29 maart: Met Geert op de bank.

De afgelopen maanden zat ik regelmatig met Geert op de bank; met een kopje koffie of thee of een glaasje port. Ook zat ik ’s morgens lekker in het zonnetje met Geert of ’s middags met hem onder de pergola als het mooi weer was. Ik ging nog net niet met Geert naar bed, want dat vindt Gerard niet zo gezellig.

Geert is dit geval niet de populist van rechterflank van onze politiek, Geert is de schrijver van het boek ‘de levens van Jan Six’, Geert Mak.
Ik kreeg het boek op mijn verjaardag van de kinderen. Mak was gevraagd om een blik te werpen op het familie-archief van de huidige Jan Six met de bedoeling om daar een klein boekje over uit te brengen. Maar toen hij aan zijn zoektocht door het verleden van de familie Six begon bleek er stof genoeg voor een hééééél dik boek.

Het begint met verhaal van de Frans/Vlaamse familie Six, die door oorlogen en godsdiensttwisten vanuit Noord Frankrijk via Belgie naar Nederland trok. In 1586 kwam de familie Six in Amsterdam terecht. We lezen over grootvader Charles; over zoon Jean die trouwde met Anna Wijmer en samen met haar tot grote welstand komt en dan begint het verhaal van de eerste Jan Six die in 1618 in Amsterdam werd geboren. Mak neemt je mee op een reis door de tijd, je leest hoe het de Sixen de eeuwen door vergaat. Het verhaal gaat over de familie Six, maar ondertussen hoor je van alles over de politieke toestand in Amsterdam/Nederland, over de economische verhoudingen in de wereld en hoe de Amerikaanse Onafhankelijkheid, de Franse revolutie, de 1e en de 2e wereldoorlogen invloed hadden op de levens van de verschillende Jannen.

Het boek las ik met mijn tablet er naast. Beschreef Mak een schilderij, dan zocht ik het met behulp van Google op. Had hij het over een bekende figuur waar ik nog nooit van gehoord had, dan speurde ik op internet naar meer nieuws over deze persoon.
Wat een prachtig boek is dit. Je leest over de schilder Rembrandt die een prachtig portret schilderde van de eerste Jan, over Jan’s schoonvader Nicolaas Tulp, over huwelijken die gesloten worden, kinderen die geboren worden, archiefstukken die verrassende details aan het licht brengen, bijzondere attributen met een eigen verhaal, kortom: genieten als je van geschiedenis houdt.
Op de achterkant van het boek staat: Geert Mak is de geschiedenisleraar die we allemaal graag hadden willen hebben.

Wat Mak in zijn boek meesterlijk beschrijft is de ‘historische sensatie’ die hem regelmatig overvalt. In zijn epiloog schrijft hij daarover: ” .…. het contact krijgen met de verleden tijd, erin overgaan en ermee samensmelten, al is het maar voor de beperkte duur dat men een oude penning in handen houdt, door de ruïne van een middeleeuws kasteel stapt, of naar een lied van Schumann luistert en een déja-vu-ervaring meemaakt, waardoor men zich voelt teruggevoerd naar een plaats en een tijd die herkenbaar zijn, maar waar men toch nooit was.”
Hij maakt trouwens wel lange zinnen ……..

Hier beschrijft Mak precies wat ik ook beleef bij het betreden van oude gebouwen, het bladeren in oeroude boeken of het vasthouden van een stuk prehistorisch gereedschap.
“Iedere liefhebber van geschiedenis herkent dat” zegt Mak hier zelf over.
Hou je niet van geschiedenis, begin dan niet aan ‘de levens van Jan Six’; het is namelijk geen roman.
Maar herken je de historische sensatie uit de vorige alinea?
Snel naar de boekhandel of de bibliotheek!

Geplaatst in Geschiedenis, Lezen | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

28 maart: Het werd even stil op de jaarvergadering.

