17 januari: Tik tak.

Gistermorgen ging mijn wekker om 07.00 uur.
Maandag. Vanaf dan is het weekend voorbij en kijk ik weer regelmatig op de klok.
Om 09.00 uur was mijn huis opgeruimd, de was opgehangen en stond ik met een kop thee te mijmeren voor de glazen schuifpui.
Het had gesneeuwd; mooi vind ik dat altijd.
Er scharrelden vogeltjes om hun villa bij ons in de tuin en het zag er zo vredig uit.

Ook de zonnewijzer stond koud en wit in de tuin.
“Tik, tak, daor giet de tied….” dacht ik.
Een prachtig liedje van Daniël Lohues.
De tekst is maar heel summier.
Het paste precies bij mijn mijmer-moment van gistermorgen.
“Weer een jaor…..”

 

Geplaatst in Alledag, Muziek, Streektaol | Getagged , , | Een reactie plaatsen

16 januari: Bruiloftsgasten

En weer kon ik niet naar de viering op zondagmorgen.
Gerard en ik hadden dit weekend allebei last van een buikgriepvirus en (om de woorden van vorige week aan te halen) dan wil je ons er niet bij hebben.
We hadden al een heel rustig weekend in onze agenda staan, maar nu werd het wel heel rustig; zelfs geen kerkdienst.

Om 10.00 uur zette ik de computer aan en logde in voor het beluisteren van de viering.
Het ging gistermorgen over ‘de Bruiloft te Kana’, een vaste lezing op deze zondag.
In 2015 schreef ik daar ook al over (zie 18 januari >>>). Een heel andere dienst dan nu trouwens.
Toen de kinderen naar de kindernevendienst gingen werd er aandacht besteed aan trouwen. De dominee vertelde dat hij ook getrouwd was en dat er toen een taart was.
Op dat soort momenten is het jammer dat je er niet bij bent. Ten eerste valt het geluid dan af en toe weg omdat de voorganger niet stil staat en ten tweede zie je niet wat er gebeurt.
Ik begreep dat er twee babytjes in die taart zaten (vooruitziende blik) waarvan er één op de grond was gevallen…?!?
In onze gemeente waren er deze week drie echtparen 50 of 60 jaar getrouwd.
Eén paar, Jacob en Willy Slagter zat in de kerk (J&W:Gefeliciteerd!); hen werd gevraagd naar het feest van nu en van toen.

In de overdenking werden we meegenomen in het verhaal over de bruiloft in Kana, zo’n 2000 jaar geleden. We kregen uitleg over de betekenis van het verhaal, over de term
‘en het geschiede’,  over de diepere betekenis van ‘de derde dag’ waarop de wijn op was en over de rol van Maria, de moeder van Jezus. Wij hadden ook een rol, die van bruiloftsgasten. Wij zijn uitgenodigd op het feest van het koninkrijk van God om er voor te zorgen dat liefde gebeurt, dat trouw gebeurt, dat we onze gaven ten dienste stellen aan dat feest.

Wat me raakte was dat er werd gebeden voor mensen die elkaar zijn kwijt geraakt in hun huwelijk, hun vriendschap. Want de wijn is ook wel eens op, dan valt het feest in het water. Op dat soort momenten moeten we als gemeente ook om mensen heen staan.
We hebben niet allemaal evenveel geluk als Pieter & Margriet en Jacob & Willy.

Qua muziek & zang heb ik de viering wel gemist.
Erwin Wiersinga op het orgel en mooie liederen.
Volgende week zingen we met de Catharinacantorij in de vesper om 19.00 uur, dan ben ik er weer bij. IJs en weder en virussen dienende.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

15 januari: Een mees en een mus.

Mijn ouders zijn op deze datum 57 jaar geleden getrouwd. Daar denk ik altijd even aan op deze dag. De vijftig hebben ze net niet gehaald.
(zie 2016 >>> en 2015 >>>)
Afgelopen week was dat wel het geval bij Margriet en Pieter.
Gisteravond keek ik naar het interview met hen in Blauw Bloed.
Wat een leuk stel is het toch.

Wat uit alle verhalen naar voren komt is dat ze het niet gemakkelijk hebben gehad.
De familie was van beide kanten helemaal niet blij met de relatie.
De koninklijke familie vond dat ze met iemand van adel moest trouwen.
Ook de familie van Pieter was niet blij met Margriet. Zijn vader zei daarover: “Een mus moet niet trouwen met een mees.”

Maar de mus en de mees hebben het prima gered samen. De omgeving heeft zich er tenslotte bij neergelegd en Pieter is ten langen leste een gerespecteerd familielid geworden. Wat me bijblijft uit het interview was dat Pieter zei ‘dat hij zichzelf was gebleven’. In het begin deed hij nog manmoedige pogingen om erbij te horen; hij praatte heel deftig en deed ontzettend z’n best, maar daar is hij mee opgehouden.
“Je moet gewoon jezelf blijven, hoe moeilijk dat ook is.” Stel je eens voor hoe dat voor hem moet zijn geweest……iedereen vindt iets van je, je kunt het nooit goed doen. Er werd gewoon keihard gezegd: “Dit huwelijk is gedoemd om te mislukken.”

Wat die twee uitstralen is dat ze een ijzersterke band hebben. Ze houden ontzettend veel van elkaar, hebben lol om dezelfde humor en hebben ondanks de moeilijkheden voor elkaar gekozen. Ik weet zeker dat er van Margriet nooit zo’n boek uit zal komen als laatst over Juliana verscheen. En Bernard was nota bene wél van adel.
Er komt vast een wel boek uit over dit echtpaar, maar dat zal niet gaan over een ongelukkig huwelijk. Als het in de bibliotheek komt ga ik het lezen (en later koop ik het op de Beroemde Roder Boekenmarkt…).

De mus en de mees hebben een mooi gezin gekregen: vier meuzen-zonen maar liefst!
Pieter was de eerste in een lange rij burgers die trouwden met een prins of prinses.
Goed voorbeeld doet goed volgen.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

14 januari: Hooguit een ballonnetje.

Vrijdagavond. Na een drukke week zaten Gerard en ik gisteravond met z’n tweeën aan de koffie te kijken naar de Slimste mens. En daarna keken we naar 100 jaar Toon, dat hadden we opgenomen. Lenette van Dongen nam ons mee naar het laatste stuk van het leven van Toon Hermans. Een ontroerende uitzending.

Ondertussen dacht ik na over het blog van morgen. Wat was er leuk aan vandaag?
Toen kwam ik tot de conclusie dat de vrijdagavond samen thuis het leukste was. Met een glaasje en een nootje rustig op de bank samen genieten van mooie televisie.
Dat is ook wat Toon Hermans ons altijd leerde: het geluk zit in kleine dingen.
Niet in haute couture, niet in poeha en blabla.

Als eerbetoon aan Toon vandaag een klein gedichtje van zijn hand.
Het heet ‘Geluk’

Geluk is geen kathedraal,
misschien een klein kapelletje.
Geen kermis luid en kolossaal,
misschien een carrouselletje.

Geluk is geen zomer van smetteloos blauw,
maar nu en dan een zonnetje.
Geluk dat is geen zeppelin,
’t is hooguit ’n ballonnetje.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

13 januari: Schriftjes, boekjes, schrijfmateriaal.

Van schrijven en administratie heb ik mijn beroep gemaakt. Sommige mensen moeten er niet aan denken om de hele dag met taal en administratie bezig te zijn, maar het is een vaardigheid die er bij mij zit ingebakken. Al vanaf mijn kindertijd ben ik graag bezig met ordenen en ‘de boel op een rijtje zetten’. Mijn kralen (om kettingen en armbanden mee te rijgen) zaten op kleur in verschillende zakjes, de Donald Ducken zocht ik altijd op volgorde van de weeknummers/jaargangen en op mijn boeken zaten kleine nummertjes (vastgeplakt met plakband) die correspondeerden met de lijst “Boeken van Ada” in mijn zelfgemaakte bibliotheek-schrift. “Maak het verhaaltje af en kleur de plaatjes” was één van mijn favoriete opdrachten op de lagere school. Opstellen, kleine verhaaltjes: het ging me gemakkelijk af, ik ben een meer een alfa dan een bèta.

