21 september: Boskamp wordt Disneystreet.

De Rodermarktfeestweek is vandaag van start gegaan.
Vorig jaar waren we verschrikkelijk druk met de praalwagen van de kerk, dit jaar gaat het er een stuk rustiger aan toe.

Afgelopen woensdag kwam de feestverlichting voor de Boskamp: grote palen, lampen en voor iedere paal een triplex versiering.
Dit jaar staat die versiering in het teken van Disney.
Dan komt het kind in mij boven.
Opgetogen zie ik dat Bambi bij de overburen in de tuin staat, bij de buren daarnaast  Stinky en daar weer naast Stampertje.
Bij ieder figuurtje heb ik wel een quote paraat.

Die laatste regel is van mezelluf!

“Hij mag mij een bloempje noemen, as hij dat leuk vindt……scheelt me niks”.
Geniet ook even: Bloempje >>>
Nog eentje dan: Die laatste regel is van mezelluf >>>
Wij hebben zelf een biggetje in de tuin. Knir. Of Knar of Knor, ik weet het niet.
Schoonzoon Cees dacht dat het in ieder geval het biggetje was dat zijn huisje van stenen had gebouwd, gezien Gerards bouwachtergrond.
Buurman even verderop, Reiken is zijn naam, heeft Dagobert Duck op zijn stoep staan. What ’s in a name…..
Ook hier plopt het tekstballonnetje al weer op en zie ik Dagobert in zijn geldpakhuis: “Je kunt erin rondduiken als een dolfijn, erin graven als een mol en het op je hoofd laten kletteren…!”

De rest van de straat had ik nog niet gezien.
Vanmorgen reed ik in mijn auto de straat uit naar mijn werk, de Boskamp uit.
De Boskamp heet trouwens nu anders, we wonen even in ‘de Disney-street’.
Ik zag Mickey & Minnie Mouse, Pluto en Broer Konijn en ging steeds langzamer rijden.
“O, Zwarte Magica!”
Toen moest ik knap oppassen, want ik was helemaal ‘into Disney’; dacht terug aan de verhalen waarin Zwarte Magica op slinkse wijze het geluksdubbeltje van Dagobert Duck wilde stelen.
Maar ondertussen was ik ‘bestuurder van een motorvoertuig’ en diende ik mijn ogen gewoon op de weg te houden.

Een jeugd met Disney is ‘a joy forever’.

Vanavond loop ik even een rondje door de hele Boskamp Disneystreet.
Mijn favoriete karakter heb ik namelijk nog niet gespot: Madame Mik Mak. Van haar heb ik ook een quote paraat:
“Klinkt alsof er iemand ziek is…. wat lollig!
Ik hoop dat het erg is….iets met VLEKKEN!”

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

20 september: Dit is mijn lijf.

Vorige week kreeg van mijn schoonzus een hele stapel Linda’s.
Haar zus is op dat blad geabonneerd en als ik ze krijg hebben volgens mij al meerdere vrouwen het gelezen. Saskia Noort schrijft iedere maand een column in de Linda en deze keer was ik het in grote lijnen met haar eens. Dat we in onze maatschappij een beetje doorslaan met al die gezondheidshypes. Dat je lijf nooit kan voldoen aan de door de media opgelegde schoonheidsidealen. De essentie was: mensen, doe normaal, eet, sport, werk, drink, slaap en geniet. En hou vooral op met het veroordelen van anderen: te dun, te dik, te ongezond.

Volgende maand word ik 58 en ook mijn lichaam komt niet in de buurt van het ideale plaatje. Dat was trouwens 40 jaar geleden ook al zo, een schoonheid ben ik nooit geweest.
Al een aantal jaren zit ik in de overgang, maar omdat ik dat (net als het huishouden) geen boeiend onderwerp vind, gaat het daar op mijn dagelijkse blog eigenlijk nooit over.
Yoga, zwemmen, fietsen, wandelen: ik doe mijn best. We eten zoveel mogelijk uit de schijf van vijf en we proberen drie dagen per week vegetarisch te eten, maar we lusten ook wel eens een puntzak frites of een pizza en drinken graag samen een glas wijn. Aan mijn lijf zijn de 58 jaren af te zien. Het heeft drie dochters gedragen, heeft een aantal infarcten doorstaan en wordt sinds maart ontsierd door een levensgroot litteken op mijn borstkas.

Maar het lijf doet het nog steeds en hoe. Helemaal uitgerevalideerd ben ik nog niet, maar ik kan weer bijna alles aan. En dat het er allemaal niet meer zo flitsend uitziet: het zij zo.
In die bewuste Linda was het voorwoord, zoals iedere maand, van Linda herself. Ook al 50+. Zij stond bloot op de cover, maar wel zo dat ze er zelf ook tevreden over was, lees: met veel lakens en kussens…….. een ouder lijf verdient barmhartigheid en diffuus licht.
Zij noemde in dit verband het lied van Jenny Arean: “Dit is mijn lijf!”. Ze zong het in ‘het Spaanse Schaep, de tekst is geschreven op de melodie van “This is my life” van Shirley Bassey.

Wat een mooi lied en wat herkenbaar. Hierbij een link naar een video >>> waarin Jenny het zingt in de serie. Let vooral ook op die prachtige vrouwen met dito badmutsen die in het zwembad voor haar synchroon zwemmen.
Benieuwd naar de tekst? Lees het mee: hierbij een link Dit is mijn lijf – Jenny Arean  naar een PDF met de liedtekst.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

19 september: Mijmermoment.

Drukke dag op kantoor vandaag. Gisteren had ik laat in de middag een overleg dat ik moest notuleren, vanmorgen stond het uitwerken van dat Vestigingsmanagers Overleg in mijn agenda.
De dag begon met een heerlijke fietstocht met een fantastische zonsopgang in de Onlanden als decor.
Om kwart voor acht zette ik mijn computer aan, nam een kop rooibosthee en begon aan het verslag.

Met zo’n verslag kun je nooit in één keer door.
Collega’s komen binnen.
“Goedemorgen; hoe ist?”
“Hoe was het overleg gisteren?”

Mijn telefoon gaat tussendoor; afspraken vastleggen, overleggen wie, wat, wanneer.
Ieder uur loop ik even naar het keukentje voor koffie of thee, spreek soms wat mensen op de gang en verwijs bezoekers naar een afdeling.
Af en toe komt er een hoofd om de deur.
“Menco d’r ook?”
Menco is de ICT’er van het gebouw en allesweter op het gebied van telefonie, internet en computer; daarom is hij de populairste man van onze kamer. We leggen soms briefjes op zijn bureau met namen van mensen naar hem hebben gevraagd……

Rond half twaalf was het verslag klaar en had ik de bijhorende acties al uitgezet.
Dan is er nog een mailbox die moet worden bijgewerkt en een actielijst die wachtte op actualisering.
Om 14.00 uur was ik er door.
Even een kopje thee…..maar eigenlijk had ik daar al genoeg van gehad.
Heb ik nog niet wat anders in de la?
Ik vond een doosje drinkbouillon. Eigenlijk van mijn collega, maar ik bietste een sachet; bedankt Jacquelien!
Morgen doe ik boodschappen en dan neem ik wel weer aanvulling mee.

Wat een heerlijk moment op de dag. Een kop warme bouillon en een voldaan gevoel over een nuttige werkdag: een mijmermoment.
Heb ik ooit geleerd op een mind-fulnessbijeenkomst.
Even stil staan, even bijkomen, even pauze; knap je van op.

Wat is mijmeren eigenlijk? Ik zocht het op en vond de volgende synoniemen: beraden, bespiegelen, bezinnen, nadenken, mediteren, overwegen,  peinzen, reflecteren, reminisceren en stilstaan.
O? Zoveel dingen tegelijk? Was ik toch weer aan het multitasken bij de bouillon!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

18 september: De kneien van een eulifant.

Soms gebruuk ik een uutdrukking waorbij oonze wichter de wenkbrauwen optrekt. Wij hadden het over een collega die aal maor niet deur haar dat andere luu zuk vreselijk an heur gedrag argerden. Subtiele hints,  veurzichtige raodgevings, het kwam allemaole niet binnen. Toen zee ik : “Nou,  die hef dan een vel veur de kop as een eulifant veur de kneien.”
Toen bleef het stille. Daor hadden ze ja nog nooit  van heurd.
Ze wussen wel wat een ‘bret veur de kop’ was, dus de betiekenis van dizze streektaol uutdrukking weur wel duudelijk.

Mien va had vrogger hiele specifieke uutdrukkings, waorvan ik eigenlijk niet weet of allent hij ze nou gebruukte (lees: zölf bedacht haar) of dat die uut de streek komt waor as hij vot komp.
As mien breur en ik an het fantaseren waren wat er allemaole wel niet kun gebeuren en wat er misschien mis kun gaon (as kiend bi’j daor hiel goed in) dan zee mien va: “As is verbraande turf en as morgen de hemel naor beneden valt he’w allemaol een blauwe musse op.” Met aandere woorden: zeur niet zo.

Op zundagmiddag gungen wij vaak op vesite, miestal hen de femilie in Zuud-Drenthe. In die tied was d’r nog weinig snelweg en waren d’r  veul Daffies bij de weg. Die nooit harder as 60 reden.
“Zit wij weer achter zun zundagsrieder!” mopperde mien va vanachter het stuur. As e zien veurganger dan inhaald had en drie kilometer later achter een volgende ‘zundagsrieder’ zat, meuk hij altied dizze prachtige vergelieking: “Bi’j pis op berre kwiet, krie’j schiet op berre weer.” Op de achterbank hadden mien breur en ik dan dikke lol.

As mien va wol angeven dat iene geestelijk wat beperkt was, dan zee e: “Die hef d’r iene hen heideplukken,”
Wat ik zölf altied hiel vervelend vun, was as hij zee: “Dat is mooi veur dien opoe!”
Dat betiekende: mooi verhaal, maor het interesseert mij eigenlijk niet.
As puber denk ie da’j het middelpunt van het heelal bent, maor dat was ok in oons gezin niet het geval. “Och, die zit nog tussen zwien en big in” heurde ik mien va ooit ies zeggen.

Gien voedingsbodem veur ‘ster’allures….

Geplaatst in Streektaol | Getagged , | Een reactie plaatsen

17 september: We zijn begonnen!

In september vieren we met onze PKN gemeente altijd het begin van het nieuwe kerkenwerkseizoen onder de naam ‘Startzondag’. Gistermorgen kon je vanaf 09.30 uur Op de Helte binnenlopen voor een kop koffie/thee en hier en daar een praatje maken. Ondertussen kon je een workshop kiezen die we daarna gingen doen. Net als vorig jaar (zie Niet zingen) ging ik ook deze keer niet zingen bij de cantorij-workshop, omdat ik na een paar dagen verkoudheid en keelpijn een stem had als een cokesklopper; als het had gemoeten kon ik met de bassen meezingen.

Keuzestress is niet het goede woord, maar ik vond het wel moeilijk wat ik moest kiezen; het werd bibliodrama. Tot mijn verrassing zat Gerard daar ook al in de kring!
Alle keren dat ik bibliodrama heb gedaan was het met Bart Elbert, nu gaf Walter Meijles leiding aan de bijeenkomst. We behandelden het verhaal uit Lucas 14 (klik hier >>> voor het bijbelgedeelte in de basisbijbel, even een stukje naar beneden scrollen)  van de heer die een feestmaal aanricht en daarvoor allerlei mensen uitnodigt, maar iedereen verzint uitvluchten en niemand komt naar het feest. Dan ontsteekt de heer in woede en stuurt zijn dienaren op pad om buiten de stad de lammen en blinden uit te nodigen.

We speelden naar aanleiding van het verhaal verschillende situaties uit: iemand uitnodigen om mee te gaan die vervolgens mee gaat, maar ook iemand uitnodigen die de uitnodiging afwijst. We beeldden teleurstelling uit, woede en spraken af welke dingen we zouden uitbeelden bij het verhaal.
Walter las later tijdens het vervolg van de viering het verhaal uit Lucas voor.
Samen met Zwanet beeldde ik een kreupele uit die een blinde hielp. Daarna nodigden we gemeenteleden uit om mee te komen, we lieten teleurstelling en woede zien en liepen aan het eind van verhaal de zaal uit om buiten de kerk mensen uit te nodigen. Grappig was wel dat sommige gemeenteleden wél meeliepen op onze uitnodiging…….dat past dan wel weer bij één van de uitgangspunten van bibliodrama: laat gebeuren wat gebeurt.

Het workshop koor (van ongeveer 70 mensen!) zong prachtig, er was een mooie ‘Toren van Babbel’ gebouwd, meneer Vos had de bijbelquiz gewonnen, er waren kleurige papieren bloemen en kaarten gemaakt, gedichten geschreven en er waren gesprekken gevoerd over Jezus. Iemand zei vooraf daarover: “Ik ga met Jezus aan de bar zitten…. ”

We zijn begonnen.
Goed begonnen.
Er zijn naast de vieringen heel veel activiteiten in onze PKN gemeente waar je aan mee kunt doen. Mijn tip: 4 woensdagen begin 2019 staan gepland voor ‘Bibliodrama: met bijbelverhalen spelen’. Doe eens mee, het bijbelverhaal komt veel dichterbij dan met lezen alleen.

We sloten de viering af met een broodjesbuffet en hadden het nog heel gezellig met elkaar.
Sommigen vroegen naar het recept van de hartige taart: hierbij een link naar het blog waar het wordt beschreven: Hartige taart >>>

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

16 september: Een uiennet. Een wat…?

Nieuw!

Oud.

Een uiennet. Vroeger ooit zelf gehaakt, het hangt al jaren in mijn kelder, samen met een kleinere uitvoering waar de knoflookbolletjes in bewaard worden.
Door het vele gebruik begint het uit elkaar te vallen, tijd voor een nieuw uiennet.
Daarvoor gebruikte ik het garen dat ik overhield van de blokjesdeken die ik voor de bank had gehaakt.

Het boek waar het net in stond beschreven kan ik niet meer vinden.
In de vaagheid blijven hangen.
Dus haalde ik de uien uit het net en telde het patroon helemaal uit.

Ik heb het precies zo nagehaakt als het origineel en nu hangt er een nieuw uiennet bij ons in de kelder. Vanmiddag legde ik de laatste hand: ik haakte een koordje van lossen en reeg dat door de bovenste rij gaatjes zodat je het het kunt ophangen.
De uien hangen zo droog en van de grond.

Afgelopen week had ik het haakwerkje ook mee naar mijn werk.
De mannen vroegen uit beleefdheid naar wat ik nu weer aan het maken was, want ze kunnen dan vaak het onderscheid tussen haken en breien niet zien, maar zagen aan de kleur wel dat het iets anders was als vorige week.
“Een uiennet.”
Iemand keek verschrikt op en riep “Een UIERNET?!?”
De vorm van wat ik omhoog hield en de kleur ervan deden de rest.
Toen was het spel op de wagen.
Hilarisch, wat een lol kun je dan met elkaar hebben om één verkeerd lettertje………

Wil je dit uiennet ook haken?
Het patroon heb ik uitgeschreven en ik heb er ook een teltekening bijgemaakt voor de duidelijkheid. Het is niet heel moeilijk, dus ook voor beginnende hakers is het goed te doen.  Klik hier Uiennet haken – beschrijving & telpatroon  voor een PDF met de beschrijving en de teltekening. (NB Vind je een fout in de beschrijving, meld me dat dan even, dan pas ik het aan). En zijn niet alle steekjes helemaal goed gelukt?
Who cares…..het net hangt immers in de kelder!

Geplaatst in Haken, Handwerken | Getagged | Één reactie

15 september: Elvaston Castle

Het blog uit maart 2017 over Elvaston Castle: Er ging een laatje open >>> besloot ik met de woorden: want als ik nog eens in de buurt van Nottingham ben….
Toen we Frea en Jon ophaalden uit Engeland was ik de buurt van Nottingham en ik kon Gerard overhalen om een paar uur vrij te maken voor nog één keer een bezoek aan Elvaston Castle.

de entree van kasteel, The Hall

Het was mooier dan wat ik er van verwacht had.
Het eerste verschil was al dat we nu een kaartje moesten kopen voor een parkeerplaats.  Het park was wel vrij toegankelijk en het werd bevolkt door groepjes picknickende mensen, wandelaars, toeristen en hondenuitlaters.
Hieronder in cursief mijn bevindingen in 2013:
Dwalend door het  prachtige, iets verwilderde park.
Het park was nu mooi onderhouden. Het gras was gemaaid en de bomen en struiken waren goed bijgeknipt en bijgehouden.  |
Loerend door deuren en ramen naar het stoffige, verrommelde interieur.
Tot mijn grote verrassing konden we nu in het kasteel binnen kijken! Alleen in de maand augustus  (we hadden dus geluk!) was er een groep kunstenaars die er een tentoonstelling organiseerde. Daar heb ik amper iets van gezien trouwens, ik liep me alleen maar te vergapen aan het interieur waar ik in 2013 zo nieuwsgierig naar was. Verder was er een ruimte ingericht als koffie/thee-bar en je je kon er inmiddels ook naar de wc.
Griezelend  bij een gang naar een grafkelder op het kerkhofje naast de oude kapel.
We konden nu niet meer bij de kerk, het kerkhof en de grafkelder komen. Het hek zat op slot; ik heb er nog wel even aan gerammeld, maar het gaf niet mee.
Er was zelfs een oud volksverhaal over een spook dat af en toe voor een raam verscheen.
Het spook had een gezicht gekregen. Naar wat ik begreep uit de informatie worden in Elvaston Caste regelmatig toneelvoorstellingen gegeven en één zo’n voorstelling bracht het spokende dienstmeisje tot leven.

De bevolking heeft dus de plannen kunnen verhinderen van een investeerder die van het hele landgoed een besloten golfresort wilde maken.
Maar van de kunstenaar die in de tentoonstellingszaal zat begreep ik dat het nog niet meevalt om zo’n groot landgoed een goede bestemming te geven waar de hele bevolking van mee kan genieten. Alles staat of valt met geldschieters en sponsors. Het parkeergeld is maar een druppel op een gloeiende plaat; maar er zijn nieuwe initiatieven. Er worden festivals georganiseerd, foodmarkets en er zullen in de toekomst vaker en afwisselende tentoonstellingen plaats vinden. Verder kun je Elvaston Castle huren om er te trouwen of een jubileum te vieren. Schitterende foto’s vond ik op de website van een regionaal opererende fotograaf: (klik Chris Seddon Fotographer). Als je naar beneden scrollt op deze website zie je een paar maar mooie foto’s van deze top-locatie.

Met weemoed in het hart nam ik afscheid van het prachtige Engelse landgoed met zijn weelderige park. De kans dat ik nog weer eens in de buurt van Nottingham kom is na dit weekend een heel stuk kleiner geworden…… gelukkig kan ik de ontwikkelingen op de  website blijven volgen!

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

14 september: Niet koken.

Deze week hoefde ik drie dagen niet te koken voor het avondeten: wat een ongekende luxe!
Op maandag heeft Frea gekookt: Shepherds Pie. Het is een eeuwenoud Engels recept, op internet vind je honderden variaties. Van oorsprong werd het gemaakt met restjes vlees en aardappel. Traditioneel wordt lamsgehakt gebruikt. In plaats daarvan is rundergehakt heel goed te gebruiken, al heet het gerecht dan officieel Cottage Pie. Frea’s variatie heette vast weer anders, want daar zat helemaal geen gehakt in. Want vegetarisch. En heel lekker!

Woensdag werd de buurvrouw 65 en ze vierde dat met een etentje in Wereldrestaurant Breed in Leek. Supergezelig was het. Ik liet een stukje zalm bakken en nam daarbij aardappelgratin met witlofrolletjes met ham en kaas en bij een knoflook-speklapje nam ik bami met foe yong hai en loempiaatjes. Wat een verwennerij.

Donderdag zaten we met onze vriendengroep bij ‘de Muzikant‘ in Assen.
Een ‘anders dan anders restaurant’. Het all-in concept omvat een 2 of 3 gangen menu inclusief bier, fris en wijn voor een vaste prijs. Het hele restaurant is behangen met oude LP’s en platenhoezen. Ook de menukaart, in de vorm van een een LP of een single krijg je in oude platenhoes en de menu’s zijn vernoemd naar artiesten of groepen.
Samen met Sinet bestelde ik het voorgerecht ‘Village People’ voor twee personen: een plankje met verschillende kleine voorgerechtjes o.a. een kopje mosterdsoep. Als hoofdgerecht had ik ‘Shocking Blue’: een cordon bleu, maar net een beetje anders.

Alleen al het bekijken van de namen en de gerechten met daarbij de uitleg was al leuk.
Paul Mc Cartney en John Lennon waren vegetarische gerechten bijvoorbeeld.
Pink Floyd was zalm van de gril.
Meer ga ik niet verklappen, het is gewoon leuk om daar zelf eens naar toe te gaan en je te laten verwennen. Want dat doen ze daar.
Johan en ik bestelden allebei als nagerecht een koffie-speciaal. Kop koffie, huisgemaakt slagroomsoesje, toef echte slagroom en een klein glaasje amaretto.
Prima eten, vertrouwd en dierbaar gezelschap: we vierden het leven.

Vanavond kook ik weer zelf: bloemkool met aardappels.
Ook lekker…..

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

13 september: Vorig jaar om deze tijd.

In deze periode kijk ik dikwijls terug naar vorig jaar.  In de maand augustus werd mijn moeder ziek en half oktober overleed ze.  Als ik nu ’s morgens op de fiets stap op weg naar mijn werk realiseer ik me dat ik vorig jaar al niet meer fietste in de maand september omdat ik na mijn werk vaak nog naar Hoogersmilde reed. Op de Cornelis Clan dag was ze er voor het eerst niet bij. We verdeelden die dag wat laatste spulletjes van haar die nog waren blijven liggen.

Zondagavond reden we op weg naar de verjaardag van een Waninge-schoonzus weer eens over ‘de Smilde’ langs de Drentse Hoofdvaart.
Langs het kerkhof.
Langs Meintjes.
Langs de televisietoren.
Het prikte.
Jarenlang reden we bijna wekelijks langs al die bruggen over die ene ‘schuine brug’; nu komen we er er hooguit nog een paar keer per jaar ’s avonds langs.

Deze zomer heb ik mijn moeders spijkerjasje gedragen (waarvan bij haar de manchetten 2x omgerold waren) en haar opvouwbare paraplu zit standaard in mijn rugtas.  Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik niet even aan haar denk,  omdat er nog zoveel kleine dingen in mijn huis en in mijn leven zijn die me aan haar doen denken. Mijn moeder had bijvoorbeeld zo’n grote voorraad wasmiddelen, dat ik daarvan ook rijkelijk kon uitdelen aan de dochters. Carlijn zei “Toen ik de was had opgehangen rook ons huisje ineens naar Oma!” In onze slaapkamerkast staat een tas vol fotoboeken. Regelmatig zit ik even in zo’n album te bladeren of ik zoek bewust een foto voor een blog. Een uur is dan zomaar om….

De periode van geleidelijke rouwverwerking werd abrupt onderbroken door de hartoperatie in maart; dan zit je hoofd ineens helemaal vol met spanning en zorg. Wat ik nog weet is dat ik blij was dat ik mijn moeder niet meer hoefde te bellen dat ik die by-pass moest ondergaan. Nu ik het hele revalidatie proces heb doorlopen lijkt er weer meer ruimte te komen in mijn hoofd voor bovengenoemde herinneringen. Ik laat het maar gebeuren, het gaat niet gepaard met diep verdriet of heftige emoties.

Sterker nog: heel vaak denk ik aan haar met een glimlach.  Om die enorme voorraad wasmiddelen bijvoorbeeld. Of al die pakken zakdoekjes, inlegkruisjes en Tena-Lady….. en ook met schuursponsjes en Cif kan ik nog minstens een jaar vooruit!

Geplaatst in Alledag | Één reactie

12 september: Van gas los (5) – Zonnepanelen; mooier wordt het niet!

Vandaag weer een gas(t)blog van Gerard:

Panelen aan de voorkant: komt krek!

“Wat vind jij van zonnepanelen?”
De meningen over zonnepanelen lopen nog al uiteen. De één vindt het wel oké en de ander wil geen zonnepanelen omdat ze lelijk zijn. Om eerlijk te zijn… ik ben wel heel kritisch als het om zonnepanelen gaat die zichtbaar zijn vanaf de straatkant. Regelmatig roep ik tegen Ada: “Kijk nou!! Wie die panelen heeft gelegd moet z`n werk weer overdoen!”
Dan liggen ze niet goed verdeeld op het dak of liggen ze niet allemaal in één richting,  dus staand en liggend. Voor hetzelfde geld kan het gewoon mooi gelegd worden.

Toen op 30 augustus de mannen van Mebatherm hier voor aanvang van het werk een

Panelen op het platte dak.

bakkie koffie deden heb ik dat ook gelijk maar verteld. Ze pakten het goed op want zij waren zelf ook kritisch op de details. Zo af toe riepen ze mij erbij om te kijken of het naar m`n zin was. Liggen ze er recht op? Evenwijdig op het dakvlak? Allemaal in dezelfde richting (boven en onderkant)? Ze hebben vast wel eens gedacht: “Wat een Pietje Precies!”, maar ze lieten het niet merken. Top kerels en harde werkers. In twee  dagen legden ze 14 panelen vóór, 8 panelen achter en 4 panelen op het platte dak achter.

Enkele tips bij het kopen van zonnepanelen:
Kies voor 1 omvormer per zonnepaneel*
– dan is de opbrengst per paneel te controleren.
– in het geval er schaduw of vervuiling optreedt op één of meer panelen, blijft opbrengst van de andere panelen in stand
– de garantieperiode van bijvoorbeeld  Enphase omvormers is 20 jaar, het dubbele t.o.v. andere omvormers.

Let op de uitstraling van zonnepanelen en het bevestigingsmateriaal.
– zwarte panelen zijn vaak mooier
– zorg er voor dat de beugels en schroeven ook zwart zijn.
– als er een zilverkleurig stripje in zit, leg ze in de zelfde richting.
– verdeel de panelen goed over het dakvlak.

Laat tijdig de meterkast geschikt maken
– Er moet een slimme meter geplaatst worden
– De groepenkast moet voldoende groepen hebben
– De hoofdzekering moet misschien aangepast worden.

Ga met een ervaren ondernemer in zee.
– Je moet een goed gevoel hebben bij de ondernemer
– Ben je niet overtuigd van een goed advies en een goede aanbieding? Vraag een tweede partij om een advies en een offerte.
– Vergelijk geen appels met peren, de goedkoopste aanbieding is niet altijd de beste deal.

Nu genoeg techneuten praat!!
Een volgende keer schrijf ik meer over onze ervaringen over het gebruik van de warmtepomp en de zonnepanelen én over de laatste stap om van het gas los te komen.
Het koken op gas moet nog inductie worden. (opmerking Ada: dan komen er andere potten bij het vuur…. sterker nog: ook ander vuur!)

Het zelf opwekken van stroom is begonnen. Mooier wordt het niet!!

Eén van onze Enphase omvormers

*Een omvormer is een onmisbare schakel in het systeem van zonnepanelen, bekabeling en de  meterkast.
Zodra de panelen zonlicht opvangen en er genoeg opstartspanning naar de omvormer loopt, zal deze in werking treden.
De functie die de omvormer vervult is het omzetten
van gelijkstroom naar wisselstroom.

Benieuwd naar de vorige blogs over dit onderwerp?
1. Als er één schaap over de dam is…>>>
over hoe het besluit ‘Van gas los’  tot uitvoering werd gebracht.
2. Kan dat zo maar dan? >>>
over de voorwaarden en de eisen die gesteld worden aan je huis voor ‘Van gas los’.
3. Een DUURzame investering >>>
de CV-ketel eruit, de wamtepomp er in.
4. Back stage >>>
een blik achter de schermen: werkers over de vloer.

Geplaatst in Gastblogs | Getagged , | Een reactie plaatsen