In februari houden we met de Catharina-cantorij op een reguliere repetitie-avond na de pauze de Jaarvergadering.
Dat zijn altijd genoeglijke bijeenkomsten; er zijn notulen, er is een jaaroverzicht, een financieel verslag, de cantrix doet een evaluatie en we bespreken wat huishoudelijke dingen zoals het jaarlijkse instapje. Niet heel spannend natuurlijk, we drinken samen een kop koffie/thee en hebben het vooral gezellig.

Op 23 februari, nu al weer meer dan een maand geleden, hadden we weer zo’n jaarvergadering. Wel genoeglijk, maar wat al een tijdje in de lucht hing: het was onze laatste jaarvergadering.
Cantrix Erica heeft aangegeven dat ze na Pinksteren stopt met het dirigeren van ons koor.
Dat wisten we al vanaf september 2016. Het bestuur is nog naarstig op zoek gegaan naar een vervang(st)er, maar dat is niet meer gelukt.
Dat betekent dat wij op 21 mei voor het laatst meewerken aan een viering. Na die viering zullen we afscheid nemen van Erica en zal de Catharinacantorij worden opgeheven.

Toen onze voorzitter deze mededeling deed bleef het lang stil.
Dat is op ons koor zeer ongebruikelijk.
Hij vroeg om een reactie.
Ja, wat moet je dan zeggen?
Ons oudste lid zei'”Ik ben het er niet mee eens. Ik wil niet dat de cantorij stopt. Het is iets waar ik iedere week erg naar uitkijk en ik geniet altijd heel erg van het samen zingen.”
Zij vertolkte de gevoelens van ons allemaal.

Maar we moeten wel reëel blijven. We zijn een kwetsbaar clubje geworden.
Er zijn te weinig mannen, het is moeilijk om de bezetting op peil te houden.
Daarbij worden we met elkaar ouder, de stemmen worden minder sterk en (zoals iemand tijdens de jaarvergadering zei) we kunnen beter stoppen een zelfgekozen moment.
Het is nog veel triester als een koor langzaam uit elkaar valt en je dan gedwongen wordt om het bijltje er bij neer te leggen.

de Catharina-cantorij, Pinksteren 2015

Voorzitter Jaap en secretaris Essina vonden het een moeilijke avond.
Met z’n tweeën hebben ze vanaf het begin de Cantorij-kar getrokken.
“Jaap is mijn zelfbenoemde broer die ik graag had willen hebben” zei Essina hierover.
Zo trokken ze jaren samen op. Met plagerige opmerkingen over en weer en een stevige portie humor loodsten ze ons koor door bijna 34 jaar repetities en vieringen.
Hier is een groot compliment op zijn plaats.
Ook cantrix Erica die 13 jaar de Catharinacantorij heeft gedirigeerd wil ik hier graag even in het zonnetje zetten.
Zij heeft er voor gezorgd dat het koor op een acceptabel niveau is blijven zingen.
Ze legde de lat niet te hoog en zei vaak: “We kunnen beter voor ‘iets minder moeilijk’ kiezen en het dan goed uitvoeren.” Zo zongen we de laatste tijd wat vaker éénstemmig en waagden we ons niet meer aan ‘heel hoog’ of ‘heel complex’.
En als we al wel eens een moeilijk stuk hadden, dan oefenden we thuis en waren trots als het dan met alle hens aan dek toch lukte.

We sluiten een tijdperk af.
Tien jaar heb ik deel uitgemaakt van dat tijdperk.
Het was mij een aangenaam genoegen.

Geplaatst in Catharina-cantorij, Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

27 maart: Wat de beamer niet laat zien.

Zondagmorgen. Ontbijt in huize Waninge.
“Waar hebben we vanmorgen eigenlijk kerk?”  vroeg ik aan Gerard.
Hij had het kerkblad al geraadpleegd en wist dat we naar Op de Helte gingen.
Hij had ook al gezorgd voor collectebonnen.

Tijdens onze wandeling naar het centrum vroeg ik: “Wie gaat er eigenlijk voor vanmorgen?”
“Nou, je hebt je wel weer goed voorbereid” diende hij me van repliek. En dan te bedenken dat ik zelf de pagina ‘a.s. zondag’ op de website van de kerk bijhoud. Maar het is op zondag al een week geleden dat ik dat heb ingevuld, zo lang onthoud ik dat niet…..
Toen de voorganger tijdens de preek de vraag stelde: “Hoe bereiden we ons voor; op de zondagse viering bijvoorbeeld” kreeg ik een veelbetekenende blik van rechts toegeworpen.

David door Samuel tot koning gezalfd.

Gistermorgen hoorden we dat David tot koning werd gezalfd door Samuel. (zie basisbijbel 1 Samuël 16 >>>). Zeven zonen zaten met vader Isaï rond de tafel tijdens het offerfeest.
Samuel liet zich leiden door wat hij zag: grote, sterke kerels.
Uitermate geschikt om koning te worden.
Maar, hoorden we, God ziet het hart aan.
Daarom werd herder David, de jongste en achtste zoon, uit het veld gehaald; hij werd de nieuwe koning van Israël.

Hoe kijk je? Wat zie je? Kijk je naar de mens achter de buitenkant? Gisteren werd nog weer eens benadrukt dat God niet ver weg is, maar dicht bij ons hart is.
Als we ons hart laten spreken is God er bij.

Het slotlied was lied 534. “Hij die de blinden weer liet zien”. Mooie, aansprekende melodie.
Mijn oog viel op een gedicht op de pagina ernaast.
Het is geschreven door Gerrit Achterberg.
De titel is “Deisme “. Wel drie keer heb ik het gelezen; het duurde even voordat de betekenis er van tot mij doordrong.
Wat ik gistermorgen had gehoord vanaf de kansel, vervat in een gedicht.
Jezus wordt hierin “koopman in oud roest” genoemd.

Klik hier  Gedicht Gerrit Achterberg voor een PDF met de tekst van het gedicht.

De  tekst hield me na de viering bezig. Op internet vond ik de site ‘Over poëzie’  waar een mooie beschouwing staat over dit gedicht.
Ook lezen? zie>>>

Het is fijn dat we een beamer hebben, waarop de tekst en de noten van een lied worden geprojecteerd. Maar dit is een van de redenen dat ik altijd mijn eigen liedboek meeneem.
Dat heb ik op zondagmorgen altijd in mijn tas. Hoezo niet goed voorbereid……

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

26 maart: Gastblog Gerard. Spelletjes-fanaten!

Vandaag een gastblog van de hand van Gerard:

Tijdens de activiteitenmarkt van de ZWO had ik naast ‘Wandelen praten’ (zie>>>) ook een spelletjes middag aangeboden.  De belangstelling was zo groot dat ik het in het jeugdcentrum De Bijkeuken heb gehouden. Met ieder had ik de datum van afgelopen vrijdagmiddag 24 maart geprikt.

Een paar deelnemers namen op mijn verzoek een eigen spel mee, omdat ik het niet zelf had en omdat ze het graag wilden spelen. Het doel van deze middag was ontmoeting en plezier beleven aan een spelletje. Voordat we van start gingen kon iedereen iets over zichzelf vertellen en wat zijn of haar favoriete spel is. Al snel bleek dat ik een groep échte spelletjes-fanaten bij elkaar had. De één speelde het hele weekend samen spelletjes met haar man en de ander vertelde dat ze wel dertig jaar iedere week ging rummikub spelen met haar moeder.

Kijk die houding! Niet meer! Je houdt geen brikken meer over!

Harm Jan vertelde dat bij hem thuis iedere zaterdagavond de sjoelbak op tafel kwam. En dat zijn vader (hoe kan het ook anders nogal flink-fanatiek), hem de houding bij het sjoelen had bijgebracht. Iets gebogen en de benen wijd. De kokosmatten waar z`n vader dan op stond krulden helemaal door de kamer en moesten voor de volgende sjoeler eerst weer op hun plek worden gelegd. Met veel plezier werd er naar elkaar geluisterd en vaak waren de verhalen zeer herkenbaar.

De groepjes vormden zich vanzelf. Zij die graag sjoelden wilden die mooie verhalen wel eens in daden omgezet zien, of er misschien niet al te veel visserslatijn was gesproken.
Een andere groep ging het spel Stapelwoord  spelen. Voor de meesten een nieuw spel, maar ze leerden het snel. Of “Uitbroed” wel een woord was? En of een Tos met 1 S was? Of is het Toss is met dubbel S? Jammer; met dubbel en dan kon het niet, ze had maar één S.

Ook werd er gerummikubd en werd het kaartspel Fase 10 gespeeld. De sjoelers hadden het meeste lawaai en daarom speelden ze dat in een zijkamer zodat de rest niet werd afgeleid. De werp-houding werd nog eens gedemonstreerd en spreekwoordelijk stonden de beste stuurlui aan wal te coachen;  hoe je de brikken moest gooien en waar je ze moest raken. Het resultaat mocht er zijn en ja, er kon er maar één de beste zijn hij had niets te veel gezegd. Klik hier score sjoelen voor de scorelijst van de sjoelers.

Na 2 ½ uur werden de laatste rummikub-stenen  gelegd en was er een stapelwoordwinnaar en een sjoelwinnaar. Al was meedoen belangrijker, toch blijft winnen altijd leuk. Geen prijzen, dan maar eeuwige roem!! Tot slot praatten we nog even na. Het is zeker voor herhaling vatbaar. Wie een keer willen komen rummikub spelen die  is welkom bij een van de deelnemers en dat geldt ook voor het leuke en eenvoudig te leren kaartspel Fase 10. Laat het maar weten, ik koppel spelletjes fanaten graag aan elkaar. Hierbij zeg ik alvast toe: bij de volgende activiteitenmarkt bied ik weer een spelletjesmiddag aan.
Een leuke vorm van ontmoeting en we hebben samen er veel plezier aan beleefd.

Geplaatst in Gastblogs, Kerk & gemeente | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

25 maart: Hier wordt gewacht……

Op 25 maart 1983 zijn Gerard en ik getrouwd. Hiernaast een foto uit ons trouwalbum, gemaakt bij het Blauwe Meer in Hoogersmilde.
Splinterjong nog; maar geheel volgens de toen geldende normen en waarden in Hoogersmilde, het dorp waar wij allebei opgroeiden.
Als een jong stel ging trouwen werd hun huis op de kop gezet door de wederzijdse broers en zwagers. Dat had men bij ons ook gedaan. Dat wij die nacht nog een oog hebben dichtgedaan mag een wonder heten…….

Zwager Harrie vond ‘rotzooi overal’ nog niet voldoende, hij zette een houten ooievaar op onze schoorsteen en daaronder een bord met de tekst “HIER WORD GEWACHT TOT DE OOIEVAAR IETS HEEFT GEBRACHT!”
Dit bord bracht in Hoogersmilde de tongen in beweging.
“Zol ’t een moetje wezen?”
“’t Was vast een moetje! Anders zetten ze toch gien ooievaar op ’t dak?”
“Het gung ok wel hiel snel allemaol…..ze hadden dat huus nog maor net,  toen waren de trouwplannen ok al klaor!’ Wij waren ons van geen kwaad bewust.
Maar het was inderdaad wel snel gegaan met dat trouwen.
In januari konden we tot onze stomme verbazing een gemeubileerd huis huren; van samenwonen was destijds in onze kringen geen sprake, dus wij gingen in ondertrouw en waren binnen twee maanden getrouwd.

Na een maand of drie was de bevolking er wel achter dat de ooievaar nog even op zich liet wachten. Gerard en ik bleven allebei full-time werken en ik werd niet dikker.  “Gek ja…”
Er was al eens voorzichtig bij de ouders en andere familieleden gepolst of er misschien sprake was van een zwangerschap, maar dat werd steeds ontkend.
Op z’n Drents dan hè;  “Nee heur, tenminste niet dat ik weet…..”
Zwager Harrie vond het een geweldige mop dat hij iedereen zo op het verkeerde been had gezet.
De ooievaar kwam pas in 1986, maar toen woonden wij al lang niet meer in dat huis.
Voor een verslag van onze trouwdag zie 25 maart 2015 >>>

Vandaag, precies 34 jaar later, deden we samen een klus: we ruimden de buitenboel grondig op, wasten de kozijnen en ramen aan de buitenkant van het huis en maakten het terras schoon zodat we weer lekker buiten in de zon kunnen zitten. Weinig romantisch. Maar we zijn nog wel steeds een goed team!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

24 maart: Heksenfeest. Al weer 15 jaar geleden…..

Vandaag is de verjaardag van onze jongste dochter Carlijn. Ter gelegenheid daarvan heb ik vanmiddag met haar een glaasje wijn gedronken bij Paddy O’Ryan, de Ierse pub in Leeuwarden; zondagmiddag gaan we met haar en haar vriend Wim uit eten. Haar verjaardag viert ze vandaag met vrienden en collega’s in Leeuwarden .

Carlijn doet mee aan de ‘heksenrace’.

Vroeger had ik er beslist meer werk mee. Al vanaf dat ze vier waren organiseerde ik voor de kinderen een kinderfeestje en daar stak ik veel tijd en energie in.
Het begon al met de uitnodigingen: die maakte ik zelf met de jarige. Blanco correspondentie kaarten werden versierd met stickers en aangepast aan het thema van het feestje. Disney-feestjes, sprookjesfeestjes, heksenfeestjes: we pakten altijd flink uit.

Heksentraktatie: worst, kaas en een spekkie.

Het is geen geheim dat ik altijd erg genoot van die kinderpartijtjes. Met drie dochters heb ik me in de loop van de jaren helemaal uit kunnen leven. Verkleedspelletjes, poppenkast, feesthoeden maken, van alles deden we op zo’n middag. Verder keken we altijd een half uurtje naar een film en sloten we het feestje af met patat met en een kroket of frikadel.

Groepsfoto van alle mini-heksjes en de opperheks.

Een van de leukste feestjes was het heksenfeest toen Carlijn in groep 4 zat. Toen was ik zelf ook verkleed als heks en ging zo tussen de middag de kinderen van school ophalen; daarmee onbewust grote onrust veroorzakend bij de kindjes in groep 1 en 2….

We maakten allemaal een eigen heksenhoed, iedereen mocht zich met mijn oude jurken verkleden als heks, we deden een heksenrace en ik las het verhaal voor van de slechte aardbeienfee die in een heks veranderde.

Mijn schoonzusje, moeder van drie jongens, leek het ook leuk om zo’n feestje te organiseren. Ze vroeg me om wat tips en probeerde één en ander uit.
“Het werkt bij jongens kennelijk anders dan bij meisjes” verzuchtte ze later.
“Na drie onderdelen vroegen ze: wanneer gaan we nou voetballen!”

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

23 maart: Er ging een laatje open

Gisteravond was ik alleen thuis. Rond 20.30 u installeerde ik mezelf op de bank en keek naar ‘the Thirteenth tale’ >>>, een spannende Engelse film die ik had opgenomen op de verkiezingsavond vorige week woensdag.

Het was een film in het genre waar ik van hou: een verhaal over familiegeheimen, oude landhuizen, spoken, een beetje griezelig en een beetje spannend.
Zo spannend (en griezelig) dat ik maar twee toeren heb gehaakt in een uur en drie kwartier.
In de film zagen we beelden van een prachtig oud huis en daar tussendoor was er gefilmd in een vervallen, leegstaand herenhuis, waar bloedstollende scènes waren opgenomen. Later zocht ik op internet op wat voor huizen dat waren; je kunt tegenwoordig werkelijk alles opzoeken.

Elvaston Castle

Tijdens de film ging er in mijn hoofd een laatje open.
Het laatje ‘vakantie Engeland 2013’.  Wij stonden op een camping in de buurt van Nottingham. Vlakbij de camping  stond een oud en vervallen kasteel, Elvaston Castle.  We stonden maar een week op die camping, maar ik ben er minstens 5x omheen gelopen in die week. Loerend door deuren en ramen naar het stoffige, verrommelde interieur. Dwalend door het  prachtige, iets verwilderde park. Griezelend  bij een gang naar een grafkelder op het kerkhofje naast de oude kapel. Er was zelfs een oud volksverhaal over een spook dat af en toe voor een raam verscheen.

Af en toe zoek ik de website van Elvaston Castle >>> nog eens op; dan kijk ik naar de foto’s en lees hoe het nu met het kasteel is. Er waren plannen om er een golfresort van te maken, maar de plaatselijke bevolking voerde actie, omdat ze dan niet meer konden genieten van het heerlijke park.
Het luxe golfpark is nog niet gerealiseerd.
Gelukkig maar.
Want als ik nog eens in de buurt van Nottingham ben….

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

22 maart: Herrie in de Onlanden.

Vanmorgen, op de fiets naar Groningen, fietste ik door de Onlanden.
Al vaker heb ik op deze website proberen uit te leggen hoe mooi dat is.
Omstreeks deze tijd van het jaar is het een bijzondere ervaring om vroeg in de ochtend door de Onlanden te fietsen. De vogels die het gebied bewonen zijn rondom deze voorjaarstijd heel druk met paren en nestelen. Het is een drukte van belang rondom het water, de graslanden en de moerassen. Het gebied herbergt heel veel verschillende soorten vogels en die maken allemaal geluiden.

Fluiten, gakken, krijsen, piepen, kwetteren, kwaken, zingen, tsjilpen, roepen, krassen, krijten, koeren en snateren doen ze.
Allemaal tegelijk.
Het is een herrie van jewelste.
Het heeft helemaal geen zin om oortjes met muziek op te doen, want ze tetteren dwars door Mozart heen.

’s Middags als ik terugfiets staat de zon al hoog aan de hemel. Dan valt het licht anders op de Onlanden. Er zijn heel veel mensen die speciaal voor de vogels naar dit gebied komen.
Vanmiddag fietste ik een stel achterop waarvan de man een loei van een fotocamera op de rug torste. Mét statief. Als je dan iets bijzonders ziet stap je van de fiets af, zet het statief op de grond en KLIK!
Ook zijn er veel mensen met verrekijkers die in de berm in de verte staan te koekeloeren.
Weer terug op het fietspad bij Peize zag ik nog twee grote vogels: nestelende ooievaars langs de drukke autoweg.
Gisteravond in Vroege Vogels hoorde ik dat deze soort weer helemaal terug is in Nederland, terwijl ze in de jaren ’60 bijna uitgestorven waren.

Ga eens kijken daar in de Onlanden.
’s Morgens vroeg is het het mooist.
Maar om 15.00 uur mag natuurlijk ook.
Kijken en vooral ook luisteren……..

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

21 maart: Sommige mensen…..

Maandagmorgen 20 maart.
Om half acht ging Gerard naar zijn werk en maakte mij wakker.
Op maandag ben ik vrij, dat is de ‘opruim-was-stofzuig-boodschappen-afwas’-dag.
Na zo’n fijn weekend vol met zingen en muziek moet ik dan op maandagmorgen echt even over een hobbel heen.

Tegenwoordig heb ik op mijn telefoon de Radio 5-app.
Ik bleef nog even in bed liggen nasoezen, luisterde naar het nieuws van 8 uur en daarna ging ik mijn yoga-oefeningen doen. Henk Mouwe had ondertussen op Radio 5 een gesprek met Leo Bormans, geluksprofessor. Een fijn gesprek. Zomaar wat flarden die me bijbleven:
– We laten ons wijsmaken dat we gelukkig worden van dingen kopen, maar we worden gelukkig van geven en delen met anderen.
– Geluk zit voor 40% tussen je oren, het is een ‘mindset’. Denk niet: “Ik moet de kinderen naar school brengen” maar “ik wil de kinderen naar school brengen”, we mogen blij dat zijn dat ze in vrijheid naar school mogen om iets te leren.
– Kijk niet steeds reikhalzend naar wat je nog allemaal zou willen, maar bepaal jezelf meer bij wat je al hebt. Onze ‘ikke ikke-maatschappij’ maakt dat we heel erg bezig zijn met het najagen van wat allemaal moet  en we verliezen onszelf in de waan van de dag.

Na dit gesprek werd het liedje ‘Songs of Sevilla’ van BZN gedraaid uit 1977.
Bij de afkondiging hiervan zei Mouwe: “Sommige mensen worden hier heel gelukkig van.”

IK!
Samen met Annie en Jan ging ik zingend mijn ontbijt klaarmaken.
“Songs, songs, songs of Sevilla I sang to you…..!”
Ook even lekker meezingen? Klik  hier voor een YouTube-fimpje van BZN in TopPop >>>.
Sweet memories….

Geplaatst in Alledag, Sweet memories | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

20 maart: Wees hier aanwezig.

Op 10 maart >>> schreef ik onder de titel ‘Unieke samenwerking van twee cantorijen‘  dat ik mij ontzettend verheugde op de liedmiddag met de twee cantorijen en nu ik dit schrijf is het al weer voorbij…..! Maar wat was het mooi.

Het eerste deel van middag stond in het teken van ‘alle stukken doorzingen’. Bij deze repetitie gebeurde hetzelfde als bij ‘onze’ cantorij: cantrix Erica stelde suggestieve vragen als: “Tenoren, hebben jullie wel allemaal dezelfde muziek voor je?”
Maar toen we om half vier aan de thee gingen zaten alle stukken er in.
Cantrix Thysia deed in de pauze met ons een muzikaal spel. Met een groepje moesten we met boomwhackers (gekleurde kunststof buizen die een muzieknoot vertegenwoordigen) liedjes spelen, de andere groepen moesten dan raden welk liedje het was. Dat viel nog niet mee, maar het zorgde wel voor een hoop lol en hilariteit.

Na de thee was Arjan Schippers, de organist/pianist, al mooi op tijd aanwezig en zongen we alle liederen nog eens door. Arjan is van de muzikale grapjes. Sta je allemaal klaar voor de inzet van een lied, speelt hij het intro van Bohémian rhapsody. Ik hoorde een enkele bas zelfs “Mamaaah….” zingen. Huh? Allemaal op het verkeerde been.
En bij het slotlied speelde hij het intro ritmisch net even anders, zodat het leek alsof we “deze vuist op deze vuist” gingen zingen. Cantorij-lol.

Om half zes was er soep. En zelf meegebrachte broodjes. Het was de bedoeling dat we voor het eten eerst met elkaar de canon “Dank U dat wij samen eten” zouden zingen, maar dat was niet goed gecommuniceerd. Voordat de tekstblaadjes waren uitgedeeld zat menigeen al aan de heerlijke soep. De canon zongen we na het eten; een bas stelde nog voor om eten in aten te veranderen. Piet Lut. Dat deden we natuurlijk niet.

Alles wat we ’s middags hadden ingestudeerd zongen we in de vesper om 19.00 uur. Als voorbereidingscommissie hadden wij naast zingen ook een andere rol in de viering; wij lazen de teksten die we hadden geschreven bij de lezingen. Dat vergt veel van je concentratie. We moesten het hoofd er goed bij houden; ik merk dat ik dan wat minder geniet van het zingen, omdat je je aandacht ook bij het verloop van de viering hebt.

Maar genieten, dat had ik zondagmiddag al volop gedaan.
Wat heerlijk om met zo’n groot koor te zingen!
Het waren stuk voor stuk prachtige liederen, maar het hoogtepunt was voor mij “Wees hier aanwezig”. Dat zongen wij ook al met de Catharinacantorij, maar dan zonder solo’s. Nu zongen we het met Arjan op de piano met alles er op er er aan.
Een hele zondag zingen met hart en ziel: ik haalde mijn hart er aan op.

De vesper is terug te luisteren op Kerkomroep >>> (19 maart, Op de Helte, 18.44 uur).
De fotografen hebben mij foto’s beloofd, als ik die krijg zal ik hier een paar publiceren.
Lees ook het verslag van deze liedmiddag & vesper op onze PKN-website >>>

Geplaatst in Catharina-cantorij, Kerk & gemeente | Getagged , , , | Een reactie plaatsen