Bij dit hele verhaal hoort een kleine tic: zet mij in een kantoorboekhandel en ik loop likkebaardend langs mooie schriftjes, schrijfboekjes met mooie kaften en luxe notitieblokjes.

Af en toe geef ik toe aan deze kronkel. Vorige week heb ik € 15,=  van mijn verjaardagsgeld uitgegeven aan een luxe notitieblok/muismat. Twee in één dus. Het is een uitgave van ‘Plint”>>>. Plint combineert gedichten met beeldende kunst en illustraties op allerlei manieren, in dit geval dus een muismat met blaadjes die je er af kunt scheuren. Op ieder blaadje staat een gedichtje met een kunst-afbeelding.

Ooit kreeg ik zo’n muismat cadeau van één van de leukste collega’s die ik heb gehad.
Ze kocht hem bij een speciaal winkeltje in Groningen.
Over één van de gedichten die daar op stonden schreef ik al eens een blog onder de naam ‘Mein Freund der Baum”>>>.
Het allerleukste gedichtje van die uitgave was het gedichtje ‘Blijfe sitte” van Joke van Leeuwen (uit de bundel Ozo heppie en andere versjes).
Het heeft minstens twee jaar op het prikbord op kantoor gehangen.
We kennen allemaal wel zo’n kind…….

Blijfe sitte ken ik nie
je kun nie alles kenne
aan stiltesitte wen ik nie
ik ben wel goet in renne

ik ren de heele sooi vobbij
ik ben een super snelle
nou en daffin ik mooi vammij
maar ja ik kennie telle

en ik ken ook nie sgrijfe ik
ik sal wel sitte blijve ik.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

12 januari: Een ‘Harm& Roelof-moment’

Zundag schreef ik over een ‘Harm en Roelof-moment.
Dat hef eigenlijk wat uutleg neudig veur wie niet wet wie dat bint. Op het blog ‘Gedienegies’ >>> heb ik al ies een liedtie van heur op dizze website zet.
Veur wat betreft Drentse muziek giet het bij mij hiel vaak over Daniël Lohues, maor Gerard en ik bint ok arg gecharmeerd van Roelof Klinkhamer en Harm Dijkstra, beter bekend as Harm &  Roelof>>>. Ze brengt Drents cabaret en wij lacht oons de buuze d’r um uut. Redelijk vrog in heur carrière verzörgden zij al ies een personeelsaomnd veur Warkveurzieningsschap Noordenveld; Gerard was daor penningmeester van de personeelsvereniging en zij brachten een aomnd met muziek en cabaret, deurspect met toespeulingen op mensen en situaties van de werkvloer van het warkveurzieningsschap.

Wij bint ze deur de jaoren hen blieven volgen, zagen veurstellingen en kochten CD’s.
Ok met oonze vriendengroep zaten wij al ies in het theater in Slien; dat was bedacht deur uutgerekend de ienigste van oons die niet uut Drenthe komt.
Zij komp oorspronkelijk uut Rotterdam, ze prat gien Drents, maor ze kan het prima verstaon. Zo af en toe gooit ze dr ies een quote van Roelof & Harm tussendeur.
“Kaort of gien kaort: wij gaot d’r hen!”
“Spruuten van moe of van de thuuszorg.”
Het ‘Harm & Roelof-moment’ van afgelopen weekend gung over het liftien in het gemientehoes in Slien (rosmanties gelegen an de Brink alhier), hilarisch beschreven deur Harm in de conference ‘de bode’.
Hij vertelt over het gesleep met gasten die vanof de trouwzaal op de 1e verdieping hen de wc moet, zodat ze aal met het liftien (….hhngngng…) hen en weer moet.

