18 februari: Gezongen gebeden.

Eén van de redenen waarom ik weer lid  ben geworden van de Cantorij Roden was, dat ik het miste om onderdeel van een viering te zijn. Natuurlijk maak je als gemeentelid ook deel uit van de viering, maar als je bij de cantorij zingt, zing je al een paar weken de liederen voor de viering waar we aan mee werken.
Gisteren werkten we mee aan de vesper in Op de Helte en deze keer waren het hele mooie liederen. Tijdens de repetities vond ik het al fijn om ze samen te zingen; gisteravond tijdens de vesper vielen de muziek en de teksten weer samen met de viering.

Het was van te voren nog wel een gedoe geweest om een organist te vinden, want de organist die de vesper zou begeleiden had deze datum niet in zijn agenda staan. Ook de andere Roder organisten waren niet beschikbaar. Maar gelukkig had cantrix Thysia een collega bereid gevonden om de cantorij en de gemeente te begeleiden: hij deed het, ondanks de onwennigheid prima!

Wat ik ook had gemist in de cantorijloze periode: het onderlinge plezier, de plagerige opmerkingen, de koffie na het inzingen, kortom: het ‘koorgedoe’.
Gisteravond was het weer als vanouds.
Voor de viering kregen we het even over de afkomst van onze familie’s; één van de alten had roots in Frankrijk.
“Dus jij hebt iets met lelie’s” was vervolgens de conclusie (Fleur de lys uit het wapen van Frankrijk).
Een bijbelvaste bas begon gelijk te declameren: “Ziet op de leliën des velds, zij zaaien niet, zij maaien niet…” “Zij voeren dus helemaal niks uit” vulde een andere bas aan.
Eenmaal in de viering bleek één van de schriftlezingen Mattheus 6: 25-34 te zijn. Inderdaad, dat gedeelte over de leliën. Dan wisselen buurvrouw alt en ik een veelbetekenende glimlach uit en vanaf de achterste bassenrij wordt er even tegen onze stoelen getikt

De vesper was qua invulling van de teksten wel wat summier, maar de liederen en de muziek maakten dat meer dan goed. Het onderdeel ‘gebeden’ werd deze keer gezongen met de woorden van “Groter dan ons hart”, een vierstemmig stuk voor koor en gemeente. Het is geschreven door Huub Oosterhuis en op muziek gezet door Antoine Oomen. (klik hier voor een versie op YouTube >>>, waarbij de solo’s worden gezongen door Oosterhuis zelf). De uitvoering van gisteravond tilde me even op, net als het samen met de gemeente gezongen ‘Een schoot van ontferming’ uit het Liedboek.
Hij zal onze voeten richten op weg van de vrede’.

Zingen bij de cantorij.
Balsem voor de ziel.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

17 februari: Vertaald uut eigen wark.

Dizze website vergeliek ik wel ies met een tiedschrift; iedere dag verschient d’r nei artikel. Over muziek, geschiedenis of bloemschikken,  met een brei-of haakpatroon, met een kookidee + recept of een verslag van een bijeenkomst waor as ik west bin.
Inmiddels staot d’r al meer as 1600 artikels op dit blog.

Maor dit weekend stiet d’r een kört verhaol  van mien hand in een echt tiedschrift,  in het Drentse  tiedschrift ‘Zinnig’.  Bij de lancering van dat blad haar ik d’r al ies over schreven,  lees hierbij het blog uut november 2018 ‘Zinnig,  een nei  Drents tiedschrift >>>.  In december las ik een oproep van het Huus van de taol. Ze waren op zuuk naor verhaolen met as thema ‘bittere noodzaak’. Daor haar ik nog wel een mooi blog over op mien site staon; ik stuurde het verhaol in dat ik schreef ik op 19 oktober onder de titel ‘Momentje voor jezelf’. Maor dat was een verhaol in het Nederlands,  dus ik mus het eerst nog vertaolen. In januari kreeg ik bericht dat ze mien tekst zollen plaatsen in de eerstvolgende editie van Zinnig.

Gustermiddag lag de neie Zinnig in op de deurmatte.
Zol het d’r in staon?
Ja man.
Een vrömde gewaarwording om mien naam te zien staon in de liest met artikels.
Mien eigen verhaol en mien eigen foto die ik nam in het pashokkie van destieds in een echt tiedschrift. Ik ben d’r slim wies met.

Wo’j het verhaal ok in de streektaol lezen, maor bi’j niet geabonneerd op Zinnig?
Hierbij een link naor een PFD Momentje – streektaol met de tekst.
Wo’j toch liever de Nederlandse tekst nog ies lezen? Hierbij een link naor het blog ‘Momentje voor jezelf’ >>>|
A’j ze allebei leest zu’j tot de ontdekking kommen dat een blog wat aans is as een kört verhaol.

Geplaatst in Lezen, Streektaol | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

16 februari: Training tussen de oren.

‘Iedere week iets anders’ vind ik één van de leukste aspecten van de wekelijkse FysiYoLates in Roderesch. Grote ballen,  kaatseballen,  linten, balansborden, stokken: we doen op de vrijdagen heel veel verschillende oefeningen en gebruiken daarbij heel veel verschillende spieren.  Gistermiddag lagen er vier matjes achter elkaar; het was de bedoeling dat we daar overheen rolden, van je rug op je buik en dan weer doorrollen naar je buik.  Een keer of 6 draaien. Op zich goed te doen,  maar na zoveel keer omdraaien lag ik dizzy op de mat met zwarte vlekken voor de ogen. “Dan is je evenwichtsorgaan in de war,  dat ben je nu aan het trainen.” vond Trijntje. Training tussen de oren als het ware.

De matjes bleven nog even liggen, ze vormden een soort parcours dat we op verschillende manieren moesten afleggen.  Kruipen was nog het meest eenvoudig; we moesten namelijk ook ‘tijgeren’. Eerst zonder maar later met een hoogtestokje waar we onderdoor moesten, dan mag je dus niet met de kont omhoog.. . . de mannengroep voor ons had Trijntje verteld dat ze in het leger hadden geleerd dat je dan moest denken dat de vijand met een mitrailleur in de verte stond en dat je dus ‘je kop en kont down’ moest houden.
Zie je het voor je? 8 dames tijgerend op het matjes-parcours en Trijntje met een denkbeeldig geweer in haar handen?

We hebben het alle 8 overleefd; maar wat kostte het een moeite.
Het is een schrale troost dat je met deze oefeningen spiergebieden activeert die weinig tot nooit worden gebruikt, dus eigenlijk ben je goed bezig.
Toen ik op de fiets terug zat voelde ik die spiergebieden al.

Wat heerlijk was dat fietsen trouwens; voorjaar was het!
Thuis zag ik bij ons in de tuin een paar eenzame lila krookjes staan die, omringd door dood blad,  hun eigen lente-feestje vierden. Ze hadden hun blaadjes helemaal opengevouwen en stonden te roepen ‘BLAAI! BLAAI! ZON! ZON!’
Zo is het mensen.
Blij, blij, zon, zon!
Ik neem een voorbeeld aan de krookjes en ga genieten  van het vleugje voorjaar dit weekend. Die spiergebieden passen zich maar een beetje aan.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

15 februari: Vliegende Jacob.

Toen ik nog op de Catharina-cantorij zat kreeg ik van Essina ooit het recept voor ‘Vliegende Jacob’, een gerecht met kip en banaan.
Begin deze maand vroeg ze: wat vond je daar eigenlijk van?
Wist ik niet.
Ik had Jacob nooit gemaakt en ik kon het recept ook niet meer vinden.
“In de vaagheid blijven hangen” zou mijn vorige manager gezegd hebben.

Ze stuurde mij het recept opnieuw en woensdagavond stond het op ons menu.
Op internet had ik ook nog verschillende variaties opgezocht en overal stond bij: het is een wonderlijke combinatie van ingrediënten, het ziet er eigenlijk niet uit, maar o wat is het lekker. En inderdaad: het was heerlijk.

Dit is de basis voor 2 personen:
– 200 gram kipfilet
– 1 theelepel Italiaanse kruiden.
– 2 bananen
– 200 cc kookroom, slagroom of een pakje roomsaus
– 50 cc chilisaus
– 100 gr, bacon of gerookte spekjes
– 2 ananasschijven
– beetje peterselie

Zo maak je het klaar:
– snij de kipfilet in stukjes en bak ze gaar.
– leg ze in een ingevette ovenschaal
– strooi de Italiaanse kruiden er overheen
– nu de banaan in helften of plakjes snijden en over de kip verdelen.
– Klop de chilisaus door de room (gebruik je slagroom, eerst een beetje lobbig kloppen)
– Schenk dit mengel over de banaan.
– Bacon of spekjes knapperig bakken en verdelen over de ovenschaal.
– Ongeveer 25 minuten in een voorverwarmde oven op 225 graden
– 10 min.voor einde ananas en peterselie erop.
– Dit kun je ook direct doen, maar dan de ovenschotel wel afdekken met aluminiumfolie, anders wordt de ananas te bruin.

Serveren met rijst en salade.

Eigenwijs als ik ben deed ik het net even anders; op internet had ik gelezen dat je de rijst ook als eerste laag in de ovenschaal kon doen, dat deed ik.
Verder moesten er volgens de ‘google-recepten’ ook pinda’s door, dus die zaten er bij ons ook in.
Wij aten dezen schotel met ijsbergsla met appel en ananas.
Verrukkelijk was het. Gerard zei: ‘Dit recept kan wat mij betreft ook in de map ‘.

Met ‘de map’ bedoelt hij de map met een verzameling van van alles en nog wat op kookgebied door de jaren heen.
Het is voor mij een belangrijk criterium dat Gerard vindt dat iets in ‘de map’ kan.
Het hoeft namelijk ook vaak niet…..

P.S. Waarom heet het eigenlijk ‘Vliegende Jacob’?
Kippen vliegen immers niet?
Het heet zo omdat het is samengesteld door Ove Jacobsson uit Zweden.
Hij werkte als bevrachter van vliegtuigen, vandaar.
Essina en Joop: bedankt!

Geplaatst in Koken | Getagged , | Een reactie plaatsen

14 februari: What the world needs now….

Donderdagmorgen 14 februari.
Het is mijn vrije dag en ik slaap uit tot 09.00 uur.
Dan zet ik mijn telefoon op de Radio 5-app want: week van de jaren ’60.
Nog niks van gehoord? Morgen (vrijdag 15) wordt de ‘Toplijst van ’60’ uitgezonden van 07.00 – 20.00 uur.

Nog even soezen bij ‘Hey Joe’ van Jimmy Hendrix.
Yoga/pilates met “Now or never’ van Elvis Presley.
Onder de douche met ‘La Mama’ van Charles Aznavour.
Ontbijt met ‘de Noordzee’ van  Boudewijn de Groot.
Achter m’n toetsenbord werk ik m’n mail weg en schrijf wat teksten voor toekomstige blogs. Tijdens m’n eerste kopje koffie komen Nina en Frederik voorbij met ‘Listen to the ocean’ en Ria Valk met ‘Als ik de golven aan het strand zie..’
Bij de tweede koffie hoor ik ‘What the world needs now is love’>>> van Jackie Deshannon.
Dat doet me denken aan die versie van dit lied met geluidsfragmenten van de moord op John F. Kennedy en en Robbert F. Kennedy. Waar ik zo om moest huilen. Met dat kleine kindje aan wie vragen worden gesteld over wat rassenscheiding is. En haat.
Hij weet het niet….”I don’t know what hatred is….”.

Zou die uitvoering ergens te vinden zijn? Ik ging op zoek en kwam terecht bij de discjockey Tom Clay. Dit staat er over hem en dat bewuste lied op Wikipedia.
Clay wordt het meest beroemd door zijn single uit 1970 op Motown’s MoWest-label “What the World needs now is love” / “Abraham, Martin and John”, een compilatie van clips uit de twee populaire platen mét interviews en toespraken van Jack en Bobby Kennedy en Martin Luther King die tolerantie en burgerrechten benadrukken. Het verkocht meer dan een miljoen exemplaren en kreeg een gouden schijf.

Op YouTube vond ik de video van dit nummer.
En moest weer huilen.
Die toespraken van de Kennedy’s en die beelden van de moord op de twee broers had ik in de weken hiervoor nog voorbij zien komen in de documentaire-serie ‘The Kennedy’s, een Amerikaanse dynastie’. Klik hier What the world needs now….>>> voor de ontroerende versie van Clay.

What the world needs now, is love, sweet love.
Nog steeds eigenlijk.
En niet alleen op Valentijnsdag.

Geplaatst in Muziek | Getagged , | Een reactie plaatsen

13 februari: Crocheteers.

“Wat heb je daar nou voor een button op je jas!” vroeg ik dit weekend aan Frea.
Trots liet ze me zien wat het was.
Een grote, goudkleurige medaille/speld met de tekst: Crocheteer. All for Yarn and Yarn for all! (vertaling: haakster. Allen voor garen, garen voor allen).
Met een knipoog naar de drie musketiers: one for all, all for one”.

Mijn dochter.
Geen musketier maar een ‘haaketier’.
Die button had ze gekregen van haar Amerikaanse vriendin.
Frea neemt haar haakwerk, net als ik,  overal mee naar toe en zit als het even kan te haken. In de bus. In de trein. In de bibliotheek. In de pauze op het werk.

Je maakt heel gemakkelijk contact met een haakwerkje in je hand. Er is altijd wel iemand die er een opmerking over maakt.
“Wat leuk, zo’n jong mens dat haakt! Deed ik vroeger ook….”
“Wat ben je aan het haken?”
“Wat houd je die haaknaald raar vast, is dat wel goed?”
(lees over het gebemoei van anderen met mijn haakwerk op het blog Pannenlappen van oma Vrieswijk >>>)
Heerlijk herkenbaar.

Zit ze dus met die button op de jas overal te haken.
Ben ik stiekem wel een beetje trots op…..

Geplaatst in Alledag, Haken, Handwerken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

12 februari: Nini Rosso & kinderkoor ‘de Schakeltjes’

Deze week staat op Radio 5 in het teken van de jaren ’60.
Daar krijg ik niet alles van mee, want ik ben ik niet de hele dag in de gelegenheid om te luisteren, maar als ik thuis ben hoor ik ‘jaren ’60’.
in 1960 ben ik geboren, dus deze week hoor ik muziek uit mijn kindertijd, toen ik zelf nog geen invloed had op de zenderkeuze. Mijn ouders luisterden graag naar Duitstalige en Nederlandstalige muziek. Elvis Presley, Beatles, Rolling Stones, Cuby: het ging volledig aan hen voorbij. Anneke Gröhnloo hoorde ik, Ria Valk, Conny Fröboes etc.

Gistermorgen om 3 minuten voor 9 sloot Jeroen van Inkel zijn tweede uur af met het begin van Il Silenzio van Nini Rosso, na twintig seconden begon de reclame voor het nieuws van 09.00 uur. Na het nieuws vertelde Van Inkel dat de studio platgebeld was met reacties over het nummer vlak voor 9 uur. Dat hij daar maar een paar seconden van liet horen!
Hij maakte het helemaal goed door het nummer daarna helemaal te laten horen.

En dan sta ik weer als 8-jarig meisje in de Koepelkerk in Smilde bij de opnames van een LP met Smildiger koren, waar kinderkoor ‘de Schakeltjes’ ook aan meewerkte.
Een witte pullover met een col aan en een geblokt overgooiertje. Er was een trompettist die dat nummer van Rosso speelde en mevrouw Hulzebos, de toenmalige dirigente van het gemengde koor ‘Halleluja’ sprak de Italiaanse tekst. Ik had sowieso al heilig ontzag voor mevrouw Hulzebos, want het was een hele deftige mevrouw met een lange zwarte glitterjurk, keurig gekapt haar en behangen met sieraden. Ze had een enorme uitstraling en ze had de naam erg bazig te zijn. Mijn vader zei altijd dat die vrouw wel 7 broeken aan had; pas later begreep ik wat hij bedoelde.  Maar ik dwaal af.

Met open mond luisterde ik naar mevrouw Hulzebos die de Italiaanse tekst sprak naast de trompet-, koor- en orgelmuziek. Het moest een aantal keren over, want de timing was niet goed.
Vond mevrouw Hulzebos niet leuk. Achteraf realiseer ik me dat wij daar met zo’n 30 meisjes muisstil zaten te zijn in die kerk. Van ons zingen (wij stonden ook met twee liedjes op die LP) herinner ik me niet zo veel, maar die trompet én mevrouw Hulzebos staan in mijn geheugen gegrift.

Ook even weer terug naar de jaren ’60? Hierbij een link naar Il silencio >>> van Nini Rosso.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

11 februari: Kadoosj – kadoosj – kadoosj.

Gistermorgen tijdens de viering in de Catharinakerk hoorden we dat Jesaja een visioen kreeg waarin hij de Heer zag. We hoorden over engelen met 6 vleugels die zingen over de heiligheid van God. Jesaja’s lippen worden door die engelen gezuiverd met een kooltje uit het vuur en daarna gaat hij Gods boodschap aan de mensen vertellen.

Een verhaal over een specifieke roeping.
Net zoals bij Mozes en Paulus.
Voorganger Walter Meijles vertelde vanmorgen hoe hij als 14-jarige jongen bij de Christian Punkgroep ‘One bad pig’ ook een soort visioen te zien kreeg, tenminste, hij ervoer het zo.
Dit gedeelte van Jesaja was verbonden aan die ervaring van toen en hij vertelde wat het voor hem betekende.
Hij eindigde zijn verhaal met te zeggen dat niet iedereen een visioen krijgt. Maar we zijn na de viering wel allemaal door God gezegende mensen die ‘elkaar en de wereld tot zegen kunnen zijn’. Kijk om je heen en lever een bijdrage aan een betere wereld.

Zelf werd ik het meest geraakt door het stuk dat Erwin Wiersinga op het orgel speelde tijdens de collecte. In de overdenking had de predikant gezegd dat de heiligheid van God door de engelen wordt bezongen in een nooit eindigende cadans. In het Hebreeuws klinkt het als ‘kadoosj – kadoosj – kadoosj’.
Ook in de schepping wordt die heiligheid onophoudelijk bezongen. ‘Denk daarbij aan het geluid van de branding op het strand, een steeds weerkerende cadans; kadoosj – kadoosj – kadoosj’.
In het stuk dat Erwin speelde zat ook zo’n langzame cadans, ik kon in gedachten de woorden kadoosj – kadoosj – kadoosj meezeggen.
De heiligheid van God bezongen door het orgel; het bracht me even helemaal van mijn stuk; muziek kan me soms zo intens raken.

Na afloop gingen we koffiedrinken in De Deel; ik zat tegenover een mevrouw van begin 80 die me helemaal blij maakte met een opmerking.
“Ik heb zo’n zin in vanmiddag, ik ga dansen!’
Dat is op minst iets wat ik niet verwachtte. Ik was nieuwsgierig en vroeg haar waar ze dat ging doen. Ze vertelde dat het ‘Sacred dance’ was in de kerk van Peize.
(klik hier voor link naar hun website >>>)
‘Je bent dan anderhalf uur in beweging en je bent bezig met dans en symboliek. Daarna drinken we samen nog een kop thee. Ik vind het altijd geweldig om heen te gaan.’
(Meer weten over Sacred dance? Klik hier >>>)

Deze mevrouw kleurt mijn dag met haar verhaal.
Iets jonger dan mijn moeder doet ze dingen die mijn moeder niet in haar hoofd zou hebben gehaald.
Een kwieke geest in een ouder wordend lichaam.
“Mijn lichaam gaat wel steeds meer protesteren…..” vertelde ze “maar ik kan nog wandelen, fietsen en autorijden. Wat dat betreft ben ik nog onafhankelijk en dat hoop ik zo lang mogelijk te blijven.”

Leef je leven en vergeet je leeftijd.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , | Een reactie plaatsen

10 februari: Stomme maand.

Onze dochters vinden februari een stomme maand; om dit leed wat te verzachten organiseren wij met ons gezin het ‘Februari-is-stom-feest’.
Meer weten over dit feest? Lees dan het blog ‘Februari was stom >>>‘ uit 2017 en uit 2018 >>>.
Voor de derde keer vierden we gisteren dat feest; dit keer mét Frea en Jon, die er voorgaande jaren nooit bij waren omdat ze in Engeland woonden.

Het feest is aan een paar vaste regels gebonden: we doen dingen die we allemaal erg leuk vinden en we gaan patat eten. We begonnen na de thee met spelletjes van vroeger met heel veel lawaai zoals Pisa en Kat&muis’.
Voor het eten op dit feest gaan we altijd naar ‘Alida’s Smulpaleis’. Dit jaar had ik voor de zekerheid een tafeltje voor 8 personen besproken en toen we ons om half zes meldden konden we aanschuiven aan een gedekte dis. Het bespreken van een tafel geeft kennelijk recht op een ‘special treatment’, want wij werden aan onze tafel bediend. In een snackbar!
Wat gezellig was het. We kregen allemaal een bord met een lekkere snack, variërend van twee kolossale broodjes hamburger met een XL puut patat tot een groente kroket.
Als toetje namen we allemaal ijs of een milkshake. Ik schreef het al eerder: nergens zulke lekkere softijs als bij Alida’s Smulpaleis. Wij fietsen in de zomer vaak een eindje om om onze fietstocht daar met een ijsje te beëindigen.

Na het eten togen we naar hotel Langewold voor iets waar we allemaal ontzettend van genieten: een uurtje kegelen. Het was maar goed dat wij de enigen waren die een kegelbaan hadden gehuurd, want de familie Waninge deed haar naam eer aan. Er wordt wat afgeschreeuwd, gejuichd en gezongen tijdens deze bijeenkomst. We doen het liefst het ‘ome Jo Vrieswijk doodskisten-spel’. Klinkt macaber, is het niet; het is zeer eenvoudig, maar erg spannend. Een doodskist bestaat uit zes streepjes. Als je minder punten gooit dan je voorganger krijg jij een streepje, als je meer gooit krijgt je voorganger een streepje.  Als je een keer beroerd gooit kun je dus een streepje krijgen omdat je minder gooit dan de vorige èn een streepje omdat degene die na jou komt meer gooit. Zoals je kunt zien aan het scoreformulier hierboven was het bloedstollend spannend….Cees won. En deed een dansje. Waar geen beelden van zijn.

Na het kegelen togen we weer naar de Boskamp waar we even moesten bijkomen van alle commotie. We keken samen terug naar de aflevering van ‘Smaakt naar meer’ van maandagavond, die had niemand nog gezien.

5 platen voor de mannen!

We sloten het gezinsfeest af met het spel ‘Party & Co’; meisjes tegen de jongens.
Bij dit spel is het de bedoeling dat je als groep vijf kleuren platen verzamelt op je pion, die de vorm heeft van een oude platenspeler. Er zijn vijf categorieën: liplezen, een vraag beantwoorden, uitbeelden, tekenen en ‘het verboden woord’, waarbij je een begrip moet uitleggen zonder bepaalde woorden te gebruiken.
Frea wilde één bepaald spreekwoord uit principe niet uitbeelden: ‘Een vrouw zonder man is als een schip zonder zeil’. BELACHELIJK! Wat is dat nou voor een spreekwoord!
Jon moet bij het voorlezen van de vragen erg zijn best doen, het Nederlands is voor hem natuurlijk niet zijn moedertaal. “Hoe heette de symbolische scheiding tussen het Oostblok en de Westerse wereld tijdens de koude oorlog. Het ijzeren gordijn.” In zijn ijver las hij het antwoord er gewoon bij voor. Als wij al een middag en een avond in elkaars gezelschap hebben doorgebracht, dan rollen we bij zo’n voorval van de bank van het lachen.

Bij het afscheid bij de voordeur zei één van de schoonzonen: “Is maart ook niet een stomme maand….?”

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

9 februari: Weekend-eten.

Pannekoeken.
Broodje vissticks.
Pizza.
Macaroni met smac en ui.
Soep met brood.
Zomaar een paar dingen die bij ons vallen in de categorie ‘weekend-eten’: gemakkelijk om klaar te maken en niet te zwaar.

Vorige week zaterdag maakte ik een éénpansgerecht uit de Jumbofolder “Koken op de camping” van een aantal jaren geleden: geroerbakte aardappelschijfjes met champignons, ui en ei.

Stiekem een twee-pansgerecht……

Nodig voor 2 personen:
– 2 grote uien
– bakje champignons
– 450 gram aardappels
– beetje peterselie
– 2 eieren

Aardappels niet helemaal gaar koken, af laten koelen en in schijfjes snijden.
Uien en champignons bakken, ongeveer 5 minuten.
Aardappelschijfjes toevoegen en in 15 minuten goudbruin en gaar bakken.
Zet nu de warmtebron heel laag.
Breek de eieren op de aardappelmassa, leg een grote deksel op de pan en laat de eieren in 6 minuten langzaam stollen. Tot slot over het geheel een beetje peterselie strooien.

NB: in het recept bak je de uien/champignons en aardappels in dezelfde pan, ik heb de aardappels in een aparte pan gebakken. Dan worden ze net even knapperiger.
Is het even een twee-pansgerecht. So what.
Na het apart bakken doe je dan alles weer in één pan en breek je de eieren er op.

Geplaatst in Koken | Getagged , , , , , | Één reactie