19 april: Engels weer.

Tijdens mijn dagelijkse wandeling kom ik regelmatig bekenden tegen.  “Hė!  Loop je d’r al weer! Hoe ist?” Meestal zeg ik dan zoiets als: “Naar omstandigheden redelijk wel…. ” De ene dag gaat het beter dan de andere. Vooral mentaal is het sterk wisselend.  Toen we ooit in Engeland op een camping aankwamen en vroegen naar het weer voor de komende week zei een stralende mevrouw bij de receptie: “Ups and downs!” Zo gaat het nu ook met mij; als het Engelse weer.

’s Morgens uit bed en het bijbehorende was- en aankleedritueel is iedere dag weer een hobbel.  De lege dagen met af en toe een bezoekje, lezen, handwerken en computeren geven niet de voldoening van een gewone dag uit het leven voor de operatie. Maar de ene dag geniet ik er van en een volgende dag baal ik er van. Ben ik anders een redelijk gelijkmatig en opgewekt mens,  nu schrik ik soms van mijn eigen gemiep. Om me heen zegt iedereen dat het weer over gaat en dat het iedere dag een beetje beter zal gaan. We gaan het zien, ik doe in ieder geval mijn best!

Deze week belde ik met mijn eigen werk-telefoonnummer. Daar zat op dat moment de collega die mij vervangt. Heel apart om je eigen ‘telefoonriedel’ te horen, uitgesproken door iemand anders. Het was erg leuk om haar te spreken, we zaten zomaar bijna een half uur te kletsen. Toen ik ophing was ik blij en gerustgesteld; het komt goed.

Gisteren kreeg ik bezoek van Hetty Veerman. Toen ik in het ziekenhuis op de operatie lag te wachten had ik met haar app-contact. Hetty heeft een aantal jaren geleden na een lastige periode een longtransplantatie ondergaan en stak me een hart onder de riem. Ze stuurde me destijds een foto van haar en haar thorax-chirurg die ze ‘haar reddende engel’ noemde.
Ik appte haar terug: ‘Voor mij zijn in het UMCG vast ook engelen….. is het niet aan mijn bed, dan wel op mijn schouder.’
Hetty had gistermorgen voor mij een cadeautje meegenomen.
Het was een Tiffany glaskunstwerk, ze had het zelf gemaakt.
Een klein engeltje.
Het schittert een beetje in de zon.
En in het donker kan er een klein kaarsje achter staan.

Ups & downs.
Dit was een dag met een hele grote up……bedankt Hetty!

(Heb je belangstelling voor het glaskunstwerk van Hetty? Hierbij een link naar haar emailadres op de website van onze PKN-gemeente) 

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

18 april: Pour un flirt avec toi…

Het is week van de jaren zeventig op Radio 5. En natuurlijk is het heel stom dat ik thuis zit om te herstellen van de hartoperatie, maar ondertussen hoef ik niets te missen van deze fantastische muziekweek. Gistermorgen stond ik onder de douche en mijn telefoon stond op de Radio 5-app te schetteren vanaf de wastafel. “En dan nu een heel bekend Frans chanson uit de jaren 70: Pour un flirt……”

Lalalalala……. onder de warme douche stond ik mee te zingen en  bedacht: dit is leuk om vanavond met de hele groep te zingen. We hadden namelijk gisteravond de laatste Franse les van dit seizoen; de vorige twee had ik gemist,  maar deze laatste kon ik gelukkig weer van de partij zijn.

Iedereen was er; een unicum dit seizoen! Vakanties, ziekte, er miste nog al eens een leerling.  Met z’n achten hadden we het als vanouds bere-gezellig; we hebben Frans gepraat,  maar niet veel…….wel zongen we met elkaar ‘Pour un flirt avec toi’. De tekst had ik voor iedereen  uitgeprint en ik had m’n gitaar mee: wat weer een sfeertje.
Iedereen had wat lekkers meegenomen voor de afsluiting van dit seizoen.
Du vin, du  fromage et des petites noix.
We prikten een datum in mei voor een gezamenlijk etentje en op 2 oktober is de eerste Franse les van het seizoen 2018/2019.
IJs en weder dienende; in goed Frans “si le temps le permet” (als het weer het toestaat).

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

17 april: Fruitmand.

Toen ik een paar dagen thuis was uit het ziekenhuis kwam een collega van Gerard met een enorme, ouderwetse fruitmand aanzetten. Zo’n grote, goudkleurige schaal tjokvol heel veel soorten fruit, een reep Toblerone en musli/noten-bars. YUM!

Mango 1: prutje.

Mango 2: + yoghurt & honing

We hadden er een week heerlijk van gegeten toen er nog twee dingen op de schaal lagen: een grote ananas en een mango.
Dat eten wij niet dagelijks; nooit eigenlijk.
We besloten om de exotische vruchten te eten als dessert na de warme maaltijd.
Voor op de ananas kocht ik een klein bekertje slagroom: twee keer ananas met slagroom als toetje.
Verse ananas is veel minder zoet dan ananas uit een blikje, frisser.

Mango 3: OP!

Voor een dessert met mango speurde ik even op internet. Een halve mango gebruikten we voor een toetje met kleine stukjes mango, stukjes walnoot,  honing en yoghurt.
Heerlijk!
De volgende dag deed ik de andere halve mango in de blender en maakte een laagjes-toetje in een longdrinkglas: laagje mangoprutje , laagje honing, laagje yoghurt.

Verrassend lekker!

Geplaatst in Alledag, Koken | Getagged , | Een reactie plaatsen

16 april: Psalm 139 “Ken je mij?”

Voor de vierde zondag op rij luisterde ik gistermorgen thuis via Kerkomroep naar de viering van onze PKN-gemeente vanuit Op de Helte.
Kaïn en Abel stonden centraal in deze viering en naast dit verhaal uit Genesis hoorden we de gelijkenis van de barmhartige samaritaan.
Er was nog een lezing die centraal stond vanmorgen: Psalm 139. “Heer die mij ziet zoals ik ben”; voor mij voor altijd verbonden met de begrafenis van mijn vader, waarvoor we deze Psalm als thema uitkozen.

Psalm 139 werd niet gelezen maar gezongen. Het was een vertaling van Huub Oosterhuis, gezongen door zijn dochter Trijntje. Hierbij een link naar een pagina op de website van de Protestantse Gemeente in Didam; hierop vind je een link naar het You Tube-fimpje van de uitvoering van “Ken je mij?” door Trijntje Oosterhuis, de tekst van het lied én daarnaast de tekst van Psalm 139.  Ontroerend vond ik het.

Verrassend was voor mij het lied dat na de preek werd gezongen met de titel “De druk  van alledaagse dingen”. Het voordeel van thuis achter je PC zitten is, dat je zo’n titel dan gelijk kunt googelen en drie seconden later de tekst voor je neus hebt.
Het werd gezongen op de melodie van ‘U kennen, uit en tot u leven’, lied 75 uit het Liedboek uit 1973.
Een hedendaagse tekst, die opvalt omdat hij nogal afwijkt van de teksten die we zo dikwijls zingen in onze gemeente. Vertrouwd hoor, niks mis mee, maar dit is een lied in de taal van nu en dan komt het toch anders over.
Oordeel zelf:

1. De druk van alledaagse dingen
waar is het eind en het begin?
Ergens weerklinkt een oud verlangen:
Leven met hart en ziel en zin.
Breng ons dan in herinnering
uw adem, geest van het begin.

2. Omringd door sporen van agressie:
wereld waarin de angst regeert,
waarin onze wens te zijn geborgen,
andermans leven torpedeert.
Breng ons dan in herinnering,
compassie voor de vreemdeling.

3. Leer ons vanuit jouw woord te leven.
Liefde die niemand tot iets dwingt,
zorg die ons dichter bij elkaar brengt,
vreugde die ons voor altijd bindt.
Breng ons dan in herinnering,
uw zachtheid die de dood bedwingt.

4. Liefhebben, houden van mijn naaste,
wees ons nabij, geen mijn en dijn.
Ogen die vragen: Maak Jij mij vrij
om kwetsbaar mens te kunnen zijn?
Breng mij toch in herinnering,
blijf en spreek van dat ene ding.

tekst: Barbara Leijnse

Geplaatst in Alledag, Kerk & gemeente | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

15 april: Onder vrienden.

Gisteravond zaten we met onze oude vriendenclub bij elkaar onder de rook van Beilen.  Die datum hadden we in november al afgesproken, samen met de feestjes van januari, februari, maart en mei. Die van maart liep ik jammerlijk mis.  Op 16 maart werd ik opgenomen in het Martini ziekenhuis, zaterdagavond 17 maart zat de vriendenclub bij elkaar.  Daar baalde ik toen wel van, maar ik zette me er over heen.

Woensdagmorgen 20 maart kreeg ik mijn eerste beterschapskaartje in het ziekenhuis; het was een fotokaart.  Voorop stonden de vrienden met allemaal een glas in de hand en binnenin stond de tekst “lieve Ada. We wensen je een spoedig herstel toe en hopen de volgende keer weer samen met je op het leven te proosten!! Lieve groet…..”. Wat een lief gebaar en wat een emotie bracht dat teweeg in het ziekenhuis.

Die ‘volgende keer’ was gisteravond dus.  Blij om elkaar weer te zien na de turbulente weken die achter ons liggen. De hartoperatie was wel even onderwerp van gesprek,  maar niet prominent.  Net als anders kwamen er veel verschillende dingen aan de orde. Er werd gezeurd, er werd gelachen en er werd gedeeld. Er was een heerlijke, zelfgemaakte bokkenpootjestaart, de ‘good old’ lagere school kwam nog even voorbij,  de  MAVO, Frans van Verkerk (Avez vous bien dormi?),  de gemeentelijke politiek,  kiezersbedrog,  het bruilofts-ABC van Roelof&Harm werd weer even van stal gehaald,  kortom: een avond onder vrienden.

Hemelvaartsdag is sinds 1980 Vriendendag en dit jaar is dat op 10 mei. “Kun je dan al wel meedoen met klootschieten?” Weet ik niet.  De operatie is dan 6 weken geleden.  De groep bedacht dat ik dan de punten- administratie mooi kon doen.  Van klootschieten breng ik toch al nooit veel terecht……

Een avond onder vrienden; goed voor mijn hart!

Geplaatst in Alledag | Één reactie

14 april: Mama en huisdieren.

Wij hebben geen huisdieren. Wel gehad hoor: cavia’s, die luisterden naar de namen Frouwke, Allegro en Pukkie.
Op speciaal verzoek van onze dochters en Gerard, want van mij hoefde het niet.
(Meer weten over de anti-dier-opvoeding die ik kreeg? Zie Konaintje, 7 februari 2015)

Frea heeft in Engeland een hamster, Pickle Mc Nibbles.
Carlijn heeft twee ratjes, Amy en Lientje.
Harriët heeft zelf geen dieren, maar gaat wel vaak oppassen op een huis van kattenbezitters die op vakantie zijn, ook wel ‘cat-sitting’ genoemd.

Het is altijd weer mooi om te zien hoe liefdevol onze dochters met hun diertjes omgaan en hoe ze er van genieten. Dat ik daar geen deel aan heb is algemeen geaccepteerd; mama houdt nu eenmaal niet van dieren.
Daarom ben ik ook heel soms het mikpunt van spot en hoon.
Vandaag kreeg ik een app’je van Carlijn met een afbeelding en een tekstje.
Had ze voorbij zien komen op internet…

 

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

13 april: Het mooiste bankje van Roden

Bankjes. Als we gaan fietsen zoeken we er wel eens één. Voor onze mini-picknick: pakje drinken en een stuk fruit. Verder waren bankjes dingen waar oude mensen op zaten om even uit te rusten tijdens een wandeling.
Na mijn hart-operatie weet ik inmiddels alle bankjes in de omtrek van een kilometer van de Boskamp. Zelfs van het leugen-bankje in de Jumbo maak ik regelmatig gebruik. Eerst maak ik dan een wandeling, daarna rust ik even uit bij de ingang van de supermarkt. Dan heb ik weer genoeg energie voor het laatste stukje: boodschappen doen en naar huis lopen.

Mijn ‘mooiste bankje’ bevindt zich naast de Mensinge.
Mooier wordt het niet.
De ooievaars nestelen al op de schoorsteen vanaf begin april, de bomen lopen uit, de vogels fluiten en zijn druk met het maken van nesten c.q. het leggen van eieren en in de gracht krioelt het van eenden en kikkers.
Soms zit ik er zomaar een half uur; vooral op de dagen dat ik anders aan het werk zou zijn geeft mij dat een licht schuldgevoel. Heel licht, hoor. De wandeling en de buitenlucht dragen bij aan mijn herstel en werken is gewoon niet aan de orde. Maar ik mis het wel: niet alleen het werk, maar alle facetten van een gewoon, gevuld dagelijks leven.  Dit stadium van de revalidatie ervaar ik als sterk wisselend.  De ene dag voel ik me goed, de volgende heb ik meer pijn en ben ik moe.  Gelukkig heb ik veel verstandige  mensen om me heen die me er op wijzen dat twee en een halve week nog maar kort is.

Op het mooiste bankje van Roden realiseer ik me dat ik in een gewoon gevuld dagelijks leven nooit zomaar een half uur op een bankje in de zon zit.  Met andere woorden: het is niet alleen maar kommer en kwel.

Geplaatst in Alledag | Één reactie

12 april: Tante’s & nichten (3)

Op 5 oktober 2017 was onze ‘Tante’s & nichten-dag” gepland (zie 6 oktober 2016). Op dat moment was mijn moeder al heel ziek,  dus naar Klazienaveen gaan was geen optie en mijn moeder gaf ook aan geen energie meer te hebben voor een gezellige ontmoeting. Op mijn moeders begrafenis sprak ik nicht Anja en tante Trijn en we spraken af dat we elkaar met  z’n drieën zouden ontmoeten in Klazienaveen op 11 april.

Twee weken geleden onderging ik de hartoperatie en leek het er op dat we ook deze datum moesten afblazen.  Maar Anja zag niet op tegen een extra autorit en ging vanuit Hengelo koffiedrinken in Klazienaveen en kwam daarna mét tante Trijn voor de lunch naar Roden.
Want ik ben dan wel geopereerd aan mijn hart, maar er mankeert niets aan mijn spraakvermogen.

Het dagelijkse revalidatiewandelingetje leidde gistermiddag naar Lunchroom Brink 15 in Roden, waar we met z’n drieën genoten van een luxe broodje. Wat heerlijk was het. Natuurlijk misten we mijn moeder, maar er was ook weer genoeg om dankbaar voor te zijn.

Eenmaal weer thuis bekeken we elkaars foto’s en raakten we niet uitgepraat over de meest uiteenlopende onderwerpen. Waar we anders een hele dag bij elkaar zitten, moesten we nu genoegen nemen met 3 en een half uur. Te kort. Veel te kort.
We spraken af niet een jaar te wachten tot 2019: we komen bij elkaar in Klazienaveen op de eerste woensdag in oktober. Deo Volente.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

11 april: Ich liebe das Leben.

Gistermiddag at ik mijn broodje, luisterend naar ‘de Tineke-show’ op Radio 5. In het aanvragenrubriekje ‘de blijmakers’ vroeg iemand het liedje ‘Ich liebe das Leben’ van Vicky Leandros aan. Vagelijk kende ik dat nog van vroeger toen ik nog thuis woonde en mijn vader bepaalde wat er op de televisie/radio was.  Het is een nummer uit 1975.
De tekst raakte me; Leandros bezingt het einde van een relatie. Ze zingt zinnen als:

Nein, sorg’ dich nicht um mich
Du weißt ich liebe das Leben

Was kann mir schon geschehn?
Glaub’ mir ich liebe das Leben. Das Karussell wird sich weiterdrehn

Mag sein daß man sich selber oft viel zu wichtig nimmt
Verzweifelt auf ein Feuer hofft  wo es nur noch glimmt
Wenn so was auch sehr weh tun kann
Man stirbt nicht gleich daran
Was kann mir schon geschehn? Glaub mir ich liebe das Leben.

Man wird ja sehn, die Welt ist schön
Wie’s kommt ist einerlei.

Ik hou van het leven.
Zo is het.
En ik tob niet met de onzekerheid van een verbroken relatie, maar wel met grote hartproblemen waar ik me af en toe ernstig zorgen om maak.
Zo’n liedje kan me even helemaal uit de sores tillen.
Du weißt ich liebe das Leben!

 

Geplaatst in Alledag, Muziek | Getagged , | Een reactie plaatsen

10 april: Moord in Toscane

In deze revalidatieperiode heb ik veel tijd om te lezen en dat doe ik dan ook.
De meeste boeken die ik koop of krijg lees ik met plezier uit, maar af en toe lees ik een boek waarvan ik na dertig pagina’s denk: “Da’week nie heur…”.
Als ik het na nog eens dertig pagina’s nog niet weet leg ik het weg.
Dat heeft niets te maken met de populariteit van een boek; door “The lord of the rings” kwam ik (tot afgrijzen van dochter Frea) niet heen.

Vandaag legde ik het boek ‘Moord in Toscane’ weg. Het is geschreven door Helene Nolthenius en het speelt in de 14e eeuw in Italïë. Het doet wat denken aan de avonturen van broeder Cadfael van Ellis Peters, maar daar houdt de vergelijking op.

Er liepen te veel verhaallijnen door elkaar. Steeds op het moment dat ik dacht ‘o, nu snap ik het weer een beetje’ kwamen er weer nieuwe namen en gebeurtenissen bij.
Misschien komt het door de narcose of door concentratiegebrek, maar ik genoot niet van het lezen. Jammer. Maar meer ook niet……

Er liggen nog behoorlijk wat boeken op mij te wachten. Eigen voorraad, maar ook meegenomen na de operatie door vrienden en kennissen die weten dat ik van lezen hou.
En lezen kan met dit prachtige weer ook buiten ….!

Geplaatst in Lezen | Getagged , | Een reactie plaatsen