De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

25 oktober: Zestig.

Zestig jaar geleden werd ik geboren.
Mijn twaalfde lustrum dus.
In onze sociale netwerken worden dit soort mijlpalen uitbundig gevierd, dus wij hadden ook al plannen voor een groot feest met gezin, familie en vrienden.
Hadden, want corona doorkruiste onze plannen.
Het grote feest hadden we begin september al uit ons hoofd gezet en alle sub-feestjes in zaaltjes met aparte groepen familie en vrienden sneuvelden één voor één in de weken hiervoor.
We hebben alles afgeblazen met de belofte: ‘Volgend jaar wordt Gerard zestig en dan geven we in juni een spetterend feest ter gelegenheid van beide verjaardagen. Samen 120, zoiets’.
Maar zelfs met ons gezin uit eten kon niet en we konden onze dochters met hun mannen ook niet thuis ontvangen, want je mag maar 3 personen over de vloer hebben.
Dat vonden we wel heel zuur……

Gerard kwam na de afkondiging van de gedeeltelijke lockdown op een briljant idee.
“Wij huren 4 hotelkamers bij Langewold hier in Roden* . Daar mogen we met toepassing van alle maatregelen wel samen eten in dat restaurant en dan gaan we ’s avonds een potje kegelen.”
Maar o, wat was het nog spannend afgelopen week.
Krijgt niemand corona? Hoeft niemand in quarantaine? Hoeft niemand een test?
Het mocht allemaal doorgaan.

Toen de kinderen aankwamen in het hotel, bleek dat ze allemaal speciale mondkapjes ophadden: zelf versierd met teksten en tekeningen.
Die van Gerard was door Frea gemaakt: “Gefeliciteerd Olle Dakdoeve” (zie Instagram) stond er op met een tekening van een mooie grijze duif.
Verder kreeg ik een rozet met mijn nieuwe leeftijd en een mondkapje met MOI er op.
In het restaurant van Langewold had men een hoek voor ons gereserveerd en mooi versierd met slingers en ballonnen.
Daar konden we met z’n achten genieten van een ‘anderhalve-meter-diner’ en hieven we het glas op mijn 60e verjaardag.
Daarna gingen we een ouderwets potje kegelen; het was spannend, het was leuk en heel gezellig.
Vanmorgen sloten we de feestelijkheden af met een ontbijtbuffet en na een laatste kop koffie zwaaiden we iedereen uit.

Dit weekend werden en bloemen bezorgd, kaarten, een boekenbon en zelfs een flesje port!
Daardoor voelde ik me erg verwend en absoluut niet vergeten.
Verder kreeg ik veel lieve appjes en mails en ik besloot die ook tastbaar te maken door alle namen uit te schrijven op ons ‘whiteboard’.

Zestig worden in coronatijd.
Dan heb je al 59 verjaardagen kunnen vieren zoals je dat zelf graag zou willen, behalve die in 2014  toen ik op mijn verjaardag werd getroffen door een hartinfarct en opgenomen moest worden in het Martiniziekenhuis.
Op het blog van 25 oktober 2015 schreef ik: Vorig jaar grapte de cardioloog na het plaatsen van de stents dat hij mij een heel duur kado had gegeven op mijn verjaardag: drie interne juwelen!
Qua prijs waren de cadeaus dit jaar een stuk bescheidener,  maar het mooiste kado was dat ik mijn verjaardag gewoon kon vieren!

En ook al was het niet zo uitbundig als vooraf bedacht: ook dit jaar was het feit dat ik mijn verjaardag (met de kinderen in ieder geval) kon vieren mijn mooiste cadeau.

* Toen we afrekenden bij het hotel hoefden we geen toeristenbelasting te betalen; we wonen immers in Roden.

Reageren

24 oktober: Zus zes en de blije vallei.

Vorige week las ik het boek ‘Zon’ uit, deel 6 in de Zeven-zussen-serie van Lucinda Riley.
In dit boek staat Electra centraal, de jongste zus.
Ze is een wereldberoemd, zwart model; als je haar in dit boek leert kennen is ze niet te pruimen.
Egoïstisch, verwend, arrogant en verslaafd aan drank en drugs; lekker ding dus.

Waar de vorige vijf zussen zelf op zoek gingen naar hun afkomst, heeft Electra daar in eerste instantie helemaal geen belangstelling voor.
Zij wordt zelf benaderd door haar (voor haar tot dan toe) onbekende grootmoeder en hoort van haar waar zij vandaan komt.
Het verhaal van de grootmoeder begint bij de blanke, rijke Amerikaanse jonge vrouw Cecily die op bezoek gaat bij haar peetmoeder Kiki Preston, die in Kenia woont.
Dan kom je als lezer terecht in de ‘Happy Valley set’. Dit vond ik erover op internet: het was een groep hedonistische, grotendeels Britse aristocraten en avonturiers, die zich tussen de jaren 1920 en 1940 in de Happy Valley-regio in het koloniale Kenia vestigden. In de jaren dertig werd de groep berucht om zijn decadente levensstijl en uitbuiting te midden van berichten over drugsgebruik en seksuele promiscuïteit.
Ook allemaal lekkere dingen dus.
Een aantal figuren uit de Happy Valley-scene die in dit boek worden beschreven, zoals Kiki Preston, hebben echt bestaan.
Dan lees je over drugsmisbruik, overspel en moord en tot je stomme verbazing kom je er achter dat dat ook in het echt heeft plaatsgevonden.
Dan kun je constateren dat het leven van ‘the rich and famous’ van tegenwoordig niet eens zo heel anders is dan dat van de ‘Happy Valley’-bewoners honderd jaar geleden.

Cecily gaat door omstandigheden gedwongen niet gelijk terug naar Amerika.
Zij wordt opgenomen in die verdorven wereld van de Happy Valley set, maar weet zich aardig goed staande te houden, wat heel bijzonder is, want er wordt wat afgezopen en gesnoven in die hoofdstukken.
Deze Cecily is geen bloedverwant van Electra, maar wel de pleegmoeder van de grootmoeder, die afstamde van een Masai-stam.
Na de oorlog, dan heeft Cecily haar ouders al 8 jaar niet gezien, gaat ze terug naar Amerika, in gezelschap van een bediende, een Masai vrouw en haar gitzwarte dochtertje.
Dat levert een hoop problemen op in het dan nog erg racistische Amerika.
Het boek neemt je mee naar de mensen die zich in de jaren ’40 en ’50 inzetten voor de burgerrechtenbeweging en hun zware strijd tegen de rassenongelijkheid; in dit deel kom je namen tegen als Martin Luther King en Rosa Parks.

Het verhaal van Electra is minder spannend en (voor mij) te uitgebreid. De problematiek in dit boek, drank- & drugsverslaving en racisme, wordt realistisch beschreven, maar de drastische verandering qua levensstijl en persoonlijkheid van Electra komt niet erg geloofwaardig over. Beetje te mooi om waar te zijn.
Het boek had wel met 200 pagina’s minder toegekund.
Electra stamt dus af van de Masai uit Kenia, maar daar lees je helemaal niets over, het hele boek is geschreven vanuit een blank perspectief.

In de allerlaatste alina van boek horen we dat er onverwacht nieuws is van de zevende zus.
Die we dus nog helemaal niet kennen, want er worden steeds maar zes zussen genoemd.
Een cliff-hanger van jewelste.
Slim meisje, die Lucinda…..

Benieuwd naar de blogs over de andere delen?

Oktober 2019: ‘De eerste van de zeven’.

Maart 2020: ‘De tweede zus en Grieg

Mei 2020: ‘de derde zus en de dikke koning

Juli 2020: ‘Zus vier en de vervloekte parel’.

September 2020: ‘De vijfde zus en de flamencodanseres’.

Reageren

23 oktober: Te boek….of niet te boek 1 – Wat kleurt mijn dag?

Zoals al eerder aangekondigd: wat ik zou publiceren in het boek dat niet zal verschijnen komt in blogs aan de orde in de nieuwe blogserie ‘Te boek….. of niet te boek’. Nu nog voluit geschreven, maar in de volgende delen afgekort als TBONTB.
Vandaag een blog over het eerste hoofdstuk: ‘Wat kleurt mijn dag?”
Als je in het menu klikt op ‘Home’, dan kun je in het sub-menu naar ‘Wat kleurt mijn dag’.
Op die introductiepagina schrijf ik over de inhoud van mijn dagen; daarbij link ik ook naar vier blogs die een mooi voorbeeld zijn van hoe mijn dag soms wordt bepaald door kleine voorvallen.
Voor dit thema schreef ik ook nieuw blog onder de titel ‘Dagjesmensen’

2020: Dagjesmensen. Wij?

In de zomer van 2020 werden we met z’n allen in de greep gehouden van corona.  Anderhalve meter afstand,  geen handen schudden,  regelmatig handen wassen en/of ontsmetten en hoesten en niezen in je elleboog. Wij gingen niet op vakantie naar Zweden; in plaats daarvan deden we in september een huizenruil met een vriendin in Baarn. Dat betekende een zomer lang doorwerken, maar wij deden iedere week wel één dag iets vakantie-achtigs.  Dagje dierentuin in Emmen met dochters en schoonzonen, een dagje fietsen met een lunch en een terrasje of een dagje uit met neef Cor.

Donderdagavond 13 augustus kwam Gerard ’s avonds thuis om 17.15 uur.
“Zo, mijn weekend is al begonnen, ik heb morgen een vrije dag!”
Het zou mooi weer worden vrijdag en ik had net die week ontdekt dat ik meer vrije dagen tot mijn beschikking had dan ik dacht dus ik zei: “Zal ik morgen ook vrij nemen?”
Vrijdag 14 augustus nam ik dus een snipperdag; die morgen bracht ik door achter mijn computerscherm, bloggen en werken aan het boek en ’s middags was het warm en gingen we fietsen in de buurt van Eernewoude. (Op de afbeelding het pontje bij De Veenhoop). Toen we door een druk en zeer toeristisch deel van Eernewoude fietsten zei Gerard: “Druk man hier. Campinggasten, booteigenaren, huurders van vakantiehuisje en natuurlijk veel dagjesmensen. Dat zijn wij ook.” (Lees meer over deze dag in ‘Omdenken in Friesland‘.)

O? Zijn wij dagjesmensen?  Een oubollige naam vind ik dat.
Wat zijn eigenlijk dagjesmensen? Ik zocht het op.
Mensen die een toeristisch reisje maken zonder overnachting.

Ja,  dat klopt wel. Was ik dus een dagjesmens.
De dagjesmensen sloten hun dagje af in Roden.
We streken neer op het terras van Bella Sardegna waar we genoten van een wit biertje,  knisperkoude zoete witte wijn en een pizza.
Een onverwachte vrije dag die van ons dagjesmensen maakte; we overnachtten immers weer gewoon in ons eigen bed.
Onder ‘Home’ in het menu vind je naast ‘Wie ben ik’ het submenu: ‘Wat kleurt mijn dagen?’
Onder andere dit dus: onverwacht een vrije ochtend om te schrijven en ’s middags zomaar een dagjesmens worden.

Reageren

22 oktober: Now I understand

Een maandagmiddag in oktober, ‘witte-tornado-dag’ in huize Waninge.
Om het huishouden wat te verlichten luister ik naar Radio 5, maar vanaf 14.00 u wordt  daar  een programma uitgezonden waar ondertussen ook bingo met de luisteraars wordt gespeeld.
Niks mis met bingo, maar ik hoef al die nummers niet op de radio te horen.
Gelukkig hebben we tegenwoordig overal podcast’s van, dus rond twee uur gingen mijn oortjes in en luisterde ik naar mijn favoriete programma Goudmijn, de uitzending van zaterdag 28 september.

Er kwam een luisteraar aan de telefoon die vertelde dat ze de liedjes van Don McLean uit 1971  zo mooi vond.
Oh ja, vond ik ook.
In de jaren ’70 had ik een album van hem, ‘American Pie’ heette het; in 2017 schreef ik al eens een blog over een ander nummer op dat bandje ‘The grave’
Die mevrouw had het over ‘Vincent’. Veel mensen vinden het een ‘zeurlied’ omdat het zo bekend is en op Arbeidsvitaminen en soortgelijke programma’s helemaal grijs gedraaid is.
Zij had zich nooit zo gerealiseerd dat dat lied ging over Vincent van Gogh en dat Don McLean met zijn tekst schilderijen die Van Gogh ooit geschilderd heeft beschrijft. Ik citeer even die mevrouw: “Deze week stuurde iemand van mijn schilderclub mij een link naar een video van Vincent, met beelden van de schilderijen erbij. Toen begreep ik pas wat hij zong. Als je die beelden erbij ziet wordt het ineens duidelijk.”

Ook ik begreep als 17-jarig niks van de tekst. Zeg nou zelf……

Starry, starry night
Flaming flowers that brightly blaze
Swirling clouds in violet haze
Reflect in Vincent’s eyes of china blue
Colors changing hue
Morning fields of amber grain
Weathered faces lined in pain
Are soothed beneath the artist’s loving hand

Op internet zocht ik de bewuste video op, luisterde naar het lied en bekeek de schilderijen die werden getoond.
Wat mooi.
Ook ik was al ‘uitgeluisterd’ op dit nummer van Don McLean, maar op deze manier luister je met andere oren; en omdat je ogen ook meedoen en komt de schilder Vincent dichterbij.
Ook even luisteren én kijken? Hierbij een link 

Reageren

21 oktober: Wasknijpermandje.

‘Knippers’ noemde mijn moeder vroeger de wasknijpers.
Ze had dus ook een ‘knipperbakkie’; een bakje met een hengsel waar de wasknijpers in zaten. Van mijn moeder mocht ik de wasknijpers niet aan de waslijn laten zitten, wat in mijn ogen veel praktischer was: dan hoefde je ze immers niet steeds weer uit dat bakje te halen. De reden daarvan was dat wij destijds houten wasknijpers hadden; als die worden blootgesteld aan weer en wind worden ze groen/zwart en gaan ze afgeven.
Vieze afdrukken op je schone was.
Een gruwel in mijn moeders ogen.

Waarom vertel ik dit?
Net als mijn moeder had ik ook een emmertje waar mijn wasknijpers inzaten, want ik gebruik nog steeds houten wasknijpers omdat er al genoeg plastic in de wereld is.
Dat emmertje was ter ziele gegaan, maar ik wilde niet weer zo’n plastic ding, omdat er al genoeg plastic in de wereld is.
Op internet vond ik een mandje dat je kon haken; dat leek mij wel wat.
Hierbij een link naar die website .
Eerst maakte ik een klein mandje van een restje katoen.
Even uitproberen: welke steken worden gebruikt? Hoe groot wordt het dan?
Het kleine mandje was al snel klaar.
Ik kocht een bol donkergroen Canada-garen; 60% acryl en 40% wol.
Sterk garen dat tegen een stootje kan.
Je moest er mee haken op naald 6 of 7, maar ik haakte het mandje op naald 5, zodat je een stug en stevig weefsel krijgt.

Inmiddels is het klaar en zitten mijn wasknijpers er in.
Ook ik laat ze namelijk niet op de waslijn zitten.
Overigens: op mijn binnenwaslijn op de overloop laat ik ze wel gewoon zitten.
“Krigst d’r wel aal stof op” kon mijn moeder dan onderwijzend opmerken.
Ja.
Dat blaas ik er dan wel af.