Vriendin vertelde dat heur partner eem tiedelijk in een rolstoel zat, ze mussen met ’n beiden hen ’t ziekenhuus ofgelopen week. Zij mus met hum in een lift (….hhngngng…) naor een volgende verdieping. Daor ankommen, mus e geliek naor de wc…..
Dan pis ik bijna in de broek van ’t lachen. Ze kan zelf het verhaal bijna niet ofmaken um dat ze haost niet verder kan praoten van ’t lachen. Heerlijk.

Harm en Roelof bint hiel bekend worden met het liedtie ‘De mooiste meid van Slien’, dat stun al op het ‘Gedienegies-blog’. Vandaag daorum een lied over ‘mien dörp’; hiel aans as ‘het dorp’ van Wim Sonneveld.

Het begunt en eindigt met dizze tekst:

Daor in de verte ligt mien darp
Men zut de meul’, men zöt de toren,
en laangs het gruune ekkelholt
het daok van ’t hoes, waor ‘k sin geboren.

In Roden hebt wij de toren van de Cathariakerk op de Brink.
In Hoogersmilde was de karktoren aordig kleiner as in Roden; maor ‘de toren’ uut mien jeugd is natuurlijk de tillevisietoren!

Luuster naor mooie lied van Roelof en Harm:

 

Geplaatst in Muziek, Streektaol | Getagged , , , | 2 Reacties

11 januari: Lunchen met opa’s.

Soms dragen mensen uit mijn omgeving een leuk onderwerp aan voor ‘de waarde van de dag’. Vanmiddag zat ik met collega’s aan de lunch en één van hen liet mij een tekstje op zijn telefoon zien.
“Kijk, leuk voor je blog”.
Zijn dochter was met haar zoontje van twee en een half naar het consultatiebureau geweest. De dienstdoende arts had bij het onderzoek aan het jongetje gevraagd: “Waar zijn je voetjes?”, waarop de peuter naar waarheid antwoordde: “In de schoenen…”
Voor de opa van het jongetje bepaalde het de waarde van de dag.

Het gesprek kwam op kleinkinderen en oppassen.
De opa in kwestie paste niet structureel op zijn kleinkinderen. Dat was hij in de toekomst ook niet van plan, want nu had hij het nog druk met het werk en later wilde hij niet vast zitten aan allerlei vaste afspraken. Tot mijn verrassing zei iemand waar ik het helemaal niet van verwacht had het volgende: “Het is nog niet zo ver, maar als ik opa word ga ik minder werken en dan ga ik oppassen. Ze zijn maar heel kort klein, als het grootvaderschap me gegeven wordt ga ik daar zoveel mogelijk van genieten.”
Van de overkant van de tafel kwam weer een andere reactie: “Nee, ik wil niet structureel oppassen, maar incidenteel kan het eigenlijk altijd. En dat is best nog vaak eigenlijk….”.

Opa en oma Waninge bij de doop van Harriët (1989)

Een tafel vol opa’s c.q. mannen die het hopen te worden: wat een bijzonder gesprek bij het broodje en de karnemelk.
Zelf ben ik bijna 15 jaar ‘thuis’ geweest om voor de kinderen te zorgen en ik kijk daar met genoegen op terug.

Mijn ouders en schoonouders hebben in die periode heel veel opgepast, hele weekenden soms.
Verder gingen we regelmatig met het hele gezin bij hen op bezoek of kwamen zij bij ons.

Opa Vrieswijk leest voor (1991)

Ook gingen de dames in de schoolvakanties vaak een paar dagen bij opa en oma logeren. Daardoor hebben onze dochters een goede band opgebouwd met hun opa’s en oma’s en dat wordt door hen als bijzonder waardevol ervaren.

En of je nou één vaste dag in de week oppast of je ziet ze onregelmatig: als je ze maar ziet!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

10 januari: De diepere laag van je huishouden….

Huishouden. Niet een onderwerp waar ik veel blogs over schrijf. Het is ook niet vaak een gespreksonderwerp bij mij. Huishouden vind ik niet interessant en een noodzakelijk kwaad. Op mijn prikbord hangt een wekelijks schema wat ik welke dag moet doen, ik hou het allemaal bij en de tijd die overblijft gebruik ik voor leuke dingen.

Onze eerste kraamhulp met Frea op de arm

Mijn huis ziet er voor het oog van volk en vaderland opgeruimd en schoon uit.
Even een zijstraatje: de term ‘Voor ’t oog van Volk en Vaderland” hoorde ik voor het eerst van de kraamhulp die ons bij de geboorte van Frea door de eerste weken hielp. Andrea heette ze. Een struise dame die als een witte tornado door mijn huis wapperde.
Het leek mijn moeder wel; dat is in dit geval een groot compliment!
Andrea vond dat het eigenlijk allemaal nog schoner had gemoeten, “Maar” riep ze dan “veur ’t oog van Volk en Vaderland kan ’t wel weer!”

Het volk en het vaderland zijn dus wel content met hoe mijn huishouden er tegenwoordig bij staat. De vergelijking met het huishouden van Jan Steen ligt nog niet op de loer.
Maar kijk niet naar de diepere laag: kastjes & kasten, planken, laden, kruipruimtes….. soms moet ik iets hebben en als ik één ding uit een kast pak valt de rest me om m’n oren. Een probleem dat volgens mij in heel veel huishoudens aan de orde is. In december stuitte ik op een website met als titel “Een kastje per dag”>>>. Die mevrouw, Nelleke,  had hetzelfde probleem gehad als ik en was op het idee gebracht door een artikel in de Flow: als je iedere dag één kastje aanpakt, dan heb ik aan het einde van het jaar 365 kastjes opgeruimd. Ze maakte van ieder kastje een ‘situatie vóór’- en een ‘situatie ná’-foto en plaatste die op de website. “Een kastje per dag” vond ik een goed idee, dat is nog wel te behappen. In december kon ik de moed niet opbrengen om er mee te beginnen, maar na de kerstvakantie begon het te kriebelen: ik vatte de koe bij de horens.

Het jaar is nu 10 dagen oud en ik heb 8 kastjes gehad (zondag rustdag = géén kastje). Weest niet bevreesd: van mij niet iedere dag een foto van een kastje vol zooi én een opgeruimd kastje; absoluut niet interessant in mijn ogen. Zo af en toe zal ik misschien een up-date plaatsen; misschien houd ik het niet eens vol. Of misschien vind ik iets interessants terug dat de waarde van mijn dag bepaalt. ’t Zal mie nei doun! zeggen ze hier Roden. (ondertiteling: het zal mijn benieuwen!)

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

9 januari: Niet bij de viering, toch aanwezig.

Gistermorgen luisterde ik  naar de viering vanuit Op de Helte op internet.
De griepprik die ik haalde in oktober doet z’n werk, maar de lichte griepverschijnselen die je dan toch wel krijgt bezorgen mij keelpijn en een nare hoest.
Zodat ik nu klink als mijn ome Jan en tante Tinie na een rokerige verjaardag van de familie Boelen. Dan wil je mij er niet bij hebben in de kerk.

Waar ik tijdens zo’n viering zelf altijd erg graag zing, beluister ik de gemeentezang met gemengde gevoelens.  Je beleeft het gewoon heel anders als luisteraar.
Je bent veel minder bezig met de woorden en de muziek, dat onderdeel van de viering gaat aan mij voorbij, daarvoor moet je er toch echt bij zijn. Volgende week zing ik weer mee.
Vanmorgen hoorden we het verhaal uit Mattheüs 3 dat Jezus gedoopt wordt in de Jordaan door Johannes de Doper. Daarbij werden de eerste 7 verzen van Jesaja 42 gelezen.
De voorganger verbond die twee bijbellezingen met elkaar door de beschrijving van de dienaar, de ‘uitverkorene’ uit Jesaja te verbinden met Jezus.
Hij schreeuwt niet, hij verheft zijn stem niet, hij roept niet luidkeels in het openbaar.
het geknakte riet breekt hij niet af, de kwijnende vlam zal hij niet doven.
Eigenlijk, zei de dominee, is dit profiel van Jezus  het profiel voor ons allen.

Gebruik je stem niet om te schreeuwen, maar voor een gesprek met elkaar. Vertel elkaar verhalen en spreek elkaar aan. Maak geknakte mensen niet verder kapot, maar maak ze weer ‘heel’. God neemt ons in dienst en verwacht dan van ons dat we elkaar moed geven, naar elkaar omzien en elkaar ondersteunen. Hij neemt ons in dienst zodat wij zijn licht verder de wereld in mogen brengen, zodat het leven lichter wordt voor ons en de mensen om ons heen. Laat het nou maar gebeuren.

Rond 16.00 uur gistermiddag begon de nieuwjaarsbijeenkomst van onze wijk. Ik sprak verschillende gemeenteleden, knabbelde een nootje en dronk een glaasje wijn. De gesprekken gingen over van alles en nog wat en het was gezellig.  Ook dat is gemeente-zijn. Was ik toch nog aanwezig bij een bijeenkomst van de kerk deze zondag!

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

8 januari: Gelukkige Drenten

Gerard stuurde mij vandeweek een mail met een link naar een artikel op de site van RTV Drenthe. Er stond een foto bij van een mevrouw die een glaasje rode wijn drinkt “Spreekt me wel aan!” schreef hij in zijn mail.

Dit was de inhoud van dat artikel:
Er worden met enige regelmaat onderzoeken gedaan naar geluk. Hoe gelukkig zijn we? En waar komt dat dan door? En waar moet je zijn om gelukkig te zijn? RTL Nieuws legde alle recente onderzoeken naast elkaar en kwam tot een archetype.
De gelukkigste Nederlander is een Drent zonder kinderen die jonger dan 30 jaar is of ouder dan 65. Uiteraard heeft hij een goede relatie en een baan. Ook drinkt de gelukkigste Nederlander met enige regelmaat een drankje en heeft hij of zij veel vrienden.
Voor wie al dat geluk op wil zoeken is er nog ander goed nieuws: de gemiddelde huizenprijzen in Drenthe liggen een stuk lager het gemiddelde in Nederland.

Wisten wij natuurlijk al lang. Daniël Lohues zegt daar altijd over: “Geniet er nou maar van dat je hier zo fijn woont en geef er niet te veel ruchtbaarheid aan. Straks komt iedereen hier nog heen en dat moeten we natuurlijk niet hebben, want dan is het gedaan met de rust.” Ik denk dat het ook komt omdat ‘de media’ in ons land zich vooral richten op het kleine stukje Nederland rond Amsterdam, Den Haag en Hilversum. We mogen al blij zijn als wij als Noordelingen serieus worden genomen en niet lacherig worden weggezet als ‘boertie van buutn’. Men heeft daar helemaal niet door (zoals Eric van Oosterhout, burgemeester van Aa en Hunze ooit zo treffend zei) dat wij hier ‘in de eredivisie van Nederland wonen.
Daarom zijn we ook zo gelukkig.

Gisteravond zaten we met allemaal gelukkige Drenten (ééntje met roots in Rotterdam maar helemaal ingeburgerd….) in onze huiskamer. We vierden mijn verjaardag met de vriendenclub van vroeger. We grinnikten o.a. om een “Roelof & Harm-moment” (daarover de komende week meer), haalden herinneringen op met een hilarisch verhaal over een bejaard echtpaar dat op hoge leeftijd nog werd aangehouden door de politie, bekeken op internet oude foto’s van een familie Bruggink uit Hoogersmilde; met natuurlijk het gebruikelijke gekissebis over wie nou wie was….
We proostten op het nieuwe jaar.
Dat wij onze vriendschap nog maar lang zo mogen vieren!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen