4 april: Devil’s bridge in Hinterland.

Er zijn soms van die televisieprogramma die zo’n indruk maken, dat ze in je geest blijven haken. Zo’n programma was de eerste aflevering van de politieserie ‘Hinterland’. Die aflevering heette ‘Devils bridge’; ik zag hem op een avond dat Gerard niet thuis was.
Een sinister verhaal over een oud kindertehuis dat op een rots stond, vlakbij een waterval en een brug tussen de rotsen, ‘Duivelsbrug’ genaamd. De ex-directrice van dat tehuis was in haar huis vermoord (daar was een bloedbad aangetroffen) maar haar lichaam was over de brug gegooid en dreef onderaan de waterval in het water.

Totzover de setting. Meer ga ik er niet over zeggen, want misschien wil je de serie nog zien. Meer afleveringen had ik destijds niet gevolgd, daar hebben we normaal gesproken geen tijd voor, maar wat is het grootste voordeel van de Coronacrisis? Tijd.
We kregen een paar weken geleden de beschikking over Netflix en we gingen alle afleveringen van Hinterland volgen.
Mooie detective serie, wel wat somber en donker.
Het speelt zich af in Wales en daar lopen de mensen kennelijk niet over van vriendelijkheid.
We zien overwegend stugge, norse en zwijgzame mensen.

Hinterland wordt opgenomen in Aberystwyth in het graafschap Ceredigion, waar de serie zich ook afspeelt. Gerard en ik zitten soms met open mond naar het landschap te kijken; het is een dunbevolkt gebied en sommige beelden zijn idyllisch, maar soms ook desolaat.
Leuk weetje: elke scene van de televisieserie wordt tweemaal opgenomen: in de Engelse taal én in het Welsh, de taal die in Wales wordt gesproken. Je kunt het vergelijken met het Fries en het Nederlands.

We begonnen weer bij aflevering 1 en daar was hij weer: Devils bridge.
Weer zat ik met ogen op stokjes te kijken.
Weer net zo eng en weer net zo mooi om naar te kijken.
Wat een indringende beelden, wat een mooi stukje Wales; de waterval is prachtig en de brug is door zijn naam alleen al onheilspellend.
Gerard en ik vroegen ons af of de plek ook veel toeristen zou trekken en zochten het op op internet. Toen kwam al gauw de ontgoocheling: het is de meest bezochte toeristische trekpleister van Wales, je moet behoorlijk betalen om het gebied überhaupt in te kunnen en je maakt in drommen de wandeling naar de waterval.
“Net als bij die waterval in het Atlasgebergte in Marokko dus” constateerde Gerard.
Daar kon je ook tot halverwege het pad naar de waterval nog tapijten en arganolie kopen.

Wat wij zagen in Hinterland is dus voor de serie even aangepast.
De toeristische toeters en bellen krijg je daarin niet te zien.
Hierbij een link naar de website van de attractie ‘Devils bridge’.
Daar vind je heel veel informatie: de oude legende die bij de brug hoort, de locale geschiedenis en heel veel mooie foto’s.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | 2 Reacties

3 april: Wederzijds genoegen.

Met met mijn broer heb ik het wekelijkse wandelen weer opgepakt.
We gaan niet koffiedrinken, spreken ergens buiten af en houden anderhalve meter afstand.
“Zullen we weer naar Norg? Dan rijden we allebei een stukje.”
Prima, donderdagmorgen 10.30 uur op de Brink.
We wandelden richting Peest, sloegen na de bebouwde kom rechtsaf en liepen zo een rondje om Norg heen.

Vanaf de Brink naast de Margaretha-kerk  kom je richting Peest vanzelf op de volgende brink; Norg heeft nog 5 traditionele brinken. Daaromheen staan mooie, veelal gerestaureerde boerderijen. Wat een plaatje!
Het was erg rustig overal; af en toe kwamen we een wandelend stel tegen en hier en daar een hardloper/fietser. We zijn bevoorrecht dat we in zo’n dunbevolkte provincie wonen.
Toen we het dorp uitliepen kwamen we langs de essen, die er keurig zwart geploegd bij lagen.