Wat was er dan gebeurd met dat plastic emmertje?
Zie instagram.

Reageren

20 oktober: Lezer van de maand – Ans van der Laan

Hoe kennen wij elkaar?
We hebben Ada en Gerard leren kennen toen zij onze overburen werden aan de Boskamp in Roden. We hadden meteen een goed contact. Ada en ik zijn toen begonnen met ons wekelijks zwemuurtje op maandagavond in sporthal de Hullen in Roden.

Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben geboren op 15 juli 1962 in Drachten en toen ik acht jaar was zijn we verhuisd naar Groningen voor het werk van mijn vader.

Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
Op 14 april 1983 ben ik getrouwd met Bert van der Laan en op 8 november 1990 werd onze eerste zoon Jeff geboren. Op 14 september 1993 kwam onze tweede zoon Rutger.

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
Inmiddels zijn onze zoons volwassen en Bert is sinds vier jaar met pensioen. Zelf werk ik nog drie dagen in de week bij de Hanzehogeschool Groningen als ambtelijk secretaris bij Bureau Klachten en Geschillen. Dit werk is zeer afwisselend en ik blijf voorlopig nog wel even werken. Er blijft nog genoeg vrije tijd voor ons over om samen leuke dingen te doen. Bert en ik houden van reizen naar het buitenland maar dat is in deze periode helaas niet mogelijk. We blijven optimistisch: wat in het vat zit verzuurt niet.

Wat wil je graag met de lezers delen?
Ik wil graag iets delen over het bedrijf BUKU wat Jeff en Rutger hebben opgericht.

BUKU is een streamingdienst voor studieboeken waarmee je altijd en overal op elk apparaat beschikt over de leerstof van je studie. Alle via BUKU beschikbare boeken zijn digitaal toegankelijk voor een vast bedrag per maand (maximaal 25 euro) met onbeperkt toegang.

Jeff zag tijdens zijn studietijd in Groningen enerzijds dat veel studenten de dure studieboeken niet kochten of oudere versies gebruikten en anderzijds dat de “gekochte” studieboeken vaak niet of maar gedeeltelijk werden gebruikt. Hij kwam dan ook met het idee om een bedrijf op te richten waar studenten geen boeken meer hoefden te kopen maar een abonnement konden nemen. In deze tijd met het leenstelsel is het voor studenten belangrijk om hun schulden niet te hoog op te laten lopen.

“Buku” is het Indonesische woord voor boek. Je spreekt het uit als ‘boekoe’. Lekker kort en, belangrijker, in iedere taal uit te spreken. Dat past bij de ambitie om een wereldwijd educatief platform te worden.

Met BUKU kunnen studenten met een betaalbaar abonnement onbeperkt alle studieboeken gebruiken van het platform; Universiteiten en Hogescholen kunnen daardoor de meest actuele en kwalitatief hoogwaardige studieboeken voorschrijven en uitgevers genereren hiermee stabiele inkomsten. Verder wordt er door de digitalisering van studieboeken een significante besparing op grondstoffen en logistieke kosten gerealiseerd.

Door uitrol in landen waar studieboeken nog meer onbetaalbaar zijn dan in de ontwikkelde Westerse landen, wordt bijgedragen aan het verbeteren van het studieklimaat aldaar. Midden- en Zuid Amerikaanse landen als ook Afrikaanse landen zullen daar het eerst van kunnen profiteren. Op dit moment wordt BUKU naast Nederland gebruikt in Suriname en de Nederlandse Antillen. Verder is BUKU bezig om in een aantal Afrikaanse landen, waaronder Namibië, Malawi, Kenia en Sierra Leone, te starten met de streamingdienst.
Op de foto hiernaast de uitreiking van de Publieksprijs van 2019 van de KVK Innovatie top 100. Meer weten? Hierbij een artikel daarover op Noord Z.

Reageren

19 oktober: Een nieuwe look!

Het was al een paar keer aangekondigd: vandaag verschijnt ‘de Waarde van de Dag’ in een nieuw jasje; op de header prijkt een foto van de zonnewijzer in onze tuin.

Het lijkt een heel andere website, maar eigenlijk is er qua tekst nog niet eens zo veel veranderd. Wat echt anders is, is dat iedere categorie en iedere rubriek nu een eigen afbeelding heeft. Als je klikt op één van de menuknoppen boven in beeld, zie je dat de afbeelding in de header verandert. Daar vind je allemaal foto’s die ik zelf heb gemaakt bij de betreffende onderwerpen.

Na 6 jaar is de website uitgegroeid tot een soort ‘on-line-tijdschrift’:  iedere dag verschijnt een nieuw artikel/blog over uiteenlopende onderwerpen, er zijn gastschrijvers die af en toe een duit in het zakje doen en ik schrijf reeksen blogs in een bepaalde serie, denk hierbij bijvoorbeeld aan ‘Nederlands, maar dan anders’ of over onze reis naar Marokko in februari 2020.

Bij een nieuwe ‘look’ hoort ook een andere nieuwigheid: een Instagram-account.
Als je op het icoontje klikt onder het zoekformulier aan de rechterzijkant bovenin, dan kom je op het account ‘Waarde van de dag’; het is een open account, je hoeft niet in te loggen. Daar worden af en toe foto’s op geplaatst die niet op de site komen. Misschien ook wel video’s, maar ik weet nog niet hoe dat moet. Wordt vervolgd.
Als je op een foto klikt, komt de tekst ernaast, dan zie je bij welk blog de foto hoort.
Het is een experiment, net als mijn LinkedIn-account dat ik in januari 2019 in het leven heb geroepen. Dat was leuk, maar daar doe ik verder niks mee; eigenlijk hoop ik dat ik aan dit Instagram-experiment meer plezier beleef.

Zoek je iets specifieks? Met de zoekfunctie kom je een heel eind. Wil je bijvoorbeeld weten of ik wel eens iets heb geschreven over een ovenschotel met vis en broccoli? Die woorden  typ je dan in het zoekformulier en komen er 5 blogs in beeld waar die zoekterm in voorkomt. Er zijn dus zelfs meerdere variaties met de combi vis en broccoli. Hoe specifieker de zoekterm, hoe dichter je in de buurt komt van wat je zoekt.

Het doel van deze website is in de afgelopen zes jaren niet veranderd. Alles wat voor mij van waarde is deel ik graag met jou als lezer, zodat meer mensen er plezier aan beleven.
Lees voor de aardigheid nog eens het blog ‘Sharing the joy’  dat ik schreef in 2016 toen de website twee jaar bestond; zo is het nog steeds.
Net als in een papieren tijdschrift spreken niet alle artikelen je aan, je pikt er uit wat jou interesseert. “Die ‘fröbel-blogs’ lees ik allemaal niet hoor” zei laatst iemand, die graag iets leest over geschiedenis.
Snap ik.
Hoeft ja ook niet.

Vijf jaar heb ik de vorige lay-out gehad, maar die is nu weg.
Uit nostalgische overwegingen heb een screenshot bewaard.
Nog even kijken hoe het er uitzag?
Hierbij een link naar een PDF Printscreen oude lay-out

Reageren

18 oktober: We rommelen maar wat aan. Net als de koning.

Vanmorgen keken Gerard en ik thuis samen naar de viering vanuit de Catharinakerk.
Voelt als ‘terug bij af’.
Er wordt een heleboel gezegd en geschreven over Corona, maar ik laat het even voor wat het is: stom.
In de kerkdienst ging het er ook even over; kan natuurlijk ook niet anders als je een beetje actueel wilt zijn.
Voorganger Sijbrand van Dijk stelde vast dat er de laatste tijd met betrekking tot het coronavirus steeds maar beschuldigend naar andere groepen wordt gewezen. De jongeren hebben het allemaal veroorzaakt. De ouderen ‘doen ook maar wat’. De regering treft geen goede maatregelen. “Maar eigenlijk doet niemand het goed. We rommelen allemaal maar wat aan, net als de koning”.

Centraal in de viering stond het verhaal waarin de Farizeeërs aan Jezus vragen of je ook belasting moet betalen. Jezus vraagt dan wiens beeltenis op een munt staat. “Dat van de keizer” is het antwoord. “Geef dan aan de keizer wat van de keizer is en geef aan God wat van God is” zegt Jezus dan. Politiek een zeer correct antwoord. Want als hij had gezegd dat men geen belasting hoefde te betalen joeg hij de Romeinen tegen zich in het harnas en als hij had gezegd dat ze wel belasting moesten betalen had hij de Joden op de kast gejaagd.

‘Wiens beeltenis’ was het dragende thema vanmorgen.
Wat mij bijbleef uit deze kerkdienst is de uitleg van de zin ‘Geef aan God wat van God is.’
Wat is dan ‘van God’? In eerdere preken had ik vaak gehoord dat het daarbij ging om de godsdienst, de kerkgang, het geloofsleven of hoe je het ook maar wilt noemen.
Vanmorgen hoorden we een andere zienswijze
De mens is geschapen naar het beeltenis van God; in ieder ander mens zie je God weerspiegeld. Wees barmhartig voor die medemens en stel je dienend op.
‘Geef God wat van God is’ krijgt zo een andere lading.
Wees mild in je oordeel en toon begrip.

Zelf denk ik daar dan bij: Toeter niet steeds zo knetterhard je mening over alles en iedereen naar buiten en kijk eens wat meer naar wat je zelf doet en zou kunnen doen.
Zelfs de koning maakt af en toe een verkeerde inschatting; reken iemand niet zonder ‘wederhoor’ snoeihard af maar probeer een beetje genuanceerd te reageren.

En daarnaast ook gewoon belasting betalen.

Reageren

17 oktober: Drenten en vissers.

Tijdens ons Noordzee-weekend fietsten we een aantal keren door Egmond.  De laatste keer,  zondag 11 oktober,  kwamen we langs een monument dat ik nog niet had bekeken.  Ik dacht dat het iets te maken had met graaf Dirk van Egmond,  maar dat had ik helemaal fout.  Het was een monument voor 130 vissers uit Egmond die omkwamen tijdens en na de Eerste Wereldoorlog (1914-1918). “Dat snap ik niet” zei ik tegen Gerard.  “Nederland was toen toch neutraal? Hoe kunnen er dan zoveel mensen omgekomen zijn?”
Het antwoord stond op een bordje onderaan het monument.

De Egmondse vissers hadden het meeste last van de afkondiging van een beperkte duikbootoorlog in 1917. Er waren veel mijnen geplaatst in de Noordzee om de doorvaart van Duitse schepen te bemoeilijken. Omdat sommige mijnen lossloegen werd het erg onveilig om te vissen, zodat de hele beroepsvisserij stil kwam te liggen. Maar er moest wel brood op de plank komen; daarom waagden sommige vissers toch hun leven en voeren uit om vis te vangen. Veel schepen zijn vergaan omdat ze op een mijn liepen. 
Egmond aan Zee verloor in de periode 1914 – 1918 ruim 100 vissers.

Ook na de wapenstilstand bleef het gevaarlijk op zee door de losgeslagen mijnen. In 1919 en 1920 verloren nog eens 26 vissers hun leven.  

Wat een verhaal.  Volslagen onbekend voor mij. Zo ontdekte ik tijdens een strandvakantie toch weer een stukje van onze Nederlandse geschiedenis dat ik niet kende.
Vissersdorpen hebben een heel andere cultuur en men vertelt er andere verhalen dan in dorpen en steden in andere delen van het land die niet aan de zee liggen. Toch zijn de verhalen over varen mij niet helemaal vreemd.  Mijn vader (op een schip geboren in de haven van Coevorden) stamt uit een schippersfamilie: de grootouders van mijn vader, de Vrieswijken en de Pasveers, hadden allebei een turfschip en voeren over vaarten en kanalen, maar niet over zee.
Als je aan zee woont is de zee een bestanddeel van je leven; vooral vroeger was de zee van grote invloed op levens van mensen die aan de kust woonden.

Hier op de heide is jao gien zee”  zingen Roelof en Harm en zo is het precies; hiermee komen we bij het vrolijke deel van dit blog.
Wat weten wij Drenten nou van schepen en zeilen,  ankers en vis.
Wij wit maor zunigan wat water is.’

Dit is een lied dat in onze vriendengroep soms spontaan wordt ingezet.
Vaak door het enige lid dat niet uit Drenthe komt.
Het lied heet ‘de Zandmatrozen’.
Ook benieuwd? Hierbij een link naar een YouTube-video. 
Voor niet streektaligen: het is wel Drents……

Reageren

16 oktober: Voortschrijdend inzicht.

Binnenkort krijgt deze website ‘De Waarde de dag’ een nieuwe layout. Voor jou als lezer is dat waarschijnlijk even wennen, want het gaat er heel anders uitzien. Maar de inhoud blijft hetzelfde en wat ook hetzelfde blijft is dat het nieuwste blog op het scherm verschijnt als de website wordt geopend. De vorm wordt wat anders; andere afbeeldingen, ook meer afbeeldingen per categorie en een andere indeling van de bovenste menubalk.

Verder had ik het al een paar keer genoemd: ik was bezig met een boek.
Was ja.
We zijn bezig geweest met onderzoek naar hoe je een boek kan uitgeven en ik zeg het maar eerlijk: we zijn erg geschrokken van de kosten die dat met zich meebrengt en het werk dat je je er mee op je hals haalt.
Lang verhaal kort: na ampel beraad kwam ik tot de conclusie dat het boek er niet komt.
Te duur, te veel gedoe. Het was per slot van rekening een cadeau en ik wou niet dat het cadeau als een molensteen om mijn nek hing en dat was al een beetje zo.
Goed idee, doen we niet.
Bovendien: alles wat in het boek zou komen kan ook gewoon op de site gepubliceerd worden, dus het voorwerk dat ik heb gedaan is niet voor niets geweest.

Als de nieuwe website straks wordt gelanceerd zullen de lay out en de afbeeldingen dus allemaal anders zijn, maar de bijbehorende teksten zijn nog hetzelfde. Voor het boek had ik die allemaal herzien; de komende maanden zal ik in een nieuwe blogserie ‘Te boek….of niet te boek’  steeds een onderdeel/categorie van de site benoemen en de nieuwe inhoud publiceren.

Wat ook nieuw en anders is, is dat ‘de Waarde van de dag’ op Instagram een eigen account heeft gekregen. Daarop publiceer ik af en toe wat foto’s die niet op de site komen. Ben je bijvoorbeeld benieuwd hoe de Noordzee om Gerards enkels stroomde? Of hoe die ‘Coupe de plumeau’ er uitzag op het Noordzeestrand (door een goede bekende al ‘kapsel windhoos’ genoemd), dan kun je dat zien op Instagram.
Op de nieuwe website staat er een eigenwijs icoontje boven de recente berichten, dan kun je er rechtstreeks naar toe linken.

Nu lijkt het alsof ik heel wat voorstel op digitaal- en website gebied, maar bij het realiseren van een nieuwe lay-out komt heel wat meer kijken en dat kan ik beslist niet zelf. Daarvoor heb ik veel hulp gehad van PKN-website-collega Theo van Beijeren, die op zijn beurt af en toe werd ondersteund door zijn zoon Gerard van Beijeren.
Beiden wil ik op dit podium graag heel hartelijk bedanken voor hun onmisbare ondersteuning.

Binnenkort in dit theater dus: de nieuwe Waarde van dag!
Mede mogelijk gemaakt door  bovengenoemde heren.

Reageren

Pagina 1 van 215

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén