17 juli: “Nie knapp’m, maor zoeg’n.”

Deze week wordt de Drentse Fiets-4-daagse >>> gehouden.
Vanuit de startplaats Norg komt de karavaan dit jaar ook door Roden. Om de fietsers in de gelegenheid te stellen om de Catharinakerk op de Brink te bezichtigen was er op dinsdag 16 juli een extra openstelling van 10.00 – 16.00 uur.
Daarvoor zijn natuurlijk extra vrijwilligers nodig, dus ik had me opgegeven voor het blok van twee tot vier uur.

Tijdens zo’n fietsvierdaagse krijg je heel veel publiek binnen.
Maandag kocht ik bij de Jumbo twee grote zakken Wilhelminapepermunt en gistermiddag heette ik de mensen die binnenkwamen van harte welkom en bood ze een pepermuntje aan. Wat een schot in de roos was dat.
“O ja! Dat hoort bij de kerk hè?”
Meestal zei ik dan: “In het Drents zeggen we daarbij: niet knapp’m, maor zoeg’n.” Het is per slot van rekening de Drèntse Fiets-4-daagse.

Bijna iedereen nam er één en ook bijna iedereen reageerde op mijn opmerking.
Dan hoor je ook gelijk waar mensen vandaan komen,
“Wat seg je nou? Soege? O haha … suige!”
Soms kreeg ik alleen maar een glimlach of een knipoog.
Eén mevrouw vertaalde het voor haar man in het Fries.

Met zo’n pepermuntje is het ijs al gebroken.
“O, wat luxe, een écht Willemientje!”
Er was een meneer die vond dat we iets op de rand van het pepermuntje moesten zetten om reclame te maken voor het woord Gods.
Goed idee, doen we niet.
Drie Amerikaanse gasten wisten niet wat een pepermuntje was…. maar ze namen er wel één. Daarbij kregen ze gelijk het verhaal te horen dat de kerkgangers  die pepermuntjes namen tijdens de preek en dat die preek soms langer duurde dan je op de pepermunt kon zuigen.
Met zoveel publiek kom je minder toe aan ‘rondleiden’. Er kwamen wel wat gerichte vragen, maar niet zoals anders.
Mensen weten soms niet eens waar ze zijn.
“Hoe heet het hier?”
“De Catharinakerk.”
“Nee, het plaatsje.”
“Roden.”
“O!? Zijn we hier al in Roden? We zijn al in Roden Pieter, dan hoeven we niet meer zo ver.”

Aan die twee zakken Wilhelmina’s had ik maar net genoeg.
Welgeteld 5 stuks had ik er over.
Dit soort vrijwilligerswerk is op mijn lijf geschreven.
Als ik ooit met pensioen ga……

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Één reactie

16 juli: Zo dichtbij…zo mooi.

Als ik in Roderwolde ben dan ben ik daar vaak om met de cantorij  te zingen in de Jacobskerk.
Mooi kerkje.
Het dorp Roderwolde is ook erg leuk, maar daar komen we niet zo vaak.
Als ik naar Groningen fiets, ga ik altijd over Peize-Eelderwolde, dus ik zie het dorpje altijd in de verte liggen. Aan de horizon zie je dan het silhouet van de molen en de kerk.

Gisteravond gingen Gerard en ik na het eten nog even fietsen en we besloten richting Roderwolde te fietsen.
Bij het haventje zetten we de fietsen even weg.
Over het water bij de haven kwam heel langzaam een roeiboot dichterbij en we genoten van de stilte die er in de avond kan hangen in Noord Drenthe.

In een foto heb ik geprobeerd om de sfeer te vangen.
Helemaal rechts zie je de monumentale molen, helemaal links de Jacobskerk. (klik op de foto voor een vergroting).
Meer weten over de molen? Hierbij een link naar hun website >>>.
Op onze eigen PKN-website vind je meer informatie over de kerk.
Klik hier >>>> voor een link naar die pagina.

Na het eten even een eindje fietsen.
Wij wonen in een omgeving waarin je als toerist je ogen uitkijkt; wij zijn ons daar niet altijd van bewust, maar gisteravond dacht ik even ‘Noord Drenthe. Je zal er maar wonen….”

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

15 juli: Daniël of Rob. Als ik mag kiezen…..

Zondagmorgen.
De afgelopen week veel aan het hoofd gehad en zondagmiddag een verjaardagsvisite aan de Boskamp, dus we kozen er voor om zondagmorgen niet naar de kerk te gaan.
Uitslapen, rustig ontbijten, koffie, borduurwerkje.
Vroeger draaiden we dan een CD, maar tegenwoordig hebben we een hocker met een geluidsboxje er in.
Een multifunctioneel meubelstuk: het is een rechthoekige poef, waarvan de bovenkant open kan. Daar liggen mijn handwerkspullen in. Verder is het een voetenbankje dat Gerard regelmatig gebruikt én we kunnen hem dus als geluidsversterker gebruiken.
Dan verbind ik mijn telefoon via Bleutooth met de hocker en dan kan ik bijvoorbeeld muziek van Spotify afspelen. Of mijn favoriete muziek die op mijn telefoon staat.

Zondagmorgen zocht ik de CD ‘Gunder’ van Daniël Lohues op.
Het laatste nummer daarop is ‘Het ienige geluud’.
Hij zingt dat hij alleen thuis is, de telefoon en de televisie uit heeft dat ‘een man die zacht een liedtie döt’ het enige geluid is.
Hierbij een link naar een video >>> dat nummer op YouTube.

Als je een lied goed kent, gezongen door een bepaalde artiest, dan is het heel gek om zo’n nummer in een andere uitvoering te horen. Dat overkwam mij toen ik een ‘Het enige geluid’ hoorde van Rob de Nijs
Het staat op zijn CD ‘Eindelijk vrij’ uit 2010.
Hierbij een link naar een video >>> van de uitvoering van De Nijs.

Rob de Nijs bracht het nummer uit in 2010, Daniël Lohues in 2012.
Die van Lohues kon ik al dromen, toen ik het nummer van De Nijs voor het eerst hoorde.
Maar dat was raar! Niet Drents maar Nederlands.
En de tekst was ook een beetje anders, maar de sfeer is hetzelfde.
Dat komt omdat Lohues die CD van De Nijs uit 2010 heeft geproduceerd.

De Nijs zingt het ook best mooi, hoor.
Maar als ik mag kiezen……

Geplaatst in Muziek | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

14 juli: Gruuntesoep met worst.

Veurige weke zundag maakte ik gruuntesoep; ik haar allent gien gehakt meer in de diepvries veur ballegies, dus ik zol een vegetarische gruuntesoep maken.
“Ik zal zien dat ik eem wat verse worsten in de diepvries krieg, dan maak ik weer ies gruuntesoep met worst.” zee ik tegen Gerard.
Wat ja een goed idee. Dat bracht hum op een aander idee.
“Is de Jumbo vandaag ok niet lös? Dan haal nou toch nog eem een zu’n worst op.”
Vegetarisch is prima, maor het huuft niet zo vake.

Daniël Lohues zingt over dizze typisch Drentse soep in zien lied  ‘Hier kom ik weg”.

Ruumte smoort de drokte, stilte gef rust
ik ben me d’r niet alle dagen hielmaol van bewust
hoe graag ik hier mag wezen: gruuntesoep met worst,
leem hier helpt net zo goed as drinken tegen de dörst……

Toen ik drie weken leden op vesite was bij mien tante op Klazienaveen belde heur schoondochter.
“Is Paul bij joe? Mag ik die wel eem?”
D’r weur wat hen en weer overlegd over het eten.
“Wo’j gruuntesoep eten vandage? Ja? Dan haal ik eem een worst uut de diepvries.”
Nou bin ik d’r niet hielmaol zeker van of het nou allent een Drentse gewoonte is om verse worst in de gruuntesoep te koken; misschien in Grunn’n ok wel? Of in Overiessel?
Of allent in het Noorden van oons laand?
Wie ’t wet mag het zeggen.

Ok gruuntesoep met worst maken? Zo doe’j dat:

– Anderhalve liter water
– Gatties prikken in de worst en koken in het water.

– Ien grote siepel/ui of twee kleinties snipperen en in het water doen.
– zakkie soepgruunte van 200 gram d’r bij in.
– 1 of 2 bouillonblokkies naor eigen smaak (tuunkruden-, gruunte-of rundvleesbouillon)
– halve streng krulvermicelli (middel)
– maggiplant. Wee’j niet wat dat is? Klik hier veur een blog daorover uut 2015 >>>

As de worst gaar is uut de soep halen en in kleine schijfies snieden.

Maor ie kunt ok, net as bij opa en oma vrogger, iederiene een stuk worst in de soep geven.
Eet smakelijk.

Geplaatst in Koken, Streektaol | Getagged | Één reactie

13 juli: De meanderende Geul.

Op een fietsbruggetje over de Geul.

De Sunwebploeg vertrekt.

Tijdens de tweede fietstocht die we maakten in Zuid Limburg voerden de knooppunten ons langs het beekdal van de Geul. Aan de hand van vijf foto’s zal ik proberen een beeld te schetsen van deze zeer afwisselende fietstocht.
Net als bij ons in Drenthe zijn de vroegere kanalisaties opgeheven en meandert het riviertje weer vrij door het landschap.
Wij kwamen tijdens het fietsen superlatieven te kort.
Wij roepen wel eens tegen elkaar dat wij in Drenthe ‘in de eredivisie van Nederland wonen’, maar dit gebied komt daar heel dicht bij; het mooie weer speelde daarin natuurlijk ook een rol, maar het was heel mooi wat we zagen.

Kasteel Oud Valkenburg

In de buitenwijken van  Valkenburg waren we toevallig getuige van het vertrek van de Sunweb-ploeg richting de Tour de France. Het wielergebeuren neemt in die streek een zeer grote plaats in.

De knooppunten brachten ons langs prachtige kastelen.
Steeds weken we dan even van de route af en liepen nieuwsgierig richting de toegangshekken. Soms kun je even om het gebouw heen, maar even zo vaak ben je  een ‘onbevoegde’ en is het voor jou verboden toegang. Maar ik onthoud dan wel even de naam van het kasteel; eenmaal weer in ons hotel zoek ik dan op internet op hoe oud het is en wie er gewoond hebben etc.

Mini-binnenplaatsje

We kwamen op de fiets langs plaatsen als Schin op Geul , Wijlre en Gulpen. Wat we in die omgeving erg veel zagen waren carréboerderijen, ook wel binnenhofboerderijen genoemd. Je ziet een groot vierkant gebouw met een inrij-poort. Als de deuren van die poort open staan zie je een binnenplaats, die vaak heel mooi is ingericht; in vroeger tijden had de gesloten carrévorm tot doel de bewoners en hun bezittingen te beschermen. Veel van deze gesloten boerderijen kwamen tot stand in de 18e eeuw in dit gebied waar de roversbenden van de de Bokkenrijders actief waren. Midden in Gulpen waren we te gast op zo’n mini-binnenplaatsje voor een kopje thee.

Uitzicht bij Gulpen.

Omdat het gebied rond Valkenburg heuvelachtig is, heb je soms schitterende uitzichten. Toen we Gulpen uitfietsten hadden we de elektrische ondersteuning echt wel weer nodig om de heuvel op te komen, maar eenmaal boven was het uitzicht geweldig.
Als je klikt op de foto’s op deze pagina krijg je een vergroting.

Eigenlijk waren vier dagen  Zuid Limburg wat te kort.
Er is daar nog zoveel te zien en te ontdekken: die fietsknooppuntenkaart hebben we vast nog weer een keer nodig!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

12 juli: Jacquelien en Helmantel in de Mensinge

Eergisteren, woensdag 10 juli, had ik een teamuitje.
Ons team is maar heel klein: Jacquelien, mijn duobaan-collega, en ik.
(klik hier >>> voor blogs over onze vorige teamuitjes).
Deze keer was ik weer aan de beurt om het te organiseren.
We hadden om 12.30 in Roden afgesproken, lunchten samen bij Brink 15 en daarna nam ik haar mee naar de Havezathe Mensinge.
Daar is tot en met september een expositie van het werk van Henk Helmantel te zien.

Het was een beetje veranderd in de Mensinge.
De kassa was verplaatst van de borg naar het koetshuis.
Daar stonden al wat spullen uit de borg tentoongesteld, o.a. enkele jurken uit vroeger tijden. Ook kon je daar  voorafgaand aan je bezoek aan de de havezathe een video zien met een interview met Reina Kymmel, de laatste bewoonster van het oude huis.
Maar dat was leuk! Ze vertelde hoe verbaasd haar ouders waren dat ze het huis in 1949 erfden van de joffer; hoe het was om daar te wonen.
We zagen beelden van haar kinderen die schaatsten op de gracht en we zagen een foto van hoe het huis er in 1949 aan toe was: de wingerd was door het dak naar binnen gegroeid en de vogels vlogen in en uit……

Toen we daarna in de Mensinge liepen herkenden we dingen die Reina had verteld.
Het was weer heerlijk om daar rond te lopen. Als vaste klant geniet ik telkens weer van de sfeer en de mooie, authentieke inventaris van het gebouw.
Ga er eens kijken, zou ik zeggen.
Hierbij een link naar hun website >>>. 
Ga dan vooral kijken vóór zondag 15 september.
Tot die datum exposeert Henk Helmantel een aantal van zijn schilderijen in de Mensinge.
Jacquelien en ik hadden het er maar druk mee.
We liepen rond met twee A-viertjes: eentje met een beschrijving van de bezienswaardigheden in de afzonderlijke ruimtes van de Mensinge en één met een beschrijving van de schilderijen van Helmantel.

Wat mooi mensen.
En wat komen die schilderijen daar prachtig uit.
Als voorbeeld daarvan deze foto rechts: een schilderij van een dode ekster in een stemmig decor van zwart-wit tinten.
Daar is over nagedacht.
Meer weten over Henk Helmantel?
Hierbij een link naar zijn website >>>.

Tijdens de wandeling door Roden keek met de ogen van een toerist naar ons dorp. Best mooi eigenlijk…..
Vooral de bloemen in het centrum vielen me op.
Vorig jaar had ik gelezen dat er een bloemist is, die in het voorjaar al begint met het oppotten van hangers die nu heel mooi in bloei staan.
Die bloemist verdient een groot applaus: Roden krijgt een erg vriendelijke uitstraling van al die bloemen.
Mocht je weten wie die bloemist is?
Breng hem of haar dan vooral onze complimenten over.

Het teamuitje sloten we af met een eenvoudige doch voedzame maaltijd aan de Boskamp: bloemkool, aardappels en een gemarineerd worstje. Toen ik Jacquelien na het eten uitzwaaide waren we eigenlijk nog niet uitgepraat; wat een voorrecht dat we als collega’s het zo goed kunnen vinden!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Één reactie

11 juli: La mama.

Het oudste radio-programma op de Nederlandse  radio, de Arbeidsvitaminen (tegenwoordig op Radio 5),  kan ik twee dagen per week beluisteren: op maandag en donderdag, mijn vrije dagen.
Op mijn werk probeer ik het ook wel eens.
Dan luister ik met oortjes in via internet.
Maar dan ben ik mijn hoofd met andere, soms ingewikkelde dingen bezig en fungeert het als ‘geluidsbehang’. Dan hoor ik het meer op de achtergrond.

Vanmorgen ( donderdag 11 juli)  zat ik na elven met een kop koffie achter mijn computerscherm: blogs schrijven. Heerlijk; even wat tijd helemaal alleen voor mij.
Hans Schiffers had een gesprek met iemand die al meer dan dertig jaar in Frankrijk woont. Die vroeg om “La Mama’ van Charles Aznavour.
Kippenvel krijg ik daar altijd van; wat een prachtig chanson.
Corry Brokken heeft in de jaren ’60 een vertaalde versie gezongen, maar deze van de meester zelf is niet te overtreffen zo mooi. Klik hier >>> voor een YouTube-video van zijn uitvoering.

Vandaag op mijn blog een link naar de website van Radio 5 >>>, waar ‘het verhaal van La Mama’ wordt verteld. Je vindt daar informatie over de verschillende uitvoeringen, o.a. van Corry Brokken. De link naar die van Aznavour zelf werkt helaas niet.
Als bonus hierbij de tekst van het laatste couplet dat me altijd zo ontroert, omdat het levenseinde van een geliefde moeder/oma wordt beschreven.
Daaronder een vertaling in het Nederlands.

Et les femmes se souvenant des chansons tristes des veillées
Elle va mourir, la mamma, tout doucement, les yeux fermés
Chantent comme on berce un enfant après une bonne journée
Pour qu’il sourie en s’endormant
Ave Maria
Y a tant d’amour, de souvenirs autour de toi, toi la mamma
Y a tant de larmes et de sourires a travers toi, toi la mamma
Que jamais, jamais, jamais
Tu nous quitteras…

En de vrouwen herinneren zich de treurige liederen van de avonden van vroeger;
ze gaat sterven, la mamma, zachtjes, met gesloten ogen,
zingen ze zoals je een kind wiegt na een lange, volle dag,
opdat het met een glimlach inslaapt.
Ave Maria
Er is zoveel liefde, er zijn zoveel herinneringen om je heen, om jou la mamma
Zoveel tranen en glimlachen  dankzij jou, la mamma
dat jij ons nooit, nooit, nooit ……
zult verlaten.

Eerdere blogs over de Arbeidsvitaminen:
Arbeidsvitaminen van Jan uit (2017)  >>>
Save the last dance for me (2019) >>>
Kallem aon met leve deurgaon (2018)>>>
Passe-Partout bracht me bij Aunt Dinah (2018) >>>
Week van de jaren ’60 2018 >>>
Erstes Morgenrot (2017) >>>
Daor bluit mien eerappelaand (2014)>>>

Geplaatst in Muziek | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

10 juli: De entourage van de knooppuntenbordjes.

De eerste aanblik van de Maas…..

Wij vinden  dat je een vakantiegebied het best kunt verkennen op de fiets en dan het liefst aan de hand van fietsknooppunten. We pakten de in Valkenburg gekochte kaart erbij en stippelden een route uit richting Maastricht.  Doel: kijken naar de voorbereidingen van Rieu op het Frijthof en de brug over de Maas.

We hadden prachtig fietsweer; de omgeving van Maastricht is oogstrelend mooi en de eerste  aanblik van de Maas vormde de achtergrond van een knooppuntbordje.
We gingen natuurlijk even het centrum in,  maar niet te lang,  want we wilden nog door het gebied ten oosten van Maastricht fietsen.
We kwamen door plaatsen als Cadier en Keer en Bemelen.
Onderweg kochten we bij een boerenkraam een grote bak kersen en verbaasden ons over het feit dat we,  ondanks onze elektrische ondersteuning, ‘met de bek op het stuur’ moesten om de heuvels op te komen.

In Zuid Limburg waan je je in het buitenland.
Dat kan ik eenvoudig illustreren met twee foto’s.
De foto links maakte ik bij knooppunt 66: een zeer katholieke entourage waar ons vrede werd toegewenst.
De foto rechts is genomen op een kruispunt van wandelwegen in de buurt van Bemelen, onderdeel van het Pieterpad, (staat ook op de wegwijzer) met op de achtergrond rotsen.
In het plaatsje Berg genoten we van kip (Gerard) en zalm (Ada) op het terras van dorpscafé ’t Voske, met twee tafels naast ons drie dorpelingen die heel veel plezier hadden.
Waarover, dat konden we niet volgen.
Plat Zuid Limburgs.
Dat schreef ik ook al: je waant je in het buitenland.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

9 juli: Rieu in Maastricht.

In het hotel in Zuid Limburg maakte ik op maandagmorgen een praatje met de man die ons thee bracht bij het ontbijt.  “Het is nog geen hoogseizoen, hé?” constateerde ik. “Nee,  maar dit is de stilte voor de storm. André  Rieu komt dit weekend in Maastricht!”
“Oh? Leeft dat dan nog hier? ”
Uit zijn reactie bleek dat dat een hele domme opmerking was.
Rieu leeft daar. En hoe…

Hij neemt het hele plein in beslag….

In de lounge van het hotel lag een Limburgs tijdschrift;  een echte ‘glossy’, genaamd Chapeau. Daarin stond een interview  met André Rieu. Hij vertelde in dat gesprek dat de horeca aan het Vrijthof in het begin helemaal niet zo blij was met zijn concerten; hij neemt immers het hele plein in beslag en is zo prominent aanwezig dat niemand er om heen kan. Maar de vrede is inmiddels getekend. De hotels en restaurants mogen kaarten voor de concerten verkopen in arrangementen gecombineerd met hun eigen etablissement. Er wordt enorm veel verdiend in de maand dat Rieu zijn concerten  geeft.  Bezoekers uit meer dan 80 landen komen in deze periode naar Zuid Limburg; alle hotels in de omgeving van Maastricht zitten tjokvol. Eén strikte eis stelt Rieu: geen alcohol schenken vlak voor en tijdens een concert.

Duizenden mensen gaan deze maand genieten van de show van Rieu.  Wij gingen tijdens een fietstocht naar Maastricht  om de voorbereidingen te bekijken. Je weet niet wat je ziet.  Het Vrijthof is helemaal volgebouwd.
Inderdaad. André Rieu leeft nog hier.
Hierbij een link naar de website ‘Theater aan het Vrijthof’>>>.
Heb je even een idee.
En vergeet vooral niet om het filmpje even te bekijken.

Woensdagmorgen kwam een mevrouw ons een potje thee brengen bij het ontbijt.
Aan haar vroeg ik of ze nog naar Rieu ging dit jaar.  Nee, maar ze was in het verleden wel al vier geweest.
“en het is zooooo fantastisch mooi!  Een belevenis!”
Ik bood mijn excuses aan voor die hele domme opmerking tegen haar collega op maandagmorgen.  “Het is voor jullie natuurlijk net zoiets als de TT bij ons in Drenthe.”

“TT? ”
Ik legde uit dat dat wereldberoemde motorraces in Assen waren.
Ze had er echt nog nooit van gehoord.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

8 juli: Korenaren en koeienstaarten.

Liturgisch bloemstuk dat o.a. de veelkleurigheid van onze gemeente verbeeldt.

In het blog van 1 mei j.l. >>> schreef ik dat we binnen onze PKN gemeente  een nieuwe predikant hadden beroepen: Sijbrand van Dijk. Gistermiddag was het dan zover dat we hem in ons midden mochten verwelkomen in een feestelijke intrede-viering.

De Cantorij  Roden werkte ook mee aan deze viering.  Anderhalf uur van te voren zouden we al beginnen met inzingen,  maar toen ik om 13.00 u aan kwam fietsen groepten alle cantorij leden voor de kerkdeur bij elkaar: er was geen sleutel! Hulp kwam van onvermoede kant: Sijbrand was ook al zo vroeg aanwezig en had al een sleutel; nog niet eens bevestigd en gelijk al een sleutel-figuur…..

Het zijn altijd bijzondere vieringen.  Volle kerk,  familie en vrienden, gasten en een ietwat gespannen gemeente.  Hoe is hij? Hoe preekt hij?  Wie hebben we binnengehaald? Op de tweede altenrij in de cantorij kreeg ik het allemaal goed mee.  Eerst de formaliteiten rondom de intrede (heel serieus  allemaal), omzongen met toepasselijke liederen. Het gesprek met de kinderen daarna  was heerlijk ontspannen en belooft wat voor de toekomst. Sijbrand stond met drie ‘gestolen’ korenaren uit Roderwolde op het podium en leerde de kinderen dat de boer weet dat het koren klaar is om te oogsten ‘als het tikt in de knikjes’. Huh? Geen van de kinderen stelde een kritische vraag,  dus qua overredingskracht zit het wel snor met deze voorganger.

Kennismaking met Sijbrand van Dijk

In zijn overdenking brak Sijbrand een lans voor de onvoorwaardelijke omhelzing.  Luisteren, geen vragen stellen, maar er zijn. Dat is genoeg. En hou je mening maar even binnen.  Onze kerk is toch meer dan een gemeenschap van meningen? Bij zo’n  opmerking  moet ik altijd aan mijn vader denken.  Och,  wat waren wij het over veel dingen oneens.  Maar we gingen naar dezelfde kerk en hielden van elkaar. Verder stal  Sijbrand mijn hart door het onder de aandacht brengen van ‘de boerenwijsheid van de dag’ van Oma Duck: een mening is als een koeienstaart. Hij kan alle kanten opzwiepen, maar hij raakt zelden de vlieg.
Een voorganger die een personage uit de Donald Duck een podium geeft kan bij mij een potje breken.

Het slot van zijn verhaal was persoonlijk: hij citeerde zijn zus die helaas zelf niet bij de plechtigheid aanwezig kon zijn vanwege de gevolgen van de ziekte van Alzheimer.
Zij schreef ooit:
‘Helder oordeel
scherpe zinnen
kloek gemoed
doen niet altijd ons beminnen
maar wilt u ieders harte winnen
doe dan goed’.

Het was een mooie  viering.  Als cantorijlid ontving ik een paar welgemeende complimenten die ik ga delen met mijn zang-collega’s.

De komende weken gaan wij in verschillende vieringen naar Sijbrand luisteren.  Ben benieuwd of hij nog meer Donald Duck figuren citeert.
Mijn favoriet Mik Mak bijvoorbeeld.
‘Geen paarse draken enzo……’
Vast niet.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen