16 december: De Capuchon-sjaal. Of de Sjaal-capuchon.

Ongeveer een maand geleden schreef ik over een sjaal/capuchon die ik aan het breien was voor Carlijn.
Daarin beschreef ik uitgebreid de ‘versprongen of verschoven boordsteek’.
Hoe was het ook maar weer? Zie 10 november >>>
Toen beloofde ik dat ik een vervolgblog zou schrijven
Inmiddels is hij af.

Het principe is heel eenvoudig.
Je breit een sjaal en in het midden daarvan minder je aan één kant en in elke naald één steek, in totaal iets meer dan de helft van het aantal steken.
Daarna meerder je aan dezelfde kant weer hetzelfde aantal steken.
Als de sjaal helemaal klaar is naai je de twee delen waar je hebt geminderd aan elkaar, waardoor een soort muts ontstaat.
De naad loopt dan van je kruin tot je nek.
De muts doe je op je hoofd en de sjaal-delen sla je om. Lekker warm!
Een uitgebreide brei- beschrijving van deze sjaal vind je hier capuchon sjaal  .

Omdat de sjaal niet mocht kriebelen kwam het Carlijn nogal krek.
Daarom nam ik haar mee naar het handwerkwinkeltje Atelier 6A in Leek, waar ze zelf heel zacht garen uitzocht.
100 % polyester, merk Scheepjes, soort Eliza.

Binnenkort maar eens weer naar Leek.
Voor wol voor nog zo’n sjaal-muts-capuchon.
Voor mezelf!

Geplaatst in Breien, Handwerken | Een reactie plaatsen

15 december: Graduation!

De afgelopen dagen waren Gerard en ik in Nottingham, samen met jongste dochter Carlijn. Dat had een speciale reden: onze oudste dochter Frea had haar ‘graduation ‘.
De eerste keer dat wij zoiets meemaakten (toen ze de titel drs. kreeg) was dat nog in Groningen. Gewoon in het Nederlands in een intieme plechtigheid.
Ze was destijds de enige in haar vakgebied.
Dat was woensdag wel even anders. Frea had ons van tevoren al gewaarschuwd : het is lopende band werk.  Was ook zo.
Maar wat was het bijzonder om daar als ouders bij te zijn!
Eerst maakten we mooie foto’s bij het graduationbord voor de universiteit en daarna moest Frea eerst haar robe en haar hoed ophalen.
Ik dacht dat ze zo’n hoed met een platte bovenkant zou krijgen, maar die is voor de bachelor- studenten.
Ze kreeg een prachtige rode robe met een blauwe cape en een  bijpassende zwarte muts. Zo kwam ze weer bij ons staan. Samen met Carlijn prikte ze toen nog een zilveren broche in de vorm van de letter F op haar revers. Die was van mijn moeder geweest; die had ik dinsdagavond voor haar meegenomen.
Een emotioneel moment.

The University of Nottingham is een hele grote en mondiaal bekende universiteit.
Er waren dan ook honderden studenten afkomstig uit alle delen van de wereld, allemaal met twee of drie familieleden/vrienden. Zo mooi om al die vaders en moeders met hun zonen en dochters te zien. Allemaal op hun paasbest, allemaal een beetje onwennig. “Waar moeten we nu heen? Hebben we ons kaartje wel?  Waar is opa? Die moet ook nog op de foto!”

De plechtigheid werd gehouden in een chique aangeklede sporthal. Met een echt orkest dat de bombastische processie begeleidde van universiteits-hotemetoten in allerlei verschillende kleuren robes en hoeden met verschillende kwastjes.
Op onze stoel lag een boekwerkje met de namen van alle studenten, dus we konden precies zien wanneer ze aan de beurt was.
Op de foto loopt ze op het podium naar het hoofd van de Universiteit toe.
Frea kreeg van haar een ferme handdruk en haar bul.
Daarna was er een buffet met hapjes en bubbels. Daar kwam ik aan de praat met een mevrouw uit Cambridge. Zij was stadsgids in de historische binnenstad; dan duurt wachten ineens niet lang meer.
Toen alle formaliteiten achter de rug waren gingen we Nottingham nog even in.
We genoten van de sfeer op de kerstmarkt en wij trakteerden op een diner in de binnenstad.

Zes jaar geleden, in september brachten we haar naar Engeland. Ze bleef in haar eentje achter in een land waar ze, op de professor na, niemand kende.
Ze heeft het beslist niet gemakkelijk gehad, maar ze heeft haar doel bereikt.
Respect en bewondering.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Één reactie

14 december: Beetje reclame mag best…..

Deze website gebruik ik eigenlijk nooit voor commerciële doeleinden of reclame, maar vandaag maak ik een kleine uitzondering.
A.s. zondag om 19.00 uur is de eerste “Waai binnen”-viering in Op de Helte.

Dit staat er over deze bijzondere viering op de website van onze PKN-gemeente:
We laten ons inspireren door het lied van Ramses Shaffy: Zing –Vecht- Huil- Bid- Lach- Werk en Bewonder. 
Die woorden hebben we gevuld met verhalen en nummers uit de Top2000. 
Carlijn en haar band, Hijack, (zie >>> voor hun website)  zingt voor ons enkele nummers en Arjan bespeelt de piano als wij samen zingen. 
Een muzikaal moment om elkaar te ontmoeten, te horen en te zien.

Onze jongste dochter Carlijn zingt dus zondagavond in de ‘Waai binnen’-viering.
Gerard gaat zondagmiddag met InBetween zingen op de Kerstmarkt in Leek van 15.15 tot 15.35 uur en een uur later nog een keer van 16.15 tot 16.35 uur.
En Aaltje?
Die gaat zondagmorgen uitslapen, zondagmiddag kerstkaarten schrijven en zondag einde middag soep koken voor de bandleden van Hijack.
Daarna waaien we allemaal binnen in Op de Helte: inloop vanaf 18.30 uur!

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

13 december: Verse prei uit de tuin

Dit jaar hebben we mooie prei in de tuin.
Dat is niet ieder jaar zo;  soms groeien ze niet.
Of er zitten beestjes in.
Maar dit jaar zijn ze gemiddeld een duim dik.
Nu het er is, eten we het regelmatig, want als er een dikke laag sneeuw en/of ijs op komt kun je er niet zo gemakkelijk bij.

Vorige week maakte ik een visschotel met prei en oude kaas.
Dit heb je hiervoor nodig (voor 2 personen):
– 400 gram prei
– twee teentjes knoflook
– een dikke ui
– 200 gram tilapia-filet + viskruiden
– klein flesje groene pesto
– 200 cl kookroom
– 200 gram geraspte oude kaas.
– ovenschoteltje

Dit moet je doen:
– De vis kruiden en aan weerszijden een beetje aanbakken.
– De knoflookteentjes persen en met een beetje olijfolie uitbakken in een koekenpan.
– De prei wassen en in stukjes snijden, evenals de ui. Prei en ui met de knoflook meebakken.
– Een sausje maken van de room, de pesto en de helft van de oude kaas.
– De ovenschotel invetten met een beetje olie en de bodem met de vis bedekken.
– De saus door het prei/uit-mengsel roeren en zodra het goed gemengd is van het vuur nemen en verdelen over de vis.
– De rest van de oude kaas over de schotel strooien.
– 25 minuten in de oven op 210 graden.

Lekker met gebakken krieltjes. Of pasta. Of eiermie. Kiek maor eem.

Geplaatst in Koken | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

12 december: Brainstormen in het Frans.

Vorige week, dinsdagavond 5 december, was de laatste Franse les  van dit seizoen.
“Dan willen we geen huiswerk meer!” riepen we aan het eind van de vorige les.
Maar onze juf vond dat we nog wel ‘iets’ aan Frans moesten doen.
We kwamen tot een compromis.
In een grijs verleden had ik eens een les voorbereid met als onderwerp het lied Dreyfus van Yves Duteil.
Even wat informatie over het lied: De Dreyfus-affaire was een gerechtelijk schandaal dat rond 1900 grote gevolgen had in de Franse politiek. Het draaide om de onterechte veroordeling van de Joods-Franse officier Alfred Dreyfus (1859-1935).
Dreyfus werd er valselijk van beschuldigd een spion voor Duitsland te zijn. De doorslaggevende rol in de openbaarmaking van het schandaal werd gespeeld door de schrijver Emile Zola. (meer info: zie Wikipedia >>>)
In de tekst van het lied had ik puntjes gezet; tijdens het beluisteren van het lied moesten de ontbrekende woorden worden ingevuld.
Het was een schrijnend voorbeeld van ‘goed idee, doen we niet’, ik had de les nooit ten uitvoer kunnen brengen. Het was in de vaagheid blijven hangen.

Dinsdagavond deden we de les alsnog. Iedereen was al in de vakantiestemming en we vonden het allemaal erg moeilijk. Maar we kwamen er toch wel uit. Drie keer hebben we met elkaar het lied beluisterd, toen was helemaal duidelijk wat Yves Duteil zong.
Ook benieuwd naar het lied met de tekst? Klik hier >>> voor een YouTube-filmpje met de tekst in beeld.

De laatste les van dit jaar al weer. We schonken een glaasje wijn/fris in, genoten van de verschillende meegebrachte hapjes en deden een spel. “Moet wel iets met Frans zijn” hadden we van te voren gezegd. In mijn tas zat een Frans kwartetspel, maar daar zijn we niet eens aan toegekomen. Greetje had een nieuw spel meegenomen: Brainstorm. Kaartjes met allerlei afbeeldingen die gecombineerd moesten worden, met redenen omkleed. En Français.
Tranen  en regen bijvoorbeeld: allebei druppels.
Varken en koe: boederijdieren.
Soms was een combinatie discutabel, maar daar trok niemand zich iets van aan. Wie heeft gewonnen weten we ook niet. Op een gegeven moment waren de kaartjes op. Maar de wijn nog niet! Het was al laat toen we de nieuwe datum voor januari in onze agenda’s zetten en elkaar “goede dagen” toewensten. Tot in het nieuwe jaar!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

11 december: Kerst in de zomer.

Sinterklaas is al terug in Spanje en Nederland wordt weer in kerstsfeer gebracht.
In de landen om ons heen begint eind oktober de kerstvoorpret al, maar toen we afgelopen jaar in Canada waren ontdekten we midden in de zomer al een winkel met alleen maar kerstspullen!

Op 16 juni van dit jaar liepen Gerard en ik met zwager Jan en schoonzus Lammie in de Canadese stad Quebec.  Het was de tweede dag van ons verblijf daar en in tegenstelling tot de eerste dag (die zonnig en warm was) was het druilerig weer. Beetje nevelig, graad of 15.
Er waren nog wat dingen in de stad die we graag wilden doen: naar de markthallen in de oude haven, Gerard zocht nog naar een T-shirtje met Canada er op en ik wilde  nog een kaarsje aansteken in de kathedraal Notre Dame.

Naast de kerk was een bijzonder winkeltje: la boutique de Noël / the Christmas shop. Toen we naar binnen liepen zong Michael Bublé ‘walking in the winterwonderland’.
Eenmaal binnen ben je een half jaar verder in de tijd; of een half jaar terug…….
Kerstbomen, kerstverlichting, kerstkaarten, kerstversiering, kerstballen met 2017 er op, elanden, kabouters, je kunt het zo gek niet bedenken of het is er.
Inmiddels zong Jim Reeves ‘Silver bells’.

Bovenin was een hoekje ‘opruiming 50%’; als echte  Nederlanders gingen we daar natuurlijk even kijken.
Daar lagen alle spullen waar 2016 op stond.
We hebben ons vergaapt aan de Canadese Kerst-kitsch, samen met de in Quebec alom aanwezige Japanners,  Chinezen en andere buitenlanders.
Kerst is universeel.
Op de foto links zien we mijn nuchtere zwager Jan. Hij drukt in lichaamstaal de volgende zin uit: “Wat doe ik hier…..”

Na een kwartiertje stonden we weer met onze paraplu’s in de motregen.
Met Frosty the snowman nog in onze oren .
Best gek op 16 juni.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

10 december: Het hef nog nooit zo donker west…..

Vanmorgen zat ik in de kerk in Roderwolde en voelde me een beetje als mijn opa Vrieswijk. In mijn jeugd gingen we regelmatig een weekend naar Klazienaveen waar mijn grootouders woonden en mijn opa wilde dan op zondagmorgen  graag naar een kerk in de buurt (Zwartemeer of zo) om een bepaalde dominee te horen. “Mien Va reist weer een dominee achternao” zei mijn vader dan.

Vanmorgen ging ik naar Roderwolde om Theo van Beijeren te horen. Maar dat was niet de enige reden: de Cantorij Roden werkte mee aan de viering!
Daar zat ik dan in het publiek.
De meeste muziek had ik zo mee kunnen zingen en ik  zag de mij zo vertrouwde Joop en Jaap (waar ik altijd voor stond) op de achterste rij staan; och man, wat kriebelt het dan. Maar tussen droom en daad staan in dit geval dan wel geen wetten in de weg, maar wel praktische bezwaren.

Het is vandaag de tweede zondag van Advent, twee kaarsen werden aangestoken. We hoorden de overbekende lezing uit Jesaja 40 en we lazen over de roepende in de woestijn: Johannes de Doper. De predikant legde uit dat Jesaja een nieuwe tijd aankondigde met de bekende woorden “Troost, troost mijn volk”; het volk mocht vanuit de Babylonische ballingschap terugkeren naar hun eigen land. Ook Johannes kondigde een nieuwe tijd aan: de komst van de Messias. Daarbij moest de dominee denken aan het lied Het hef nog nooit, nog nooit zo donker west’ van Ede Staal.

De plaats waar Johannes doopte staat omschreven als ‘ Bethanië over de Jordaan’. Huis der armen betekent dat. “Laat Advent dan van daaruit gebeuren” vond de voorganger “bijvoorbeeld bij de voedselbank of bij al die plekken waar mensen troost en een helpende hand nodig hebben.”

Gerard ging vanmorgen naar de viering in Op de Helte.
Gisteravond na het weerbericht wist ik nog niet zeker of ik wel naar Roderwolde zou moeten gaan, maar wat ben ik blij dat ik gegaan ben!
Ondanks alle mooie muziek van de cantorij in de viering ging ik naar huis met Ede Staal in mijn hoofd.
Luister ook eens naar het prachtige lied:

 

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

9 december: Diepvries schoon.

Iedereen met een diepvries snapt dat ‘diepvries schoon’ vandaag de waarde van mijn dag bepaalt.

Het is zo’n klusje dat af en toe moet gebeuren (omdat de laden niet meer dicht willen van de ijsafzetting), maar wat is het een gedoe.
Zodra het overdag buiten zo koud is dat ik de laden met inhoud even buiten kan laten staan zet ik de schouders er onder.
Stekker uit het stopcontact, 3 bakken met heet water in de lege kast en laten dooien.

Tijdens het koffiedrinken horen we iets vallen. Gerard kijkt verstoord op van z’n krantje en zegt: “Wasda?”
“Brokken ijs die naar beneden vallen.”
‘Oh.”
Verder met het Dagblad.
Na de koffie haal ik al het ijs uit de kast, maak hem helemaal droog en daarna haal ik één voor één de laden naar binnen, zoek uit wat er in zit, maak de laden schoon en zet ze gevuld weer in de diepvries.

Ik vond appeltaart. Lekker! Vanavond bij de koffie.
Verder bonen. Veel bonen. En rode bieten.
Vier aangebroken pakjes bladerdeeg.
Doosjes die veel ruimte innemen met één ijsje of één kroket erin.
Ineens heb je dan weer heel veel ruimte!

Heerlijk. Dat je dan zo’n stomme klus weer geklaard hebt.
De voldoening van die lege laden die gemakkelijk openschuiven omdat al het ijs weer weg is.

Vanmiddag ga ik de kerstboom optuigen.
En na de kerstmarkt in Roden even bij de Jumbo langs voor verse slagroom.
Vanavond immers appeltaart!

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

8 december: Wees geen Smombie!

Gisteravond keken we rond 23.00 uur naar RTL Late Night met Umberto Tan.
Meestal is dat niet zo’n hoogtepunt in mijn dag dat ik daar een ‘waardevol’ blog aan wijd, maar gisteravond werd ik geraakt.
Het onderwerp was ‘Smartphone-gebruik in het verkeer’.

Aan tafel zat Michael Kulkens, de vader van Tommy-boy, een jongen die op 13-jarige leeftijd verongelukte. Hij zat verdiept in zijn telefoon op de fiets en werd geschept door een auto.
De vader vertelde over het afschuwelijke moment dat de politie aanbelde om te vertellen dat zijn zoon werd gereanimeerd en dat hij in een ambulance op weg was naar het ziekenhuis.
Hij is naar aanleiding van het ongeluk en de dood van zijn zoon begonnen met aandacht vragen voor de gevaren van gebruik van de smartphone in het verkeer.
(zie stichting TButterfly >>>) Hij gaat nu bij scholen langs om te vertellen over de gevolgen van telefoongebruik  in het verkeer en hij spreekt ook ouders aan op hun gedrag.
Want: hoe kun je je kind verbieden om op de fiets op de telefoon te kijken als je zelf achter het stuur van je auto app’jes zit te versturen?

Gisteravond wees hij ons op de campagne ‘Wees geen Smombie!”
Smombie is een samenvoeging van de woorden Smartphone en Zombie.
De boodschap is duidelijk: DOE HET NIET!
DOE HET ECHT NOOIT!
Het is levensgevaarlijk.
Je ziet het toch om je heen gebeuren: iemand die voor je rijdt slingert een beetje en gaat steeds langzamer rijden. Dan hou ik al afstand……
Er gebeuren veel te veel ongelukken door telefoongebruik in het verkeer.

De vader hoopt met zijn actie te bereiken dat mensen zich bewust worden van hun gedrag.
Door het woord ‘Smombie’ te gebruiken wil hij het ‘BOB-effect’ bereiken: iedereen kent de gevaren van alcohol in het verkeer en ‘de Bob’ is helemaal ingesleten in ons taalgebruik.

Toen ik een nieuwe telefoon kreeg was ik in het begin ook steeds afgeleid; je bent toch nieuwsgierig…..
Wie heeft er ge-appt? Heb ik een mail? Bij ieder geluidje pakte ik mijn telefoon.
Dat beviel me helemaal niet.
Inmiddels heb ik het apparaat permanent op de ‘niet storen’-functie staan.
Hij maakt zelfs geen geluid als ik gebeld wordt. Hij ‘belt’ pas  als hetzelfde nummer twee keer binnen het kwartier belt.
Mis ik iets?
Nee.

Ik kan zien dat iemand heeft gebeld, die bel ik terug op een moment dat hij het mij uitkomt.
App’jes en mailtjes lees ik als ik tijd heb en dat is nog best vaak.
In de auto en op de fiets zit mijn telefoon altijd in mijn broekzak en Gerard en de kinderen weten: als mama onderweg is,  is ze niet bereikbaar.

De actie ‘Wees geen Smombie’ ondersteun ik van harte.
DOE HET NIET!
DOE HET ECHT NOOIT!
Je wilt toch niet dat iemand naar je roept; “Hé! Smombie!”
Of dat de politie bij jou thuis moet aanbellen…….

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

7 december: Een zwak voor kerstlichtjes.

Al sinds mijn kindertijd heb ik een zwak voor kerstlichtjes.
Om me heen zag ik gisteren de eerste lampjes al weer pinkelen.
Gistermorgen was ik al heel vroeg bij mijn kantoor omdat ik de files probeer te omzeilen.
In de frisse ochtenduren maakte ik voor acht uur een kleine wandeling en genoot ik van de schepen in het kanaal die hun masten met lichtsnoeren hadden versierd.
Voor het tehuis waar ik werk stond een kerstboom met gekleurde lampjes en in de huiskamers hingen de kerststerren voor het raam.
Maar kerstsfeer bestaat niet alleen uit lichtjes: toen  ik gisteren na het werk door de gang liep naar de buitendeur klonk vanaf de gang koorgezang; het senioren-koor van het huis  was al weer druk aan het oefenen met ‘Komt allen tezamen’.

Er was geen jaar waarin wij niet zongen met kerst. Met de cantorij, met Gerard, met de kinderen, alleen of met een ensemble: altijd luisterden wij wel ergens een kerstfeest op.
Dit jaar staat er geen enkele ‘medewerking’ in mijn agenda.
We konden ook niets afspreken, want we hadden in augustus/september nog geen idee hoe het met mijn moeder zou gaan.
In Gerards agenda staat nog wel een kerstoptreden: InBetween geeft binnenkort een kerstconcert.
Zin om te komen luisteren?
Het concert vindt plaats op woensdag 20 december, 20.00 uur in het Witte Kerkje op De Dam in Leek. 

December staat dus vooral in het teken van rust, bezinning en ‘uitvieren’.
Het voelt goed, er hoeft even helemaal niks met de gitaar.
Dit jaar hou ik het bij ‘luisteren naar’ en ‘genieten van’.
Gisteravond zette ik het bestand met ‘verzamelde kerstmuziek’ op, het komende weekend haalt Gerard een kerstboom op en ga ik het huis alvast een beetje versieren.
Op mijn werk staat sinds gistermorgen een mini boompje op mijn bureau.
Met lampjes.
Ik heb nou eenmaal een zwak voor kerstlichtjes.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen