Categorie: Lezen Pagina 1 van 18

Van vriendin Jeannette kreeg ik een aantal boeken die ‘het circuit’ in mochten (lees: boekenmarkt Roden), maar een paar had ik zelf nog niet gelezen, o.a. de thriller ‘Boven water’ van Arnaldur Indridason. In 2020 schreef ik al eens een blog over een ander boek dat ik had gelezen van die IJslandse schrijver.
In dit boek wordt Konrad, een gepensioneerd politiefunctionaris, benaderd door een ouder echtpaar: ze maken zich zorgen om hun kleindochter. Die is betrokken geweest bij een drugs-smokkelactie en nu is ze verdwenen.
Tegelijkertijd is hij ook aan het onderzoeken wat er ten grondslag lag aan de onopgeloste moord op zijn vader.
Zo komt hij in aanraking Eygló, de dochter van een man die veel met de vader van Konrad heeft samengewerkt.
De vader van Eygló beschikte over paranormale gaven. In de 2e Wereld oorlog hielden de twee mannen samen seances waarin ze bedrieglijke praktijken toepasten en waaraan ze grof geld verdienden. Beide mannen zijn kort na elkaar vermoord.

Eygló ziet net als haar vader ook mensen die overleden zijn; als kind al ontmoette ze de geest van een 12-jarig meisje dat op zoek is naar haar pop. Daarover lees je aan het begin van het boek. Als zij en Konrad elkaar ontmoeten zijn ze allebei al op leeftijd.

De verhaallijnen over de vermiste kleindochter, over de vaders van Konrad en Eygló én de raadselachtige dood van het 12-jarige meisje waarvan de geest op zoek is naar rust worden in dit boek met elkaar verweven.
Hoe verder Konrad graaft, hoe meer hij ontdekt over zijn vader en over zijn eigen getroebleerde jeugd. Kindermishandeling/kindermisbruik is het onderliggende thema in dit boek en je hebt als lezer medelijden met de kinderen die door volwassenen als oud vuil worden behandeld.
Ouders en grootouders aan wiens nukken en grillen de kinderen zijn overgeleverd: er wordt geen vrolijk beeld geschetst van de maatschappij. In het verleden niet en nu ook niet.

In dit boek wordt het zien van geesten van overleden mensen door een medium, zoals Eygló, als heel normaal beschreven.
Fascinerend vond ik.
In mijn jeugd wilde ik daar meer over weten en was nieuwsgierig naar ‘glaasje draaien’ enzo maar ik ben opgehouden met zoeken na een preek die ik hoorde in een jeugddienst met dominee Bakker uit Hijken, waar wij destijds aan meewerkten met jeugdkoor Hosanna.
Hij vertelde het verhaal van koning Saul, die op bezoek ging bij de zieneres van Endor om de geest van Samuel op te roepen.
“Dus contact met overledenen bestaat” zei de predikant. “Er kan contact zijn met mensen aan gene zijde. Maar wij hebben daar niets te zoeken, het is zelfs gevaarlijk” en hij noemde wat voorbeelden van mensen die werden geplaagd door geesten/stemmen. Zijn advies: “Zoek het niet op, de scheidslijn met zwarte magie is maar dun.”
Als 19-jarige heb ik die waarschuwing ter harte genomen en heb het onderwerp links laten liggen.
Dat gaat na het lezen van dit boek niet veranderen.
Maar er over lezen vond ik spannend en als je ‘Heksenkring’ hebt gelezen weet je dat magisch realistisch schrijven wat dat betreft ook veel mogelijkheden biedt.

‘Een zenuwslopend onderzoek naar een groot familiegeheim’ staat op de achterflap van het laatste deel van de Waddenthriller-serie over Lieuwe Cupido.
Als je de vorige 4 boeken in deze serie hebt gelezen (onder aan dit blog vind je een overzicht van blogs die ik schreef over de vorige delen) weet je al dat de vader van Lieuwe vermist raakt in 1984.
Een onopgehelderd mysterie. Zijn lichaam is nooit gevonden en het is niet duidelijk wat er die nacht in 1984 precies is gebeurd.

