4 augustus: Dromen van N.U.H.R.

Ooit gehoord van de cabaretgroep ‘Niet Uit Het Raam’?
Het zijn stuk voor stuk bekende namen die deel uitmaken van deze groep: Joep van Deudekom, Peter Heerschop, Viggo Waas en Eddie B. Wahr. De heren hebben inmiddels een indrukwekkend oeuvre opgebouwd.
Zelf ken ik ze van een cassette-bandje dat ik ooit eens kreeg van boekenvriendin Jeannette, die het echt geweldig vond.
Ik vond het leuk, heb het bandje een paar keer beluisterd, maar daarna raakte het wat in de vergetelheid.
Inmiddels heb ik geen bandjes meer, want ik kan ze niet meer afspelen.

Wat is blijven hangen van Niet Uit Het Raam is niet een voorbeeld van de gekte en idiotie die ze soms tentoonspreidden, maar een liedje.
Een liedje van verlangen.
Een liedje waar je de heimwee in terug hoort.

“Mag ik vanavond in je dromen? Dan kan ik bij je blijven slapen…..”

Als je het liedje beluistert hoor je het achterliggende verdriet.

“Ik zou gewoon zo graag nog één keer……. maar dat kan natuurlijk niet.”

Je weet niet wat de zanger graag nog één keer wil en je weet ook niet waarom dat natuurlijk niet kan.
Is ze dood?
Zijn ze gescheiden en heeft zij een nieuwe vlam?

In de laatste zin zingt hij alleen ‘Ik zou gewoon zo graag nog één keer…” en dan is het liedje afgelopen.
Dan denk je er al automatisch achteraan: maar dat kan natuurlijk niet.
Een soort droge snik zonder woorden in het slot-akkoord.

Knap als je zo’n gevoel in een lied kan leggen.
Luister en huiver, hierbij een link naar een video op YouTube.

Geplaatst in Muziek | Getagged , | Een reactie plaatsen

3 augustus: Terug in de Herderstraat.

Toen we zaterdagmiddag thuis kwamen van de kinderdag in Emmen lag er een boekje op de voordeurmat. Dat had iemand door de brievenbus gegooid.
Het lag op de kop.
Toen ik het omdraaide was ik even weer aan de Herderstraat in Klazienaveen in het huis van opa en oma Vrieswijk.
Op mijn knieën bij het kastje waar de platenspeler stond en een aantal boekjes.

Beatrix, van baby tot bruid.
We zien Beatrix met een bloemetjesjurk en een bloemetjesmuts stralend op de voorkant staan.
Dit was het boekje dat in mijn kindertijd de interesse voor ons koningshuis heeft aangewakkerd. Ik schreef er al eens over in het blog ‘Verjaardag van de koningin’ in 2016.
Eindeloos kon ik daarin plaatjes kijken; als ik het nu doorblader komen me alle foto’s nog zo bekend voor.

Wat leuk dat iemand aan mij dacht!
Maar ik had het boekje al in mijn bezit; ik heb het namelijk geërfd van mijn oma.
Het boekje dat op de deurmat lag ziet er nog nagelnieuw uit, het exemplaar van oma is verschenen en beduimeld. Vooral door mijn kinderduimen denk ik.
En het nieuwe boekje is prachtig, maar het oude is voor mij meer waard.
Het hoort bij mijn kindertijd, bij de Herderstraat in Klazienaveen en bij oma.
In overleg met de goede geefster gaat het naar de Roderboekenmarkt aan het eind van dit jaar.

Denk je nou: “Wat jammer, want dit boekje had ik graag willen hebben!” reageer dan even: als je me kent weet je mijn emailadres, anders kan het via de knop ‘een reactie plaatsen’ onder aan dit blog.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

2 augustus: Kinderdag.

Eén van onze dochters vroeg in de jaren ’90 aan ons: “Er is moederdag en er is vaderdag. Waarom is het nooit kinderdag?”
Een vraag waar wij destijds het antwoord niet op wisten, maar wij vonden het wel een goed idee; dat gingen wij instellen.
Eén keer per jaar was het kinderdag en mochten de dames beslissen wat we gingen doen.
Dat was altijd  pretpark of zoiets.
Hellendoorn, Slagharen, Sprookjeshof, Nienoord: kinderdag was altijd feest.
Kadetjes, drinken en ‘lekkertjes’mee en aan het eind een bord patat in een snackbar.

Nu er door het coronavirus veel dingen niet door zijn gegaan, o.a. het huwelijk van Frea en Jon en de geplande vakanties, had Gerard bedacht dat we wel eens weer een kinderdag konden organiseren. We gingen iets doen wat al lang op mijn verlanglijstje stond:

… hoort bij ‘kinderdag’….

Wildlands in Emmen. De laatste keer dat we er waren was nog in de oude dierentuin.
Het is mooi om te zien welke sentimenten het woord ‘kinderdag’ losmaakt.
“Daar horen witte bolletjes bij!” dus die moesten bij één stel gistermorgen om 08.00 uur nog worden aangeschaft.
“Neem je dan ook zo’n plastic bakje mee met kaas en worst?”
Dat was, naast choco-mini’s  en bananen een onderdeel van de zogenaamde ‘lekkertjes’.

Wildlands was prachtig. Alle dieren die op het plattegrondje stonden heb ik gezien.

…de vlindertempel…

We hebben geen gebruik gemaakt van de safaribus en de jungleboot. Daarvoor moest je minstens een uur wachten in de warmte en ‘daar hadden wij de kracht niet voor’  om met Gerard Joling te spreken. Bovendien was het al lastig genoeg om overal de anderhalve-meter-regel toe te passen.
Maar er was genoeg moois om de dag mee te vullen en we liepen met z’n achten ‘Een wereldreis in één dag’. Als je het park biinnenkomt kun je kiezen uit drie onderdelen, die allemaal een klimaatzone vertegenwoordigen. We begonnen met Serenga, waar we dieren van de savanne en de woestijn ontmoetten. Vandaaruit kwamen we in Nortica, waar we de inwoners van de poolgebieden konden bekijken en in Jungola staat de fauna van de jungle centraal.
In deze themagebieden zie je dus de belangrijkste diersoorten voor die regio. maar ook bij het thema passende beplanting. Onze dochters stonden regelmatig bewonderend bij grote planten. “O kijk, een rubberboom!”
Daarnaast waren ook de gebouwen, horeca en winkels helemaal aangepast aan het thema van het onderdeel waar je in liep.
Zelf vond ik het oude treinstel met een aantal wagons echt een vondst: zo liep je dwars door de savanne, bevolkt door giraffen, neushoorn, antilopes, struisvogels en antilopes.
Wat een mooie dierentuin en wat een ruimte voor de dieren. Ik was vooral gecharmeerd van de entourage: beelden, tempels, oude terreinwagens, werkplaatsen, loodsen, oude boten, er was van alles gebruikt als decor en met oog voor detail ingericht.

Rond vier uur (we waren om 10.00 u begonnen) raakte ons batterijtje leeg en zochten Gerard en ik een terrasje op, waar de rest ons al snel wist te vinden.
Wat een fantastische kinderdag.
Na het eten (geen patat maar chinees) ging een deel nog even met ons mee naar de Boskamp voor een afzakkertje.
Het bleef nog lang onrustig op Waninge-Plaza.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

1 augustus: Flatsch!

Over het algemeen vind ik het heerlijk om weer naar mijn werk in Groningen te kunnen fietsen.
Maar soms……..hedde pech jonge.

Deze week zat ik met een mooie, vers gewassen en gestreken witte capri-broek op de fiets toen een vogel boven mij zijn darmen leegde.
Flatsch.
07.45 uur, bijna op het werk.
Dat kun je nauwelijks de waarde van de dag noemen, al was ik al weer blij dat het niet op mijn gezicht terechtkwam. Dat scheelde maar enkele centimeters……

Met een zakdoekje haalde ik het dikste er af en liet het maar gewoon opdrogen.
Tegen mijn collega’s riep ik: “Kijk eens wat mij nou vanmorgen overkwam!”
Ik las het leedvermaak op de gezichten en in de gedachtenwolkjes stond ‘blij dat het mij niet is overkomen’.
Kan gebeuren.
En gelukkig zijn er wasmachines, strijkijzers en strijkplanken.

De waarde van die dag was iets anders.
Toen ik ’s middags thuis kwam gooide ik mijn broek bij de was en deed een schone aan.
Vervolgens haalde ik een mini-boeketje zomerbloemen uit de tuin en vulde mijn kerstpakket-fesztoon met hortensia’s, floxen, lavendel, munt en sedum. (klik op de foto voor een vergroting).
Net als vogels ook natuur.
Toen was ik de flatsch al weer vergeten.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

31 juli: Eerst was er niets……

Een dorp of een stad is vaak eeuwen geleden al ontstaan op een plek waar handel werd gedreven. Een nederzetting werd uitgebouwd, in de middeleeuwen werd er een kerk gebouwd en het dorp groeide uit tot stad.
Of niet; dan bleef het een dorp.

Afgelopen woensdag in het museum ‘de Proefkolonie’ in Frederiksoord ontdekten we dat dat dorp is ontstaan als proefproject.
Het project heette ‘de Kolonie van Weldadigheid’ en het was bedoeld om het arme deel van Nederland te ‘verheffen tot een beter leven’; een idee van Johannes van den Bosch.

Twee koloniehuisjes.

In het museum maak je een tijdreis en krijg je een goed beeld van het begin, het verloop en het einde van deze Proefkolonie.
In de eerste zaal maakten we kennis met een aantal arme gezinnen die wonen in een stad  en hoorden hoe het er destijds in de grote steden aan toe ging.
Daarna reisden we in een volgende zaal met de gezinnen mee naar het verre Drenthe.
Je zag dat op de plek waar nu Frederiksoord ligt rond 1800 alleen bos en heide was. Daar werden 140 koloniehuisjes neergezet waar gezinnen, die in de steden bittere armoede leden, hun intrek in namen. Toen moest het nog een dorp worden.
Van de problemen die dat opleverde krijg je een goed beeld. Het verhaal wordt verteld aan de hand van een paar met naam en toenaam genoemde gezinnen en je hoort hoe het hen verging.
Hoe moeilijk het was.
Dat het werken op het land voor paupers uit de stad veel te zwaar was.
Dat ziekte de gezinnen soms parten speelde.
Dat niet iedereen zich aan de regels hield; het meubilair bijvoorbeeld dat door de stichting ter beschikking van de gezinnen was gesteld werd soms zonder scrupules verkocht.
Ook werd het beddengoed bij sommige gezinnen niet gebruikt waar het voor bedoeld was: men maakte er kleding van of verkocht het op de markt.
Verder hadden de bewoners van de koloniehuisjes last van het bevoogdende karakter van de proefkolonie.
Er was een systeem van beloning en straffen: als je heel goed je best deed kon je een medailles verdienen, was je ongehoorzaam dan kreeg je straf.
In zaal 3 konden we kennis nemen van alle mogelijke onderdelen van en informatie over het onderwijs, het dagelijkse leven, de huisnijverheid en nog veel meer.

Met een hoofd vol kennis over Frederiksoord stapten we weer naar buiten; dan kijk je met heel andere ogen naar het dorpje.
Ik bleef nog wel even kauwen op het idee: in de middle of nowhere werd een dorpje uit de grond gestampt.  Wat een onderneming moet dat 200 jaar geleden geweest zijn!

Verder wil ik nog benadrukken dat het idee van Johannes van den Bosch in de basis goed was. De negatieve bijklank van ‘de klonie’ (waar Bea het over had in haar gastblog) is misschien begrijpelijk, maar wel jammer.
70% van de armen heeft zich weten te ‘verheffen’ uit de uitzichtloze situatie, maar daar hoor je eigenlijk nooit iets over.
Wel over de bedelaars, de mislukkingen en het te strenge regime.

Maar oordelen over de proefkolonie in het begin van de 21e eeuw is op z’n minst discutabel.
Johannes (afbeelding: Wikipedia) deed in ieder geval iets.

Geplaatst in Geschiedenis | Getagged , , | Een reactie plaatsen

30 juli: “Het komt allemaal omhoog!”

Gisteren gingen Gerard en ik op pad met onze vrienden Hans en Bea.
Vorig jaar besloten we om elkaar niets meer te geven op verjaardagen en in plaats daarvan één keer per jaar samen een dag uit te gaan.
Deze eerste ‘geen-kado-maar-op-pad-dag’ werd georganiseerd door hen; wij werden gistermorgen rond 09.30 u meegenomen naar Frederiksoord.
Bea was ooit al eens gastschrijver op deze website, toen schreef ze over haar jeugd in Frederiksoord.

De objecten op de foto’s van dat blog hebben we gisteren met eigen ogen aanschouwd; het huis waar ze is geboren en opgegroeid, het chique huize Westerbeek en de koloniehuisjes.
“Daar ging ik altijd spelen. Achter die bomen deden we verstoppertje. Hier stond de school; hier fietsten we langs…”.

Toen….

….en nu.

 

 

 

 

 

 

Bea woonde als kind achter de  tuinbouwschool, waar Hans in de jaren ’60 op zat, hij was een zogenaamde ‘tuunhaeze’.
Ze haalden samen herinneringen op aan hun verkeringstijd en vertelden ons allerlei wetenswaardigheden over hun jeugd.

Eigenlijk wist ik niet zoveel van Frederiksoord. “Net zoiets als Veenhuizen” werd gezegd.
Maar na gisteren weet ik dat dat veel te kort door de bocht is.
In Frederiksoord werd de eerste Kolonie van weldadigheid gesticht als een soort proefproject, daarom heet het museum ook ‘de Proefkolonie’.
Wij bezochten gisteren dat museum, daarover morgen meer.

Hans en Bea hadden een heel programma om het museumbezoek heen gebreid.
Eerst gingen we koffiedrinken bij Logement Frederiksoord.
De mannen gingen gelijk aan het gebak, Bea en ik hielden het eerst bij een plakje koloniecake.
Maar het was geen plakje. Het was een mini-koloniehuisje van cake, inclusief ramen en een schoorsteentje! (zie afbeelding rechts).
We kwamen even aan de praat met eigenaar.
Die vertelde dat het nog nooit zo druk was geweest in Frederiksoord.
Hij zei dat zijn hotel helemaal vol zat,  het restaurant zat steeds helemaal vol en van het terras had hij dinsdag een aantal tafels weggehaald, want het was veel te gek, de bediening kon het niet aan.
Hij zei: “Het komt allemaal omhoog. Heel Nederland komt naar het Noorden, ineens heeft men ontdekt hoe mooi het hier is!”

Wisten wij al lang.
Maar deze Drenten zagen gisteren een stukje van hun provincie waar ze nog nooit geweest waren.
Na de koffie wandelden we 5 kilometer in en rondom Frederiksoord; overal stonden foto-panelen met informatie over de gebouwen. Ik kom geen bordje voorbij zonder het te lezen, dus we waren minstens een uur onderweg. Na het museumbezoek maakten we een fietstocht van 35 kilometer door de omgeving; we kwamen door plaatsjes als Doldersum, Wateren, Boschoord, Wilheminaoord en we fietsen over en langs de Heerlijkheid Eese, waar we de oude havezate bewonderden.

Verder brachten we nog even een bezoek aan het koloniekerkje in Wilhelminaoord; niet meer in gebruik bij een kerkelijke gemeente, maar je kunt er nog wel rouwen, trouwen of een feestje bouwen.

We sloten de dag af met een warme maaltijd in Vledder in herberg ‘Wilde Hof’.
Bea: “Hier hielden we onze receptie toen we trouwden.”
Zaten we op een doordeweekse woensdag aan de zalm.
Wat een leuke dag!
Op terugweg zaten we met z’n tweeën al te bedenken: “Wat zullen wij volgend jaar gaan doen?”

Geplaatst in Alledag | 2 reacties

29 juli: Kei.

Bij onze computer ligt een papieren muismat, een uitgave van Plint.
Drie jaar geleden schreef ik er een blog over onder de titel ‘Schriftjes, boekjes, schrijfmateriaal’.
Uitgeverij Plint combineert gedichten met beeldende kunst en illustraties op allerlei manieren, in dit geval dus een muismat met blaadjes die je er af kunt scheuren. Op ieder blaadje staat een gedichtje met een kunst-afbeelding.

Eind juni keken we een poosje tegen een heel bijzonder kunstwerkje aan.
Hoe langer ik keek, hoe mooier het werd.
Het gedicht heet ‘Kei’.
Op het eerste gezicht zie je de contouren van een grote kei, als je beter kijkt zie je links de letters van een gedicht en het andere gedeelte is een tekening.

Als je het gedicht hebt gelezen, weet je wat de tekening voorstelt.
Toen ik de naam van de kunstenares opzocht bleek het geen tekening, maar een heel fijn knipwerk.

Wat een mooie combi.
De kunstenaars die het gemaakt hebben zijn dichter Frank Eerhart en papierkunstenares  Marthe van Herk. 
De afbeelding op dit blog is een foto die ik heb gemaakt van de muismat.
Als je op de afbeelding klikt zie je een vergroting; laat je verrassen!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

28 juli: Pizza-breekbrood

In coronatijd her-ontdekte ik het bakken van cake, taart en koek.
Lekker.
Maar niet zo gezond.
Dus nu probeer ik af en toe iets te bakken zonder grote hoeveelheden suiker en boter.

1. Lap beleggen met pizzaspul

Bladerend in mijn receptenmap, eigenlijk op zoek naar een recept voor mini-quiches, vond ik het ooit bewaarde recept voor een pizza-breekbrood. Afgelopen zaterdag ging ik het uitproberen.

2. Rol verdelen in 16 stukjes.

Dit heb je nodig voor het brooddeeg:
– 500 gram bloem
– 300 ml handwarm water
– 20 gram boter of olie
– 2 theelepels suiker
– 8 gram gedroogde gist
– 10 gram zout
Alle ingrediënten door elkaar mixen en 10 minuten blijven kneden/mixen met deeghaken.
Dan het deeg 1 uur op een tochtvrije plek wegzetten om te rijzen.
Bekleed een  bakblik met bakpapier.

3. Rondjes naast elkaar in het bakblik.

Aanrecht met bloem bestuiven en dan van het deeg een vierkante lap maken met behulp van een deegroller.
Deze lap kun je beleggen met pizza-spul. Dit deed ik er op:
– dun laagje ketchup
– plakjes oude kaas
– plakjes ham
– gebakken uien
– Italiaanse kruiden
Maar je kunt er natuurlijk van alles anders op doen, bijvoorbeeld salami of fijngesneden gedroogde tomaatjes, ik noem maar wat.

4. Na 45 minuten rijzen ziet het er zo uit.

Dan rol je deeglap voorzichtig op.
De rol verdeel je vervolgens in 16 stukjes (rondjes), die je naast elkaar in het bakblik legt.
Dan het blik met de rondjes weer 45 minuten  op een tochtvrije plek wegzetten om te rijzen.

5. Repen snijden en serveren. Lekker bij soep!

Oven voorverwarmen op 220 graden, daarna het breekbrood in 25 minuten gaar bakken.

Van vrienden kregen we een courgette, daar maakte ik die avond courgettesoep van.

Samen met het pizza-breekbrood een heerlijke maaltijd!

Geplaatst in Koken | Getagged | Een reactie plaatsen

27 juli: 25 tuinen in Ruinen.

“Wat vond je het meest bijzonder aan ‘de Luie Tuinman’? vroeg ik gisteravond aan Gerard.
Voor zijn verjaardag had Gerard van de dochters een bezoek aan dit fenomeen gekregen. ‘Mét koffie of thee op het terras’ vertelden ze erbij.
Gistermiddag hadden we rond twee uur met de dames  afgesproken.
We namen plaats op het terras bij de vijver, daar konden we gelijk al genieten van de Vijvertuin. Met kikker. We bestelden koffie/thee met wat lekkers: in mijn geval een plak zelfgebakken kruidkoek.  Hè, hè, even zitten en bijpraten. Dan ben je al weer een uur verder….

Wat is ‘de Luie Tuinman’?
Het zijn bezoekerstuinen, aangelegd achter het huis van de familie Nauta in Ruinen.
Hun doel is om mensen te laten zien hoe je met eenvoudige middelen mooie tuinen aan kan leggen. Volgens hun ideologie is het niet de bedoeling dat je een slaaf wordt van je tuin door het vele werk wat daarbij hoort, maar dat je kiest voor bepaalde planten, bloemen en heesters die goed bij de grondsoort van je tuin passen.
Maar ik ga niet te veel uit leggen, want alles staat eigenlijk op hun eigen website, hierbij een link. 

Als je de tuinwandeling gaat maken krijg je een foldertje mee, waar 25 tuinen op staan.
Je wandelt van de ene naar de andere tuin en je valt daarbij van de ene verbazing in de andere. In de Zonnetuin bijvoorbeeld zie je alleen maar gele en oranje bloemen en in de Regenboogtuin vind je daarentegen alle kleuren van de regenboog.
Het Prieel groeit helemaal dicht met klimrozen en clematis en in de Grassenlaan verbaas je je over de hoeveelheid soorten grassen er zijn; en hoe mooi dat lijkt in zo’n border.

…. likkebaardend….

Er was ook een moestuin.
Een plaatje, mensen.
Daar liep mijn gezin likkebaardend rond, niet vanwege wat er in hun mond kwam, maar van wat hun ogen zagen: rode kool, ijsbergsla, bonen, uien etcetera en prachtig aangelegd. (klik op de foto voor een vergroting).
Voor iemand die zelf een mooie moestuin heeft paradijselijk om in rond te lopen.

Er was een Boekentuin met een tuinboekenbibliotheekje.
Er was een verstopt engeltje.
We liepen door een Beuken- en een Berkenbos en er was een heerlijk koel Radler-biertje op een terras waarop we ons in een broccante-winkeltje waanden; beetje rommelig, beetje artistiek en knoetergezellig.

Wat een leuk cadeau voor een tuinman zoals Gerard.
En wat was zijn antwoord op de vraag bovenaan dit blog?
Gerard: “Het meest bijzonder is de achterliggende gedachte: de Luie Tuinman laat zien hoe je je tuin het beste kunt aanpassen aan de omstandigheden. Wat past bijvoorbeeld het best onder de schaduw van beukenbomen? Men laat per veldje/tuin zien wat de mogelijkheden zijn, er is een grote diversiteit in de tuinen, er was zelfs een groentetuin! Deze tuinman is niet lui, maar stemt zijn tuin af op de omringende natuur en de grondsoort.”

Op internet vond ik een item van RTV-Drenthe over ‘de Luie Tuinman’.
Daar zie je beelden van het tuincomplex in januari 2019 (hierbij een link.) maar het ziet er in juli een stuk ‘bloemiger’ uit.
“Het is geen Keukenhof, wij doen het op z’n Drents” zegt de eigenaar in de video.
Ik voelde me er helemaal thuis.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

26 juli: De parel en de schat

Als je een christelijke opvoeding  hebt gehad associeer je de woorden uit de titel van dit blog met de gelijkenissen die Jezus daarover vertelt. (Ook lezen? Hierbij een link naar Mattheus 13 in de Basisbijbel on line. Het gedeelte begint bij vers 44)
Voorganger Eelkje de Vries vertelde dat ze het wat lastige parabels vond.
Dan heb je alles wat je had verkocht om die parel of de schat te bemachtigen; en dan?  Hoe voorzie je dan in je levensonderhoud?”
Ik hou wel van zulke praktische bezwaren bij zo’n verhaal, zo denk ik namelijk ook.

Maar zoals zo vaak zijn de verhalen op veel meer manieren uit te leggen. Vanmorgen wees de predikant ons op de houding van de ontdekkers van de schat en de parel. Ze zijn laaiend
enthousiast en zetten alles op alles om het te bemachtigen.  Kunnen wij daar iets mee?  ‘Laaiend enthousiast ‘ staat haaks op hoe ik het leven in coronatijd beleef.  ‘Bang, achterdochtig en gelaten’ zijn woorden die de lading beter dekken. Enthousiasme beleef ik bij gezamenlijke activiteiten die we als kerkgemeenschap organiseren op het gebied van zingen en themabijeenkomsten, maar alles waar ik normaal gesproken warm voor loop gaat niet door of vindt plaats met de afstandelijke en verlammende anderhalve meter.  We zijn al wel weer bezig om activiteiten te organiseren voor het volgende seizoen,  maar hoe ziet de wereld en dan uit?

Vanmorgen hoorden we dat we de coronacrisis kunnen gebruiken om ruimte te geven aan verandering.  Als dingen niet meer kunnen zoals we gewend zijn,  kunnen we dan andere vormen vinden?  Moeten we gewoontes waarin we zitten vastgeroest loslaten?  Zijn we als kerk niet veel te veel bezig met ons eigen voortbestaan?

Verder stond de pastor stil bij de vraag: “Wat hebben we geleerd van de crisis?” Gaan we de dingen anders doen,  ook als dat gevolgen heeft voor de inhoud van onze portemonnee.? Of voor ons gezapige leven? In het laatste stukje van haar overdenking wees ze ons nog even fijntjes op onze verantwoordelijkheden met betrekking tot de ‘Black lives matter’-discussie, de vluchtelingenproblematiek en ons omgaan met de schepping.

Als slotlied zongen we lied 841  ‘Wat zijn de goede vruchten’.
We zongen over liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.

Niet zeuren dus.
Aan het werk.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , , , | 1 reactie