9 december: Televisie als waarde van de dag….

Woensdagavond was ik alleen thuis; Gerard had koor repetitie van InBetween in Leek. Rond een uur of 8 nestelde ik me op de bank en keek wat programma’s die ik had opgenomen. Blauw Bloed, Verborgen verleden en Vroege vogels.

blauw-bloedEen paar dingen waar ik erg van genoot:
– een item over Maxima die stralend een werkbezoek >>> brengt aan de winnaar van een ‘Appeltje van Oranje’: Ontmoetingscentrum De Pracht in Waalre.
– Rick Nieman die ontdekt dat hij afstamt van Giovanni Lutra, die in 1731 is geboren en naar Amsterdam vertrok, waar hij zich Johannes liet noemen.  verborgen-verleden
In een pastorie bij de kerk in het dorpje waar Giovanni is gedoopt is een kast met eeuwenoude boeken, mèt daarin de naam, de geboortedatum en doopdatum. “Mag ik dat even aanraken….” vroeg Nieman. Kippevel.
– Ruben Smit, (natuurfotograaf en filmer) liet ons in Vroege Vogels, opnames zien van lijsters, die in buurt van een kudde pony’s blijven.  Ze worden vroege-vogelsbelaagd door een kiekendief. Prachtige beelden van de roofvogel in slow-motion.
– Een bevlogen paleontoloog die op z’n knieën in een museum vol schilderijen en kunstwerken  zit en laaiend enthousiast vertelt over fossiele koralen, schelpen, sponzen, zee-egels en inktvissen die je kunt zien in de natuurstenen vloertegels.

Een doodgewone woensdagavond.
Genieten in mijn joggingbroek, met een kop cappuccino met suiker & kaneel en het niet te vermijden breiwerk.
mesToen Gerard thuis kwam keken we samen nog naar de allerleukste quiz die ik ken: ‘Met het mes op tafel’ die ik eerder op de avond had opgenomen.
Wij ervaren de ‘uitgestelde televisie’ als één van de zegeningen van deze tijd.
Zo kan ik zelf bepalen wanneer ik kijk naar mijn favoriete programma’s en hoef ik die niet meer te missen omdat ik nou eenmaal niet iedere avond thuis op de bank zit……

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

8 december: Een gehaktbal & dementie.

Gistermorgen maakte ik op mijn werk de post open voor één van mijn managers. Ze is ook psychiater en in die hoedanigheid krijgt ze af en toe het boekje ‘GGzet wetenschappelijk’. Dat is een tijdschrift van, voor en door wetenschappelijk geschoolde medewerkers van Lentis, GGz Friesland, en GGz Drenthe. De artikelen gaan over uiteenlopende onderwerpen die binnen de instellingen spelen.
Geen tijdschrift waar ik in zou gaan lezen. Veel te moeilijk.
Maar deze keer stond er op de voorkant een verwijzing naar een column met als titel ‘Gehaktbal’. Dat maakt me dan nieuwsgierig. Waarom staat er nou iets over een gehaktbal in zo’n blad voor wetenschappers?

Het was een verhaal over tehuis waar een demente meneer bij de warme maaltijd boos groenteschijfwerd omdat iedereen een gehaktbal bij zijn eten kreeg en hij niet. Hij kreeg een groenteschijf. Het bleek dat die meneer altijd overtuigd vegetariër was geweest. In zijn dementie was hij dat vergeten. Hij mocht van de verzorging wel een gehaktbal hebben, maar zijn vrouw was het daar niet mee eens. “Dat zou hij niet gewild hebben” was haar argument. De schrijfster van de column vond dit moeilijk. Moeten we die meneer nou wel een gehaktbal geven en niets tegen zijn vrouw zeggen? Apart op zijn kamer eten geven?
Zij had een overtuigd vegetariër gevraagd naar haar mening. Die had een briljante oplossing. “Dan geef je toch iedereen een groenteburger in plaats van een gehaktbal!”

omdenkenEen prachtig voorbeeld van ‘omdenken’: problemen transformeren in mogelijkheden.
Gerard kreeg van Sinterklaas het boekje ‘Omdenken” van Berthold Gunster, dat staat vol met dit soort voorbeelden.
Een aanrader als je nog eens een klein cadeautje zoekt: het boekje kost maar € 5,=.
Meer weten over Omdenken? Ga naar hun website  >>>.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

7 december: Kwartetten op z’n frans.

Gisteravond  kwamen we voor de laatste keer dit jaar bij elkaar voor de Franse les. We nemen dan allemaal wat lekkers mee (toastjes, salami, olijven, flesje wijn) voor de nazit. Maar eerst moesten we nog aan het werk: twee huiswerklessen nakijken en een gedicht bespreken. Het gedicht heette ‘Les feuilles mortes’ en het is geschreven door de dichter Jacques Prévert.  We kennen het allemaal in de uitvoering van Yves Montand>>>.
Gisteravond had ik mijn gitaar mee en na het bespreken zongen we met elkaar dit melancholieke lied. Wie zei dat Franse les saai is….?

Avez vous pour moi

Avez vous pour moi

We schonken een glas  vol en gingen een spel doen, één van ons had een Dick Bruna-kwartet meegenomen.
Geen “mag ik van jou…” maar “Avez vous pour moi…..
Best nog moeilijk. Want wat is een zeehondje? Un chien de mer, dacht iemand. Het bleek een sceau.
Iemand kon niet op het woord voor kip komen. “” eeeh….la femme du coq!” (de vrouw van de haan).
De kwartetten kwamen langzaam tot stand. Sommigen vonden het moeilijk om een kaart uit handen te geven. Dan werd er gemiept over het niet benoemen van de goede kleur  “quelle couleur….?”  En wat is ook maar weer het woord voor schaap? Iemand vroeg om een “Béh béh” maar daar kwam hij niet mee weg. Het was un mouton.

De jongste deelnemer heeft gewonnen. Sommigen van ons vonden dat we hem gezien zijn leeftijd (begin veertig) hadden laten winnen.  Maar dat waren diegenen die zelf geen enkel kwartet hadden weten te bemachtigen. En dus ook zeker wisten dat ze dit spel nooit meer gingen doen.

Nu hebben we eerst kerstvakantie. Het werd veel te laat voor een dinsdagavond. Dat had ik toch vroeger in de derde klas van de MAVO niet kunnen vermoeden dat ik Franse les ooit nog eens zo leuk zou gaan vinden. Maar ja, mijn toenmalige leraar (Verkerk) nam nooit een kwartetspel mee. En al helemaal geen flesje wijn…..
En ook mijn medeleerlingen waren toen lang niet zo leuk als nu!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

6 december: Uitblazen en nagenieten.

Zaterdagmorgen haalden we Frea en Jon van Schiphol en toen we thuis kwamen begon het Sinterklaasweekend waar ik me zo enorm op verheugd had.
Nu ik dit schrijf is het maandagmorgen. De Engelandvaarders zitten alweer in de trein op weg naar Schiphol. Ik pak de vaatwasser uit; bovenin liggen een paar plastic bakjes van de chinees. Er staan nog een aantal volle exemplaren in de koelkast. Je bestelt altijd te veel hé?
De lege flessen breng ik naar de glasbak: wel veel. Gelukkig kom ik geen bekenden tegen. Overal vind ik restanten van een geslaagd weekend. Pepernoten onder de bank, zilverpapier van suikerbeesten in snippers, stukjes plakband, pakpapier, een vergeten onderbroek, een vergeten gedicht. Zucht.

Het was even afwachten of het met de Engelse schoonzoon wel net zo leuk zou worden als anders. Je zit per slot van rekening met een taalprobleem. Maar (om in de Sinterklaas-terminologie te blijven)  het pakte helemaal goed uit.
Iedereen werd wel op één of andere manier op de hak genomen.
Jon zat er bij alsof hij al jaren niets anders gewend was. Hij kreeg reeksen pakjes (pakje 1, wachten op 2,3 en 4) in verschillende uitvoeringen (dus ook pakje A, wachten op B en C). Hij zat blijmoedig met al zijn pakjes om zich heen verzameld op de bank en genoot eigenlijk alleen maar van alles.
Frea vertelde later: “Ik had het Sinterklaas-gebeuren met al mijn verhalen al redelijk ‘opgehyped’, maar het was nog leuker dan hij had gedacht.”

... een móói ding.....

… een móói ding…..

Dat komt vooral omdat iedereen zijn best had gedaan. Begrijpelijke lol, Engelse gedichten en er werd ondertussen veel vertaald en uitgelegd. Maar hij deed zelf ook menig duit in het zakje. Zijn PERSOON had namelijk op zijn verlanglijstje gezet: ‘een ding en dan het liefst een mooi ding’. Daar kun je natuurlijk niks mee. Maar hij had zelf een ding gemaakt. Gehaakt zelfs, want dat kan hij (zie 9 september >>>)  Het was de trofee van de avond…..
Ook over eten werd in de gedichten weer overvloedig gezeurd. Twee veganisten, twee vegetariërs en vier omnivoren. In de weken voorafgaand had ik ge-appt dat ik pepernoten had gevonden zonder melk, ei en boter. Eén schoonzoon reageerde: “O, geen vleespepernoten?”
Hij kreeg z’n vleespepernoten.

Op zo’n avond zit ik vooral ontzettend te genieten. Voor iedereen maak ik wel een surprise met een vilein gedicht, ik heb de hele week al voorpret en ik verheug me op het moment roze-brildat het wordt voorgelezen en uitgepakt.
Daar kreeg ik weer een gedicht over van de ZeurPiet, gekoppeld aan het feit dat ik eindelijk een bril heb.
Ik kreeg een roze bril.
En wat voor één…..!

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

5 december: Adderengebroed (2)

Er zijn van die woorden die je niet zo vaak hoort. Adderengebroed is zo’n woord.
Een woord dat we alleen maar kennen uit de bijbel. De laatste weken, sinds het blog met die titel over het bibliodrama (zie 18 november >>>) komt het af en toe in de praat te pas. Zelfs een schoonzoon, die niet met de bijbel is opgegroeid, wist zaterdag wijsneuzerig te vertellen dat adders niet broeden. So be it. Als je maar begrijpt wat er bedoeld wordt.
De adders kwamen gistermorgen terug vanaf de preekstoel: sissende onderkruipels. Laag-bij-de-grondse wezens. Roddelen, kwaadspreken, anderen benadelen, daarmee werden slangen geassocieerd.

Gistermorgen in de viering stond de lezing centraal die we met het bibliodrama uitgespeeld hadden. Dan zit je toch met andere oren te luisteren. Door de hele viering heen kwamen me dingen bekend voor.
Wat mij het meest trof was het beeld van de boom.
Tijdens het bibliodrama speelde iemand een boom. Een karakter waar ik niet op gekomen was, wat moet een boom nou in zo’n verhaal. Maar de boom speelde die avond een prominente rol. Hij stond al heel wat jaren aan de oever van de Jordaan en had al veel meegemaakt. Hij oordeelde niet, hij gaf schaduw en troostte de vrouw die door de meeste andere mensen werd uitgekotst. De boom kwam gistermorgen terug in de overdenking.

goede-vruchtenDe predikant plantte zijn wortels in de aarde (lees: ging met beide benen stevig op de grond staan) en deed zijn armen omhoog. “Stel je voor dat je een boom bent. Wat zijn dan jouw vruchten? Hoe ziet jouw vrucht van de liefde er uit?” Hij reikte met zijn andere hand naar de andere kant. “En jouw  vrucht van de vreugde?”  Weer hoger…”de vrucht van de vrede?” Ja. Wat zijn onze vruchten? Zijn het goede vruchten?

We zongen mooie, moderne liederen. En er viel ook weer genoeg om over te glimlachen.
Een jongetje dat in zijn enthousiasme ook alvast de kaars voor de derde adventszondag er bij aanstak. Een meisje dat als kind van deze tijd niet begreep waarom de dominee zo moeilijk deed over wie de afwas moest doen. Zij gaf als antwoord ‘de afwasmachine!”
Het slotlied was prachtig. Op de melodie van het oude lied “Komt nu met zang van zoete tonen” zongen we “Liefde genoeg, dát zou ik wensen.” De laatste drie regels van de coupletten waren steeds hetzelfde:
Kijk om je heen en geef wat je hebt
dan komt geen mens te kort.
Een droom die waarheid wordt!

We kregen ook huiswerk mee. We moesten nadenken over de vraag: “Wat is profeet?” Hokjes aankruisen bij woorden waar je aan denkt bij een profeet.
Een profeet helpt ons om anders te kijken en te horen, om anders te denken en te doen.
Afgelopen week zag ik nog een profeet bij De Wereld Draait Door. Hij heette Jan Terlouw, 85 jaar oud. Klik hier >>>> voor zijn vlammende en ontroerende betoog.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

4 december: An Englishman meets Sinterklaas.

Via de PKN-gemeente kon je dit weekend een Sinterklaas met twee Pieten op bezoek krijgen. Het leek Gerard en mij een leuk idee om dat te doen voor onze Engelse schoonzoon Jon, die gisteren voor het eerst het sinterklaasfeest met ons gezin mee zou vieren.

Rond half zeven (onze dochters wisten ook van niks) stopte er een auto voor ons huis waar de goede Sint uitstapte. “Hé kijk, een Sinterklaas…..!” Het bleef even stil.
“Oh my God…..mama…..?!” Toen ze me aankeken snapten ze al wat wij bekokstoofd hadden.  Toen werd er ook al op de ramen gebonsd en stonden de dames in opperste staat van opwinding te gillen in de keuken.

Toen de gemoederen weer bedaard waren zaten we in een kring met Sinterklaas en twee Pieten.  Sinterklaas vertelde (niet in het Spaans maar in het Engels) een heleboel over zijn feest. Over de tradities. De liedjes. Natuurlijk gingen we met elkaar ook wat liedjes zingen.
Ik had de map met Sinterklaasliedjes nog uit de de jaren negentig en we haalden wat herinneringen op aan vroegere Sinterklaasavonden.
roe-en-zakDe oude bisschop vertelde over het zetten van de schoen, de cadeautjes, de boot en dat de kinderen vroeger echt bang voor hem waren. Als voorbeeld daarvan hadden de Pieten een ouderwetse roe mee en Sint vertelde dat de kinderen (vroeger hè) zelfs met de zak mee naar Spanje werden genomen.
Cees wekte de toorn van Sinterklaas door te beweren dat het een goedkope manier was om in Spanje je komen…… “Pas maar op, ik kan je vanavond nog meenemen!”
Sinterklaas had zich goed voorbereid. Hij vroeg dochter Frea naar Engeland; en of ze Nederland ook miste. “Wel de familie en vrienden maar het land niet.”  De Sint wist ook dat Carlijn ‘in het buitenland’ woonde en testte haar kennis van de Friese taal. Sint sprak in onberispelijk Fries “Bûter brea en griene tsiis…..” en tot zijn stomme verbazing antwoordde Carlijn in onberispelijk Fries “wa ’t dat net sizze kin is gjin oprjochte Fries!” (Irene: je kunt trots zijn, ze is al helemaal ‘verfriesd’……)

Sinterklaas aan de Boskamp

Sinterklaas aan de Boskamp

Iedereen speelde het toneelstukje vol overgave mee. Toen Gerard aan de Sint vroeg: “Wil je misschien wat drinken?” viel iedereen erover dat de oude heer met ‘je’ werd aangesproken.
Sinterklaas is een U. En hij wilde wat drinken met een rietje.

Jon heeft genoten van het bezoek van Sinterklaas. Wij ook. Jon en Frea zongen nog een duet voor de Sint en onze dochters zongen met z’n drieën een Engelse canon voor de Goedheiligman.
Als beloning kregen ze een handje pepernoten.
Wat is het toch een mooi feest. Er is nu in ieder geval één Engelsman die een beetje snapt wat wij bedoelen.
Verf die Piet maar groen of paars, maar blijf het feest vooral vieren.
Dank je wel, Kai, je deed het fantastisch!

P.S.: onze Jeugdraad vraagt voor het bezoek van Sinterklaas een financiële bijdrage voor JOP, de Jeugdwerktak van Kerk in Actie, PKN.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | 2 Reacties

3 december: Romige pangasiusfilets.

Gisteren was het vrijdag-visdag.
In mijn eigen ringband map met verzamelde recepten heb ik een recept dat bij ons al een aantal jaren in de top 10 staat.
Een ongewone combinatie van ingrediënten, maar echt heerlijk.
Het heet voluit: Romige pangasiusfilets met tomaten, pesto, kaas en pijnboompitten.
Ik heb het overgehouden aan de kookrubriek uit de Tineke show op Radio 5.
Die kookrubriek is al lang ter ziele, maar wij eten dit nog zeer regelmatig.
Je kunt het ook van te voren klaar maken, dus krijg je eters, dan kun je mooi blijven zitten panga-1als het aperitiefje op tafel komt.

Het is een ovenschoteltje dat wordt geserveerd met eiermie: hele dunne mie die je niet eens hoeft te koken, 10 minuten in heet water wellen is voldoende.
Hiernaast een foto van de pangasiusfilets, die even worden aangebakken in een koekenpan, samen met gebakken uien.
Benieuwd naar het hele recept? Klik hier   pangasiusfilets voor een PDF met een uitgebreide beschrijving met foto’s.

Geplaatst in Koken | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

2 december: Het moreel van de voorzitter.

Donderdagavond. Wekelijkse cantorijavond. Ik schoof aan op mijn plekje op de achterste alten-rij naast de bassen en we begonnen met inzingen. We doen allemaal mee met de oefeningen, maar sommigen vinden er wel iets van. Bij het omhoog brengen van de armen onder hoge geluiden bromt een bas: “the living death….”
Ieder beleeft het op zijn eigen manier.

stopverfBij één lied mopperden de alten dat ze met een klein clubje waren. Dat komt omdat Essina en ik bij dat lied bij de tenoren zingen. Onze cantrix waarschuwde toen dat ze iets onaardigs ging zeggen. “De alten zijn bij dit lied helemaal niet belangrijk. De tenoren ook niet. Het gaat om de sopranen en de bassen. De rest is ‘opvul’…”
Dit soort uitspraken maakt een mens nederig.

Bij een ander lied zingen de vrouwen couplet 1 en de mannen couplet 3. Toen de mannen couplet 3 zongen zat één sopraan heel dapper met hen mee te zingen.
“Je bent geen man, hoor!” legde haar buurvrouw uit.
Onze cantrix heeft een geduldig karakter.
Dat helpt volgens mij wel bij het werken met amateurs zoals wij.
Een eenvoudig lied van twee regels werd door ons de eerste keer beroerd uitgevoerd. Bedaard zegt ze dan: “Het mag wel eenstemmig…”.
Verder probeert ze ons op alle mogelijke manieren enthousiast te laten zingen.
“Laat het eind van het eerste couplet klinken alsof je vreselijk zin hebt in het tweede couplet!”
Collega-tenor en ik hoeven elkaar dan alleen maar aan te kijken. “O….alsóf”.
Dat woord zegt iets over de zangbeleving tot dan toe.

Nu wek ik de indruk dat het niet zo goed ging gisteravond, maar dat is geenszins het geval. Het is gewoon een repetitie, dan mag het fout gaan. Het komt maar zelden voor dat er tijdens een viering iets de mist in gaat.
We hebben gewoon hard gewerkt!
Van één moeilijk lied zei de cantrix zelfs dat ze dat lied al eens eerder met andere cantorij had proberen in te studeren “en dat was een hopeloze bende!”
Onze voorzitter zei: “Volgens mij waren wij dat ook….”
Altijd fijn, zo’n bestuurslid dat het moreel hoog houdt.

Geplaatst in Catharina-cantorij, Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

1 december: ‘MIJN PERSOON’

Sinterklaas is in het land. Daar krijgen wij niet meer zoveel van mee. Vroeger hadden wij een goede relatie met de goedheiligman. Hij stuurde brieven naar onze dochters, kwam ieder weekend iets in de schoen doen, haalde verlanglijstjes op en bracht op zijn verjaardag een zak met cadeautjes.

zelfgeschreven in het mooiste handschrift

zelfgeschreven in het mooiste handschrift

Het was, naast hun eigen verjaardag, één van de hoogtepunten in de kinderlevens van onze meisjes.  Sinterklaas is natuurlijk een toneelstukje dat grote mensen opvoeren voor kinderen. Een soort geheim. Wij speelden het spel vol overgave; wij genoten net zo van het feest als de kinderen.
Wij vieren het nog ieder jaar. We spreken met Rodermarkt al een datum af en trekken lootjes via Lootjestrekken.nl.
Gerard en ik weten niet van elkaar wie we hebben. We hebben het over ‘MIJN PERSOON’. Gistermiddag liep hij al wat geheimzinnig met een tas door de keuken.

Bedankbriefje in de schoen

Bedankbriefje in de schoen

Vandaag werd er een pakje bezorgd. “Heb jij wat besteld?” Ja, voor ‘MIJN PERSOON’.
We hebben al weer voorpret met z’n tweeën. We zitten met een schrijfblok voor de neus televisie te kijken, af en toe een zin schrijvend aan een gedicht. Dit jaar introduceren wij het Sinterklaasfeest bij onze Engelse schoonzoon. Hij had gelijk nadat hij een lootje had getrokken aan Frea verteld wie hij had. O, was dat niet de bedoeling. ….?!?
Er kan eigenlijk niet zoveel verkeerd gaan. Frea zal hem wel wat helpen en het gaat bij ons niet echt om de cadeautjes, maar vooral om de gezinslol.

Vijf gedichten heb ik al klaar voor MIJN PERSOON.
Die kan zijn of haar borst nat maken…..

Voor oudere blogs over Sinterklaas uit 2014 zie Intocht Sinterklaas >>> en Sinterklaaskriebels >>>

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

30 november: Herkenning

Gistermiddag zat ik aan de lunch met 4 collega’s. Het was niet mijn dag. Slecht nieuws op het werk over een collega, emotie, concentratieproblemen. … een kom mosterdsoep van Cor ( de kok) doet dan wonderen. De lunch is sowieso  een rustpunt op mijn werk. Even achter het scherm vandaan, even uit de drukte van telefoon, mail en agenda’s.

Het gesprek kwam op geschiedenis. Het gevoel dat je hebt als je op een plek bent waar geschiedenis is geschreven. Jan vertelde dat hij bij een prehistorische monument tegen

Pré-historische 'stone-circle' in Derbyshire, Engeland (vakantie 2012)

Pré-historische ‘stone-circle’ in Derbyshire, Engeland (vakantie 2012)

een rechtopstaande steen leunde en zich op dat moment realiseerde dat eeuwen geleden andere mensenhanden die steen met een reden rechtop had gezet. Dan ben ik dus niet de enige die dat soort gevoelens heeft. In Rome in het Forum Romanum, bij het hunebed in Steenbergen, bij een pré-historische ‘stone-circle’ >>> in Derby-shire in Engeland of bij het eeuwenoude  doopvont in onze eigen Catharinakerk : het idee dat je door dat monument verbonden bent met de generaties die je voorgingen.

Meestal wordt ik meewarig met rust gelaten als ik dat soort gevoelens benoem.
“Ja, mama heeft iets met geschiedenis….”
Tijdens de lunch van gistermiddag was er dus even een stukje herkenning.
Het gesprek ging nog verder. Over spulletjes die van je ouders of grootouders zijn geweest. Die eigenlijk niks waard zijn, maar die je in een vitrinekastje bewaart. Over een kapot horloge dat je om had toen je een ongeluk kreeg, dat ook in dat kastje ligt.
We hoefden elkaar niets uit te leggen.

De lunch was een eilandje in de zee van een rotdag.
Dan doet een waardevol gesprekje je goed.

Geplaatst in Geschiedenis | Getagged , , | Een reactie plaatsen