Dit boek begint in augustus 1945.
Opa Lieuwe Cupido is met zijn zoon Jan op zoek naar de TX13, het schip van Lieuwe.
De Duitsers hebben in de oorlog nogal wat schepen gevorderd en de mannen hopen het schip te vinden in één van de Noord-Duitse havens.
In die beschrijving wordt duidelijk hoeveel zo’n schip voor een familie betekent.
Daarna is het 1984 en lezen we hoe schipper Jan Cupido vermist raakt in de nacht.

In vorige blogs schreef ik het ook al: hoofdrolspeler Lieuwe is een stille, bedachtzame man, die geen woord te veel zegt.
En daarmee typeer je eigenlijk ook gelijk de schrijfstijl van Deen: hij beschrijft wat hij ziet en je ziet het voor je.
Zo beschrijft hij het gezin in 1984: de 16-jarige Lieuwe is een dwarse puber, zijn zusje Paula is een paar jaar jonger.
Zijn vader heeft hem eigenlijk nodig op zijn schip, vraagt hem mee te gaan, maar de jongen weigert halsstarrig.
Als de vader niet terugkomt van de reis voelt de jongen zich schuldig. Hij houdt er zijn hele leven last van.
Hij wil niet op Texel blijven, zoekt geen werk in de visserij, maar gaat bij de Bundespolizei See in Noord Duitsland werken.
Op de vlucht.

Als zijn moeder is overleden vindt hij een koffer met spullen van zijn vader, waarin ook de logboeken zitten die hij altijd bijhield.
Hij ontdekt dat er dingen niet kloppen in het verhaal dat altijd is verteld en gaat op onderzoek uit.
Naast deze verhaallijn van zoon Lieuwe die op zoek is naar zijn vader Jan, lees je de zoektocht van een andere zoon, Pieter, die wil weten wat er met zijn vader (een drugshandelaar uit Amsterdam) is gebeurd, die in het hetzelfde jaar verdween als Cupido. Pieter gaat, samen met een paar handlangers, behoorlijk hardhandig te werk in zijn zoektocht naar antwoorden en het wordt nog heel erg spannend…..!

Moet je zo’n familiegeheim wel oprakelen?
Haal je niet te veel overhoop?
Kun je sluimerende demonen maar beter niet wakker maken?

Als het boek uit is zijn heel veel vragen beantwoord en weet je dat het goed komt met Lieuwe.
Maar je blijft ook nog met een paar vragen zitten, maar als ik die hier zou stellen zou ik te veel verklappen van het geweldige verhaal.
Zo jammer dat dit het laatste deel is…..

Benieuwd naar de blogs over de vorige delen?

Deel 1 De Hollander

Deel 2 De duiker

Deel 3 De redder

Deel 4 De loods

Op de Roderboekenmarkt, december 2025, vond ik een boek van Robert Goddard dat ik nog niet had gelezen. Buitenkansje!
Een diepteinvestering van  2,=.
‘Besloten kringen’ is de titel.

Over het vorige boek dat ik van hem las heb ik geen blog geschreven. ‘Panic room’; vond ik niet leuk.
Dat kan dus ook , hé?
En we gaan niet negatief doen op deze website, dus dan schrijf ik er niet over.

Maar deze was weer als vanouds.
Het speelt in 1931; in die tijd was er een bankencrisis.
Het verhaal begint met twee vrienden Guy en Max. Deze twee meesteroplichters moeten vluchten uit Amerika want ze hebben een bedenkelijke rol gespeeld bij het faillissement van een groot bedrijf. De mannen hebben een nieuw slachtoffer op het oog: Diana Charnwood.
De bedoeling is dat Diana (dochter van een steenrijke wapenhandelaar) valt voor de charmes van één van hen. Ze gaan er van uit dat haar vader het niet eens is met deze liefde en dat hij een afkoopsom zal betalen als de relatie wordt verbroken. De afkoopsom zal vervolgens tussen de twee heren worden verdeeld; zo hadden ze het al vaker gedaan.

Deze keer gaat het anders; Max valt als een blok voor Diana. Hopeloos verliefd.
Dan heb je nog maar één hoofdstuk uit en wordt je meegezogen het verhaal in.
Vader Charnwood verzet zich inderdaad tegen een verbintenis tussen Diana en Max.
Als vader wordt vermoord is er maar één verdachte: Max.
‘Als je aan een boek van Goddard begint, is het onmogelijk het weg te leggen.’ staat op de achterkant en zo is het.
Binnen een week had ik het uit.

Niets is wat het op het eerste gezicht lijkt in dit boek.
De vriendschap tussen de twee mannen houdt geen stand en bijna alle personages in dit boek zeggen dingen die in eerste instantie de waarheid lijken, maar als je de laatste bladzij hebt gelezen weet je dat bijna iedereen een dubbele agenda had. Spionage, contra-spionage: je wordt constant op het verkeerde been gezet.
Goddard schrijft over het algemeen historische thrillers en in dit boek speelt de 1e wereldoorlog een grote rol. Wanneer en waarom is die begonnen? Wie heeft aan die oorlog het meest verdiend? En was vader Charnwood eigenlijk wel zo rijk als iedereen dacht?

Als deze schrijver iets aanhaalt uit de geschiedenis, dan weet je dat het op feiten is gebaseerd: hij studeerde geschiedenis in Cambridge en heeft les gegeven in dat vak.
Zijn bijnaam is ‘master of the clever twist’ die ook dit boek regelmatig voorkomen.

Mijn soort boeken.
Een geheim complot uit het verleden, familieverhalen, liefdesperikelen: ik heb er van gesmuld.
Dit boek is twee keer uitgegeven in Nederland, maar de tweede keer onder een andere titel:
De Engelse titel is Closed Circle. De eerste uitgave in Nederland heette Gesloten Cirkel, de tweede Besloten kringen.
Beetje vreemd…..

Op Koningsdag liep ik met onze dochters boekhandel Daan Nijman binnen las de achterflap van een boek dat me intrigeerde.
De volgende dag zocht ik mijn boekenbonnen op en haalde het boek op.
Het heet ‘De erfgenamen’; het is geschreven door Anna Hope.
Je wordt meegenomen in een verhaal over een familie: vader, moeder, twee dochters, één zoon.
Het boek beschrijft  de vijf dagen rondom de uitvaart van vader Philip Brooke en je leest hoe die dagen verlopen voor zijn vrouw Grace en de andere familieleden.
Stukje bij beetje ontvouwt zich het hele verhaal.
Dat vader Philip een hufter was, die zich amper iets van zijn gezin aantrok, zijn vrouw bedroog met jonge vrouwen en een aantal jaren in Amerika samenwoonde met een kunstenares.
Dat moeder Grace haar kinderen geen vertrouwelijkheid en intimiteit kon geven, waardoor de kinderen een eenzame en onveilige jeugd hadden.
Oudste dochter Frannie beheert het landgoed en wordt gedreven door de klimaatverandering, wil echt het goede doen voor de wereld, maar vergeet voor het gemak dat haar voorvader een heel dorp liet weghalen, omdat dat zijn uitzicht belemmerde….
Zoon Milo heeft heel andere plannen met het landgoed: hij wil er een luxueus verblijf voor rijke mensen van maken en jongste dochter Isa, wier huwelijk wankelt, is benieuwd of haar jeugdliefde nog op het landgoed woont.
En dit alles met als achtergrond het prachtige landgoed dat in romantische zinnen wordt beschreven.

In de dagen rondom de begrafenis komen het verleden en het heden bij elkaar.
En er komt een bijzondere gast: de dochter van de Amerikaanse kunstenares.
De suggestie wordt gewekt dat zij ook een dochter van Philip is.
Ze heet Clara en ze heeft onderzoek gedaan naar de rijkdom van de familie Brooke. Hoe is die tot stand gekomen?
Dat verhaal vertelt ze tijdens de lunch na de begrafenis en het zorgt voor veel ongemak.

Het gekke is, dat na de speech van Clara het verhaal ook niet meer zo fijn leest.
Er worden in de laatste hoofdstukken naar mijn mening wel heel veel moralistische boodschappen aangekaart, waardoor je op den duur denkt: “Hè, wat een gepreek.”
Het verhaal stokt, de familieleden en andere betrokkenen praten uitvoerig met elkaar, maar er gebeurt niet zo veel meer.
De verhaallijnen worden ook niet allemaal afgerond, waardoor ik na het lezen van dit boek bleef zitten met een wat ontevreden en katterig gevoel; ik had er meer van verwacht.

Dit boek laat je trouwens wel nadenken over je eigen nalatenschap.
Aan je familie in de eerste plaats, maar ook aan de maatschappij, de wereld.
Wat blijft er over als jij er niet meer bent?
Wat heb je doorgegeven aan je kinderen?
Wat heb je gedaan met je eigen frustraties; heb je er zelf mee kunnen dealen of heb je ze vol chagrijn aan de volgende generatie doorgegeven?
Wat vind je belangrijk en wat vind je waardevol: weten je nabestaanden dat?

En tenslotte de belangrijkste les: respect moet je verdienen.

In augustus 2025 las ik deel 3 van de Waddenthriller-reeks van Mathijs Deen uit en deel 4 hadden we toen ook al in huis.
Maar ik wilde dat vervolg er niet direct achteraan lezen, dus ik legde het even weg, maar inmiddels is ‘De loods’ ook uit.

De Nederlandse, Duitse en Deens grenswachten bij Helgoland houden een gezamenlijke oefening.
Ze zijn nog maar net begonnen, of er komt een noodoproep binnen van een Amerikaans onderzoeksschip, de ‘Anthropocene’.
Het schip is van Groenland onderweg naar Kiel en de weterschapper Iona Tauber, die op het schip meevoer is vermist. Er wordt een zoektocht opgestart door de redders van Helgoland en een helikopter van de kustwacht, maar zonder resultaat. De Bundespolizei See komt aan boord van de Anthropocene, ondervraagt de betrokkenen, maar er blijft heel veel onduidelijk.
Heeft Iona zelfmoord gepleegd? Ze had wel al jaren te kampen met depressies.
De Anthropocene vaart door richting Hamburg, maar ze hebben op de Elbe een loods nodig om bij de sluis van het Kieler Kanaal bij Brunsbüttel te komen.
Die loods, Anne Kat, heeft maar een heel klein rolletje in dit boek, maar haar rol is cruciaal.
Halverwege het boek worden er delen van het stoffelijk overschot van Iona gevonden, maar ondertussen wordt ook langzaam duidelijk dat het geen zelfmoord was.
In dit boek groeit Xander Rimbach, in het eerste deel nog een dounanebeamte in Bunde, uit tot een verdienstelijk rechercheur.
Liewe Cupido is nog steeds dezelfde nurkse man als in de vorige delen van deze serie, soms bij het onbeschofte af.

Gerard had dit boek ook al gelezen en het is leuk dat je het er samen even over kunt hebben.
We kwamen allebei tot dezelfde conclusie: dit deel ‘pakte’ ons minder dan de vorige drie.
Het duurde heel lang voordat ik begreep wat er allemaal gebeurde; je leest een heleboel on-affe stukjes van het hele verhaal.
Een telefoongesprek bijvoorbeeld dat het slachtoffer opvangt een dag voor haar overlijden; het gesprek is heel bepalend voor wat er gaat gebeuren, zij komt daardoor tot een belangrijk inzicht, maar als lezer heb je geen idee waar het gesprek over gaat en wie aan de andere kant van de lijn is.
Verder weet ik heel weinig van de wereld van de wetenschap. En niet over klimaatonderzoek en ook niet over poolgebieden.
Het wordt allemaal wel beschreven, je krijgt heel veel informatie, maar ik kon de verschillende passages eerst niet goed met elkaar verbinden.
Wat ik anders altijd heb met zo’n politieroman: je denkt na over wie het gedaan zou kunnen hebben, maar dit verhaal was te ondoorzichtelijk voor mij.

Vond ik het geen leuk boek?
Zeker wel! Want ook al duurde het even: de verbindingen tussen de afzonderlijke verhaallijnen kwamen in de laatste hoofdstukken mooi bij elkaar.
Je blijft achter met de gedachte dat het achter de schermen in  de wereld van de wetenschap ‘krabben, bijten en schoppen’ is.

Inmiddels hebben we het 5e en tevens laatste deel  ‘De visser’ ook al in huis: wordt vervolgd
Benieuwd naar de blog over de vorige delen?

Deel 1 De Hollander

Deel 2 De duiker

Deel 3 De redder

Op het Sinterklaasfeest dat wij vierden in december kreeg ik heel veel cadeautjes.
Veel meer dan het budget van de goedheiligman toestaat, maar dat kwam omdat Frea in de loop van het jaar een aantal dingen had gekocht waarvan ze vond dat ik ze nodig had.
Zoals het garen én het patroon voor een sjaal (lees daarbij dit blog) en de moeilijke Drenthe-puzzel die ik wel MOEST maken omdat ik geen cultuurbarbaar wilde zijn.
Maar ik kreeg ook een boek dat ik niet gevraagd had: ‘De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo’.
“Die moet je gewoon gelezen hebben, mama en we zijn ook erg benieuwd wat je er van vindt!”
En inderdaad: als ik alleen de achterflap had gelezen, had ik het niet meegenomen van de Roderboekenmarkt.
Ik citeer: ‘Hollywoodfilm-icoon Evelyn Hugo is 79 als ze besluit om na jaren van stilte eindelijk de waarheid te vertellen over haar glamoureuze, maar door schandalen geteisterde leven. Wanneer ze hiervoor de onbekende reporter Monique Grant benadert, is niemand zo verbaasd als Monique zelf.’

Maar het boek ‘pakte’ me wel; de schrijfster heeft een fijne schrijfstijl. Je leert Evelyn én de journaliste Monique kennen omdat tussen de hoofdstukken door (er wordt steeds 1 man/1 huwelijk beschreven) gesprekken worden gevoerd tussen de twee dames.  Al vanaf het begin vraag je je af waarom Evelyn voor de relatief onbekende Monique Grant heeft gekozen voor het op schrift stellen van haar memoires. Verder geeft Evelyn aan dat er in haar leven maar één echte grote liefde is geweest, maar wie dat is blijft in eerste instantie in nevelen gehuld.

Het boek schetst een mooi tijdsbeeld. Het begint in de jaren ’50. Denk aan beroemdheden als Elizabeth Taylor en Clark Gable en je weet waar het over gaat.
Je leest over de toen nog patriarchale wereld waarin een vrouw niets te zeggen had en zich had te voegen naar de wensen/grillen van haar man.
Evelyn is daar de dupe van, maar ze vecht zich uit lastige situaties op haar eigen manier.
Ze liegt, bedriegt, manipuleert, verdraait de feiten en maakt daarbij handig gebruik van haar fantastische looks en haar pronte boezem.
Alles voor het succes, alles voor het mooie plaatje voor de buitenwereld.
Naarmate de jaren vorderen ontstaat er voor Evelyn steeds een nieuwe werkelijkheid, waarbij ze ook weer een andere man aan haar zijde krijgt.
De reden waarom Evelyn voor Monique heeft gekozen laat je verbijsterd de pagina’s omslaan.

Er zijn heel veel vormen van liefde en ze komen in dit boek ook bijna allemaal voorbij, maar sommige passages uit dit boek hebben met liefde niks te maken.
Angst en eigenbelang zijn veelal de drijfveren in de wereld van filmsterren en hun entourage, waarbij het alleen maar draait om de buitenkant.
Wat je leert van dit boek is dat ‘wat je ziet’ soms iets heel anders is dan ‘wat het is’ en dat je moet oppassen met je oordeel op basis van ‘hoe het er uit ziet’.
Dank Frea!

Van Dea kreeg ik het boek ‘Een langzaam stervende zaak’ van Elizabeth George, het nieuwste deel in de Inspecteur Lynley-mysteries.
Hou ik van. Vooral omdat ik in loop van de jaren Lynley en Havers goed heb leren kennen en daarmee de mensen die hun wereld bevolken; een deel daarvan kom je een nieuw boek weer tegen.

Het boek neemt je mee naar Cornwall, naar een klein tinlegeringsbedrijf.  Eén van de eigenaren, Michael Lobbs, wordt in zijn werkplaats in een plas bloed gevonden.
Het lichaam wordt ontdekt door Geoffry, een vertegenwoordiger van Eco Mining, dat het bedrijf van Lobbs, de mijn en de grond van hem wil kopen.

Naarmate je verder komt in het boek kom je meer te weten.
Dat Michael zijn gezin een aantal jaren geleden lelijk aan de kant heeft gezet om te kunnen trouwen met de Zuid Afrikaanse Kayla die qua leeftijd zijn dochter had kunnen zijn.
Dat hij aartsconservatief is en dat hij niks wil: niet verhuizen, niet iets anders met het bedrijf en al helemaal niet het bedrijf verkopen.
Mede-eigenaar en broer Sebastian wil het wel graag van de hand doen en ook de kinderen van Michael zien niets in de tinwinning waar hun vader zich mee bezig houdt.

Wie had er belang bij de dood van Michael?
Het is lang onduidelijk wie de erfgenamen zijn.
De kinderen, Merith en Gloriana, zouden niets liever willen dan het bedrijf verkopen, zodat ze van dat geld hun eigen dromen kunnen bekostigen.
Weduwe Kayla is het bedrijf ook liever kwijt dan rijk: zij wil zo snel mogelijk weer terug naar Zuid Afrika.

Elizabeth George schrijft fantastisch en ik heb dan ook van dit boek genoten.
Maar je moet geen haast hebben: ze schrijft erg gedetailleerd.
Ze heeft bijvoorbeeld een heel hoofdstuk (!) nodig om twee mensen te beschrijven die een bewijsstuk vinden; dat kan mijns inziens ook in één alina.
Heel langzaam ontvouwt zich het verhaal, je komt van alles te weten over de familieverhoudingen en ondertussen lees je stukken uit het dagboek van Michael, geschreven in de jaren voor zijn dood.

Je leest over liefde die geen liefde is.
Over eigenbelang, grenzeloos egoisme en hebzucht.
Hoe mensen worden gemanipuleerd en bedrogen.
Wat mensen andere mensen aandoen: geliefden, ouders en kinderen, grootouders en kleinkinderen. De schrijfster schetst geen rooskleurig beeld van de mensheid.

Vermakelijk vond ik de verhaallijn die zich afspeelt op het landgoed van Lynley.
De aristocratische familie moet iets met het dak van hun eeuwenoude, adellijke huis: het moet gerepareerd en dat kost klauwen met geld. Moet het huis nu worden opengesteld voor publiek zodat er inkomsten kunnen worden gegenereerd? Dat was altijd een gruwel in de ogen van Lynleys deftige moeder.

Elizaeth George wordt ‘de koningin van de misdaadliteratuur’ genoemd; dat staat ook op de kaft van het boek. Maar net als haar naamgenoot die ook koningin was: ze wordt ouder en wordt aan alle kanten ingehaald door jongere, minder breedsprakige schrijvers die aan de poten van haar troon zagen…..
Maar daar niet van, ik kijk al uit naar het volgende deel in deze serie.

Vorige blogs over de boeken van Elizabeth George:
De straf die ze verdient februari 2019
Iets te verbergen november 2022
Inspector Lynley over de TV-serie die over deze boeken is gemaakt en de casting die niet klopt.

Vandaag het verhaal dat Frea schreef dat hoort bij het blog van gisteren.

De thee is eigenlijk nog te heet. Naomi blaast nog maar eens en probeert het nog een keer. Nee, heet. Ze houdt het glas met beide handen vast en ergens in haar achterhoofd vraagt ze zich af of het zo hoort te voelen, dit.

De man tegenover haar- nee, haar vader, kijkt uit het raam naar voorbijlopende dagjesmensen, terwijl hij een suikerzakje vakkundig om zeep helpt. Precies zoals haar broer dat doet als hij nerveus is. 

Ze roert haar thee nog een keer en zakt wat meer weg in de grote leren fauteuil.  Het lepeltje maakt echt onnodig veel herrie in het café, bijna alsof ze een ongemakkelijke speech gaat maken.

Dat is het, denkt ze, ongemakkelijk. Theedrinken met je eigen vader en dan is het ongemakkelijk. Niet wat ze verwacht had. Misschien had ze op minder moeten rekenen, dat gaat haar normaal gesproken prima af.

Het suikerzakje, inmiddels in snippers, wordt op de grond geveegd. “Dus,” haar vader schraapt zijn keel en glimlacht nerveus, zijn ogen net niet helemaal op die van haar gericht, “hoe is het?”. 

Naomi glimlacht terug, ze doet haar mond open en dan komen haar hersenen piepend en krakend tot stilstand. Wat vertelt ze dan nu. Dat ze met Joris naar de dierenarts moest vanochtend en dat hij de hele wachtkamer om z’n pootje wond? Hij heeft nog nooit een foto van die hele Joris gezien! 

“Ehm,” ze blaast op haar thee. Nee. Nog steeds te heet. 

Vertelt ze dat ze wacht op het telefoontje over een nieuwe studio? Hij heeft helemaal de context niet, van de zoektocht, het jongleren van werk en privé en de reeks klussen die hebben gezorgd dat ze een vaste plek kan huren voor haar shoots. God, hij weet niet eens dat ze fotografeert! 

“Ja,” knikt ze, “goed.”

Haar vader knikt enthousiast, een nieuw suikerzakje tussen zijn vingers, “Mooi! Mooi, goed.” Zijn glimlach wordt breder. “Okay, hoe eh, wat is er allemaal,” hij gebaart vaagjes naar Naomi, “heb je eh, kinderen?” Zijn hoopvolle blik is bijna aandoenlijk. 

Ze weet niet waarom ze dat niet had verwacht als vraag. Ze had gehoopt op iets anders, maar misschien had ze minder moeten hopen. Wat gaat ze nu zeggen dan, dat ze het niet kon? Dat het idee alleen al haar buikpijn bezorgd? Dat ze weet dat ’t haar aan zou vliegen en dat ze er een zootje van zou maken? In plaats daarvan schudt ze alleen haar hoofd, “Nee.” 

“Oh,” haar vader knikt, wenkbrauwen omhoog en het is alsof ze in een spiegel kijkt zoveel lijkt ze op hem, “en….wel een partner?”. 

Fantastisch. Geweldig. De vraag die elke single vrouw van 35 wil horen. Naomi staart haar vader ongelovig aan. Wat gaat ze zeggen dan! Dat ze het heeft geprobeerd? Dat het met iedereen stuk liep vlak voor het samenwonen? Dat ze jong genoeg heeft geleerd dat mensen weggaan en dat ze vooral niet teveel moet verwachten? In plaats daarvan zet ze haar tanden op elkaar en ademt ze rustig door haar neus in “Nee.” 

Haar vader knikt nog steeds, maar er speelt nu een frons rond zijn wenkbrauwen, “Oh, oké,”

“Ik woon met vrienden,” gooit ze er uit, terwijl ze zich afvraagt waarom ze zich wil verdedigen, “in een woongroep, in de Kolenkitbuurt.” Haar vader blijft stil. “We denken er over om met z’n vieren te kopen in de toekomst.”

Haar vader glimlacht weer, maar is gelukkig gestopt met knikken, “Dat- dat klinkt goed! En wat doe je? Je was altijd zo goed in leren, ben je ook arts geworden zoals je wilde?” 

Naomi vraagt zich af of hij bewust heeft gekozen voor de Greatest Hits Voor Het Teleurstellen Van Je Ouders, en neemt een slok thee. Perfecte temperatuur. 

Ze gaat hem niet vertellen over de lage cijfers, over de mentor gesprekken, de ‘heeft zoveel potentie’ en ‘problemen met autoriteit’ en ‘storende factor’. 

“Nee,” zegt ze, “ik ben fotograaf.”

Haar vader knikt en kijkt naar de tafel. “Wauw, dat is- dat is bijzonder!” 

Ze is halverwege een tweede slok thee als hij eraan toevoegt “en kun je daar je geld mee verdienen?” 

Oké. 

Ze zet het theekopje neer en legt het theelepeltje er met een luide rinkel naast. Ze weet niet wat ze zou moeten zeggen, dus ze zegt niets. Ze leunt naar voren in de stoel, ellebogen op haar bovenbenen en kijkt haar vader aan, wenkbrauwen omhoog. 

Het duurt een paar seconden en dan ziet ze het kwartje vallen. “Oh”, zegt haar vader. De glimlach glijdt van zijn gezicht, het suikerzakje valt stil, “Oh dat was – ik –”. Hij was al ongemakkelijk, maar het is goed om te weten dat het erger kan. Zijn nek kleurt rood en zijn been wiebelt tegen de tafel. “Sorry, dat was niet- oh man” Hij haalt zijn hand door zijn haar en kijkt haar eindelijk aan. 

“Dat was een slecht begin zeker?”

Naomi knikt “Heel.”

Haar vader reikt naar een derde suikerzakje, maar bedenkt zich. “Kunnen- kan dit opnieuw?” Zijn stem schiet een stukje uit. 

Naomi knikt en leunt weer achterover in de zachte bruine stoel. Waarom niet. Erger kan het niet worden, en ze heeft jong genoeg geleerd niet te veel te verwachten. Ze neemt nog een slok thee. Lauw. 

Haar vader haalt zichtbaar opgelucht adem. Hij wijst naar haar mok: “Nog een doen?” 

Ze trekt haar wenkbrauwen omhoog, “Als ik nu zeg dat er met fotografie niets te verdienen is, betaal jij dan straks?” 

Haar vader lacht. Hardop, een echte lach. Ze kan zich niet herinneren dat ze die ooit eerder gehoord heeft. Hij hijst zich uit zijn stoel en loopt richting de toonbank.

“Met een citroen muffin!” roept ze hem achterna.

Naschrift Ada:
Wát een andere invalshoek en wat een andere invulling dan de vorige drie verhalen!
Teleurstelling, verwachting, verdriet en pijn uit het verleden samengevat in een tenenkrommend gesprek.
En een mooie opening voor de toekomst.
Frea: bedankt voor jouw bijdrage!

Heb jij nou ineens ook inspiratie voor een verhaal?
Wat zou er gebeurd kunnen zijn volgens jou?
Je hoeft daarbij helemaal geen rekening te houden met wat er al is geschreven over de andere hoofdpersonen: voel je vrij om een heel nieuw verhaal te schrijven.

Frea heeft de handschoen opgepakt.
Na 9 jaar.
Ze heeft een verhaal geschreven bij het personage ‘Naomi’.
Waarschijnlijk kun je hier als lezer geen chocola van maken, daarom leg ik het even uit.

Het begon allemaal met mijn fascinatie voor het lied ‘De Noorderzon scheen’ van Conny Vandenbos.  Vanaf het begin, het lied kwam uit in 1976, heeft die tekst mij geïntrigeerd:
een man die zomaar uit z’n gezinsleven stapt om elders een heel nieuw leven te beginnen.
Ik zag die vrouw dan in de keuken staan bij die snelkookpan en heb me altijd afgevraagd: hoe ging het verder?
Wat zou er gebeurd kunnen zijn?

In 2017 schreef ik één van de eerste blogseries voor deze website. In zes delen publiceerde ik destijds drie verhalen met een mogelijke afloop.
De verhalen staan los van elkaar; de hoofdrolspelers en omstandigheden worden steeds heel anders ingevuld, uitgangspunt is steeds de tekst van het lied van Connie Vandenbos.
Op dit samenvattende blog uit 2020 dat ik drie jaar later schreef vind je links naar het liedje van Conny en naar de verhalen van Peter (de vader die zijn gezin verliet), Anja (de moeder) en Dennis (de zoon).
In deze drie verhalen komt er na twintig jaar weer contact tussen Peter en zijn gezin, maar er is ook een scenario denkbaar waarbij Peter nooit terugkomt.
Verder is er is nog één personage uit dit verhaal niet aan het woord geweest en dat is dochter Naomi.
Toen vroeg ik aan mijn lezers: “Mocht er iemand onder mijn lezers zijn die een verhaal wil schrijven over wat er volgens hem/haar is gebeurd of over hoe Naomi dat heeft beleefd, dan zou ik dat erg leuk vinden.”

Deze week kreeg ik een app van Frea: ‘Noorderzonverhaal zit in je inbox’.
ECHT WAAR!?!
Ja.
Frea is in de huid van Naomi gekropen en schrijft hoe dat voelde.
Dat je de man die je vader is na jaren voor het eerst weer ziet.
In de begeleidende mail die ik kreeg bij de tekst van het verhaal schreef ze: “Hey, wil je een super ongemakkelijk gesprek lezen tussen een vader en dochter die tegelijkertijd zo herkenbaar voor elkaar en ook volslagen vreemden zijn?”

Het verhaal van Frea telt meer dan 700 woorden, dus in overleg met mijn raadgever (lees Gerard) verdeel ik dit onderwerp over twee blogs.
Vandaag dus een ‘hoe zat dat ook maar weer’-blog over de blogserie ‘Noorderzon’, morgen het verhaal van Naomi.