is de beschrieving van de verholding van inspecteur Rossing met de pers-officier van Justitie Jan Hoekstra.
Die is op zien minst als ‘stroef’ te umschrieven.  Rossing hef niet veul op met de op schijnwerpers beluste ambtenaar.
De mooiste zin uut het boek vun ik dizze vergelieking: “Jan Hoekstra glum as een Duutser met zeuven braodworsten…”

Ok in dit verhaal warkt het team samen met de collega’s in Noord Duutslaand, ‘over de gruppe’ zoas dat in de grensstreek nuumd wordt.
Zölfs de camping waor het leste stukkie van het verhaol zöch ofspeult ken ik van vrogger: daor hebt wij in de jaoren ’60 met mien olders al ies staon.
Het is net as bij het veurige boek van Doornbos: ie vuult je meer betrökken umdat het zöch allemaole in je eigen umgeving ofspeult.

Henning Mankel hef hiel wat boeken schreven in de Wallander-serie; ik hoop dat ok het inspecteur Rossing dossier nog veul vervolgdielen kreg!
Ik leg de boekenbonnen alvast weer uutzied.

Reageren

3 juli: d’ Elterbult.

Begun juni kwam d’r een nei nummer van het streektaolblad ‘Zinnig’ uut.
Het thema was ‘Muziek’ en d’r stunnen weer mooie verhaolen en gedichten in.
Ien artikel was schreven deur Chris Canter in de rubriek ‘Olde meisters’ en het gung over het gedicht d’ Elterbult van juffrouw Clewits.

d’ Elterbult? Zol dat ‘oonze’ Helterbult wezen hier in Roon?
En wie was eigenlijk die juffrouw Clewits?
Internet leerde mij dat ze onderwiezeres was west in Roon en Nei Roon; ze was ok schriefster en ze publiceerde regelmaotig wat in de streektaol.
Het gedicht d’ Elterbult speult zuch inderdaod of in dizze contreien.
Het vertelt over een moeder die heur kiend troost umdat het bange is, maor later blek dat ok de moeder zölf benauwd is…
De Drentse zanger Ab Drijver hef het gedicht op meziek zet; hierbij een link naor het lied op YouTube. d’Elterbult – Ab Drijver; klik hier: d Elterbult veur de tekst, dan ku’j metlezen.
Het gedicht is schreven in de streektaol van Roden en umstreken; Ab Drijver hef daor zien eigen bewarking van maakt, dus hier en daor stiet d’r wat aans dan wat aj’ heurt.

Toen ik verder zöcht kwam ik d’r achter dat Juffrouw Clewits nao de oorlog samen met Peter van der Velde een brievenrubriek haar had in de Leekstercourant under de titel: Breivm van de Helterbult’.
In een interview in het Maandblad Drenthe in mei 1986 vertelt Peter van der Velde hoe dat zo kwam. Hij kende heur, umdat zij een schoolvriendin van zien moe was.
Het was een briefwisseling tussen Peter van der Velde en de fictieve Mans en Hillegie (Clewits) die in zogenaamd Hengelo woonden.
De eerste brief begunde zo: Beste Mans en Hillegie! Nou, doar zaag wai roar van op, Alaaidoa en ik, doe wai vleed’n Dunnerdag die breif van joe kregen. ‘
t Was ja ok al zo’n toer leed’n, daw wat van joe heurd hadn, daw al host vergeten wazn, daj nog bestunnen.
Zo bint Mans en Hilligie ontstaon. ‘ t Was een soort dorpskroniek waorin neigies weuren uutwisseld. Van der Velde stelde Mans en Hilligie  op de hoogte van de stand van zaken in Roon en zij gung daor dan weer op in. ’t Kwam zo echt over, dat toen Hillegie schreef dat ze van Hengelo weer trugge wollen naor Roon dat een lezer een briefkaorte stuurde naor de Leekstercourant met het veurstel um huuzenruil te doen….!

Eem tussen oons gezegd en gezwegen: as ik de streektaol van Grietje Clewits en Peter van der Velde lees, dan snap ik wel dat echte Rooners naor aanleiding van mien columns in de rubriek ‘Moi Noordenveld’ tegen mij zegt: “Ie komt hier niet vot, hé?”

Naost het verhaol van Chris Canter stiet d’r ok van mien haand een artikel in de Zinnig van juni.
Dat gung over waorumme Daniël Lohues mien held is.
Bi’j gien abonnee en wo’j ’t wal geern lezen?
Hierbij een link nao een PDF met dat verhaol: 2021 Wie is joen held?

Reageren

3 juni: Sprookies in de Onlanden.

Het is eindelijk mooi weer ik kan weer op fietse hen Grunn’n.
Dat was een poosie wat lastig in verband met warkuren, beschikbare energie en ofstand, maor sinds veurige weke fiets ik weer regelmaotig deur de Onlanden.
Dan begun ik de dag met een dik half uur fietsen; dan vuul ik mij beveurrecht met zu’n mooie woonumgeving.

De grote dreugte is veurbij.
Dat stun veurige weke in de kraante en dat is ok goed te zien.
Veurig jaor was het best zörgelijk nao die twee hittegolven; de vennegies en plassen waren behoorlijk indreugd en d’r was veur de waterveugels maor weinig ruumte meer in ’t water.
A’j d’r nou langes fietst is het weer zoas een paar jaor leden: uutgestrekte watervlaktes en drassige, moerassige stukken d’r tussen in.
Dat is ok fijn veur de kikkers.
’s Mörgens vrog kwaakt ze je oren van de kop.
Ik stap wal ies eem van de fietse of um te kieken waor die beesten dan zit, maor dat hebt ze geliek deur: dan holt ze zöch stille.

In ien van de vievers hef een zwanenpaar heur nöst bouwt en gustermiddag zag ik moe Zwaan die met vier kuukens statig deur ’t water zwöm.
Op de afbeelding hiernaost bint ze te zien, maor daor he’j ’t ok met zegt, het was te ver weg.
“Vier lilluke eendties…” denk ik dan, want sprookies nimt een grote plek in in mien herinnerings.
Misschien dat ik daorum ok wal eem naor die kikkers gao kieken: stel dat daor nog een prins tussen zit…

Eem hiel wat aans:
Op de website van het Huus van de Taol wordt aandacht vraogt veur het underzuuk ‘Opvoeden in het Drents’ dat daon wordt deur Amber Tieck, studente an de Rijks Universiteit in Grunn’n.
Praot ie ok Drents? Wo’j dan de muite nemen um die vraogenlieste in te vullen? Hierbij een link naor die pagina.
Vanmörgen heb ik die vraogenlieste invuld. Confronterend. Wij hebt oonze wichter niet in het Drents opvoed, hadden wij wel doen moeten.
Nou bin ik beneid wat de resultaoten van dat underzuuk straks bint; zo gauw d’r wat over bekend wordt zal ik dat op dit digitale tiedschrift melden.

Reageren

12 mei: De bovenkaante.

Sinds de introductie van de neie layout van dizze website  (zie ‘Een nieuwe look‘) zöt de bovenkaante van de pagina d’r niet meer aal hetzölfde uut.
Die bovenste balk wordt ‘header’ nuumt en daor kan ik zo nou en dan een aandere foto in uploaden.
A’j regelmaotig in dit on-line tiedschrift leest, dan valt je dat misschien hielemaole niet op, maar veur mij is het sport um ‘bij de tied’ te blieven.
Letterlijk en figuurlijk bedoel ik dat.

Uutgangspunt veur de foto die de header siert is oonze tuun en op iedere foto stiet in ieder geval de zunnewiezer.
Ie hebt al foto’s veurbij zien kommen van de harfst, de winter en van de lente.
Sums zie’j de linkerkaante van de tuun met de fruitbomen en de lavendel, sums zie’j de rechterkaante met de Koreaanse Zulverspar, de hortensia’s en Gradus van de Lansbulten.
Guster maakte ik een neie foto. Dat ha’k twee dagen eerder ok al daon, maor toen was Gerard het d’r niet met iens.
“He’j dat bruune blad in de hegge d’r bij op en dat grote, gruune watervat……”
Gerard is trots op zien tuun, dus het komt wel krek.
Hij haar ok geliek.

Veurjaor in oonze tuun dus!
Bluiende appelbomen en rooie tulpies.
He’j die veurige seizoensfoto’s hielemoale mist?
Veur de liefhebber hierbij een kleine selectie; a’j op de foto klikt kriej een vergroting.

De harfstkleuren in oktober.

Het verval in november.

De lochies in december

De bevreuren zunnewiezer in jannewaori.

De sneiklokkies in febrewaori.

De narcissen in april

Die van mei van dit jaor zie’j dus nou an de bovenkaante van dizze website.
Op naor de zummer!

Reageren

8 april: Grui en blui

Sinds ik veurig jaor een pries wun in een streektaolwedstried van ‘het Huus van de Taol’ mag ik ok copy inleveren veur het blad ‘Zinnig’. Spannend vin ik dat.
Veur het april-nummer was het thema ‘Grui en blui’. Het is dan de bedoeling da’j wat instuurt dat met dat underwarp te maken hef. Netuurlijk hoop ik dan dat mien stukkie opnummen wordt in Zinnig, maor dat is lang niet altied zo; d’r is wat dat betreft veul talent in Drenthe, dus d’r wordt ook veul instuurd.
Mien bijdrage veur het april-nummer komp niet uut op papier, maor kan ik wel gewoon in mijn eigen rubriek ‘Streektaol’ publiceren.
Het was een persoonlijk verhaol dat ik instuurd had; a’j mien blog al langer leest zult je sommige passages bekend veurkommen.

Febrewaori 2018
Een kwakkelwinter; op een sombere vrijdag loop ik eem Roden in.
As ik op de terugweg deur de tuun loop ontwaar ik tussen de wasliendepaol en de terrastegels een hiel klein, maor dapper viooltie.
Ik knap d’r haost lichamelijk van op.
Kiek nou! Bijna lente!

Meert 2018. 
Halverwege meert wor ik met complexe hartklachten opnummen in het Martiniziekenhuus in Grunn.
Nao twee weken wachten undergao ik een open hartoperatie en mag ik, nog mal in de kreukels,  naor huus um te revalideren.

April 2018. 
Thuus.
Mien eigen ritme, mien eigen dinge.
D’r komp een rust over mij die d’r al meer as een maond niet meer was.
Nog wel pien en ongewoonte, maor gien witte jassen, gien controles, gien metings van bloeddruk en temperatuur.

Tied um alles wat mij is overkommen de revue te laoten passeren.
Een ballenspel doen op de computer.
Een kleine wandeling in de lentezunne met Gerard.
Genieten van de narcissen en krokies in de tuun, van de uutlopende perenboom en de hortensia’s.

Under de wasliende gruit nog aal het dappere viooltie van februari. D’r bint twee vioolties bijkommen.
Tegen de verdrukking in (het haar begun meert nog streng vreuren) en inklemd tussen tegels en liendepaol stiet het te stralen in de aprilzunne.

Ik vuul mij een beetie as dat viooltie.
Ok ik wil weer stralen in de aprilzunne; met hulp van mien lieve thuusfront, vrienden en femilie en oons warme ‘netwark’ gao ik mien best doen.

Jannewaori 2021. 
Wij zit midden in een lockdown als gevolg van de coronapandemie.
Lichamelijk giet het met mij een stuk beter as in april 2018, maor ik moet dizze maonden wel slim mien best doen um het moreel hoog te holden.
Het viooltie dat mij destieds zo opkikkerde stiet niet meer under de wasliende, maor het stiet mij nog helder veur de geest.
‘Koezen op mekaar, kop d’r veur’ zee dat viooltie tegen mij.
Dus: niet sikkeneuren, zeuren en zielig doen.
Daorum kiek ik naor wat d’r nog wal kan en realiseer mij dat ik in dizze crisistied nog hiel best of bin um de doodeenvoudige reden dat ik in Nederland woon.
En gelukkig ok nog in Drenthe!

Alles wa’j voedt dat gruit, inclusief je zörgen,
richt je op wat a’j wilt dat bluit, dan he’j wat te plukken mörgen.

Reageren

23 meert: Het dreigie lig d’r ja uut……

A’j  de titel van dit blog drekt begriept, dan moe’j haost wel van de Smilde kommen.
Gerard zee dizze zin tegen mij op zundagmiddag 28 febrewaori.
Wij waren eem hen’t  karkhof west um de graven van oonze olders schoon te maken en wollen oons dagelijkse ommegie maken bij de Drentse Heufdvaort, um precies te wezen: in de umgeving van het huus waor wij van 1985 tot 1989 woont hebt. (klik op de foto veur een vergroting, wij woonden in het tweede huus met oranje dak)

Wandelen in die umgeving betiekent: links de brugge umme of rechts de brugge umme.
Wij zetten de auto neer bij de familie Boerma veur ’t huus bij de Leembrugge en wollen langs de Rieksweg lopen, bij de Vroomsdraai oversteken en dan an de stille kaante weer trogge.
Wij waren nog gien honderd meter op pad, toen Gerard plotseling zee: “Het dreigie lig d’r ja uut, dus daor kunt wij niet langes. Dan moe’we hielemaol deurlopen naar de Veenhoopsbrugge. Dat is wel een einde……”. Daor hadden wij gien zin an, dus wij besleuten um weer trogge te gaon en allent langs de stille kaante hen en weerum naor het dreigie te lopen. Halverwege die stille kaante (de Vaortweg) hebt wij op nummer 63 woont; zo kwamen wij twee keer veur oons olle huus langes.

Veur wie niet wet wat een dreigie is: een klein holten dreibruggie (draaibruggetje) veur voetgangers en fietsers; zu’n dreigie möt met de haand lös en dicht daon worden. Bruggen en dreigies bint belangriek a’j an ’t kanaal woont. A’j van de Smilde komt dan wee’j dat al die broggen namen hebt (hierbij een link naor een volledig overzicht op WikiPedia).

Het dreigie (de Vroomsdraai) lag d’r inderdaod uut: op de foto ku’j duudelijk het punt zien waor het bruggie aans op dreit. De brugwachter löp dan dat holten vlondertie hieleomoal of. In mien kindertied en jeugd in Hoogersmilde meuk ik het meest gebruuk van de P.H.-brugge en het H.O.-dreigie eem veur  de stienfebriek; toen was Offereins daor de brugwachter. Die haar d’r een dagtaak an, want toen veuren  d’r nog veul grote vrachtschepen deur de vaort.
PeeeHaaa en HaaaOooo. Wussen wij veul dat dat stun veur Pieter Hummelen en Hendrik Oost?
Wat hebt wij wat veur die bruggen staon wachten, veural in de zommer met al die plezierboten.

Toen ik begun meert met Carlijn bij de Gerrit Krol brugge stun (zie ‘Zo zacht als fluweel) , vreug ze zöch of of dat nou ok een ‘dreigie’ was……
Nou, nee, dat is een pontonbrugge.  Die brugge dreit wel, maor bij zu’n kolos past het woord ‘dreigie’ niet.
Hij lig trouwens ok in Grunn’n. Wat zol het Grunningse woord veur ‘dreigie’ weden?

Reageren

19 februari: TBONTB 25 – Eerste herinnerings.

Dit neie blog schreef ik veur het boek:

Ien van mien eerste herinnerings is van 28 augustus 1964; ik was toen 3 jaor en 10 maonden en logeerde bij opa en oma Vrieswijk in Klazienaveen.
Mien breurtie Henk was die dag geboren en dat veroorzaakte een hiele hoop vrolijke opwinding in  huize Vrieswijk aan de Herderstraote in Klazienaveen.
Toen ik al in berre lag (op de overloop under een schuun dak) kwam de breur van mien va, mien ome Andries, nog even bij mij boo’m. “Fielseteerd met de geboorte van dien breur. En wat een mooie naom: Henderikus!”
“Nee” zee ik “hij het Henk!”
Lachend reup ome Andries terwijl hij de trappe ofleup: “Nee heur. Hendrikus het e. Dat hef joen pappe mij zölf verteld.”

Daor lag ik allent op de overloop en ik meuk mij grote zörgen.
Pappe haar zegd dat mien breurtie Henk hiette.
Henderikus vun ik stom.
Maor ome Andries was een groot meinse.
Die zol ’t toch wel weten?
Wat ku’j as klein kiend dan liggen te piekern.

De volgende dag bleek dat ome Andries en ik allebeide geliek hadden.
De deupnaom van mien breurtie was Henderikus, zien roepnaam Henk.
Haorscharp stiet het veurval in mien geheugen grift; hoe ik under dat schuune dak lag met een gehaokte sprei van oma over.

Ok weet ik nog een veurval van de eerste klasse van de kleuterschoele.
Toen was ik vier jaor en ik much bij de waterbak speulen.
In die waterbak dreven wat plastic ballegies en booties en d’r lag een stukkie tuunslang in.
Ik greep dat stukkie tuunslang (het was geel) en ik bleus d’r op.
Het water dat d’r in zat speut d’r uut en kwam met een mooi boogie op het maechie trechte dat an de aandere kaante van de bak stun.
Die schröwde geliek moord en braand.
“Zij hef mij nat spuit!”
Dat haar ik netuurlijk niet expres daon, maar dat geleufde juf Idzerda niet.
“Ga jij maar even een poosje in de hoek staan!” Veur een bangig en braaf kiend as ik was dat verschrikkelijk.
Stun ik daor veur ’t eerst in de hoek; ik wus eerst niet of ik ogen ok dicht mus doen, maor bedacht later dat juf dat toch niet zien kun. Ik stun te kieken naor de plek waor twee muren bij mekaar komt en ik vun het zo oneerlijk! Zo onneuzel ok. Wat helpt het nou a’j in zu’n hoek staot te kieken.
Wat’n verstaand.
Vier jaor en overtuugd van mien eigen geliek.

Later thuus waren mien va en moe het niet met mij eens.
As ik in de hoek mus, dan haar ik het vast verdiend.
En ik haar d’r ok wat van leerd: da’j niet zomaor in een slangie moet blaozen, want ie wit nooit wat d’r nog in zit.
Toen (1965) zeeden de olders nog niet: “Dat döt die van mij niet!”

Meer lezen over het boek 1960 -2020?
Hierbij een link naor de verzamelpagina van dizze blogreeks ‘Te boek ….. of niet te boek’.

Reageren

Pagina 1 van 10

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén