Categorie: Handwerken Pagina 1 van 24

Toen ik nog werkzaam was bij Lentis aan de Hereweg kwam ik Dientje wel eens tegen op de gang.
Dientje werkte als casemanager bij een andere afdeling én woont drie huizen van schoonzus Hennie af.
Je kwam haar al eens tegen in het blog ‘Wát een bijzondere combi‘ toen we op de schoonzusjesdag een bezoek brachten aan een tentoonstelling die door haar was georganiseerd.
Dientje ging in november met pensioen en toen we afscheid van elkaar namen had ik gevraagd of ik een keer bij haar langs mocht komen met Hennie.
Natuurlijk om bij te praten maar ook om de grondbeginselen van het kantklossen onder de knie te krijgen.

Begin dit jaar maakte ik de appgroep ‘Kantklossen’ met drie leden en we hadden best snel een datum.
1 april.
Geen grap.
Vorige week woensdagmiddag heette Dientje ons om 13.30 uur welkom en even later zaten Hennie en ik achter een heus kantkloskussen waar Dientje al een beginwerkje op had gemaakt.
Het zal je niet verbazen dat we niet gelijk aan het werk gingen: eerst maar eens horen hoe het de pensionado’s bevalt en hoe het is met iedereen.
Voordat we begonnen vertelde Dientje ons iets over het kantklossen.
Het is in de middeleeuwen ontstaan om linnen kleding, kraagjes of mouwen te versieren.
Vlaanderen en Venetië worden gezien als de bakermat van kant, maar de kunst van het kantklossen waaierde uit over heel Europa en veel grote steden hadden hun eigen soort/patroon kant.
Kloskant wordt met de hand met fijne draden tot een mooi motief geweven.
Je werkt met dun garen, gewonden op klosjes. Die zijn van hout, langwerpig en ongeveer 10 cm lang.

Dientje vertelde ons over de verschillende kussens waarop je kunt werken, over de patroontjes waar je speldjes in moet prikken, over de lopers, over de linnenslag en andere slagen.
Toen gingen wij eerst maar gewoon ‘aan de slag’; Hennie en ik hadden nog geen idee welke slagen wij maakten.
Het was belangrijk dat je in de gaten hield welke klosjes ‘de loper’ waren, maar ik zat al gauw wezenloos met die klosjes te haspelen en had al snel de boel in de war.
Oplossing: Dientje deed twee gele draadjes om de lopers en toen ging het goed.
We maken een klein werkje, dat je als het klaar is als bladwijzer kunt gebruiken.

Als het klaar is. Maar voor we het wisten was het 16.00 uur en was het werk nog lang niet af.
“Wat willen jullie nu? Wil je het mee naar huis nemen? Of komen jullie terug?”
Terugkomen had onze voorkeur.
We prikten een datum in mei en dan gaan we verder.

Erik Scherder zou trots op ons zijn.
Die vindt namelijk dat je als je ouder wordt nieuwe dingen moet doen om je hersenen in beweging te houden.
Hennie en ik hebben niet alleen talloze keren de klosje heen en weer bewogen, maar ook ons brein met iets nieuws aan het werk gezet.
Ik heb nu al zin in deel 2 van deze privé- workshop!

Dinsdagmorgen belde ons iemand op ons vaste nummer.
Dat gebeurt niet vaak meer…..iedereen belt tegenwoordig mobiel!
“Hoi, met Tiny”.
Tiny ken ik van de kerk en ik ken haar ook als een verwoed handwerkster; vooral borduren deed ze veel.
Over een borduurwerk van haar schreef ik ooit dit blog: een zwart-wit borduurwerk met bijbelse taferelen.
Tiny vertelde: “Ik ben aan het opruimen en heb nogal wat borduurboeken. Wil jij die meenemen naar Holy Stitch?”
Dat kwam goed uit, want dinsdagmiddag kwamen we weer met ‘de steeksters’ bij elkaar.
“Ik kom ze voor half 2 nog bij je ophalen” spraken we af.

Toen we dinsdagmiddag in de kring zaten gingen de boeken van Tiny van hand tot hand.
Er waren nog boekjes  bij die van Diny de Vink waren geweest.
Tiny vertelde daar eerder op de dag over: “Jij schrijft dat je op de lagere school les had gehad van Diny. Ik zat als volwassene bij haar op een handwerkclubje, maar ze behandelde ons ook alsof we leerlingen waren; jouw teksten over haar komen me zo bekend voor!”
Instemmend geknik van de andere dames toen ik Tiny’s ontboezeming vertelde bij het bekijken van de boekjes….
Maar eerlijk is eerlijk: we leerden wel veel van Diny!

Er ging een schaaltje met met paas-chocola rond (lees kuikens, eendjes en haasjes) en een mandje met eieren, meegebracht door Zwanny.
Die vertelde over haar persoonlijke veertig-dagen-project: ze hing iedere dag een versierd ei in de paastak en ze had bedacht dat ze iedere dag een andere vorm van versiering zou toepassen.
Haken, breien, borduren, met papier, van alles had ze al en ze vroeg ons om nog meer ideeën.
In het mandje zaten eieren die ‘omhaakt’ waren met vasten; ik koos een paarse, die hangt inmiddels in een bloeiende fruitboomtak bij ons in de kamer.
Ook zo’n ei haken? Hierbij een link naar de website Breiclub met meer informatie.

We hadden het nog even over wat we nog meer samen zouden kunnen doen met Holy Stitch.
Verschillende ideeën passeerden de revue o.a. naar de Cazemierboerderij, een handwerkbeurs of een workshop met een handwerktechniek.
Of naar de Oranjerie in Zeijen, daar is tot en met 4 april de tentoonstelling ‘Kunst op schaal‘ te zien.
Dat is misschien wel wat kort dag, maar na de kunstige eierschalen kun je er terecht voor het evenement ‘Maandag Wasdag’
We gaan kijken of we daar met de groep naar toe kunnen op de derde dinsdag in één van de zomermaanden, dan komen we niet in Op de Helte bij elkaar.
Kathy maakte mij na afloop nog attent op een bijzondere workshop die wordt gegeven door haar dochter Judith op zaterdag 11 april 2026.
Dan ga je van oud papier nieuw papier maken!
De workshop papier scheppen wordt die zaterdagmiddag gehouden in De Deel van 14.00 – 17.00 uur, opgeven kan via workshops@pkn-roden.nl

De bijeenkomst werd afgesloten met een verhaal over hoe je een haaknaald moet vasthouden en dat iedereen daar altijd iets van vindt.
Daarover schreef ik in één van de eerste blogs op deze website in augustus 2014.

Deze week zaten we in een wachtkamer in het UMCG.
Daar zit ik altijd met een haak- of breiwerkje, bijna alle andere aanwezigen ‘zitten op hun telefoon’.
Tegenover mij kwam een mevrouw zitten die óók een haakwerkje uit haar tas haalde en gezellig mee begon te haken.
“Dat is me hier nou nog nooit overkomen, dat er nóg iemand zit te handwerken…” zei ik tegen haar.
Ze vertelde dat haar man een scan had moeten maken vanmiddag en zij vond het fijn om tijdens dat lange wachten iets om handen te hebben.
LEUK!

Het duurde maar even, toen zaten we al gezellig te beppen.

website: Wolplein.nl

Wat zij aan het maken was (engeltjes om te versturen met kerst), wat ik aan het maken was (Aaltjes) “en heb je wel eens gehoord van Perzische tegels? Dat is een nieuw project, ga ik binnenkort mee beginnen” en ze liet me de afbeelding hiernaast zien op haar telefoon.
Hierbij een link naar de website Wolplein.nl waar je deze Persian Tile als haakpakket kunt bestellen.
In mijn tas zat het mapje dat ik altijd meeheb naar de Holy Stitch bijeenkomsten  (daar zou ik na het ziekenhuis nog even naar toe) en laat daar nou nog een uitgeprint patroon van de Aaltjes-onderzetters inzitten.
“Kijk! Hier is het haakpatroon van die Aaltjes.”

De mannen zagen het voor hun ogen gebeuren.
“Zullen wij dan ook een clubje beginnen?” vroeg haar man aan Gerard. Op zijn T-shirt was te lezen dat hij van ‘baarden & motoren’ hield.
Baarden, daar konden ze het dan nog wel met z’n tweeën over hebben, maar een motor…. die heeft Gerard niet.
Ik gaf haar een link naar deze website, zette daar ook mijn emailadres bij op en we beloofden elkaar dat we contact zouden hebben.

Mijn waarde van de dag.
Wát een leuk gesprek en wat een interessante ontmoeting met een andere ‘handwerk-liefhebster’.
Het maakt het gezit in zo’n wachtkamer beslist aangenamer.

Pas rond 15.45 uur kwam ik aan bij de Holy Stitch-club, die waren al met hun laatste kwartier bezig.
Toch fijn om nog even binnen te wippen: kon ik mooi even kennis maken met Alie, het nieuwe gezicht van de maand november.
Ze was al mooi op weg met de sokken die ze wilde breien, maar was vergeten om te minderen, waardoor het een sok werd voor iemand met z’n voet in het gips; gelukkig kon ze er zelf om lachen.
Ook kon ik nog even een blik werpen op de gehaakte kerststal die al mooi vorm begon te krijgen: één herder, wat schaapjes en dos & dezel moesten nog.
Volgend jaar met kerst is ie vast wel klaar!

Toen ik gistermiddag rond 13.55 uur de hal van Op de Helte binnenliep voor de oktober-editie van Holy Stitch zaten er er al zo’n twintig dames aan een lange tafel in de hal.
“Jeetje, ben ik zo laat?!” dacht ik.
Toen ik iets dichterbij kwam kende ik niet één van die dames.
Even flitste het door mijn heen “zoveel nieuwe leden…”, maar toen zei Saakje: “Jullie zitten vanmiddag in zaal 2.”
En daar zaten de mij bekende dames al gezellig in de kring; die andere dames waren van het volksdansclubje.

Er waren op voorhand nogal wat afzeggingen.
Het is immers herfstvakantie deze week en er waren nogal wat oma’s die hun kleinkinderen op bezoek hadden.
Maar ondanks dat hadden we een mooi gevulde kring.
We kregen weer van alles te zien en te horen: iemand haakte een hele kerststal, er werden Aaltjes gehaakt voor de ZWO-kraam op de Weihnachtsmarkt, een spencer voor een kleindochter kwam voorbij,  een trui voor een dochter van wol die je niet weer kon uithalen (een soort mohair) en zelfgemaakte knoopjes met o.a. de tekst ‘Gemaakt door oma’.
Toen Trijnie het woord zou krijgen over wat zij aan het doen was op handwerkgebied riep ze: “Even wachten hoor, moet nog even tellen!” en ach, wat komt ons dat dan allemaal bekend voor.
Natuurlijk wachten we dan even op het verhaal van Trijnie; we weten allemaal hoe vervelend het is als jouw tellen wordt onderbroken.
Ik kreeg ooit zelfs een koffiebeker met een plaatje over het tellen van handwerksters….

Gistermiddag waren er zowaar weer twee nieuwe leden; eentje zat al tussen twee andere dames in te teuten en de ander kwam er bij het kennismaken achter dat ze al best veel vrouwen kende.
Het was zo gezellig dat ik vergat foto’s te maken.
Geke had namelijk een gehaakt popje mee met slingers eraan dat vroeger in de kamer van haar zoon had gehangen.
Zo’n leuk dingetje: ik zal vragen of ze dat nog een keer meeneemt.
Kathy had een tas met wol mee; had ze gekocht op Ameland, daar wilde ze iets mee vilten.
Ze waren daar in het Landbouw- en Juttersmuseum Swartwoude geweest. Daarin was sinds 3 jaar een ‘wolverwerking-zaal’.
Meer weten? Hierbij een link naar de website van het museum en ook een link naar een artikel met meer informatie over de Amelander Wol.
“Misschien kunnen we daar eens een keer met de Holy Stitch-groep naar toe bij wijze van uitje!” opperde Kathy.
Maar nu zat ze met die wol en ze wist eigenlijk niet zo goed hoe dat nou moest met vilten; of die wol daar wel geschikt voor was.
Nieuweling Alie kon haar gelijk al helpen!

Verder kregen we nog een mooi compliment van Gea; zij was tot  de zomer van 2023 lid van onze groep, maar ze ging verhuizen naar Zwolle en nam afscheid.
Tijdens de Rodermarkt van dit jaar was ze in Roden geweest, Alie had haar ontmoet bij het pannenkoeken-eten bij de Doopsgezinde kerk.
Het ging goed met Gea in Zwolle, maar ze had daar nog niet weer zo’n leuk handwerkgroepje gevonden.
Mooi compliment voor onze Holy Stitch!