Toen we het dorp weer in liepen hadden we nog geen uur gewandeld, dus we maakten nog  een ommetje. Achter de molen vonden we een wit hek met een bordje dat het hier een opengesteld particulier wandegebied betrof.
En dan ben je ineens in een andere wereld; een prachtig park met wandelpaden, een vijvertje, een oude tuin en eeuwenoude bomen. Met af en toe tussen de bomen door zicht op een mooi wit oud huis.
We waren allebei eigenlijk wel nieuwsgierig wat dat dan voor een huis is; Henk is per slot van rekening mijn broer en we delen een aantal gezamenlijke interesses, o.a. geschiedenis.
(Foto links: in de verte schemert het witte huis, daarachter, achter de bomen, zie je de toren van de Margarethakerk, klik op de foto voor een vergroting).
Een landgoed? Drentse adel? We filosofeerden er wat over, maar we kwamen er niet uit.
“Ik zoek wel even op internet, ik kom er vast wel achter.”

En inderdaad: ik vond het antwoord op ‘Monumenten.nl’.
Weinig spectaculair moet ik zeggen…. niet oud, niet uniek en niet adelijk.
Het wordt zelfs niet ‘van rijkswege beschermd’.

Statig en karakteristiek gelegen WOONHUIS, deel uitmakend van een voormalige boerderij van het ‘landherentype’. Het woonhuis is gebouwd in 1938 in opdracht van de familie Pelinck na afbraak van twee oudere woonhuizen. Het ontwerp, dat refereert aan de neo-classicistische vormentaal, is van de Groninger architecten J. Kuiler en L. Drewes. Het geheel is omgeven door een ruime tuin met oprijlaan en enkele oude bomen; aansluitend ligt een tot wandelpark ingericht ouder terrein met onder meer verwilderde houtwallen.

…verwilderde houtwallen…

Geen deftigheid en geen huisspoken dus. Maakt natuurlijk ook geen bal uit; het is een mooi wandelpark en wij hebben genoten van deze verrassende wandeling langs ‘de verwilderde houtwallen’.
Mijn broer constateerde: “Wel erg fijn om in deze tijd van isolatie even iemand anders te spreken.”
Het genoegen is geheel wederzijds.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

2 april: Chain gang -Sam Cooke

Vorige week hoorde ik bij de Arbeidsvitaminen het liedje ‘Chain gang’ van Sam Cooke.
De eerste keer dat ik dat liedje hoorde was in 1983.
In dat jaar bestond het dorp Hoogersmilde 350 jaar; in 1633 werd Hoogersmilde verheven tot Heerlijkheid en begon men in opdracht van de eerste Heer Adriaan Pauw met de vervening van de Smilder Venen.  Meer weten? zie >>>

Het feest ‘350 jaar Hoogersmilde’ was een grote gebeurtenis in ons kleine dorp en werd breed gedragen, dus er werd samengewerkt: gereformeerden, hervormden én openbaren vormden samen een feestcomité. In de feestweek was er een grote parade/optocht met versierde wagens, allerlei sportevenementen, spelavonden én een heuse revue: Revue Hoogersmilde 350 jaar.
Het hele spektakel werd geregisseerd door meester Wijghel, het hoofd van de openbare lagere school.

Wij vormden destijds met ongeveer 20 jongeren het jeugdkoor ‘Hosanna’ en samen met de gemengde zangvereniging ‘Halleluja’ werden wij uitgenodigd om mee te werken aan de revue.
Onderdeel van de revue was ‘het ballet’. In Hoogersmilde was er volgens mij destijds niemand die op ballet zat, dus ik was heel benieuwd wat dat zou worden.
Eén van de dochters van Willem Vos nam dit onderdeel voor haar rekening en ze  had een aantal jonge meiden bereid gevonden om te dansen.
Ze dansten op twee nummers: een act uit het verleden en één uit de huidige tijd.
Om het harde werken in het veen van vroeger  te verbeelden gebruikten ze het nummer van Sam Cooke. Op het toneel hadden de dansers wijde overalls aan en een schop in hun handen. Op het ‘oeh’ ging de schep omhoog, op ‘ah’ omlaag; er was een hele choreografie om het lied heen geschreven.
Het tweede nummer was ‘Twisting by the pool’ van the Dire Straits.
Dat stond voor de moderne tijd en de immense populariteit van het Blauwe Meer (achter steenfabriek Roelfsema) destijds.

Met open mond heb ik in 1983 gekeken naar dat ballet.
Dat was mooi! Dat leek op het dansen dat je zag bij TopPop en andere muziekprogramma’s. En wat was dat mooie muziek van die werkers in het veen.
Omdat wij zelf meewerkten aan de revue heb alle repetities, de generale én alle uitvoeringen gezien.

Maandagmorgen hoorde ik dat nummer weer.
‘Oeh’. ‘Ah’.
Dan zit ik weer in de tot theaterzaal omgebouwde werkplaats van Seije Bosma.
37 jaar geleden, pas getrouwd en stervend van de zenuwen.
Want zelf mocht ik een solo zingen in de revue: ‘de hoge heren van het dorp‘.
Nooit weer in mijn leven ben ik zo nerveus geweest.

Hierbij een link naar ‘Chain gang’ van Sam Cooke >>>

Geplaatst in Muziek | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

1 april: Is dit een grap…. of om te huilen?

Gisteravond zei ik tegen Gerard: “Nou hoop ik dat ik morgen wakker wordt en dat dan op de radio is dat Rutte heeft gezegd dat het allemaal één grote 1-april-grap is geweest!”
Maar helaas…..
Was eigenlijk ook niet zo’n leuk grapje geweest.

“Tot 28 april thuis blijven” was de boodschap van de persconferentie gisteravond.

Nog minstens vier weken.
De dagen rijgen zich aaneen.
Omdat Gerard en ik thuis werken is er een duidelijk verschil tussen de werkdagen en het weekend.
Boven hebben we een echt ‘kantoor’ ingericht op de oude kamer van Harriët, daar is

cockpit!

Gerards werkplek, (hij noemt het zelf zijn cockpit) daar zit hij bijna alle dagen van de werkweek, behalve op woensdag.

Op mijn werkdagen zit ik beneden aan de keukentafel met mijn laptop, telefoon en werkmappen.
Behalve op woensdag! Dan mag ik in de cockpit en heeft Gerard op zijn vrije dag ‘het rijk alleen’.

Alleen werken is natuurlijk prima: alles wat ik nodig heb heb ik bij de hand en ik heb gezelschap van o.a. Jeroen van Inkel en Hans Schiffers van Radio 5.
Maar voor iemand die graag onder de mensen is voelt het ook  ‘allenig’.
Natuurlijk: ik bel mensen voor het maken van afspraken en heb telefonische werkoverleggen.
Twee keer in de week bel ik met duo-baan collega Jacquelien en af en toe zoek ik contact met een oud-collega uit het Heijmanscentrum en praten we even bij.
Een bijzonder aspect van mijn werk in deze dagen is dat ik sinds vorige week een andere baan heb binnen Lentis.
Dat betekent dat ik weer in Groningen mag werken en dus ook weer op de fiets naar het werk kan.
Maar de kerstboom staat nog in Zuidlaren en die blijft daar ook nog wel even staan……Aaltje gaat wel fietsen, maar niet naar het werk.
Nu werk ik dus al samen met mijn nieuwe collega’s maar ik heb ze nog niet gezien!

Vandaag is het 1 april.
Grapjesdag.
Een schoonzoon had op het interne netwerk van zijn werk gedeeld dat hij het bedrijf ging verlaten.
Dat leverde een lawine aan reacties op en het hield de gemoederen behoorlijk bezig.
Opluchting alom toen bleek dat het maar een grapje was.
Dat wel, corona dus niet.

Dit blog besluit ik met een quote van Levi Weemoedt:
April – alle vogels zijn nesten begonnen en wij zitten er ook flínk in.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

31 maart: Sanne en een andere tijd.

Mensen, wat heb ik nu door de Corona-crisis een tijd over.
Natuurlijk: voor Lentis ben ik gewoon thuis aan het werk en dan hebben we het over 16 uur in de week en natuurlijk kost het huishouden ook tijd.
Maar daar houdt het dan ook mee op!
Geen cantorij, geen overleggen, geen visites, geen kerkdingen, kortom: geen sociale verplichtingen. En wat heb ik dan veel sociale dingen, daar kom ik nu achter.
Veel tijd betekent voor mij onder anderen: lezen.
Heerlijk. Opgekruld op de bank met een boek.
Heel ouderwets een écht boek, dus niet digitaal.

En niet alleen het lezen op zich was ouderwets, het boek dat ik las viel ook in die categorie.
We hebben het over Sanne van Havelte en het boek heet ‘de Rozen van Hofwijck’.
Het is onderdeel van een romantische verhalen omnibus; drie boeken in één dus.
Ik zal eerlijk zijn: ik heb het bij één gehouden.

De eerste druk van dit boek verscheen in 1949.
70 jaar geleden.
Toen zag de wereld er heel anders uit.
Een korte inhoudsbeschrijving:
De oorlog is voorbij en heeft in het land diepe sporen achter gelaten en het leven krijgt weer  langzaam aan zijn normale gang terug.
Op Hofwijck woont het gezin Van Heijningen; vader is klokkenmaker en dochter Annemarie helpt hem daarbij.
De Friese Doede Huizinga heeft in de oorlog een tijdje ondergedoken gezeten op Hofwijck, maar is later opgepakt en gevangen gezet in de Duits kamp. Hij kan na de bevrijding zijn draai niet vinden en zwerft rusteloos langs kennissen. Uiteindelijk gaat hij wonen in een keet op landgoed Hofwijck.
De goede afloop laat zich raden: Doede vindt ten langen leste rust en durft zijn leven met het leven van Annemieke te verbinden.

Het boek beschrijft een oorlogstrauma in een tijd dat men nog nooit van psychiatrische hulpverlening heeft gehoord. Het valt in de categorie romantische verhalen, maar dat is een miskleun van de bovenste plank: het is een zwaarmoedig boek en met de kennis van nu denk je al na vijftig bladzijden: “Ga hulp zoeken!”
Maar dat gebeurt natuurlijk niet.
Wat een geworstel van de hoofdpersonen met dat oorlogsverleden.
En je realiseert je tegelijkertijd: dat was voor iedereen in die tijd zo.
Er werd niet gepraat; nergens over.

Toen ik het uit had dacht ik: “Eén zo’n boek is wel even genoeg. Er liggen nog een paar andere boeken op me te wachten waar ik nu meer zin aan heb’.
Dit boek kreeg ik te leen omdat ik nog nooit een boek van Sanne van Havelte had gelezen, dat hoorde volgens mijn boekenvriendin net zo bij mijn opvoeding als Joop ter Heul.

Zeventig jaar is lang geleden.
In het boek worden onophoudelijk pijpen aangestoken, sigaretten opgestoken en uitgedrukt; men is voortdurend aan het roken.
Dat hoorde toen bij het dagelijkse leven.
Net als aan het roken zijn we nu ook niet meer gewend aan de toenmalige omgangsvormen en sociale toestanden.
Vervreemdend, dat ervoer ik bij dit boek.

Over zeventig jaar lezen mensen in boeken over de Coronacrisis in 2020.
Stel je voor….zouden ze zich er iets bij voor kunnen stellen?

Geplaatst in Lezen | Getagged , | Één reactie

30 maart: De zondag van Bonny, Mozes & bijpraten.

Heb jij al een knuffelbeer voor je raam staan?
Nee?
Vraag je je dan misschien af waarom heel veel mensen een knuffelbeer voor hun raam hebben staan?
Wel: hierom.
Berenjacht voor kinderen door Coronacrisis, populair in Nederland’.
Bij ons staat ‘Bonny de Beer’ voor het raam.
Doe ook mee!
Kleine moeite, groot plezier.

Gisteren was het zondag; we rekenden op een rustige dag, maar het werd een mooi gevulde dag. We zetten de klok niet vooruit om twee uur in de nacht, dus dan is de morgen al een uur korter. We voerden bijna twee uur (!) een gezellig skype-gesprek met mijn neef en nicht uit Apeldoorn, die we eigenlijk deze zondag op bezoek zouden krijgen, we aten een kop soep en daarna bekeken we de kerkdienst, opgenomen in de Catharinakerk.
De derde zondag op rij dat we niet in de kerk zaten en het lijkt er op dit moment niet op dat we er snel weer zullen zitten.
Nu zingen met de hele gemeente er niet in zit krijgen we andere alternatieven voorgeschoteld. Opnames van ‘Nederland zingt’ van de EO bijvoorbeeld of uitvoeringen van een koor. Gistermorgen was er heel verrassend een lied van Louis Armstrong; we hadden het verhaal van Mozes gehoord die weer naar farao ging om een volgende plaag aan te kondigen en daarna hoorden we de oude gospel ‘Go down Moses‘.
O man, wat mooi. Dat mag, net als het dansje van de dominee vorige week, wel vaker in onze kerk.

Wat proefden we in deze viering?
Mensen: wees een beetje flink in deze moeilijke tijden.
Tegenslag overkomt je, hoe je er mee om gaat is een keuze.

…..huiswerk even uitstellen…..

Verder kregen we als huiswerk een vraag mee.
Welke verandering die voortkomt uit deze coronacrisis zou je willen behouden als dit allemaal voorbij is?
Ik was wel benieuwd naar het antwoord, maar dominee Van Dijk liet de vraag onbeantwoord. Hij zei ‘Amen’.
We laten deze vraag even liggen, dat deden we vroeger ook wel eens met huiswerk; eerst maar eens zien dat we hier met z’n allen goed doorheen komen.
Deze digitale kerkdienst ook kijken en/of luisteren?
Kerkomroep – Roden – Catharinakerk – 29 maart – 09.53 u

Rond half vier hadden we met onze vriendengroep afgesproken voor een groeps-app-videogesprek; de laatste keer dat we elkaar spraken was op vliegveld Eindhoven na onze Marokko-reis.
Sommigen zaten met een wijntje en een kaasje op de bank (“dat hebt wij allemaol nog over van die verjaordag die niet deur gung!”), wij zaten nog aan de thee met paaseitjes.
Man, man, wat heb je dan ook weer veel te vertellen en te delen.
Na zo’n dag besef je eens te meer hoe fijn het is dat we de digitale mogelijkheden zo goed kunnen gebruiken.  In het pré-corona-tijdperk werden we  gewaarschuwd voor een manier van leven die zich vooral via het beeldscherm voltrekt.
Sociale armoede, gebrek aan empathie, kortom, er was van alles om kritisch op te zijn.
Tuurlijk.
Maar tel uw zegeningen.

Geplaatst in Alledag, Kerk & gemeente | Getagged , | Een reactie plaatsen

29 maart: Bos? In Assen?

Toen we nog los mochten lopen in Nederland ging ik iedere week met mijn broer een wandeling maken. Wij gaan dat zeker weer oppakken als het ons gegeven is, maar nu even niet. De laatste keer was donderdag 12 maart en het lijkt een eeuwigheid geleden.

“Zullen we naar het Asserbos?” stelde hij voor.
“Dan drinken we even koffie bij het ‘Duurzaamheidscentrum Assen‘.
Wij woonden vroeger in Hoogersmilde heel dicht bij het Drents-Friese Wold en ook bij ons in Roden in de kop van Drenthe zijn bossen genoeg om in te wandelen en te fietsen, dus ik was nog nooit op het idee gekomen om in het Asserbos te gaan wandelen. Sterker nog: ik zat twee jaar op de HAVO in Assen en heb daar vervolgens 7 jaar op het parket van de Officier van Justitie gewerkt en ik was nog nooit bij de kinderboerderij in het Asserbos geweest.
We kozen de ‘blauwe pijltjes wandeling’ en liepen een dik uur.
Mijn broer zat ook in Assen op de middelbare school en woont al jaren in Assen; hij weet de weg en weet veel van de omgeving.

Hij wees me op het gebouw van RTV-Drenthe en op het eerste woonhuis van zijn schoonouders, het huis waar mijn schoonzus Annette is geboren.
“Kijk, we lopen nu achter uitspanning ‘De Hertenkamp’.”
O ja.
Aan de overkant was zalencentrum  Bellevue, waar je rijexamen deed.
We haalden herinneringen op aan rijschoolhouder Roelf Houwer uit Smilde; de hele familie heeft bij hem rijexamen gedaan. De sterke verhalen komen nog wel eens voorbij op een verjaardag en worden door de jaren heen steeds sterker.

De wandeling was 9 kilometer en het pad was niet overal even goed begaanbaar.
Er lagen grote plassen, soms was het modderig, soms glibberig en soms zelfs uitgesproken drassig. Wat een avontuur heeee!
En wat een verrassend mooie omgeving!
Ondertussen kwamen bij ons de herinneringen weer boven van muziek uit de jaren ’70 en hoe we daar samen (ondanks onze puberruzie’s) ontzettend van konden geniet.
Deze wandelingen met mijn broer zijn een erg aangename bijvangst van een op zich vervelende gebeurtenis: de nasleep van een longembolie.
Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht.
En ik weet inmiddels wat Assen, naast een heerlijk vertrouwd winkelcentrum, nog meer te bieden heeft.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

28 maart: De 40-dagentijd & tip van Scherder.

Op 14 maart schreef ik voor het laatst over ons 40-dagen-project Heel Holland Vast.
Vorige week was het de bedoeling dat we onze kledingkast kritisch bij langs zouden lopen.
Kleding die je niet meer draagt kon naar de kledingbank of naar het Leger des Heils.
Voor ieder kledingstuk dat je weg deed kwam er € 0,50 in de spaarpot.
25 stuks verzamelden we, wat dus voor het ZWO-doel € 12,50  opbracht.
Bonus: een opgeruimde kledingkast met keurige stapeltjes.

Deze week was het de bedoeling dat je kaartjes ging sturen.
Er stond niet bij aan wie, dat mocht je zelf bedenken.
11 kaarten hebben we in de loop van de week verstuurd.
De moeders van onze vrienden bijvoorbeeld.
En twee tantes van moeders kant.
Het leverde nog weer leuke telefoongesprekjes op toen de kaartjes waren aangekomen.
“Bedankt voor jullie kaartje. Lief ja! Hoe is het bij jullie?”
We hoefden geen geld te doneren in het spaarpotje, maar we hebben toch voor ieder kaartje € 0,50 gedoneerd, wat dus vijf en een halve euro opleverde.

Toen we met deze vastenspaarkaart begonnen zag de wereld er nog heel anders uit.
Er bereiken ons verhalen over lange dagen, eenzaamheid, crisissituaties in ziekenhuizen en dagelijks komen er verontrustende cijfers voorbij.
“Hoe kom je de dagen thuis een beetje goed door?” is de vraag die menigeen zich stelt.
Van dochter Frea kreeg ik een link naar een YouTube-podcast van Tim Hofman (de BOOS Anti Corona Depressie podcast), met daarin een gesprek met hersenprofessor Erik Scherder over het onderwerp ‘Zo houd je je hersenen gezond’.
Hierbij een link naar die video 
Frea schreef er bij: “Alleen Scherder horen? Dan moet je bij ongeveer 11.00 beginnen.”

Scherder geeft het advies om je iedere dag een aantal doelen te stellen.
Schrijf ze op en vink ze af: dat geeft je een voldaan gevoel en geeft zin aan je dag.
Vanmorgen heb ik ons prikbord* in de woonkeuken helemaal leeggehaald (hing helemaal vol met geboortekaartjes, aanbiedingen, folders, bonnen etc.) en opnieuw ingericht.
Middenin hangt de vasten-spaar-kaart en daarnaast hebben Gerard en ik allebei een kant.
Aan onze eigen kant schrijven we iedere dag ’s morgens een aantal dingen die we die dag willen gaan doen, bijvoorbeeld accordeonnen, blog schrijven, Trijn bellen en wandelend katoen brengen naar Sijcolien. Gewone dingen dus.
Als ik ze gedaan heb vink ik ze af.
Het helpt bij het aanbrengen van structuur in de dagen.
Zo moeten we het maar zien te redden.
Koez’n op mekaar en kop d’r veur.
We zitten allemaal in het zelfde schuitje en het is geen oorlog.

* prikbord: dat is natuurlijk al jaren een whiteboard, maar prikbord is de term die zo in mijn brein is ingesleten, dat krijg ik er niet meer uit. Prikbord dus.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , , , | 2 Reacties

27 maart: Gebak op straote!

’t Is wat.
Is je dochter jaorig, ku’j daor niet hen.
Pandemie.
Het geld veur het kedoogie hadden wij overmaakt, daor haar ze al een bestemmig veur.
“Dat kan toch eigenlijk niet, dan ziet wij heur hielemaole niet….!”
Veur ’t gemak vergaten wij eem dat oonze oldste dochter 7 jaor in Engeland hef woont en dat wij die toen ook bijna nooit vast können hollen als ze jaorig was.

Vasthollen hebt wij dizze weke ok niet daon, maor wij bint d’r wel henreden.
Dat kön best eem; ze woont in Grunn’n in de Indische buurt.
Waren wij d’r ok geliek eem uut ja!
Ik haar een bak buutenvioolties kocht en een stuk olle keze; daor ku’j heur echt met verwennen.

Balkonscene

Wij belden an, zetten de kedoogies op de trap veur de buutendeure en wachtten tot Carlijn ze op kwam halen.
Maor ze verscheen eerst op heur balkon, samen met heur Wim én Frea en Jon want die waren d’r ok. Het leek een beetie op de balkonscène van oons koninklijk huus (met WA & Maxima  enzo) op prinsjesdag; ze zwaaiden in elk geval vriendelijk naor oons.
Ze zaten lekker an ’t gebak met mekaar.
Of wij ok een stukkie wollen hebben?
Nou graag, kom maor deur met die taorte.

Zij kwam bij de veurdeure, zette een gebaksbordtie neer en nam de kedoogies met.
Geen dikke smok en gien knuffel. (stun wel op het

Gebak op straote!

kaortie an de vioolties), maor wel felicitaties en gebak dus!
Stunnen Gerard en ik daor midden op straote met ’n beiden een gebakkie weg te lepelen.

Biezunder.
Zuks vergeet ie nooit weer.
Net zoas die dikke sneibulten in 1979; hier hebt wij het over 50 jaor nog over.

Wij maakt d’r wat van, maor undertussen is ’t wal slim spannend.
Wij doet oons uuterste best um oons te hollen an de veurschriften.
Op advies van de hematoloog doe ‘k nou zölfs een mondkappie veur as ik hen de winkel gao. Ik stuurde een foto van mijzölf in de gezinsapp: “Zo ga ik naar de winkel. Hoef ik ook geen lippenstift op”.
De wichter maakt d’r dan netuurlijk weer gekkigheid van.
“Of je doet lippenstift op je mondkapje…”
“oh yes!”
Nog gien drie minuten later haar ik al een bewarkte foto.
“Nieuwe trend!”
Trienen.

Wij lacht d’rum, maor wij kunt niet veurzichtig genog wezen, want over 50 jaor kunt wij de verhaolen over dizze pandemie niet meer naovertellen, maor dat wilt wij over 15 jaor nog wal graag doen.

Geplaatst in Streektaol | Getagged , | 2 Reacties

26 maart: Is de hemel een verzonnen iets?

De waarde van de dag is soms iets waarbij ik even ben gaan zitten.
Een schets van de situatie: zaterdagmorgen 21 maart.
Wakker om half negen, geen pilates/yoga vandaag maar dansen.
Op Spotify zoek ik mijn afspeellijst ‘Zumba 50+‘ op en vervolgens sta ik een half uur te bewegen op muziek.
Als die afspeellijst is afgelopen zet ik mijn telefoon meestal uit, maar nu was ik nog aan het wassen/aankleden, dus meneer Spotify bedenkt dan op basis van mijn eerder gekozen nummers wat ik nog meer leuk zou vinden.

Er klinkt pianomuziek en Herman Finkers begint te zingen.
Het lied gaat over de hemel.
Bij de regel ‘pas als men glashard aan kan tonen dat ik me vergis, pas dan zal ik geloven dat er géén hemel is’  sta ik hinkend op één been mijn sok aan te doen en denk: “Wat is dit?”
Dan ga ik dus even zitten luisteren.
Het lied ontroert me.
Niet omdat Finkers het zo mooi zingt, maar omdat de tekst me zo raakt.
Als je het verhaal hebt gelezen van ‘Lezer van de maand’ Tieme Meints, dan weet je dat hij erg bezig is met de hemel. Hoe is het als we dood zijn?
Mensen hebben daar heel verschillende beelden en ideeën bij en zijn het best vaak niet eens. Maar niemand weet het zeker.

Het beeld dat Finkers schept is mooi.
Dat we elkaar daarboven weer zien en allemaal een glaasje drinken met God; dat Andries Knevel ruzie maakt met de Heer, omdat hij vindt dat zoals het er aan toegaat in de hemel niet strookt met de leer…..
Het lied eindigt met ‘daarboven in de hemel’ en dan klinkt er nog even pianospel.
‘Vul zelf maar verder in’ lijkt Finkers te willen zeggen.
‘Jammer dat de hemel geen bezoektijden kent’ ben ik geneigd te zeggen na dit lied.
Daarboven in de hemel zijn namelijk al heel veel mensen met wie ik nog wel eens een glaasje zou willen drinken.

Luister naar dit mooie stukje cabaret: hierbij een link naar een video op YouTube.

Geplaatst in Muziek | Getagged , | Één reactie