De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

15 januari: TBONTB – Sweet memories.

Onder het tabblad ‘Geschiedenis’ vind je op deze website een submenu met de titel ‘Sweet memories’.
Als je daarop klikt kom je op een pagina waar ik beschrijf wat deze zoete herinneringen voor mij betekenen.
Op dit blog vandaag een paar voorbeelden van ‘Sweet memorie-blogs’ uit de afgelopen zes jaar.

Als puber in de jaren ’70 was ik helemaal idolaat van de glamrockgroep Mud.
Mijn hele kamer hing vol met posters van Les, Rob, Ray en Dave; er hing zelfs een poster van de mannen aan het plafond: dat was het eerste wat ik zag als ik ’s morgen wakker werd.
In april 2015 schreef ik een blog over ‘sweet memories & Mud: hierbij een link naar dat verhaal.  

Aan onze dochters hangen ontzettend veel zoete herinneringen.
Slaapliedjes bij het naar bed brengen, verhaaltjes voorlezen, te veel om op te noemen.
De baby-herinneringen aan hen vallen samen met onze jaren ’60-kinderwagen; een blauw-witte wagen met een ruime bak die mijn ouders in 1960 splinternieuw kochten.
Over die kinderwagen en wie daar allemaal in hebben gelegen schreef ik in 2018 een blog onder de titel ‘Onze oldtimer’.

Rond het overlijden van mijn moeder in 2017 schreef ik destijds blogs over het rouwproces.
Hoe er steeds stukjes werden afgerond en hoe ik dat destijds beleefde.
In januari 2018 schreef ik over een bezoek aan Hoogersmilde. Ik ging even langs bij de nieuwe bewoonster van haar oude appartement en ging naar het kerkhof om het graf te verzorgen, waar toen nog geen steen op stond. Het blog heet Weer een stukje.

Voor het boek schreef ik een blog over hoe ergernis over dingen na jaren overgaat in ontroering.
Morgen in dit theater.

Reageren

14 juli 2021: Wat is jouw favoriete ‘Arbeidsvitamine’?

“… en alle schelpen die het vindt gaan blinken als ik lach!”
Hoorde ik vanmorgen bij de Arbeidsvitaminen op Radio 5.
Een beetje Nederlander weet dan onmiddellijk naar welk lied ik luisterde.
Jij niet? Je kunt het hier beluisteren.
Het is een lied dat is opgenomen in 1968, toen het uit kwam was ik 7.
Het is ook een lied dat al vanaf de jaren ’70 tot nu regelmatig voorbij komt in de Arbeidsvitaminen.

Vanmorgen heb ik ook ‘gestommen’ op de Arbeidsvitaminen voor de ‘Radio-Ring 2021’.
Dat moest van Bert.
Bert Haandrikman voert campagne in zijn ochtendshow; hij vindt dat Arbeidsvitaminen, dat dit jaar haar 75 jarig bestaan viert, het verdient om een een keer de ‘Radio Ring’ te winnen.
Wil je ook stemmen? Klik hier: het kan nog tot vannacht 00.30 uur.

Omdat Arbeidsvitaminen 75 jaar bestaat is er een feestweek op Radio 5 georganiseerd.
Wil je daar meer over weten? Hierbij een link naar meer informatie op de website van Radio 5.
Je kunt ook zelf een lijstje insturen met nummers.
20 liedjes mag je opgeven.
Nou kan ik moeiteloos 20 nummers aanwijzen die ik graag zou willen horen, maar het lijkt mij leuk om eens een ander lijstje in te sturen: liedjes die de lezers van mijn blog leuk vinden.
Dus heb je een favoriet lied dat volgens jou in de Arbeidsvitaminen-feestweek gedraaid moet worden, geef dat dan aan mij door!
Dat kan via het reactieformulier, je vindt een link onderaan deze pagina, maar als je in mijn netwerk zit mag het ook via telefoon, app of via de mail.
Onze bedrijfsnaam is dan ‘De waarde van de dag’; ik hoop dat ik t.z.t. een lijstje met twintig nummers kan inleveren.

Reageren

13 januari: Aanvullingen bij sokken en onderzetters.

Soms krijg ik op deze website reacties.
Meestal zijn dat reacties op recente blogs, maar soms reageert iemand op een blog dat al jaren op de site staat.
Vandaag combineer ik een reactie met een kleine aanvullingen op twee blogs.

