20 maart: Lezer van de maand Judith Oosterhuis.

Hoe kennen wij elkaar?
Ada en ik kennen elkaar via de kerk. Muzikaal en creatief past ook wel bij mij. We hebben oa samen in musicals meegedaan en Ada volgde een paar van mijn workshops. Daarnaast was Ada voor mij steun in een moeilijke tijd. En samen betrokken bij het proces van bouwen van de Rodermarktwagen van de kerk.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben geboren in Hasselt, in 1980

Verliefd, verloofd, getrouwd?
Ik ben 11 jaar samen met Richard en we wonen met onze zoon Jonathan van 7 jaar in Nieuw Roden.

In welke levensfase, hoe vul je je dagen?
Op dit moment ben ik thuis, na 11 jaar jongerenwerk te hebben gedaan. Daar ben ik ingerold, als beeldend docent en nu weer uitgerold na een aanbesteding, die mijn werkgever niet kreeg.

Tijd voor een nieuwe start! Weer als beeldend docent of leerling/stagebegeleider op het MBO of door beeldend coach/docent op een andere manier te zijn.

Tijd om te kijken waar ik wil staan, zaken te verwerken, tijd om op adem te komen, te luchten en te ontdekken waar ik naartoe ga.

Wat wil je graag met de lezers delen?

OVER REGEN EN ZONNESCHIJN. 

Terwijl ik dit schrijf, moppert het merendeel van de mensen over de regen. Heb daar zelf minder moeite mee, de natuur zal het wel nodig hebben, denk ik dan. Volgens zoon Jonathan slaat het hele woord pijpenstelen nergens op. Mopperig vanmorgen: “Wat zijn dan toch pijpenstelen, het is toch gewoon water, nat en regenig.” Dat ontlokt een stiekem lachje bij mij. Stiekem, omdat hij anders, zeker deze mopperige morgen, denkt dat ik ‘m uitlach, mijn zonnestraaltje.

Na regen komt zonneschijn is zo’n gezegde waar ik me wel in kan vinden. Zowel letterlijk en als metafoor voor het leven zelf. Soms voelt het alsof het pijpenstelen regent en opeens komt dan die zonnestraal. Op dit moment ben ik in between jobs (in het Engels klinkt het zoveel beter: tussen twee baantjes in) met ontzettend veel nieuwe ideeën. Mijn ideaalbeeld is werken als docente beeldende vakken/leerlingbegeleider in het MBO voor 2 dagen. Daarnaast dagen om ergens beeldend les te geven en te coachen. Dat ergens …een eigen boerderijtje met een schuur als atelier…

Dromen en financiën gaan niet altijd samen. “Alles op z’n tijd” zou oma gezegd hebben.

Zo werd ik gevraagd door de Teken- en Schildergroep Roden en geef ik daar inmiddels les op vrijdagavond aan een leuke groep volwassenen. Bij zo’n gedeelde passie voor kunst, maakt dan leeftijd helemaal niks meer uit, de jongste 30 en de oudste bijna 80 jaar en alle leeftijden ertussen. De koffiepauze lachend doorbrengen en tijdens het tekenen soms complete geconcentreerde stilte, als ook ik mijn mond eens dichthoud. Dat merk ik ook bij het geven van workshops, iedereen doet zijn eigen ding en complimenteert de ander. De sfeer is altijd goed. Waardering voor de ander is een groot goed.

Op 6 april geef ik ook weer een workshop in de Deel met als thema ‘Lente in de lucht’. Dan gaan we schilderen op hout. Welk hout, dat weet ik nog niet. Heb wel een idee, maar het mag ook betaalbaar blijven. De meeste voorbereiding speelt zich trouwens af in mn hoofd, soms tot schrik van manlief, die veel gestructureerder werkt. (En ook flink ingezet wordt, bij het verwezenlijken van last minute ideeën)  Mijn hersenpannetje werkt het beste onder druk. Met ja, ook inderdaad wel eens regenbuien tot gevolg.

Wat zijn we als mens toch verbonden met de natuur. Ik kan heerlijk tegen een boom leunen en me gesterkt voelen. Of tegen de stormwind in fietsend het hoofd leeg maken. Je nietig kunnen voelen is een bevrijdende ervaring. Dat relativeert zo fijn! Ik merk om me heen en ook bij mezelf dat de meest luttele ervaringen of regelzaken, energie van je vergen als je het belangrijk maakt. Van mopperen tot zorgen maken, het vermeerdert zich als donkere wolken boven je hoofd. En laat het dan maar flink regenen. En opluchten!

Geniet van de heerlijke regen, stormachtige wind buiten, voor je het weet zitten we weer met dagen van saaie zonneschijn.

Geplaatst in Lezer van de maand | Een reactie plaatsen

19 maart: Nederlands maar dan anders (10)

Deel 10 al weer!
Hierbij een bloemlezing van wat mij de afgelopen maanden weer ter ore kwam:

Vriendin van Carlijn had iets voor zichzelf verpest.
“Heb ik mezelf weer zout in de schoenen gestrooid!”
Een wonderlijke combinatie van roet in het eten, zout in de wonde  en schuld in de schoenen.
Een andere vriendin van Carlijn wilde het randje van de kous weten.
Volgens een broer van weer een andere vriendin was iets ‘kaatsrecht’.
Hij stond naar eigen zeggen ‘stomversteld’.

Cas, deelnemer aan het programma Heel Holland Bakt kon ingrediënten ‘uit zijn losse mouw schudden’.

Ex-collega  Gineke let ook altijd goed op:
“Net gelezen op de app van TVNoord: “uitgangskleding” i.p.v. “uitgaanskleding”.
Het scheelt maar één letter; maar kleding alleen voor bij de uitgang heb je nou eenmaal niet veel.
Gerard en ik waren aanwezig bij een symposium waar verschillende workshops werden gegeven.
De voorzitter maakte een mooie combinatie van inschrijven en opgeven: “Schrijf je op!”

Deze serie op deze website maakt mij natuurlijk een levende schietschijf als ik zelf iets verkeerds zeg. Als ik mij ergens erg op verheug dan zit ik mij in mijn eigen bewoordingen te verkneuteren.
“Fout!” vonden mijn dochters.
“Het is verkneukelen. Kneuterig is iets heel anders.”
Ze hadden groot gelijk.

Harriët hoorde een discjockey op de radio een stad veranderen in een figuur uit de bijbel: “Dat is zo oud als de weg naar Methusalem.”

Soms verspreken mensen zich gewoon, maar dan klinkt het zo komisch dat ik er toch maar even een aantekening van maak.
Een collega in Zuidlaren had iemand aan de telefoon die ze wegwijs maakte in een bepaald computerprogramma.
“Heb je al op die klink gelikt? Hè?  Eeeh….. ik bedoel heb je al op die link geklikt?”

Onze Engelse schoonzoon Jon blijft zorgen voor prachtige vertalingen van het Engels naar het Nederlands. “Ik ben het er niet mee eens. Ik ga een klaag indienen!”

Van onze vrienden die in Japan waren (zie ‘de lezer van de maand januari >>>) hoorden we ook een komisch ‘vertaal-verhaal’.
Zij maakten toen ze in Japan waren regelmatig gebruik van Google-translate.
Ze voerden dan op hun telefoon een Engelse tekst in, die dan op die website werd vertaald in het Japans.
Zij lieten hun telefoon dan met die Japanse tekst aan de mensen daar zien en meestal begrepen die heel goed wat zij bedoelden.
Eén keer hadden ze per ongeluk een Nederlandse tekst ingetoetst, maar de google-translate pagina stond ingesteld op Engels-Japans.
De tekst werd vertaald,  maar de Japanse meneer die de Japanse tekst las moest onbedaarlijk lachen. Het bleek dat google-translate van hun tekst had gemaakt “Wanneer was u voor het laatst zwanger?”

Klik hier >>> voor het blog Nederlands maar dan anders deel 9, daar vind je ook linken naar de delen 1 tm 8. Kijk ook nog even op het instagram-account Treintaal. altijd genieten. Daar lees je o.a. dat de spreekwoorden zich als vanzelf aanpassen aan de moderne tijd: “een echte dief van zijn eigen pinpas…”

Geplaatst in Alledag | Getagged | Één reactie

18 maart: Boordevol.

We wonen al sinds 1989 in Roden.
Toegegeven: het kostte me in het begin veel moeite om Hoogersmilde los te laten, maar al na een half jaar had ik me er mee verzoend en zag ik ook de voordelen er wel van in. Na dertig jaar ben ik blij dat we destijds de stap hebben genomen om te verhuizen van de Smilde naar Roden. Dat ik erg gecharmeerd ben van havezathe ‘Mensinge’ is geen geheim, maar ook het Lieversche Diepje heeft regelmatig mijn aandacht.

Even een stukje aardrijkskunde: het Lieversche Diep is een beekje in Noord Drenthe.
Het riviertje ontstaat even ten zuidwesten van het dorp Lieveren door het samenvloeien van het Groote Diep met het meer oostelijk gelegen Oostervoortsche Diep. Het  Lieversche Diep gaat ten oosten van Roden over in het Peizerdiep.

Het is een klein riviertje en ’s zomers stelt het qua stromend water ook niet heel veel voor, maar het landschap waar het stroompje door heen kronkelt is prachtig. Regelmatig fiets ik er langs en geniet in de verschillende jaargetijden van de wit/grijze wintertinten, het lentegroen, de uitbundige zomerkleuren en de mooie herfsttinten.
Als het veel heeft geregend (zoals de laatste maand) dan moet ik af en toe even kijken hoe het met het diepje is. Afgelopen donderdag was het  bij het fietsbruggetje voor Lieveren al boordevol, het water stond gelijk met de naastliggende weilanden. Gistermiddag ging ik met Gerard even fietsen en natuurlijk zoeken we dan ook de rivier even op. Deze keer fietsten we door Lieveren heen en zagen dat het kleine stroompje van afgelopen zomer een meer was geworden.

 Fascinerend.
Ieder jaar weer sta ik verwonderd op het bruggetje te kijken naar de watervlakte met op het netvlies nog de beelden van de zomer.
Klik op de foto voor een vergroting en neem van mij aan: een foto vangt nooit wat ik heb gezien. Je moet op die brug staan met de wind in je haar en de zon op je huid.
Zo mooi….

Dus: stap op die fietse en gao hen kieken.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

17 maart: Een optelsom van ‘anders dan anders’.

Een ‘Ik zie jou’-viering in onze PKN gemeente is altijd op z’n zachtst gezegd anders dan anders.
Vanmorgen begon dat al met de votum en groet.
“Onze hulp is in de naam van de Heer die…… enzovoort enzovoort enzovoort”.
Al vanaf mijn kindertijd hoor ik dat bijna iedere zondag; het gevaar is dat je zo’n tekst zo vaak hoort, dat je er niet eens meer bij stilstaat.
Vanmorgen werden alle kinderen die in de kerk zaten naar voren geroepen om Ds. Walter Meijles te helpen met het in de goede volgorde zetten van de tekst van deze ‘votum en groet’. Er lagen grote kartonnen dozen klaar en op iedere doos stonden maar een paar woorden.

Iedere doos werd besproken.
“Onze hulp is’ – ‘in de naam’ – ‘van de Heer’ en bij iedere doos kwam ook even een kleine uitleg in Jip-en-Janneke taal.
Bijvoorbeeld bij het woord genade. Wat is genade?
Uitleg: als je moeder zegt dat je pas mag buitenspelen als je je kamer hebt opgeruimd en de vaatwasser hebt leeggepakt. En als jij dan zegt: “Ja, maar mam, als ik dat allemaal heb gedaan dan is het al donker!” en dat je moeder dan zegt “Nou, toe dan maar. Doe ik die klusjes voor je”. Dat is genade.
Ineens realiseer je je hoe bijzonder het is dat wij iedere zondag aan het begin van de viering worden herinnerd aan Gods trouw.

Het kyriëgebed was vanmorgen een lied van de popgroep Queen: ‘This could be heaven’.

De schriftlezing was een video met lego-poppetjes die de verheerlijking op de berg uitspeelden. Inclusief wolk.

De preek was een verhaal over de eekhoorn en de mier.

De samenzang werd begeleid door Arjan Schippers op piano en Monique Evertz op dwarsfluit en het ‘Af&Toe-koor’ zong ‘anders dan anders’ liederen, o.a. een versie van  Onze Vader uit de Rooms Katholieke liturgie en een lied over de vruchten van de heilige Geest van Elly & Rikkert Zuiderveld. Over die geest gesproken: wat had ik mij een zorgen gemaakt over ‘Heaven is a place on earth’ (zie 15 maart >>>).
Vrijdag kreeg ik over mijn zorgen nog een app van de voorganger: “Houd moed! Er is ook nog de Geest die in beweging zet bij klank en samenzang…”
Vanmorgen speelde Arjan mee en het liep als een tierelier.
Nog niet helemaal gelijk, maar het stond als een huis.

Tijdens de avondmaalsviering was de Geest zelfs voelbaar.
We zongen het Taizé-lied ‘O Lord hear my prayer’ . Iedereen had tijdens de voorafgaande gebeden in stilte wel aandacht gevraagd voor iemand in het bijzonder; een zieke broer, ouder wordende ouders, kinderen, de naderende dood. Het zacht en meditatief zingen van het lied bracht ontroering teweeg en niet in de laatste plaats bij koorleden en musici zelf.
De app-woorden van de predikant “Er is ook nog de Geest die in beweging zet bij klank en samenzang’ echooden nog na in mijn hoofd.
Klik hier voor een uitvoering van het Taizé-lied>>> op You-Tube.

Een optelsom van ‘anders dan anders’.
De uitkomst was een heilzame viering.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Één reactie

16 maart: Hervormde mosterdsoep.

Op  het blog dat ik schreef over de mosterdsoep van Kor en mijn poging om die ook te maken kreeg ik een reactie van Gretha en Cees.
Zij houden ook van mosterdsoep en Gretha vertelde dat zij een bijzonder recept had.

Slagerij H. Postema, Schoolstraat 18 (bron: boek ‘Jan en Elsien’)

Ze wist nog dat vroeger in de Schoolstraat in Roden slagerij Postema zat, gerund door Harrie en Alje Postma.
Die verkochten natuurlijk allerlei soorten vlees, maar ook zelfgemaakte soepen.
Bonensoep, snert, maar ook  mosterdsoep.
Heerlijke mosterdsoep, volgens Gretha.
Maar Harrie en Alje stopten met de slagerij.
De (overwegend oudere) Rodense cliëntele had gehoopt dat de mensen die het bedrijf overnamen op dezelfde voet zouden doorgaan, maar dat was helaas niet het geval.
Ze sloten de deuren van de slagerij voor één maand, toverden met een verbouwing de slagerij om tot een moderne winkel en sloegen daarmee in hun ijver de plank volledig mis.
Want daar zat de (overwegend oudere) Rodense cliëntele niet op te wachten; die hadden inmiddels het pad naar andere slagerijen al gevonden.
Ze hebben het dan ook niet gered.

Maar de mosterdsoep is wel gered.
Gretha heeft het recept persoonlijk gekregen van de broers, die zij vroeger gekend heeft.
Zij wist zelfs waar ze altijd zaten in de Catharinakerk.
“O? Waren ze hervormd? En mochten jullie dan als gereformeerden wel naar hun slagerij?”
Daar had ik namelijk hele andere verhalen over gehoord; al speelden die verhalen zich wel af in andere dorpen, dat moet ik toegeven.
Maar dat was hier in Roden dus niet aan de orde.

Op vrijdagmiddag twee weken geleden kregen Gerard en ik een ‘proef’-pakketje van Gretha en Cees: een bakje  zelfgemaakte mosterdsoep met daarbij een boek over het leven van Jan Postema en Elsien Thie. Als wij de soep lekker vonden zouden we het originele recept krijgen.
Het boek “Jan en Elsien” gaat over de ouders van de slager.
Een boek met het familieverhaal van de familie Postema en prachtige foto’s van vroeger.
Wát een cadeautje om dat te mogen inzien.

De soep was heerlijk!
Maar wel anders dan andere mosterdsoepen: er zaten geen spekjes in maar gehakt.
We noemden het schertsend ‘Hervormde mosterdsoep’ naar aanleiding van Gretha’s verhaal.
Later kreeg ik het recept van Gretha: hieronder vind je het zoals ik het van haar kreeg:

Ada,

Bij dezen het recept zoals ik het ooit gekregen heb.

Nodig:
– 250 gram half om half gehakt
– 8 eetlepels mosterd: 4 Milde Franse en 4 grove Groninger
– 1 liter melk
– 1 eetlepel bloem
– 1 dl slagroom
– 2 kippenbouillontabletten
– 20 gram boter
– zout /peper

Doen:
– gehakt braden
– mosterd losroeren met wat melk, door het gehakt roeren
– dan rest van de melk en de bouillontabletten toevoegen
– laatste minuut slagroom en bloem erbij om te binden.

Zelf varieer ik wel eens stiekem:  geen boter voor het braden van het gehakt, heel bescheiden met zout en peper ( sowieso bij gekruid gehakt natuurlijk ) en ik vind maizena gemakkelijker bindmiddel dan bloem: even aangemengd met lepel afgekoelde soep kan het nagenoeg niet klonteren. Echt in mum van tijd klaar; smakelijk eten!
Gretha

Geplaatst in Geschiedenis, Koken | 2 Reacties

15 maart: Af en toe hééél moeilijk….!

In deze drie weken voor de 17e maart komt het ‘Af&Toe-koor’ >>> op woensdagavond om 19.30 uur bij elkaar om de liederen te oefenen die we a.s. zondag in de ‘Ikziejou-viering’ gaan zingen. Dat is voor mij altijd een avontuur : ik weet niet welke zangers/zangeressen er mee doen, ook niet hoe de liedjes die we van te voren hebben uitgezocht zullen klinken en hoe we ze zullen uitvoeren. Tijdens die drie weken ontstaat er vanzelf iets moois en het plezier van het samen zingen staat voorop.

Deze keer maken we het onszelf onbedoeld wel moeilijk.
Het thema van de viering is ‘Heaven on earth’ met als onderliggend verhaal de verheerlijking op de berg: Jezus ontmoet Mozes en Elia.
‘Heaven is a place on earth’ van Belinda Carlisle was een titel die onmiddellijk bij ons opkwam en we besloten om de melodie van dat lied te gebruiken en daar zelf een tekst bij te schrijven die bij het thema zou passen.
De tekst kwam er en ik stuurde de deelnemers een YouTube-bestandje van de uitvoering van Belinda: “Probeer maar mee te zingen, woensdagavond zien we wel even hoe het gaat.”

Die woensdagavond ging het zingen wel wat ongelijk. Tom vertelde dat hij ergens de bladmuziek van dat nummer had opgeduikeld en hij zou voor  de volgende repetitie de nieuwe tekst onder de noten zetten.
Wat een goed idee.
Dachten we.
Maar het pakte minder goed uit.
We hadden natuurlijk al met Belinda meegezongen op YouTube en volgens de noten van Tom moest het anders.
Het zingen ging steeds ongelijker. En er zitten een heleboel goede zangers en zangeressen in het Af&Toe-koor deze keer, dus iedereen vond er iets van. Dit woordje moet kort, dat woordje moet lang, daar moet een rust…..ik raakte het stuur over het koor volledig kwijt.
We werden er allemaal een beetje ongelukkig van en dat is natuurlijk niet de bedoeling van zo’n Af&Toe-koor.

Aan het einde van de laatste repetitie woensdagavond spraken we bij een paar zinnen af hoe we de woorden zouden zingen en dat kwam niet helemaal overeen met de noten.
Nou, dan maar niet, we doen het zo. Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.
Zondagmorgen gaan we voor de viering aan met de piano oefenen en Arjan (Schippers, de organist van die ochtend) sleept ons er wel door.
Nu lijkt het alsof het allemaal kommer en kwel was op de repetities op de woensdagavond, maar dat is geenszins het geval. Bovenstaand lied is er één van zes en die andere vijf liederen gaan allemaal goed.

Zondagmorgen 17 maart ben je van harte welkom om naar ons te komen luisteren.
De viering begint om 10.00 uur in Op de Helte, maar je kunt er al vanaf 09.30 terecht voor een kop koffie/thee.
En mochten de tekst en de noten van dat ene lied niet helemaal onder elkaar staan, knijp dan maar even een oogje, oortje in dit geval, dicht…….

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , | Een reactie plaatsen

14 maart: Herkenbaar.

Af en toe mag ik een column in de streektaal verzorgen voor de rubriek ‘Moi Noordenveld’ in De Krant, een regionale krant in Noordenveld.
Het onderwerp mag je meestal zelf kiezen; toen ik vorig jaar een tijdje in het ziekenhuis verbleef schreef ik op deze website een paar blogs over mijn lot als patiënt en ik besloot een aantal van die verhalen te combineren onder de titel: “Nargens beter as thuus.”

Regelmatig spreken mensen mij aan over mijn blogs, maar deze column maakte wel heel veel los. Wat blijkt? Het is zo herkenbaar. Bijna iedereen heeft wel eens in het ziekenhuis gelegen en bijna iedereen weet hoe ongemakkelijk het soms is om je kamer te delen met anderen. Het is een hilarische column geworden en achteraf lach je er om, maar toen ik mijn avonturen met Piet, Guus en Willem beleefde was het soms echt niet leuk.

Een verpleegkundige in het Martiniziekenhuis, die destijds meelas met mijn blogs, kwam na het verhaal over de vragen over de stoelgang van de buurman, (terwijl ik nasi met saté zat eten)  naar me toe.
“Die verpleegkundige was ik, hè? Wat erg eigenlijk; had ik helemaal niet door. Wij zijn bezig met ons werk en werken behandelplannen en protocollen af. Jij geeft ons een inkijkje hoe de patiënt het beleeft die afhankelijk is van onze zorg. Ik zal proberen daar wat meer rekening mee te houden.”

Wat ik destijds ook schreef en wat ik na het tumult over deze column nogmaals wil benadrukken: we mogen onze handen dichtknijpen dat we in Nederland wonen en dat het zo goed geregeld is als je ziek wordt. Dat je geopereerd kunt worden en dat je verzekering dat betaalt. En dat mensen als Willem niet aan hun lot worden overgelaten.

Wil je de column ook graag lezen maar krijg je ‘de Krant’ niet in de bus?
Hierbij een link naar het PDF Nargens beter as thuus.

Naschrift: er kwam nog een opmerking over die fles waarin Willem moest urineren.
“Was die flesopening nou zo klein of eeeh….”

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

13 maart: Aaltje dag, solo-editie.

Eén keer per jaar organiseren schoonzus Ali en ik een Aaltjedag, een dag waarop we samen iets leuks gaan doen. Meestal iets historisch/cultureels gecombineerd met shoppen en koffiedrinken. Maandag had ik een solo-Aaltjedag,  want met Gerard om 09.00 u in Etten Leur lagen er voor mij vanaf 08.00 u maar liefst 7 vrije uren in het verschiet. Zonder huishoudelijke taken!

“Wat ga jíj dan de hele dag doen?” vroeg Gerard zorgelijk toen we plannen maakten voor het Breda-weekend. Zo dicht bij een oude stad leek mij dat geen enkel probleem. Sterker nog: het was heerlijk.  Met Gerard samen genoot ik nog van het uitbundige ontbijt dat je in hotels altijd wordt voorgeschoteld. Nadat ik hem had uitgezwaaid ging ik een half uurtje zwemmen (ons hotel had een eigen zwembad)  en beleefde de sensatie van een heel zwembad voor mij alleen.  Terug op mijn hotelkamer nam ik een uitgebreide warme douche,  pakte mijn spullen in en checkte alvast uit.  In het restaurant bestelde ik een cappuccino en schreef op mijn tablet een blog over zondag.

Rond 11.00 u nam ik de bus naar het centrum van Breda en deed in mijn eentje nog een stukje stadswandeling dat we zondag hadden laten liggen omdat het te ver uit de route lag. Toen ontdekte ik nog een heel stuk stad dat we nog niet gezien hadden. Daar zag ik ook de winkels die we zondag gemist hadden,  zoals HEMA, Miss Etam en C&A. Leuk! Even binnenkijken. Met een papieren tas met een spijkerrokje er in kwam ik de Sint Joostkapel binnen,  waarvoor ik eigenlijk naar dat deel van de stad was gewandeld.

….even alleen met m’n gedachten……

Een heel bijzondere gewaarwording. In de kapel heerste een serene stilte;  er brandden kaarsen en er stonden veel verse bloemen te geuren.  Er lagen folders met informatie over de oude kerk. Mijn tassen zette ik naast een bank,  ik stak een kaarsje aan voor hen die in mijn gedachten waren en ging zitten.  Even de folder doorlezen en daarna even niks. Alleen met mijn gedachten.

Daarna zocht ik de bibliotheek op; daar voelde ik me even een provincie-Aaltje in de grote stad.  Wat een loei van een bibliotheek! Er was een enorme ruimte met tafels en stoelen waar je even rustig kon zitten werken.  Er was gratis Wi-Fi en tussen de studenten uit allerlei landen schreef ik op mijn tablet het blog over maandag en at een broodje dat Gerard bij het ontbijt had gesmeerd voor de lunch,  maar dat hij vergeten was uit mijn tas te halen.

Toen zocht ik de tijdschriftenhoek op en verdiepte me in de Historia. Twee edities lagen er maar liefst. Kopje koffie er bij: me-time. Toen ik een app van Gerard kreeg dat hij over een half uur in het hotel zou zijn (Hé? Nu al?) besloot ik om niet met de bus terug te gaan,  maar te wandelen naar het hotel. Het weer was na code oranje helemaal opgeknapt. Daarna reden we samen richting Roden,  waar na een luxe weekend een bakje zuurkoolstamppot uit de diepvries wachtte.

Iets historisch/cultureels met shoppen en koffiedrinken.
Een echte Aaltje-dag!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | 2 Reacties

12 maart: Stadswandeling bij Code Oranje.

Een vergadering van Gerards werk op maandagmorgen om 09.00 uur.  Op zich niks bijzonders, maar de locatie was Etten Leur.  “Dat ga ik ’s morgens zo vroeg niet doen, alle kans op dikke files, ik neem wel een hotel op zondagavond” zei hij begin dit jaar. “Als dat weer eens voorkomt kunnen we er met z’n tweeën wel een weekendje Breda van maken!”

Het kwam weer voor; zaterdag middag checkten we in bij het Amrath hotel en ’s middags om 15.00 u liepen we te genieten van de sfeer in de oude binnenstad van Breda. We hadden ons drie doelen gesteld : Gerard wou graag een nieuwe  riem,  ik wilde naar een wolwinkel en we zouden naar de VVV voor een beschrijving van een stadswandeling die we dan zondag zouden kunnen doen.  Bij een typische ‘handwerkmevrouw’ met een heerlijke Brabantse tongval kocht ik zes bolletjes wol in de opruiming (“Nee àecht,  het is gjewoon te gjeef,  maar het moet wàegj,  háe?”) en Gerard vond een mooie riem bij een hippe mannenmodezaak. Helaas was de VVV gesloten; maar de kroegen gelukkig niet, dus wij namen rond 17.00 u een lekkere borrel.  Met bitterballen. Het voelde als vakantie.

Zondagmorgen vonden we tot onze grote verrassing een uitdraai van de stadswandeling ‘de Historische kilometer van Breda’ in de foldermolen van het hotel. De Van Rossems hadden ons al nieuwsgierig gemaakt naar de stad en het was inderdaad zeer de moeite waard.  “Waai niet wàegj, hàe!” riep de baliemedewerkster; wegens harde wind was voor zondagmiddag code oranje afgegeven, maar dat weerhield ons niet van de stadswandeling.

Breda is eeen mooie oude stad.  Een authentieke begijnhof met kruidentuin,  een kasteel waar nu de KMA in zit,  oude gebouwen en een historische haven waar nog twee verdedigingstorens te zien zijn, met daartussenin  het gat van Breda.  Maar het allermooist  was het interieur van de grote kerk. We kochten een audio-tour en liepen een half uur met alle mogelijke achtergrondinformatie op de oortjes met open mond door de kerk. Praalgraven van oude Oranjes,  sporen van de beeldenstorm,  oude muurschilderingen: wat was er veel te zien. Zo’n audio-tour is gewoon een heerlijke manier om  een museum te bezoeken.
Benieuwd naar wat we gezien hebben? Hierbij een link naar de website >>>, waar je een filmpje kun zien met een kleine impressie van de kerk.

Van Code oranje hebben we weinig last gehad.  Toen het even begon te plenzen konden we op de Grote Markt (waar de terrasstoelen en parasols bijna wegwaaiden) terecht in een horecagelegenheid waar men warme chocolademelk met slagroom serveerde.

Als ‘Etten Leur om 09.00 u’ weer voorkomt is het misschien wel mooi weer.
Pakken we dan een terrasje of een ijsje.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Één reactie

11 maart: Zen door breien.

Af en toe spreken we af met een echtpaar dat we al kennen vanaf de tijd dat Frea op peuterspeelzaal ‘het Kwetternest’ zat. Hun dochtertje zat bij Frea in de klas en de vriendschap die toen ontstond bestaat nog steeds. Tussen de dochters én tussen ons.
Twee weken geleden kwamen ze een avond bijpraten, want we zien elkaar minder dan vroeger toen onze dochters nog samen op school zaten. De dames deelden namelijk niet alleen hun peuterspeelzaaltijd, maar ze zaten ook 8 jaar bij elkaar in de klas op basisschool ‘de Haven’, waarbij wij als moeders veel samen optrokken.

Ze hadden een bloemetje meegenomen én een klein krantenartikeltje.
“Ik las het en ik moest gelijk aan jou denken!”
‘Breien = zen’ stond er boven het verhaaltje en de foto liet een paar breiende handen zien.
Dit stond er in:
Is het je wel eens opgevallen hoe relaxt dames (en een enkele heer) erbij zitten als ze aan het haken of breien zijn? Je wordt helemaal zen van haken en breien. Dat blijkt zelfs uit onderzoek: er komen gelukshormonen vrij, je bloeddruk zakt, je hartslag daalt en stress werk je weg. Haken en breien hebben ongeveer dezelfde uitwerking als mediteren of yoga, zonder ingewikkelde houdingen. Haal die breipennen en bollen wol dus maar weer tevoorschijn en brei een mooie zen-sjaal of handschoenen. Word je warm en gelukkig van. 

Nou spreek ik regelmatig mensen over breien en haken om de doodeenvoudige reden dat ik bijna altijd met een handwerkje in mijn handen zit en ik weet dat er ook mensen zijn die absoluut niet zen worden van breien of haken.
Een bloemlezing van een aantal reacties die ik in de loop van de jaren hoorde:
“Ik word er juist hartstikke gestressed van! Als ik aan iets ben begonnen móet het af en zit ik als een razende te prikken.”
“Breien? Mijn handen beginnen al te zweten als ik er alleen maar aan denk! Dan heb ik weer visioenen van te strakke steken op metalen breinaalden die niet wilden schuiven…”
En toen ik na de hartoperatie een ingewikkeld patroon inbreide riep een verpleegkundige: “Daar zou ik het nou van aan mijn hart krijgen!”

Maar spreek je ervaren handwerksters, dan zullen ze allemaal beamen: je wordt er heerlijk rustig van. De foto hiernaast is genomen door Frea in de heerlijke warme voorjaarsweek in februari. We zaten samen buiten in het zonnetje  te koffiedrinken en te handwerken.
Helemaal zen met z’n tweeën.

Geplaatst in Breien, Haken, Handwerken | Getagged , , | Een reactie plaatsen