19 november: Wa-ha-ha-ha-ha-chet auf (5)

Vandaag was de uitvoering van het koraalmotet “Wachet auf ruft uns die Stimme” in Zuidlaren.
Rond 9 uur zat iedereen keurig in het zwart op z’n plek en konden we beginnen met inzingen.
Spannend vond ik het.

Met de Catharina-cantorij in Roden heb ik ettelijke malen meegewerkt aan een viering en toch was het deze keer heel anders. Maandenlang heb ik me geconcentreerd op de noten, de tekst, de loopjes en de inzetten van het stuk.  In de repetities ging het over de manier van zingen, de uitspraak, de ademhaling. Van haver tot gort kende ik de woorden en de muziek.
En vanmorgen was ik gewoon gast-gemeentelid en was het gewoon een kerkdienst.
Vanmorgen was er net zoals andere zondagen gehannes met het aansteken van de kaars (die even weer uitging), gemeentezang, gesprekje met de kinderen en de gebeden.
Kleine dingen je opvallen. De dominee die na een mooi lied, gezongen met de hele gemeente, zegt: “Hij troont op de lofzangen van zijn volk!” Ja, denk ik dan, zo voel ik het ook.

Het koraalmotet was helemaal geïntegreerd in de liturgie.
In dit blog ga ik niet helemaal uitleggen hoe het precies ging.
Wil je precies weten hoe het ging? Hieronder kun je klikken op een MP3-bestand waar de hele viering op staat. (Alleen het koraalmotet beluisteren? Het begint bij 00.43 min.)

Het stuk dat voor de dienst door het orkestje wordt gespeeld is ‘Triosonate in G minor’ van A. Vivaldi en tijdens de collecte wordt ‘Wachtet auf ruft uns die Stimme’ (van vader Johan Sebastian Bach) uitgevoerd door orgel en viool. En evenals in Roden werd ook hier weer onbekommerd door de mooie muziek heengepraat……

Het was fantastisch om in zo’n groot koor  mee te werken aan deze cantate-dienst.
Van ‘gast-gemeentelid’ werd ik ‘alt in het koor’ en moest het knopje even om.
Kop d’r bij. Opletten.
De uitvoering was mooi, al ging niet alles zoals het hoorde; of zoals we het hadden afgesproken.
In het laatste stuk misten de sopranen een inzet, maar de andere stemmen zongen hun partij wel gewoon door en de sopranen pakten het wel weer op. Waarschijnlijk hebben alleen de ‘kenners’ het gehoord.
Maar voor mij is een perfecte uitvoering niet het belangrijkst.
Vanmorgen vielen alle stukjes van de puzzel van de laatste maanden op hun plaats in deze viering. Bach werd onderdeel van de eredienst; zoals het ook oorspronkelijk bedoeld was.
Het stuk waar we in het Duits zo druk mee waren geweest werd aan het eind van de viering in het Nederlands gezongen. In ‘Op waakt op, zo klinkt het luide’ kwamen alle thema’s even weer voorbij: de bruidegom, de wachters op de toren, het avondmaal en het toekomstvisioen.

Wat een belevenis, zowel religieus als muzikaal.
Na afloop zeiden we als projectkoorleden tegen elkaar: “Tot de volgende keer!”
Wat mij betreft hoeft dat niet lang te duren.

(zie >>> voor deel 4 en de rest van de blogs de serie ‘Wa-ha-ha-ha-ha-chet auf’)
PS: wil je de viering niet alleen horen maar ook zien, kijk dan op Kerkomroep.nl>>> , Zuidlaren, 19 november Dorpskerk en klik op ‘kijken’.

Binnenkort start Wim Opgelder met een nieuw koor.
Belangstelling? Klik hier informatie over KOOR IN OPRICHTING (2) voor een PDF met informatie.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , | Een reactie plaatsen

18 november: Een prijs gewonnen!

Luther. Met bijlagen.

Gistermiddag toen ik thuis kwam zat er een verrassing mijn brievenbus: een playmobil-poppetje. Huh? Wat moeten wij nou…… o, wacht eens even: het is mijn prijs!
Die prijs had ik gewonnen met mijn stelling. Daar heb ik op 5 november een heel blog aan gewijd (zie >>> ). In het daarin genoemde gesprek tijdens de koffie na de kerkdienst had ik tegen Wim mijn stelling al uitgesproken. “Wijsheid begint met respectvoor de Heer.”
Die tentoonstelling was die middag voor het laatst en Wim vond dat mijn stelling nog binnen de sluitingstermijn viel.

Mijn prijs is een echt collectors item.
Het is een playmobil poppetje dat Luther voorstelt.
Gisteravond zette ik hem in elkaar. Als bijlagen waren er een zwarte cape, een zwarte hoed/muts, 2 witte manchetten, ganzenveer en een bijbel.

Toen zag Luther er net zo uit als op het plaatje.
Wat een leuke prijs!
Er zijn nog negen andere mensen die deze prijs hebben gewonnen. Daarover stond afgelopen dinsdag een artikeltje in ‘De Krant’. Daarin werden alle stellingen die zijn ingeleverd genoemd én er was een foto van Wim met een aantal prijswinnaars.

Ben je benieuwd naar de andere stellingen en de foto?
Klik dan op onderstaande afbeelding, dan komt hij groter in beeld en kun je de tekst lezen.
(twee keer klikken, anders springt hij naar de andere afbeeldingen…)
Aaltje staat er niet op.
Die zat op dat moment in Apeldoorn!

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

17 november: Uitslapen & Morse.

De waarde van de dag kan iets heel simpels zijn. Gisteren waren dat de twee dingen uit de titel van dit blog.
De weken rijgen zich aaneen na het overlijden van ma, gisteren een maand geleden. Minstens twee keer in de week rijd ik naar Hoogersmilde en pak de Yaris vol spullen uit haar huis. Thuis zoek ik het allemaal uit en zorg dat alles een goede bestemming krijgt.
Daarmee zijn mijn dagen naast werk en huishouden behoorlijk vol.
Een morgen geen wekker en uitslapen voelt dan als een grote luxe.
Tot kwart over negen!

Gisteravond begon RTL 8 tot mijn grote vreugde met het uitzenden van het tweede seizoen van Inspector Morse.
Opgenomen in Oxford eind jaren 80. Via de digitale ontvanger kan ik bij een serie de opname zo instellen dat alle afleveringen van een seizoen worden opgenomen. Zo mis ik nooit Blauw Bloed, Met het mes op tafel, Verborgen verleden, Hendrik Groen en nog een aantal andere favoriete TV-programma’s.

En daar zat ik dan gisteravond; met mijn breiwerk op de bank te genieten van een nog niet zo oude Morse met een piepjonge Lewis.
Deze aflevering, ‘the Wolvercote Tongue’,  had ik nog niet gezien; 30 jaar geleden had ik minder tijd voor televisie kijken en had je nog geen ‘uitgesteld kijken’.
Toen had je ook nog geen computers en  geen mobiele telefoons.
Trage televisie is het.
Morse met z’n klassieke muziek.
Z’n drank.
Z’n onhandigheid met vrouwen.
Z’n snobisme op het gebied van literatuur en geschiedenis.
Heerlijk.
Volgende week donderdag weer!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

16 november: Net echte leerlingen.

Dinsdagavond zaten we bij onze Franse juf om de keukentafel.
Iedereen had een verhaaltje voorbereid. Een leerling vertelde dat hij wel een week spierpijn had gehad na het snoeien van een boom. Genadeloos was het commentaar van een medeleerling: “Pas de condition!”

Toen deze studiebol  zelf aan het woord kwam wilde hij zijn verhaal kracht bij zetten met een foto. Hij opende zijn telefoon en moest even terug scrollen door wat foto’s heen. Kennelijk waren die foto’s ‘op het randje’ van wat betamelijk is.
“Die lui van de biljartclub  sturen ook maar van alles.” verontschuldigde hij zich. Zijn buurman, die meekeek op het schermpje zat plaatsvervangend te blozen; verder kreeg niemand die foto’s te zien. ….

Bij de vragen over de tekst bleek dat iemand de tekst wel heel vluchtig had gelezen. Iets met klok en klepel.
Juf constateerde dat wij geen  haar beter zijn dan de jonge leerlingen bij haar in de klas. “Comme une vrai eleve!” merkte ze fijntjes op. (als een echte leerling).
Ook ik viel door de mand.
We hadden de les moeten beluisteren en doorlezen.
Maar voor luisteren gunde ik me geen tijd, lezen vond ik wel voldoende.
Tijdens de les vroeg ik “Spreek je dat uit als Wiefie of Waaifaai?”
Gelijk werd ik afgestraft.

“Oh, dan heb je het niet beluisterd!”

Betrapt. Mea culpa.
Net als vroeger proberen we met zo min mogelijk moeite ons huiswerk te doen.
En vangen we elkaar de vlooien af.
We worden wel ouder maar het kind in ons zit er ook nog steeds.
En de puber kennelijk ook!

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

15 november: Erstes Morgenrot.

Maandagmorgen. De gebruikelijke huishoudelijke klussen.
Tijdens het schoonmaken van mijn aanrecht wordt ‘Mein Freund der Baum” van Alexandra bij de Arbeidsvitaminen op Radio 5 gedraaid.
Daar krijg ik dan kippevel van.
Bijna nooit hoor je iets van deze zangeres op de landelijke zenders.

Kortgeleden kwam ik weer een CD van haar tegen in het huis van mijn moeder.
Veel van die CD’s heb ik weggegeven aan een afdeling van Lentis; die waren voor de dagbesteding van cliënten op zoek naar CD’s uit de jaren ’60, ’70 en ’80.
Fijn als je mensen blij kunt maken met iets waar je zelf niet zo veel mee kunt.

Eén CD gaf ik niet weg: die van Alexandra.
Ik schreef al eens vaker over haar, onderaan dit blog kun je linken naar die bewuste pagina’s.
Die CD heet “Sehnsucht” en ligt nu in mijn auto.
Heerlijk. Meegalmen in Yaris, er is toch niemand die het hoort.

Er kleven zoveel goede herinnering aan deze muziek.
“Erstes Morgenrot” bijvoorbeeld.
Mijn vader vertelde eens dat hij samen met mijn moeder, ’s morgens in het donker vertrokken naar een verre vakantiebestemming, dit lied in de auto voorbij hoorden komen toen de zon net opkwam in Duitsland. “Het eerste morgenrood zien en Alexandra die er over zingt!”
Hij vond het prachtig.
Het lied gaat over heimwee naar het land van je geboorte.

Ich seh’ die Schwäne hoch über dem Feld auf ihrem Fluge nach Norden;
was ist aus all den Vertrauten zu Haus und aus den Freunden geworden?
Erstes Morgenrot bringt mir die schönsten Träume
aus dem fernen Land, wo meine Wiege stand.

Als zij het zingt klinkt het heimwee door in de klank van haar stem.

Meer blogs over liederen van Alexandra:
Die Traum vom Fliegen zie >>>
Sehnsucht zie >>>
Mein Freund der Baum zie >>>

Geplaatst in Muziek, Sweet memories | Getagged , | Een reactie plaatsen

14 november: Een ‘moordend’ stuk. (Wa-ha-ha-ha-ha-chet auf 4)

In 1984 was er een student die examen moest doen voor het onderdeel kerkmuziek.
Hij koos het stuk “Wachet auf, ruft uns die Stimme” van J.C.F. Bach.
Het koor waar hij het stuk mee moest instuderen bestond uit 1e, 2e en 3e jaars muziekstudenten die allemaal van blad konden zingen.

Er was niet genoeg tijd om het stuk goed in te studeren; het bleek te moeilijk.
Ze kwamen niet verder dan de uitvoering van het eerste deel (van de drie) en het koraal even verderop in het stuk.
De leraar in 1984 vertelde zijn student: “Dit is een moordend stuk. Dit moet je nooit weer uitvoeren; ik wil het in ieder geval nooit meer horen.”
Essentieel detail: de student is destijds wel geslaagd.
Hij nam zich destijds voor: OOIT ga ik dit stuk met een koor uitvoeren.

Die student van toen is dirigent Wim Opgelder die a.s. zondag voor het projectkoor in Zuidlaren staat met het bovengenoemde werk van Bach.
Zes repetities hebben we nu gehad. (meer lezen? Zie >>>)

Zondagavond na afloop zei hij: “Wij gaan een prachtige uitvoering tegemoet zondag!”
Daarna legde hij uit wat dit voor hem betekende; hij vertelde ons bovenstaand verhaal.

Moeilijk was het. Het heeft mij veel moeite gekost om het in te studeren, ik moest mijn tanden er echt in zetten.
Maar het stuk gaf ook afleiding naast de ziekte en het overlijden van mijn moeder.
Dit werk van Bach blijft daardoor voor  altijd verbonden met deze voor mij emotionele periode.
Zondag de 19e gaan we het zingen en de zondag daarna, de 26e, is het de laatste zondag van het kerkelijk jaar.
Dan sluiten we in de kerk in Hoogersmilde een bewogen jaar af.

Van een ‘moordend’ stuk is het een ‘helend’ stuk geworden.

Das wichtigste in der Musik steht nicht in den noten. (Gustav Mahler).

Geplaatst in Muziek | Getagged , | Een reactie plaatsen

13 november: Verrukkelijk toetje!

Gisteren waren we op bezoek in Apeldoorn bij neef Jan en nicht Janny.
Voor hen was het bloemstuk met de hyacinten en ik nam ook het theeservies van mijn moeder mee.
Er was weer genoeg om te bepraten.

Zo’n zondag ervaar ik als een oase van rust in de drukke periode waarin we nu zitten.
De reis naar Apeldoorn duurt een uur en drie kwartier en daar geniet ik al van, vooral als ik zelf niet hoef te rijden. Met Gerard stabiel achter het stuur zit ik met m’n breiwerk naast hem; we evalueren wat dingen die de laatste tijd gebeurd zijn en zien ondertussen het Drentse landschap in mooie herfstkleuren overgaan in Overijselse en op het laatst Gelderse streken.

In Apeldoorn is er vervolgens koffie met iets lekkers, we doen een glaasje en vertellen elkaar over de gebeurtenissen van het afgelopen half jaar en ondertussen bekijken we elkaars foto’s.
Janny had heerlijke champignonsoep en lasagne voor ons klaargemaakt.
Het smaakt allemaal lekkerder alleen al omdat iemand anders voor je gekookt heeft.
Ze verraste ons met het toetje: roomijs met kletskoppen en frambozen, gepresenteerd als een artistiek torentje op een schoteltje.
Een ideetje uit een AH-folder.
Grote yum!
En heel eenvoudig om te maken: je maakt beslist een goede beurt bij je gasten als je dit nagerecht serveert.
Heerlijk toetje, heerlijke dag.
Bijna 20 centimeter gebreid…..

Geplaatst in Alledag, Koken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

12 november: Herfst. En een beetje lente…!

De blauwe schaal die ik zaterdag had gekocht bij Het Goed heb ik gebruikt voor het maken van een bloemstuk. Ik stond bij de bloemenwinkel te zoeken naar iets leuks om mee te nemen voor neef en nicht in Apeldoorn waar wij vandaag op bezoek gingen en vond niets.

Het enige herfststuk dat ik wel leuk vond was voorzien van twee plastic kalebassen en twee stoffen oranje lampion-bloemetjes. Bah. Als ik die namaakspullen in een bloemstuk ontwaar hoeft het van mij al niet meer.

In plaats van een groot bloemstuk kocht ik twee potjes met witte en blauwe hyacinten ( 2x 2,50) en een bos  witte rozen (3,50). De blauwe schaal (1,99) gebruikte ik als opmaak-pot.

De hyacinten haalde ik uit de plastic potjes en zette ze  in het midden van de schaal. Ik liet een stuk oasis zich volzuigen met water en vulde de leegtes rond de hyacinten op met nat steekschuim.
Hiervoor moet je een beetje creatief mozaïeken…..
Uit de tuin haalde ik wat mooie blauwe hortensia-bollen en prikte de schaal daarmee rond. De stelen van de rozen sneed ik op 10 cm schuin af en prikte de rozen in kleine groepjes van twee en drie tussen de hortensia’s.

Klaar.
Herfst en lente verenigd in één bloemstuk in blauw/wit-tinten.
Hieronder zie je hoe het is geworden; links het zij-aanzicht, boven hoe het er van boven uit ziet. Klik op de foto’s voor een vergroting.
(Onkosten: € 10,50 Tijd om te maken: ongeveer 45 minuten)

               

Geplaatst in Bloemen | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

11 november: Her-gebruik

Vanaf begin november zijn we bezig het huis van mijn moeder leeg te halen.
Het doet me meer dan ik op voorhand had gedacht.

Er zijn heel wat instanties waar je terecht kunt met je oude spullen.
De kleding bijvoorbeeld verdeelde ik in drie stapeltjes.
1. mooie kleding, die gaat naar het Heymanscentrum (waar mijn kantoor is) voor de tweede hands kledingmarkt
2. Goede kleding, die gaat naar het Leger des Heils en
3. Oude afgedragen spullen, die kunnen gewoon weg.
Woensdagavond had ik alle kleren door mijn handen gehad, donderdag bekeek ik met mijn tante Trijn een fotoboekje van de laatste 15 jaar van mijn moeder.
Zag ik al die kleren weer voorbijkomen. Bloesjes in Oostenrijk. Shirtjes in Frankrijk.
Jassen, truien……..emoties komen op momenten dat je het niet verwacht.

Voor boeken is het nu een goede tijd. Die breng ik allemaal naar de inzameling voor de Roder boekenmarkt. Die wordt dit jaar gehouden op donderdag 28 en vrijdag 29 december. Vorige week bracht ik een aantal dozen naar het gebouw waar men al druk bezig is met sorteren: leuk sfeertje! Dan zie je pas hoeveel vrijwilligers al maanden van te voren druk bezig zijn met uitzoeken en prijzen. Voor meer informatie over de Roder Boekenmarkt zie >>> .
Er staat trouwens een erg origineel uithangbord voor het gebouw, zie foto links.

Wat wij niet willen houden aan huisraad breng ik naar Het Goed of ik zoek er een liefhebber voor. Het theeservies bijvoorbeeld dat op 7 november op ‘Aaltjes marktplaats’ stond ging naar de zus van nicht Janny en mijn moeders CD’s gaan naar de dagbesteding op een afdeling van mijn werk.
Zaterdag bracht ik weer een paar tassen met spullen naar de vestiging van Het Goed in Roden . Dan loop ik ook altijd even binnen in de winkel; dit keer viel mijn oog op een blauwe schaal. Leuk! Kon ik goed gebruiken.
Waarvoor? Lees je morgen in het blog: ‘Herfst. En een beetje lente…!’

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

10 november: Versprongen of verschoven boordsteek. (1)

Voor Carlijn ben ik bezig met het breien van een sjaal en een capuchon/muts aan een stuk.
Ze had zo’n ding gekocht, maar het was gebreid van (haar woorden) prik-wol.
Helemaal kriebelig werd ze er van.
“Wil jij precies zo één voor mij breien? Maar dan van lekker zacht garen?”
Tuurlijk.

Het voorbeeld was gebreid in tricotsteek. V-tjes aan de voorkant, ribbels aan de achterkant. Nadeel daarvan is dat de zijkanten omkrullen en dat de voorkant veel mooier is dan de achterkant. Bij een sjaal moeten eigenlijk beide kanten gelijk zijn.
Ordnung muss sein.
Met Carlijn overlegde ik dat een andere steek ging proberen.
Van de veel te vroeg overleden Willy van ’t Spinnewiel leerde ik de ‘versprongen boordsteek’. Wordt ook wel ‘verschoven boordsteek’ genoemd.
Redelijk eenvoudig te breien en een verrassend resultaat.

boordsteek 2 recht 2 averecht (foto Wolenco.nl)

Versprongen boordsteek 2 r 2 a + 1

Je zet een veelvoud van 4 steken + 1 op de pennen, in het geval van de sjaal-muts 72 + 1 = 73.
Dan brei je in de eerste pen 2 steken recht, 2 steken averecht, dit steeds afwisselen.
Op het laatst hou je 1 steek over, die brei je recht.
De tweede pen is precies hetzelfde en alle volgende pennen ook; ik zei al: redelijk eenvoudig.
Het verschil met de gewone boordsteek (2 recht 2 averecht) en de versprongen boordsteek zie je op de foto’s. Het effect is dat je aan beide kanten maar één rij V-tjes krijgt op 4 steken. De structuur van het breisel is wordt lekker los en rul als je het op één pen groter breit dan op de wol staat aangegeven.
Probeer het maar eens!

Er komt nog een deel 2 van dit blog: dan is de capuchon-sjaal klaar en vertel ik welk ‘niet-prik-garen’ ik heb gebruikt en hoe je zelf zo’n combi kunt breien.

Geplaatst in Breien, Handwerken | Getagged , , | Een reactie plaatsen