In het blog ‘Even afbrillen’ van 9 maart 2018 schreef ik over het breien van sokken op een rondbreinaald.
Op 6 januari j.l. reageerde ‘MT’ daarop met de opmerking dat je ook twee sokken tegelijk kunt breien op twee rondbreinaalden.
O?
Hoe dan?
Ik zag het nog niet voor me; ik mailde haar terug dat ik het niet helemaal begreep, toen stuurde ze me een aantal foto’s.
Eén daarvan zie je hier links, deze en de andere foto’s heb ik in één PDF gezet, hierbij een link: twee sokken tegelijk rondbreinaald
Ze schreef erbij: als je er bij zet dat je het van MT hebt mag je het gebruiken.
Bij deze!

De tweede aanvulling is niet naar aanleiding van een reactie, maar een opmerking van mezelf.
Op het blog ‘Van onderzetters naar rommelmarkt’ uit 2015 link ik naar de website Handwerkles’; daarop staat een leuk haakpatroon van een onderzetter.
Die onderzetters wilde ik weer gaan haken, maar ik vond ze eigenlijk wel wat groot, het waren meer kleine kleedjes dan onderzetters.
Het patroon heb ik een toer ingekort en iets aangepast, zodat het kleedje een onderzetter wordt.
– Haak 5 lossen en sluit deze met een halve vaste tot een ring.
– Toer 1: 1 losse. Daarna in de ring 16 vasten haken en sluiten met een halve vaste. (Elke toer wordt trouwens gesloten met een halve vaste).
– Toer 2: Haak 3 lossen (dat is nu en in de volgende toeren steeds het eerste stokje), 1 stokje in de volgende steek (hierbij steeds alleen door de achterste lus haken), 1 losse. Dan steeds 2 keer 1 stokje door de achterste lus, 1 losse. Je hebt nu 8 groepjes van 2 stokjes met één losse er tussen.
– Toer 3: Vanaf nu weer door beide lussen haken. 2 stokjes op het eerste stokje, 2 stokjes op het tweede stokje, 1 losse. Dit steeds herhalen; je hebt nu 8 groepjes van 4 stokjes met 1 losse er tussen.
– Toer 4: Haak 1  stokje op het eerste stokje, 2 stokjes op het tweede stokje,  1 losse,  2 stokjes op het derde stokje en 1 stokje op het vierde stokje, 1 losse. Dit steeds herhalen. Je hebt nu 8 groepjes van 6 stokjes met tussen het 3e en 4e stokje 1 losse én tussen de afzonderlijke groepjes ook 1 losse.
– Toer 5: Om het boogje van 1 losse  7 stokjes met 1 losse er tussen haken. Om het boogje van 1 losse 1 vaste haken. Voor en na de vaste geen losse haken. Dit steeds herhalen. Je hebt nu 8 waaiertjes van 7 stokjes met tussen ieder stokje 1 losse.
– Toer 6: Tussen alle stokjes 1 vaste haken met daar tussen een boogje van 3 lossen. Sla de ruimte voor en na de vaste tussen de bloemblaadjes over.

Op foto 1 zie je de onderzetter van de website ‘Handwerkles’ met daarnaast mijn eigen, kleinere versie.
Op foto 2 en 3 zie je wat ik er mee doe: ik haak zes onderzetters in drie verschillende kleuren. Daarna haak ik een koordje dat ik om de onderzetters strik: een persoonlijk afscheidscadeautje als een collega weggaat of als bedankje voor iemand die iets voor me heeft gedaan.
Rondom Pasen geef ik ‘Loensende-kippen-onderzetters‘ en in de decembermaand ‘Engeltjes-onderzetters’. 

Reageren

12 januari: Voeg leven toe aan de dagen (7) – Nooit te oud om te leren.

Het zevende onderwerp in deze serie is ‘Blijf leren‘.
Vaak wordt ‘leren’ geassocieerd met ‘school’ en ‘jong’, maar dat is natuurlijk een achterhaald idee.
Tegenwoordig moet je ook als je werkt leren om bij te blijven op je vakgebied en het is een misverstand om te denken dat je niet meer hoeft te leren als je de 60 gepasseerd bent.
“Waarom zou ik het dan nog doen?” is op zich een goede vraag, het antwoord komt van psycholoog Douwe Draaisma en neuropsycholoog Eric Scherder. (bron: AD/Merel Brons)
Draaisma heeft uitgezocht dat iets voor de eerste keer doen de meeste indruk maakt op ons geheugen.
Nieuwe piketpaaltjes slaan  brengt reliëf aan in ons leven.
We onthouden die eerste keren niet alleen beter, we krijgen er ook het gevoel door dat de tijd minder snel wegtikt. En een nieuwe stap zetten, flexibel zijn, geeft zelfvertrouwen.”

Erik Scherder raadt iedereen aan met iets nieuws te beginnen.
De inspanning is belangrijk voor een brein dat door ouderdom kwetsbaarder wordt. Door geregeld intensief te bewegen, ben je in staat je beter te focussen op wat je wilt onthouden en dat vergeet je ook minder snel.’

Dus leer op latere leeftijd een instrument te spelen, pak een nieuwe hobby of sport op. Dans, beweeg. ‘Ga ertegenaan, dat vertraagt het ouder worden, zegt Scherder.
Zelf speelt hij sinds drie jaar viool. ‘Ik speel liedjes die een 6-jarige vioolstudent beter uitvoert, maar ik heb er ontzettend veel lol in.’ Tot zover het AD.

Vaste lezers weten het: ook ik ben op latere leeftijd nog begonnen met nieuw muziekinstrument: de accordeon.
Maar ‘iets nieuws leren’ hoeft niet ‘iets met muziek’ te zijn.
Doe een cursus ‘schilderen in waterverf’,  verdiep je in ouderwets boekbinden, doe een workshop ‘omgaan met sociale media’, vind uit hoe je moet weven, ga een taalcursus doen, doe een kookcursus of zoek eens uit waar jouw familie eigenlijk vandaan komt.
Verbreed je horizon: niet om er geld mee te verdienen, maar om er van te genieten.

Ook op dit blog in deze serie een praktijkvoorbeeld: mijn PKN-website-collega Zwanny, één van de pijlers van PKN-digitaal.
Dit schreef ze over haar vrijwilligerswerk als ‘Lezer van de maand‘ in mei 2020.

Soms rol je van het één in het ander. Ds. Theo van Beijeren vroeg mij omstreeks 2004 of ik wilde helpen bij het opzetten van een kerkelijke website. Dat leek me wel interessant omdat ik voor Passage een website bijhield en nog steeds bijhoud. Voor Passage help ik ook mee in een liturgiegroep en maak, samen met nog iemand, het maandelijks krantje. Ook rolde ik in de opmaak voor Kerknieuws en in het secretariaat van Stichting Kerknieuws. Voor Kerknieuws  werk ik, zeer plezierig, samen met Dick de Jong.
Toen de beamer in Op de Helte kwam, ging ik helpen met presenteren en zo gaat het dan verder. Na de renovatie van de Catharinakerk kwamen daar schermen voor het presenteren en ook daarbij ging ik helpen al was het mijn bedoeling alleen de roosters voor hulp bij beeld en geluid samen te stellen.

Wat het vrijwilligerswerk zo plezierig maakt, is het samenwerken met zoveel fijne mensen.

Doe net als Zwanny: rol van het één in het ander!

Levensquote 7: Op het moment waarop je je ergens te oud voor voelt moet je het juist gaan doen.

Klik hier voor de andere delen van deze serie:
1. Leeftijd
2. Gezondheid
3. Niet afgeschreven
4. Er op uit gaan 
5. Niet te snel opgeven
6. Gezelschap

Delen die nog volgen:
8. Hulpmiddelen. Ook voor jou.
9. Geen spijt.

Reageren

11 januari: Winterbloemstukje.

Op 2 januari ruimde ik alle kerstspullen op; ook de adventskrans die al vanaf eind november op de salontafel stond.
Die nam best veel ruimte in en afgelopen week vond ik het wel heel leeg; ik besloot om een winterbloemstukje te maken met materiaal uit de tuin.
De hortensia’s zijn allemaal dood en bruin, daar viel niks meer van te maken, maar ik vond nog wel wat spul dat ik kon gebruiken.
In de kelder stond een grijze, lage, ronde bloempot, daar deed ik een vierkant stuk oasis in.

Als basis gebruikte ik skimmia. Eerst prikte ik die plat liggend op de rand van de bloempot in de oasis, daarna vulde ik het midden er mee op.
Dat zie je op de eerste twee foto’s.
Daarna plaatste ik een glazen waxinelichtjeshouder in het midden en vulde het bloemstukje vervolgens op met donkeroranje rozenbottels, een paar takjes met kleine paarse besjes van de schoonvrucht, een paar takjes van de dwergmispel (met kleine, rode besjes) en een paar stukjes oranje-bruine heester, waarvan ik naam niet weet; wie het weet mag het zeggen.

Het bloemstukje staat nu op een sier-dienblad op de salontafel.
’s Avonds brandt er nu toch nog een kaarsje.
Het is maar een klein bloemstukje, maar het fleurt de kamer toch een beetje op en straalt gezelligheid uit.
Dat heb ik kennelijk nodig in deze coronatijd, waarin we zoveel thuis zijn.

Reageren

10 januari: Agnus Dei.

Weer een digitale viering vanmorgen.
We raken er aan gewend.
Doen kalm aan op zondagmorgen en kijken als het zo uitkomt op een ander moment later op de dag.

Lam Gods

Vanmorgen begon dominee Sijbrand van Dijk zijn overdenking met een opname van het ‘Agnus Dei’ van Samuel Barber, uitgevoerd door Vocus 8.
Hij las de tekst voor van wat we hoorden.
“Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, miserere nobis.”
“Lam Gods, dat de zonden der wereld wegneemt, ontferm U over ons” is de vertaling van deze Latijnse woorden.

Het woord ‘zonde’ werd er in de overdenking even uitgelicht.
Zonde associëren wij vaak met ‘iets fout gedaan hebben’ of ‘doel missen’; vanmorgen hoorden we een andere invalshoek.
Even een stukje letterlijk tekst:
Zonde is een open woord dat telkens weer actueel moet worden, moet laten zien waar het leeg is, waar het kapot is gegaan, waar het is mislukt. 
Zonde moet niet met theorie worden gevuld, maar met ervaring.
Waar liep het uit mijn handen? Waar heb ik het uit mijn handen laten lopen? 
We hebben allemaal binnen in ons een laag gruis, een laag stof van spijt, teleurstelling en verdriet.
Ik bekijk de dingen niet meer zo fris als toen ik 20 was en ik spring niet meer zo enthousiast ergens in als op mijn 18e.
Zonde is een verzameling die in je botten gaat zitten. Zonde vult zich met onze ervaring; het gaat niet over schuld, maar over ‘dit is de situatie, zo loopt het leeg’.

Het is niet iets dat je even kunt fixen.
Het verdriet is er en je kunt het niet aanpakken, het is alleen maar te verdragen.

Dit is echt maar een flintertje van de overdenking, ik zou zeggen: ga die viering bekijken/beluisteren op Kerkomroep. (10 januari, Catharinakerk, 10.00 u)
Aan het einde van de preek zie je dan een prachtige video van een jongetje van 6 dat zielsgelukkig met een prinsessenjurk aan danst als Elsa uit Frozen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het begin van de overdenking heb gemist.
Bij die Latijnse woorden uit het begin zag ik mezelf weer als alt in het RCGK-staan bij de uitvoering van de Theresiënmesse.
Qui tollis peccata mundi. Daar heb ik noten en een melodie bij. En daar hoort Donna nobis pacem bij.
Destijds (1990) zong ik hier in Roden voor het eerst in mijn leven een mis in het Latijn, ik had geen idee wat ik zong.
Maar wát een ervaring om het als koor mét een orkest en solisten uit te voeren.

Als bonus bij dit blog twee werken met de titel ‘Agnus Dei’, gevonden op YouTube.
Het eerste is de versie die we vanmorgen hoorden voor de preek van Vocus 8 van Barber, de tweede is het door mij zo geliefde deel uit de Theresiënmesse van Haydn.

Agnus Dei –  Vocus 8

Agnus Dei – uit de Theresiënmesse van Haynd. 
Als je deze video afspeelt kun je meelezen en meezingen, de tekst en de noten staan erbij.
Probeer de altpartij maar eens te volgen, dat is het tweede notenbalkje van bovenaf.
Dan snap je misschien ook wat beter wat ik bedoel…..

Reageren

9 januari: Geïnterviewd.

Gistermorgen werd ik aan onze eigen keukentafel geïnterviewd; microfoons, standers, vragenlijsten, heel echt allemaal.
Het ging over mijn vrijwilligerswerk voor de Catharinakerk: tijdens de openstelling van de kerk in de zomer op woensdag- en zaterdagmiddag ben ik één van de rondleiders die bezoekers welkom heten en (als dat op prijs gesteld wordt) iets vertellen over de kerk.
Wij hebben in Roden best veel te bieden als het gaat om cultuur-historisch erfgoed.
Ooit heb ik wel eens geopperd of het niet mogelijk was om één keer per week een ‘Brink & Bos-wandeling’ aan te bieden onder begeleiding van een gids, net zoals dat in de grote steden tegenwoordig wordt georganiseerd. Scheepstraschool, Catharinakerk, Mensinge en speelgoedmuseum Kinderwereld in de route opnemen, wandeling naar het ven, even over het kerkhof naar het graf van de familie Kymmel en dan weer naar de Brink. Vond men een goed idee, als ik dat wilde mocht ik dat zelf organiseren. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren; dat kon ik er echt niet bij hebben qua tijd en energie, dus het bleef bij ‘Goed idee! Doen we niet.’

Maar er zit beweging in: er zijn nieuwe initiatieven op dit gebied onder de noemer ‘Erfgoedkoepel Roden’.
Vijf erfgoedinstellingen in Roden hebben de handen ineengeslagen:
1. Speelgoedmuseum Kinderwereld
2. Museum Havezate Mensinge
3. Scheepstra Kabinet
4. Stichting behoud van Hinszorgel Roden
5. Historische Vereniging ROON.

Meer weten? Lees dan dit artikel op de website van Netwerk Digitaal Erfgoed.

We gaan dus samenwerken; nu wordt er gewerkt aan een podcast over de vijf bovengenoemde instellingen en daarom werd ik gistermorgen geïnterviewd.
LEUK!
Als ik mag praten over geschiedenis en met name over de eeuwenoude Catharinakerk dan hou ik haast niet meer op.
Regelmatig dwaalde ik bij het beantwoorden van de vragen dan ook zover van de vraag af, dat de interviewster moest ingrijpen en de vraag opnieuw stelde: iets korter antwoorden graag.
Toen ik vanmorgen dit blog zat uit te werken kwam ik tot de conclusie dat het hele woord Catharinakerk niet in het lijstje van 5 voorkomt; het gaat om de Stichting behoud van Hinszorgel Roden.
Maar ik heb het in het interview wel vooral gehad over de kerk: het doopvont, de gemetselde crypte van Coenraad & Gesina, de pleisterlaag, er is immers te veel om op te noemen.
Ik ben zo’n fan van die ouwe kerk, dat ik het orgel een beetje als bijzaak ben gaan beschouwen. Maar ja, als het mij vraagt…… het ging per slot van rekening over mijn ervaringen als vrijwilliger bij de openstellingen van de kerk. Waar het hart vol van is loopt de mond van over. Op mijn zelfgefröbelde afbeelding van ‘de vijf instellingen in één’ zie je niet de kerk, maar het orgel.

Speurend op internet naar meer wetenswaardigheden over dit onderwerp kwam ik een goede bekende tegen: Gerrit Alssema. Hij is voorzitter van de Raad van Toezicht van het Speelgoedmuseum Kinderwereld.  In een interview met hem in ‘de Krant’ in november 2019 zegt hij dat ‘we over een jaar of drie, vier, de samenwerking gestalte moeten hebben gegeven‘.
Hele artikel lezen? Klik hier. 

Nou ben ik natuurlijk reuzebenieuwd hoe die podcast wordt en hoe het verder gaat met de samenwerking.
Op dit blog zal ik regelmatig verslag doen van de vorderingen op het gebied van de Erfgoedkoepel Roden: wordt vervolgd dus.
Misschien wel een nieuwe blogserie?
Of een nieuw tabje bij het menu ‘Geschiedenis’?

Reageren

8 januari: TBONTB – Geschiedenis.

Er verschijnt een prachtige foto van een hunebed in de banner van deze website als je op het tabblad ‘Geschiedenis’ klikt in de menubalk.
Daar kun  je lezen dat ik als kind al een grote interesse had in geschiedenis en hoe die interesse tot ontwikkeling werd gebracht.
In deze rubriek vind je dus verhalen over hunebedden, maar ook over heel veel andere zaken die met geschiedenis te maken hebben.
Vandaag een blog over de verschillende aspecten van het begrip ‘geschiedenis’ die op deze website aan de orde komen in blogs.

In 2015 schreef ik over het klooster van Aduard.
Dat was tot de reformatie een immens klooster van grote betekenis; in zijn bloeitijd was het één van de grootste kloostercomplexen in Europa.
In 1580 werd het ingenomen door staatse troepen en werd het grotendeels verwoest.
Wat is er nog over van dat klooster? Kun je het bezoeken? Je leest er alles over in het blog ‘het klooster van Aduard’.

Natuurlijk kan een blog over een hunebed op dit blog niet ontbreken.
Als Gerard vraagt: “Waar zullen we langs fietsen?” dan is het hunebed D1 in Steenbergen altijd één van mijn favoriete locaties.
In 2018 fietste ik er langs op weg naar de kapper en schreef over het hunebed in combinatie met een lied dat op de oortjes voorbijkwam.
Het blog heet ‘Stof in de wind’.

In 2017 werd ik vrijwilliger bij de openstellingen van de Catharinakerk op de Brink; een mooie manier om mijn liefde voor dit oude gebouw met anderen te delen.
Over de eerste keer dat ik meedraaide in het vrijwilligersteam schreef ik het blog ‘Mieren bij Coenraad Wolter en Gezina’. 
Aan het eind van het blog kom ik tot de conclusie dat dit vrijwilligersbaantje mij past als een handschoen; geen want, maar een vingerhandschoen.

Soms vertel ik iets over mijn eigen geschiedenis.
Een heel leuk onderdeel daarvan is het jeugdkoor Hosanna in Hoogersmilde waar Gerard en ik deel van uitmaakten van 1981 tot 1989.
Meer dan 30 jaar geleden, dus al lang geschiedenis.
In 2017 schreef ik er een blog over; als ik het teruglees is het altijd met een klein kriebeltje heimwee….
Lees het maar eens, hierbij een link: Hosanna 
Dan snap je vast wel waar dat kriebeltje vandaan komt.

Soms kan ik de geschiedenis voelen in mijn lijf.
In het blog ‘Beer before de Heer’ zie ik mezelf weer zitten in de eeuwenoude pub Ye olde Trip to Jerusalem in Nottingham, gesticht in 1189.
Daar zat ik met m’n glaasje port……need I say more?

Voor het boek had ik een nieuw blog geschreven over de Staatsbosbeheer-wandeling ‘Strubben – Kniphorstbos’ met een aantal préhistorische aspecten.
Dat verschijnt over twee weken in deze serie, volgende week eerst meer over het submenu ‘Sweet memories’.
Meer lezen over het boek 1960 -2020?
Hierbij een link naar de verzamelpagina van deze blogreeks ‘Te boek ….. of niet te boek’.

Reageren

7 januari: Naar Elba?

“Ze moeten die man net als Napoleon naar Elba verbannen” zei Gerard vanmorgen.

We hadden gisteravond meegekregen dat er extra journaals waren en we wisten dat er ‘iets loos’ was bij het Capitool, maar ik moest vanmorgen weer fris en fruitig om 08.30 uur in Groningen achter mijn computer zitten, dus ik had bewust niet gekeken.
Ik ken mijzelf.
Dan blijf ik maar doorklikken en nieuwssites opzoeken en achtergronden lezen en van alles roepen…..
Dan maalt het de hele nacht maar door in mijn hoofd en dan kan er van fris en fruitig geen sprake meer zijn.

Vanmorgen, nog voor de dagelijkse pilatesoefeningen, ging ik kijken wat er in Amerika aan de hand was gisteravond en ik kon het amper geloven.
Hoe is dit mogelijk in een beschaafd land als Amerika?
Dat vond ik al toen Trump werd gekozen vier jaar geleden en dat heb ik ook herhaaldelijk geroepen in zijn ambtsperiode.
Hoe is dit mogelijk.
Het beangstigt me en het tast mijn gevoel van veiligheid aan.
Dat is ook al behoorlijk aangetast door het coronavirus en alle gevolgen daarvan en ik word er onrustig van.

Vanmorgen in ‘Goeiedag Haandrikman’ (Radio 5) hoorde ik dat ik beslist niet de enige ben die last heeft van bovenstaande gevoelens.
Iemand vroeg een toepasselijk plaatje aan.
Het troostte me een beetje.
Wil je weten welk liedje werd gedraaid? Klik dan hier voor een link naar de YouTube-video.

Als ik gisteravond wel had gekeken had ik gedroomd van een burgeroorlog in Amerika en met kleine oogjes achter mijn computerscherm gezeten vanmorgen.
Eerlijk gezegd denk ik dat Elba niet ver genoeg is; Mars is misschien een idee.
En dan te bedenken dat deze pias ook nog een zoon heeft die ambities heeft om in zijn vaders voetsporen te treden.

Dit is een ongewoon blog van mijn hand.
Over het algemeen vind ik dat er al genoeg meningen worden geventileerd in de media, maar dit nieuws had een grote invloed op de waarde van mijn dag, ik kon het gewoon niet uitzetten.
Als liefhebber van geschiedenis weet ik dat we nu in memorabele tijden leven, er wordt beslist geschiedenis geschreven.
Daarom zet ik dit blog onder de rubriek ‘Alledag’ én onder ‘Geschiedenis’.

Morgen weer gewoon.
Dan behandel ik weer een hoofdstuk in de serie TBONTB, dit keer over de rubriek ‘Geschiedenis’; blijven we toch nog een beetje in de buurt.

Reageren

6 januari: Bevorderend voor uw welbevinden.

Nu ik bij Lentis in een secretaresseteam werk is afgesproken dat mijn vaste werkdagen gaan veranderen.
Dinsdag, woensdag en vrijdag waren meer dan 12 jaar mijn vaste werkdagen; dit wordt nu maandag, woensdag en om de twee weken donderdagmorgen.
Lezers die mij een beetje kennen weten dat dat voor mij heel erg wennen is.
Maandag noemde ik altijd mijn witte tornadodag: weekendzooi opruimen, de was doen en het hele huis door.
En op donderdagmorgen: boodschappen doen; dat tijdstip lag zo vast dat een buurman mij  met opgetrokken wenkbrauwen bekeek toen ik een keer op een woensdagmiddag met de boodschappenkar langskwam.
“Verkeerde dag, hè? Verkeerde tied ok……”

Hoe belangrijk regelmaat en structuur zijn voor een mens (en met name deze mens) las ik op internet:

Het hebben van een dagstructuur is bevorderend voor uw welbevinden.
Het biedt een houvast en zorgt voor duidelijkheid en overzicht.
Het voorkomt dat uw lichaam en geest elke dag weer moeten schakelen en aanpassen aan een nieuwe situatie waardoor u elke dag veel energie kwijt bent aan het indelen van uw dag.
Het hebben van een structuur biedt ook veiligheid en schept een kader van waaruit u gemakkelijker in kunt spelen op wat de omgeving van u vraagt.
Bij structuur en regelmaat kunt u denken aan vaste tijdstippen betreffende het opstaan en slapen gaan, vaste tijden voor maaltijden, werk, sport en ook voor afspraken.
(bron: website GGZ-Zuidland). 

Structuur bevordert dus mijn welbevinden.
Dat welbevinden vind ik wel belangrijk, dus de komende weken ga ik me voegen in een nieuwe structuur.
Het komt er op neer dat ik wel dezelfde dingen blijf doen, maar op andere dagen; alles schuift een beetje op in de week.
Als je jarenlang dingen op de automatische piloot doet en drijft op structuur, dan duurt het even voordat je gewend bent aan de nieuwe gang van zaken.
Het voelt een beetje als 1e kerstdag op vrijdag, 2e kerstdag op zaterdag en dan weer een zondag; in dat soort weken kom je soms met de dagen in de war.
Ongewoonte dus.

Nu zit ik nota bene op dinsdagmorgen een blog te schrijven……

Reageren

Pagina 1 van 223

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén