26 juni: Acclimatiseren

Afgelopen vrijdag waren we om 13.00 uur thuis; de terugreis vanuit Canada was begonnen op donderdagmiddag om 12.00 uur. Dan heb je dus een nacht gemist. In een vliegtuig doen ze erg hun best om je te laten slapen, maar dat was niet zo goed gelukt.
Hoe om te gaan met een jetlag? Wij waren gewaarschuwd. “Je moet de dag gewoon afmaken. Hoe moe je ook bent, pas ’s avonds gaan slapen!” Dus dat deden we. Tollend van vermoeidheid lieten we ons om 21.30 uur in bed vallen. We sliepen tot de volgende morgen 09.00 uur.

Eigenlijk was het toen al weer goed.
Gistermorgen zaten we weer voor het eerst sinds tijden in de Catharinakerk voor de viering van 09.30 uur. Het was een verademing na vier volle weken vakantie-drukte.
Ook in Canada waren we met de familie naar een kerkdienst geweest, maar dat is niet te vergelijken met wat we hier gewend zijn.

Toch moest ik daar gistermorgen weer even  aan terugdenken. De voorganger in Canada besprak met ons vier voorbeelden uit de bijbel die werden geroepen om iets voor God te doen; Mozes, Gideon, Jeremia en Paulus. Allemaal mensen die zichzelf absoluut niet geschikt vonden.
Gistermorgen kwam Jeremia weer voorbij. We zagen twee schilderijen die de profeet verbeeldden, één van Rembrandt en één van Michel Angelo.
Nu zagen we een vermoeide Jeremia. De schilders laten hem in overpeinzing treuren over de verwoesting van Jeruzalem.

Maar deze Jeremia heeft de boodschap van God wel van de daken geschreeuwd en dat was ook voor ons gistermorgen de boodschap: laat zien en horen wat de verhalen uit de bijbel voor je betekenen, wat de stem van God in jouw leven doet. De overdenking werd vervolgens door de voorganger  in twee zinnen samengevat in het dankgebed.
Dank u voor Uw woord van liefde. Dank dat daarin Uw stem te horen is die het goede met ons wil delen. De zegeningen van de gewone dingen van alledag die ons hoop geven, de liefde en het vertrouwen dat we met elkaar delen.

Na vier fantastische, enerverende weken beginnen wij vandaag weer aan de gewone dingen van alledag. We zijn dankbaar dat we veilig zijn teruggekeerd op Nederlandse bodem. Dat we ons ‘Canada-avontuur’ mochten beleven zonder moeilijkheden en dat we de banden met de familie mochten aanhalen.

Vanmorgen zat ik in m’n eentje aan de maandagmorgenkoffie en schreef dit blog.
Eén van de kleine zegeningen van de gewone dingen van alledag.

Geplaatst in Alledag, Kerk & gemeente | Getagged , , | Één reactie

25 juni: Overdonderend.

Tijdens onze reis door Canada werden we door Margaret en Luuk meegenomen naar de Niagara watervallen.
We begonnen de dag met het bezoeken van een sluis in het Wellandkanaal tussen het Lake Ontario en het Lake Erie. Dat is begin vorige eeuw gegraven omdat men niet over de natuurlijke waterwegen kon vanwege de enorme watervallen. Negen sluizen zitten er maar liefst in.

Daarna zochten we de rivier op, enkele kilometers na de waterval. Luuk liet ons zien hoe sterk de stroming daar nog was.

….whirlpool….

Daarna gingen we kijken bij de whirlpool. Nadat het water zich in grote hoeveelheden van de waterval heeft gestort, moet het zich door een ravijn wurmen. Dat gaat gepaard met zoveel kracht, dat zich een draaikolk heeft gevormd waar de rivier een bocht van 90 graden maakt.

Twee kilometer voor de watervallen bezochten we ‘the White Water Walk’. De rivier kolkt daar met zoveel kracht door het smalle ravijn dat het water wild en woest alle kanten op spat. Door de rotsen die in de bedding liggen vormen zich soms golven van wel twee meter hoog. We wandelden op houten vlonders langs de rivier en verbaasden ons over de snelheid van het water. Bekijk het filmpje hieronder maar eens (op het driehoekje klikken)

Dan denk je dat je al heel wat natuurgeweld hebt gezien.
But we ain’t seen nothing yet.

Uiteindelijk kwamen we aan bij de Niagara Falls. Wat een belevenis. Je ziet plaatjes, je ziet filmpjes, maar het is niet onder woorden te brengen hoe mooi en overweldigend het is. Ademloos hingen we over het hek.
Eén  van de mooiste dingen die dag was was de boottocht naar de watervallen toe.
We kregen allemaal een regenjas aan, want (zo bleek later) je wordt klets-kliedernat.  Maar het was zo mooi.
Je krijgt een idee bij het filmpje hieronder.

Het vlekje voor de waterval is de boot……

Als klap op de vuurpijl gingen we chique dineren helemaal bovenin het restaurant van de Skylon Tower, dat heel langzaam ronddraait. We zagen de zon ondergaan, we zagen de lichtjes in de stad langzaam aangaan en we zagen de watervallen drie keer voorbij komen: één keer in het licht, één keer in schemering en één keer in het donker.
“Het lijkt wel of ik droom ” zei schoonzus Lammie.

Precies.
Zulke dagen heb je niet zo vaak…….
‘Overwhelming’ is de Engelse term hiervoor.
Overdonderend; letterlijk en figuurlijk.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

24 juni: Slordig Nederlands…?!?

Drie weken in waren wij in Canada. De eerste dagen werden we gastvrij onthaald door familie van Gerard: in de jaren  ’50 emigreerden tante Roelie (een zus van Gerards vader) en ome Rieks naar Canada.
Zij kregen vier kinderen. De eerste jaren leefde het gezin redelijk afgezonderd van de buitenwereld en de ouders spraken Drents met elkaar en met hun kinderen. Oudste dochter Margaret vertelde dat ze in het begin op de lagere school heel weinig begreep van wat de juf zei omdat ze nog haast geen Engels had geleerd.

Door het Drents dat wij onderling spraken kwam bij de familie de taal uit hun jeugd ook weer naar boven. Derde zoon Fred spreekt nog echt Drents, compleet met het inslikken van de e; ‘He’j al eet’n?’
Margaret is getrouwd met Luuk. Hij weet nog dat zijn ouders destijds (hij was toen 5) verhuisden van Limburg naar Canada. Luuk spreekt dus Nederlands met een prachtig Limburgs accent.

Het was een heerlijk koeterwaals dat we met elkaar spraken, Drents, Nederlands en Engels. Maar we begrepen elkaar heel goed; na een dag of twee maakten we zelfs grapjes. Wij gebruiken nogal wat spreekwoorden en gezegden maar als je die letterlijk vertaalt kom je voor verrassingen te staan. “Hij valt door de mand”, letterlijk vertaald als “He falls through de basket” bijvoorbeeld.
Het duurt tien minuten voordat je hebt uitgelegd wat dat betekent…….
‘Ie lacht je de buze uut’ vonden wij na weer een misverstand over oude koeien. “We laugh ourselves the pocket out” riepen de Canadezen en lachten zich vervolgens inderdaad de buze uut.
“Dat doet hij met twee vingers in de neus!” riep één van ons tijdens een gesprek. Met afgrijzen werd het door de Canadezen aangehoord. “Two fingers in the nose!?!”
Schoonzus Lammie vertelde dat zij en ik tot de ‘koude kant’ van de familie behoren. Dat leverde opgetrokken wenkbrauwen op. Neef Fred constateerde dat dat wel wat meeviel: hij vond de onderlinge contacten allesbehalve koud , hij merkte er helemaal niks van.
Andersom leerden we ook een Canadees spreekwoord: ‘the nice guy allways finishes last’: als je te aardig bent bereik je minder.

een Schotse winkel naast een Nederlandse winkel

Bijna iedere Canadees heeft roots in een ander land. Hun nationaliteit is Canadees, maar daarnaast zijn ze bijvoorbeeld Schots, Engels, Italiaans, Frans of Nederlands, waar hun voorouders dan ook maar vandaan kwamen. Daarom zijn er in iedere grote stad ‘specialiteiten-winkels, met alleen producten uit een bepaald land.
In een winkel met enkel Nederlandse producten (we keken onze ogen uit) werden mijn schoonzus en ik aangesproken op ons taalgebruik; de mevrouw achter de toonbank vond dat wij ‘slordig Nederlands’ spraken.
Pardon?!? Drents slordig Nederlands?
Wij dachten: “Slordig Nederlands? Wat ’n verstaand!
He’j joezelf wel ies heuren praoten mit joen big fat Canadian accent!”
Maar dat zeiden wij niet.
Wij zijn per slot van rekening beleefde Drenten.

Nog even een klein grapje uit de Nederlandse winkel:

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

23 juni: Canada!

De afgelopen drie weken verbleven wij in Canada.
(Daar hebben de blog lezers niets van gemerkt, want ik had het afgelopen jaar af en toe wat verhalen ‘gespaard’.)
Wij gingen naar Canada met Gerards broer Jan en schoonzus Lammie.
‘Spannend’ is een understatement; we vonden het één groot avontuur; de vliegreis heen en terug, het huren van ‘een dikke SUV’, daarmee rijden in een vreemd land, het logeren bij familieleden die we niet zo goed kennen, het past allemaal niet zo goed bij mij. Ik ben niet zo goed in ‘loslaten’ en heb graag alle touwtjes zelf in handen.

Tijdens onze reis heb ik een klein dagboekje bijgehouden en we hebben foto’s gemaakt. De komende tijd zal ik regelmatig een blog vullen met een ‘Canada-verhaal’, een beschrijving van de waarde van onze vakantiedagen.

De eerste vijf dagen verbleven we bij de familie: kinderen van tante Roelie, de zus van Gerards vader. Jan en Lammie logeerden bij Margaret en Luuk in Elora, wij bij Henri en Lynn in Fergus (onder de rook van Toronto).
We praatten over de familiebanden, over de ouders, de familiegeschiedenis en over wat ze nog wisten van vroeger. We leerden ze op deze manier echt beter kennen.

Henri en Margaret namen ons op één van de eerste dagen mee naar ‘the Gorge’, (het ravijn) bij Elora. Dat is een toeristische trekpleister: de rivier Grand River heeft daar tussen twee rotspartijen een bedding uitgesleten; helemaal onder in het ravijn stroomt de rivier met kleine stroomversnellingen.
Eén rotspunt die boven de rivier uittorent heet ‘Lovers leap’. De legende vertelt dat een indianenmeisje zich van deze rots naar beneden stortte toen ze hoorde dat haar verloofde door de vijand was gedood.

Je kunt met trappen en rots-treden helemaal afdalen en onder bij de rivier op de rotsblokken klimmen.
Het was prachtig. Maar het kwam nog meer tot leven door de verhalen van Margaret en Henri die daar als kind hadden gespeeld, in bomen hadden geklommen die gevaarlijk over het ravijn heenbogen en heuvels waar ze vanaf hadden gesleed.

Op dat moment was ik ‘de touwtjes in mijn handen’  al lang kwijt.
Het voelde heel vrij, de drukte van Nederland was helemaal weg.
Ik zat op een rotsblok in de rivier en hoefde alleen maar te genieten……

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

22 juni: Lucky Chops

Dochter Harriet zat zich een tijdje geleden heel erg te verheugen op een concert waar ze heen ging,
Ze zat bij ons op de bank en was enthousiast aan het vertellen wat er zo leuk was aan de Lucky Chops, want zo heten ze. “Het zijn blazers en ze spelen heel dynamisch, de zaal gaat helemaal uit z’n dak als ze op het podium staan. Het is beetje jazzy, maar ook weer niet, het is gewoon hartstikke leuk!”
Ik was er wel benieuwd naar; ze liet me op mijn tablet zien wat ik me daar bij voor moest stellen.
Ze liet me luisteren en kijken naar het nummer “I’m not the only one”.

Wat ik niet had verwacht: ik vond het ook leuk!
Ongebruikelijk, want Harriët en ik hebben niet dezelfde muzieksmaak.

Ook benieuwd naar de Lucky Chops?
Klik hieronder op het driehoekje om het te beluisteren.

“Is het een bestaand lied of hebben ze het zelf geschreven?”  vroeg ik.
Nee, het was een nummer van Sam Smith.
Daar heb ik  een videoclip van gevonden. zie >>>

Harriët constateerde dat in de instrumentale versie de melodie en de onderliggende muzieklijnen veel mooier uitkomen. Vind ik ook.
Omdat ik veel naar Radio 5 luister hoor ik niet meer zo veel nieuwe muziek.
Cruyff zou zeggen: “Ellek voordeel hep se nadeel”.
Gelukkig heb ik dochters die mij zo af en toe even bij de les houden.

Geplaatst in Muziek | Getagged , | Een reactie plaatsen

21 juni: Ome Jo en Rudolf Schock

Vandaag een blog over een femilielid van vaderskant, de Vrieswijken. De breurs en zusters van mien va en moe waren allemaol  trouwd, behalve de jongste breur van mien va; de ienigste vrijgezel in tussen allemaol echtparen. Hij hiette Johannes, ofkört as Jo.

Hij speulde een geheel eigen rol in oonze femilie. Hij haar niet veul op met wichter. Ik kreeg van ome Jo bijveurbeeld nooit een kussie as wij kwamen of afscheid namen.
Wichter hadden het kennelijk vrogger behoorlijk verbruid bij ome Jo. Het was wat een onverschillige man; tenminste, zo leek het. Hij at en drunk wat e lekker vun. Dat had natuurlijk gevolgen veur zien omvang, maor ok dat kun hum nie veul schelen.

Hij zee dat verjaordagen flauwekul waren. Maor hij was d’r altied. Altied wat mopperig en altied wel wat plaogerige steken under water veur deze of gene.
Hij haar ok niks op met familiedagen. Maor hij hef in al die jaren niet ien familiedag mist. Hij zat d’r bij, geneut van het eten en het drinken en uutte tussendeur graanzerig zien ongenoegen over van alles en nog wat.

1964: bij Ome Jo achterop de brommer

Het lek nou as of het een onaangename man was, maor dat was beslist niet het geval. Het was gewoon ome Jo; hij heurde d’r bij en ie kunnen ok verschrikkelijk  met hum lachen. Vrogger, toen hij nog bij opa en oma thuus woonde en ik as kleinkind daor was te logeren, mug ik wel ies wat van zien plaaties draaien. Rudolf Schock bijveurbeeld . Het Wolgalied van Franz Lehar. Eerst vun ik het hielemaol niks. Maor ome Jo vertaalde de tekst veur mij en vertelde over de soldaat die an het Wolgastrand stiet en zo eenzaam is dat e vrag of God een engel naor hum toe wil sturen. Zielig vun ik. De muziek weur d’r mooier van toen ik begreep waor het over gung.

Ome Jo is niet old worden. Op zien 62e is e overleden an de gevolgen van zien levensstijl. Hij was de eerste van de vief en zien overlieden veroorzaakte groot verdriet bij zien femilie. Toen wij op de dag van de crematie bij de aula ankwamen was d’r al behoorlijk wat volk. “Zollen die allemaol veur ome Jo kommen?” vreugen wij oons of.
Dat bleek Inderdaod het geval. Vrienden, collega’s en een groep mensen uut Noord Duutsland die hum kenden as Jan. Hij had zien hiel eigen plek in dizze wereld, de femilie maakte daor maor een klein onderdiel van uut.
Of en toe komp Rudolf Schock nog wel ies veurbij op mien MP3-speuler en daormet de herinnerings an ome Jo.

Hierbij een link naor een muziekfragment van het Wolgalied van Lehar in de uutvoering van Rudolf Schock.
Ik vin het nog steeds zielig……

Geplaatst in Muziek, Streektaol | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

20 juni: Reliëf van Six

In het Rijksmuseum van oudheden in Leiden staat een eeuwenoud reliëf. Het is een stukje Griekse beeldhouwkunst uit de 5e eeuw voor Christus.
Het is een klein wonder dat dat reliëf uit het verleden bewaard is gebleven. Het bijbehorende verhaal las ik in het boek ‘de levens van Jan Six’ van Geert Mak; ik schreef er over in maart. (zie 28 maart >>>)

De eerste Jan Six maakte, zoals gebruikelijk in die tijd, een Italië-reis. Hij kocht het Griekse kunstwerk destijds aan. Zijn vader, Jean Six, had een landgoed in Hillegom, Elsbroek genaamd. Het reliëf sierde waarschijnlijk de buitenkant van het huis. In 1870 werd Elsbroek gesloopt. Dit schrijft Mak er over:
Toen de brokstukken in grote bulten klaarlagen voor de vergetelheid stuitte een bezoeker, de Haagse kunstliefhebber  A.A. des Tombes, tot zijn stomme verbazing tussen het puin een compleet klassiek reliëf. Het was overgeschilderd met groene verf.

Geert Mak geeft het verhaal een emotioneel tintje. Hij refereert aan de eerste jaren van het huwelijk van Jan, toen geen kind in leven bleef.
De voorstelling toont een zittende moeder die haar kind krijgt aangereikt door een zachtmoedige vrouw, een voedster of een godin, ze strekt haar armen uit naar haar kind, maar kan het niet meer aanraken – dat betekent dat ze in het kraambed gestorven is.
Ook het kind reikt uit naar de moeder, kan haar evenmin aanraken. Het tafereel is, in al zijn sereniteit, vol afstand en pijn.

Je kunt het dus gaan bekijken in Leiden.
Het staat in de Griekse beeldenzaal op de 1e verdieping.
Als je verhaal achter het kunstwerk kent, bekijk je het met heel andere ogen…..

Geplaatst in Geschiedenis | Getagged , , | Een reactie plaatsen

19 juni: Dit jaar zal het anders zijn.

Als ik in de bibliotheek ben kijk ik altijd even bij de G van Goddard en de B van Binchy. Net als Goddard is Maeve Binchy één van mijn favoriete schrijfsters en heel soms vind ik een titel van haar die ik nog niet gelezen heb.

In april vond ik “Dit jaar zal het anders zijn”, korte Kerstverhalen. Ondanks dat het bijna Pasen was nam ik hem toch mee. Je weet niet of het er in december nog staat……
In twee dagen had ik het uit.

Verhalen over zwoegende moeders die hun best doen om het Engelse kerstfeest helemaal volgens de traditie te laten verlopen.
Maitresses van getrouwde mannen die met Kerst alleen maar zitten te wachten op dat ene telefoontje van hun geliefde die thuis bij zijn gezin is.
Gezinnen met pubers die allemaal meedoen met het toneelstukje ‘o wat hebben we het gezellig’.
Knorrige bejaarden die ieder kerstfeest verpesten en daar mee worden geconfronteerd.

Heerlijk. Tijdens het lezen over die typische Engelse kerstfeesten en kerstgewoonten moest ik denken aan Frea en Jon tijdens hun eerste gezamenlijke kerst. Wij Waninge’s hebben, vooral wat betreft het eten, niet echt een kersttraditie. Alles kan. Alles is ook al eens met Kerst voorbij gekomen. Zalm, gehaktballen, kip, Chinees, Italiaans, wat maar het beste uitkwam.
Maar dat kon niet in Jons hoofd. Het is KERST! Dat moet met kalkoen en spruiten en pudding. En nog een heleboel andere onbegrijpelijke dingen.
Met z’n tweeën hebben ze miniporties gemaakt van allerlei Engelse kerst-heerlijkheden.
Ze stuurden ons foto’s van hun gemutst op eerste kerstdag.
Rare jongens, die Engelsen…..

Geplaatst in Lezen | Getagged , | Een reactie plaatsen

18 juni: Zelf nadenken.

Voor de mini-reünie op zaterdag 13 mei >>> zocht ik op zolder mijn oude agenda’s op en in diezelfde doos vond ik ook drie oude werkstukken uit de Mavo-periode.
Er was een groot groen schrift met op de voorkant in mijn puberhandschrift “Het ontstaan van mens en dier en hun verdere ontwikkeling.”

O ja. Was ook zo. Kwam ik op de Mavo, kreeg ik met biologie een uiteenzetting van de evolutie-theorie. Ik herinner me nóg de verwarring in mijn hoofd. Huh? Mens ontstaan uit de aap? Al die jaren op de basisschool had ik niets anders dan het scheppingsverhaal uit Genesis gehoord.
Met dit soort prangende vragen ging ik altijd gelijk naar mijn vader.
Tot mijn verbazing zei hij niet dat de biologie-leraar het bij het verkeerde eind had.
Hij zei: “Nou ja, d’r is natuurlijk gieniene bij west toen de wereld maakt is. Wie zal zeggen dat God d’r precies zes dagen over daon hef? Wat in de biebel stiet is het scheppingsverhaal zoals het volk Israël dat ooit op schrift stelt hef. D’r bint ok wel aandere scheppingsverhalen uut aandere culturen.”

De keuze voor dit onderwerp voor het werkstuk voor het vak biologie werd mij door mijn vader ingegeven. “Onderzoekt alle dingen en behoudt het goede” was een favoriete uitspraak van hem en hij leerde ons ook dat we zelf over dingen moesten nadenken. Niet maar klakkeloos aannemen wat anderen zeggen.
Door het terugvinden van het werkstuk was ik even weer het nieuwsgierige meisje van 14 dat altijd maar nieuwe vragen had. Mijn vader werd nooit moe van die vragen; hij gaf altijd antwoord. En als hij het niet wist zocht hij het op.

Vandaag is het vaderdag.
Wat hebben we in mijn puberteit veel geruzied en wat heb ik veel van hem geleerd.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik me dat realiseer.
Hij is nog vaak in mijn gedachten en op het moment dat ik zo’n werkstuk tevoorschijn tover hoor ik zijn stem weer: “Onderzoekt alle dingen en behoudt het goede”.
En daarbij zelf nadenken.

Geplaatst in Geschiedenis | Getagged , , | Een reactie plaatsen

17 juni: Mens, durf te leven!

In maart luisterde ik op een zaterdagmorgen naar Wekker Wakker weekend op radio 5. Te gast was Marc de Hond, zoon van opiniepeiler Maurice. Hij kreeg op jonge leeftijd een dwarslaesie door een rugoperatie.
Marc heeft zich ontwikkeld tot succesvol rolstoelbasketballer en toerde dit voorjaar door het land met de voorstelling “Wie bang is krijgt ook klappen”.

Die voorstelling heb ik niet gezien, daar kan ik niet veel over vertellen, maar er was wel iets dat me trof tijdens dat studiogesprek. Marc is een positief ingesteld mens. Toen hem werd gevraagd wat die dwarslaesie met hem had gedaan zei hij: “Het gaat in het leven niet om wat je overkomt, maar het gaat er om hoe je er mee om gaat.”

Verder vertelde hij over de angst die mensen in zijn greep houdt. “Mensen zijn heel bang voor aanslagen in ons land. Maar de kans dat jij echt getroffen wordt door zo’n aanslag is procentueel gezien maar heel klein. Als individueel mens kun je aan die dreiging helemaal niets doen.
De kans dat je getroffen wordt door een hartaanval of een andere ziekte is veel groter. Daar kun je als individuele mens wel wat aan doen. Stoppen met roken, minder eten, meer bewegen, minder alcohol.
Maar dat doen de meeste mensen dan weer niet.”

Tot zover het verhaal van Marc. De rest van de zaterdag zat dit gesprek in mijn hoofd en pakte ik er mee om.

Angst is een slechte raadgever.
Angst is een uitstekende verkoper.
De hele verzekeringswereld is gebaseerd op de angst om iets te verliezen.

Onze maatschappij is nog nooit zo veilig geweest als nu, maar we laten ons bang maken door terrorisme en door de media. Angst is natuurlijk op zich geen verkeerde emotie. Het zorgt ervoor dat je gevaar uit de weg gaat. Maar angst mag je functioneren niet in de weg staan.
Mensch, durf te leven.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen