23 april: Huwelijks-problemen?

Ieder jaar op 25 maart halen we het fotoboek met onze trouwfoto’s voor de dag.
Afgelopen jaar voor de 34e keer. Als we het boek netjes in de kast hadden laten liggen, dan zag het er nu waarschijnlijk nog keurig uit.
Maar dat deden we niet. We haalden met het boek herinneringen op. We bladerden met de kinderen door het boek op onze trouwdag en zij keken hun ogen uit naar familiefoto’s uit een tijd dat zij er nog niet waren. Opa Boelen en Opa Boer (de vaders van onze moeders) hadden het leuk samen. De groep Waninge-kleinkinderen was nog overzichtelijk. Mijn ouders, destijds oud in onze ogen, waren jonger dan wij nu.

losbladig systeem

Door al het geblader is het boek uit elkaar gevallen; het was een los-bladig systeem geworden. Zonde. Ik ging op zoek naar iemand die het boek weer in elkaar kon zetten. In onze PKN-gemeente is een amateur-boekbinder. Hem vroeg ik om raad, maar hij kon ons niet helpen. Hij was duidelijk: “Dit is een vreemd systeem met dubbele bladen met een lijmrandje er tussen, hier kan ik niks mee. Dan moet ik het helemaal uit elkaar halen en dan moeten we  maar hopen dat we het weer in elkaar krijgen.

diepte-investering

Maar het gaat natuurlijk niet om het album, het gaat om de foto’s. Wat zou er verloren gaan als ik de foto’s uit het boek haalde en in een ander album zou plakken? Niets. Een soort behangboek zonder stalen, dat toch al uit elkaar lag.
Bij Het Goed kocht ik een splinternieuw, groot fotoalbum, het zat nog in folie. Een diepte-investering van € 2.50.
Een hele middag zat ik te fröbelen met een schaar en lijm.
Foto’s lostornen uit het boek.
Mooi passe partoute’s er heelhuids uit proberen te krijgen.
Dat lukte niet altijd……..

Het leuke was dat ik nu ook de volgorde van de foto’s wat kon aanpassen.
De fotograaf wist natuurlijk niet welke families van de bruid en welke van de bruidegom waren: er zaten een paar verkeerde combi’s bij.
Ook overviel een me een wat melancholiek gevoel: wat waren er toen nog veel ooms en

… jonger dan wij nu…..

tante’s! Ze waren er allemaal.
Van onze ouders, onze huwelijksgetuigen, is alleen mijn moeder er nog.

Inmiddels ligt het ‘Trouwalbum Revisited” te wachten op onze 35e trouwdag.
Het kan weer jaren mee.
Net als ons huwelijk!
Ben je benieuwd of je nog iets herkent op de foto’s?
Klik er op voor een vergroting.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

22 april: Geen Franse les.

“Wanneer schrijf je weer eens over je Franse les?” vroeg laatst iemand.
Tja, dat gaat een beetje lastig….. dit eerste half jaar van 2017 deed ik even niet mee met de jongens en meisje van het Fransje klasje.
Op m’n werk was ik gevraagd voor wat extra uren, die met name op de dinsdag vielen.
Dan was ik laat thuis en had ik geen energie genoeg voor ‘converser et ecriver en francais’.

Het vervelende is dat de Franse taal dan ook wel heel snel wegzakt in je brein.
Frans hoor je bijna niet om je heen; wel heel veel Engels.
Vanaf september haak ik weer aan op de dinsdagavond.

Maar dat betekent dat ik iets anders niet kan doen: zingen in een cantorij.
Nu de Catharina-cantorij ophoudt te bestaan wilde ik overstappen naar de Op de Helte-cantorij, maar zij gaan hun repetitie-avond verzetten van de vrijdagavond naar de dinsdagavond. Dat betekent dat ik moet kiezen tussen twee liefdes: Franse les en zingen.
In eerste instantie kies ik dus voor de Franse les. Zingen kan ook in een ander koor of met een klein groepje. Of met Gerard.

Vandaag een lied over de liefde: L’histoire d’un amour.
Ooit heb ik dit gezongen op een talentenavond. Voor ik ging zingen vertelde ik dat dit lied verschillende talenten en liefdes van mij bij elkaar brengt: zingen, gitaar spelen, de Franse taal en natuurlijk mijn liefde voor Gerard.
Het is een lied van Dalida uit 1957.

Voor mijn lezers die het Frans niet machtig zijn en denken “Daar begin ik niet aan, ik begrijp de tekst toch niet” heb ik de tekst vertaald. Klik hier L’histoire d’un amour voor een PDF met de Franse tekst met een vertaling ernaast.
Op internet vond ik een filmpje >>> waarop Dalida dit lied zingt.
Zonder violen en harp, alleen met een piano.
Een beetje krakerig en doffig; maar wat een stem en wat een uitstraling!

Geplaatst in Muziek | Getagged , , | Één reactie

21 april: Secretaressedag.

Gisteren was het secretaresse-dag.
Maar ik was vrij, dus het was mij ontgaan.

Vanmorgen had ik om 09.00 uur een werkoverleg met manager Inge, dus ik had op haar kamer haar computer alvast opgestart en zat met de rug naar de deur het werkoverleg voor te bereiden.
Toen ze binnenkwam riep ze “Goedemorgen!” en ik riep iets terug in de trant van “Ik ben nog even bezig…”
“Kijk, ik heb iets voor je.”
Toen ik me omdraaide had ze een enorme bos bloemen in de handen.

Voor mij. Want secretaresse-dag. Met een warme omhelzing. 
Natuurlijk krijg ik wel vaker bloemen, maar zo’n verrassing doet een mens goed.
Er zat een aardig kaartje bij.
Ze zijn blij met mij.

Als ik om me heen kijk in Secretaresseland ben ik me er terdege van bewust dat ik ook heel blij mag zijn met ‘mijn’ managers. Deze bloemen zijn niet de enige vorm van waardering voor mijn werk die mij in de loop van de jaren ten deel is gevallen. Als er iets niet goed is gegaan, dan wordt dat besproken, maar er is ook regelmatig een compliment voor de dingen die wel goed gaan. En dat is best veel. Er is wederzijds respect en, heel belangrijk: we delen hetzelfde gevoel voor humor; we lachen heel wat af. Een goed team vorm je samen.

De bloemen bepaalden mijn waarde van de dag: daar kan ik nog een poosje van genieten!

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

20 april: Nachtvorst en spoken.

Moes-appel

De ofgelopen dagen beluusterde Gerard met een bezörgde blik de weersberichten.
“Lichte tot matige vorst”  weu d’r veurspeld.
Zien zörg betröf de fruitboompies in oonze tuun.
As een echte fruitteler was hij van de weke ’s aomnds al drok in de weer met de tuunsproeier.
De vorst trekt dan in het water en niet in de bloesem. Zegt men.

Stoofpeer

Woensdagmiddag kwam e thuus met 10 meter ‘Anti-vorst-doek’: heel dun doek da’j um een boom of een struuk hen kunt doen as bescherming tegen de vorst. Met ’n beiden drapeerden wij het doek um de bomen hen en met kniepers zetten wij het vervolgens vaste. Het was maar goed dat ’t niet hard weide, want aans hadden de bomen meer te lieden had van het doek in de wiend te wapperen dan van de vorst.

…. witte wieven…..

Het zag d’r hiel gek uut.

Toen ik gisteraomd om 23.00 uur vanuut de kamer de keuken in leup schruk ik.
Deur de glazen pui achter in onze woonkeuken ontwaarde ik wat ongewoons: groot en wit.
Hiel eem dacht ik an Witte Wieven (zie >>>) maor nao twee seconden wee ‘j dan: o ja, de inpakte bomen.

Vanmörgen drunk ik kovvie met de Witte Wieven.
Uut de wiend in de zunne, achterthuus.
Ze wollen gien kovvie um 10 uur.
Gien Drentse huusvrouwen dus.

Geplaatst in Streektaol | Getagged , , | 2 Reacties

19 april: Reacties.

In de rechterkantlijn van dit blog staat een rubriekje ‘recente reacties’.
Daar komen de reacties te staan van mensen die een berichtje achterlaten op deze website;
dat doen ze door te klikken op de zin ‘een reactie plaatsen’ onder aan ieder blog.
Dat zijn er niet zo veel, heel af en toe reageert er eens iemand.
Er zijn ook lezers die reageren via mijn mail.
Of ik krijg een reactie tijdens het winkelen bij de Jumbo of voor/na een kerkdienst.

Het bericht over ‘de Paascyclus-moeheid’ van afgelopen maandag deed kennelijk nogal wat stof opwaaien. Er reageerde iemand van de Op de Helte-cantorij die het jammer vond dat ik die lange psalm niet mooi vond: zij had daar juist zo van genoten. Een gemeentelid vond het een ‘technisch stuk’ waar hij niet veel plezier aan beleefd had.
Die reactie van het cantorijlid  snap ik dan ook wel weer. Als ik eens een ingewikkeld lied zing met de Catharinacantorij en Gerard vind het ‘saai’ of ‘te moeilijk’ dan ben ik daar ook teleurgesteld over.

Iemand uit gemeente was het eens met wat ik had geschreven, zij had het net zo beleefd.
Via de mail kreeg ik weer een andere reactie:’Hoezo duurde de paaswake te lang? Die viering is al sterk ingekort!”
Die hoort oorspronkelijk van zonsondergang op de zaterdag tot zonsopgang op de zondag te duren en daarin kunnen ook nog ‘doop’ en ‘belijdenis’ plaats vinden. Nog meer van het goede dus. Ze stuurde een hoofdstuk uit een boekje mee dat helemaal gewijd was aan die paaswake. Klik hier De 3 dagen van Pasen voor een PDF met de tekst.
Bij de Jumbo trof ik iemand die het verhaal van het zoeken naar de niet verstopte eitjes prachtig vond.  Zo haalt iedereen iets anders uit zo’n blog. Zoveel hoofden, zoveel zinnen.

Via de mail kreeg ik een reactie op de twee koralen van Bach ( 13 april>>>).
Iemand van InBetween mailde:  “Wil je na de klassiekers als de Mattheus en Johannes Passion ook wel eens kennismaken met een requiem uit de twintigste eeuw? Dan is dit wat voor jou!” Ze stuurde mij informatie over de Herdenkingsconcerten 2017 van de Nederlandse Bach Academie in Roden, Westerbork, Coevorden en Hoogeveen. (meer info  zie >>>).

Dit blog over ‘Reacties’ sluit ik af met een leuke reactie van de eigenaresse van Achterpand. (zie 14 april >>>). Die schreef: “Wat een goeie grap, een terrasje pikken!”
Zij doelde op de diefstal die was gepleegd in haar winkel en vond het ‘terrasje pikken’ een leuke woordspeling.

Dat was mij nog helemaal niet opgevallen…..onbedoelde humor.
Zoals je soms van die krantenkoppen ziet staan:
– Blinden zien niets in Braille-theatergids
– Naaktloper in de kraag gegrepen
– Verduisterde maan slecht zichtbaar
Zoek maar eens via Google op ‘onbedoelde humor’……..

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

18 april: Het verschil tussen de generaties.

Op de eerste Paasdag waren we op bezoek bij mijn moeder in Hoogersmilde. Zo’n dag verloopt altijd volgens een vast stramien: koffie met iets lekkers, borrel met kleine hapjes, lekker eten, kopje thee en dan gaan we weer naar huis.  Breiwerkje, we snuffelen in ‘de bladen’ of Humberto nou echt iets heeft met Dionne, we praten uitgebreid bij en we hebben het erg gezellig.

Tweede Paasdag reden Gerard en ik ’s morgens naar Enschede. Dochter Harriët paste wederom twee weken op twee katten (zie 25 juli 2016 >>>) en had zus Carlijn met vriend Wim en ons uitgenodigd om bij haar te komen.
Op zo’n dag hebben we geen idee wat we gaan doen. We nemen een tas vol boodschappen en een tas vol spelletjes mee. De boodschappen werden in dank aanvaard en voor een groot deel opgegeten en opgedronken. De spelletjes bleven onaangeroerd in de tas zitten. We maakten een wandeling door Enschede, liepen over de Paaskermis en haalden voor het avondeten taco’s en tortilla’s op bij de Mexicaan Los Poncho’s.

Op eerste paasdag was ik dochter. Mijn moeder heeft geen computer, geen tablet en geen smartphone. Wij gebruiken onze telefoon bij haar alleen om wat foto’s te laten zien.
Op tweede paasdag was ik moeder. Bij onze kinderen is de telefoon c.q. het internet prominent aanwezig. Dingen opzoeken, app’jes van zus Frea, filmpjes, zelfs de menukaart van Los Poncho’s wordt geraadpleegd via de mobiele telefoon.

Op internet vond ik een foto die het verschil tussen de generaties heel mooi in beeld brengt. (klik op de foto voor een vergroting.
De foto werd door fotograaf John Blanding gemaakt tijdens de première van de film Black Mass in Boston.

Op de foto is een menigte te zien die met smartphone in de lucht foto’s en filmpjes maakt. Een oudere dame met paarse bril vooraan doet daar niet aan mee. Zij lijkt volop te genieten van wat er voor haar afspeelt, zonder paraat te staan met smartphone of fototoestel.
Dat zou mijn moeder kunnen zijn.
Ze mist het niet eens.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Één reactie

17 april: Een trompet!

Zaterdag had ik het over een ‘over-dosis’ Catharinacantorij, gistermorgen tijdens de viering op Eerste Paasdag overviel mij een ‘paas-cyclus-moeheid’.
Eigenlijk was het allemaal wat te veel van het goede.
Vier diensten op vier dagen achter elkaar, door het zingen met de cantorij voorafgegaan door repetities en veelvuldig zingen van dezelfde liederen.
Vieringen, die allemaal net iets te lang duurden door ‘opgerekte’ liturgieën.
Steeds meer rituelen worden er toegevoegd in deze Stille week.
Op Witte Donderdag het Heilig Avondmaal én een voetwassing, op Goede Vrijdag bloemen leggen bij het kruis, op Stille Zaterdag het Heilig Avondmaal én het herdenken van je doop bij het doopvont: steeds momenten waarbij de hele gemeente langsloopt, waardoor de vieringen stuk voor stuk langer worden.
Vrijdagavond zongen we een lied van maar liefst 20 coupletten en gistermorgen zongen we een hele lange bewerking van Psalm 118; een Glorialied voor de Paasmorgendienst.
Veel te lang en veel te moeilijk. Er zaten best veel kinderen in de kerk; voor hen was het volgens mij ook niet heel spannend om naar te luisteren….

Wat wel spannend was was het prachtige verhaal dat dominee Meijles aan de kinderen vertelde over Magnus en Opus, twee Romeinse soldaten die met elkaar praatten over de gebeurtenissen bij het graf van Jezus.
Daaraan voorafgaand was er trouwens nog een hilarisch moment in het gesprek met de kinderen.
“Wie heeft er vanmorgen eitjes gezocht?”
Eén jongetje stak zijn vinger op.
“Hoeveel eitjes heb je gevonden?”
Hij had nul eitjes gevonden.
“Ik had wel gezocht, maar papa en mama hadden geen eitjes verstopt….”
De voorganger vond dat de kinderen maar eens een goed gesprek met hun ouders moesten hebben in de trant van “Papa en mama: wordt het niet eens tijd voor een nieuwe traditie? Chocolade-eitjes verstoppen met Pasen!” Wat een wereld-idee.

Er was ook iets waar ik heel blij van werd in de viering van gistermorgen: een trompet!
Eerst werden we al verwelkomd door een aantal blazers van Oranje die bij de deur stonden paasliederen te spelen. Bij het orgel stond vervolgens een trompettist die bij drie liederen meespeelde. Bij het laatste lied: “U zij de glorie” bezorgde hij me kippenvel.
Dit slotlied verdreef de Paas-cyclus-moeheid;  de boodschap van gistermorgen in een notendop.

U zij de glorie, opgestane Heer,
U zij de victorie, nu en immermeer.
Alle menselijk lijden, hebt Gij ondergaan
om ons te bevrijden tot een nieuw bestaan.
U zij de glorie, opgestane Heer,
U zij de victorie, nu en immermeer.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged | 3 Reacties

16 april: Creatief met eieren.

Met Pasen staat er bij mij altijd een glazen accu-bak vol in het verleden geschilderde eieren voor het raam.
Toen de kinderen nog thuis woonden maakten wij op de zaterdag voor Pasen tijd om eieren uit te blazen en te verven. Wat niet stuk is gevallen heb ik bewaard en dat zijn er nog best veel.

Toen de kinderen ouder werden (en dus beter konden tekenen) waren dat soms ware kunststukjes. Er is zelfs een ei met een stripverhaaltje er op:

   

(klik op de foto’s voor een vergroting)

Toen aten onze kinderen ook nog niet veganistisch…..van het struif bakten we een omelet of ik bakte een cake.
Frea tekende in die tijd soms een stripfiguurtje van zichzelf:
   

Soms was een ei al mooi uitgeblazen maar dan brak er een stuk af.
Zonde. Maar zelfs dan wisten ze er nog iets van te maken:
  

“Voorzichtig met dit ei” staat op de andere kant “een soortgenoot heeft het al eens laten vallen…..”
Ik ben er heel voorzichtig mee geweest, want ik heb het nog steeds!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

15 april: Zingen in de Stille Week.

Donderdagavond zongen we met de Catharinacantorij in de Witte Donderdag viering. Dinsdagavond hadden we een extra repetitie om het allemaal nog even door te nemen. Vanavond zingen we ook nog in de Paaswake om 22.00 uur, daarvoor hadden we vanmorgen om 10.00 u een extra repetitie. We kunnen dus rustig spreken van een overdosis cantorij in deze Stille Week.

Maar overdosis of niet: ik geniet er van. Voor de Catharinacantorij is dit namelijk de laatste keer dat we meewerken aan de Paascyclus. Daar staan we niet constant bij stil, maar het is mijn hoofd wel aanwezig.
We hebben nog steeds de gebruikelijke (on)gein onder elkaar tijdens de repetities.
‘Tenoren! Jullie waren niet geprepareerd.’ zei cantrix dinsdagavond bijvoorbeeld.
Bij geprepareerde tenoren zagen collega-alt en ik de beelden al op ons netvlies.
Bij één lied hebben de tenoren en de sopranen de solo.
‘Tenoren, kom hier maar bij de sopranen staan’
Het klonk goed, dat zou in de viering ook zo moeten; maar hoe doen we dat dan? “Misschien met een transportband?” opperde één van de leden. “Of een tillift?” suggereerde iemand anders.

Donderdagavond was Erwin Wiersinga de organist.
Hij kwam voorafgaand aan het inzingen schuldbewust melden dat hij de muziek voor deze viering op zijn nachtkastje had liggen, maar dat de envelop plotsklaps was verdwenen. Cantrix leende hem haar muziek. Een sopraan vroeg zich af wie er dan allemaal toegang hadden tot Erwin s slaapkamer…..maar Erwin liet zich daar verder niet over uit.

Vanmorgen zagen we elkaar dus weer.
De alten hadden het zwaar. Bij één lied was een inzet moeilijk.
Als we het alleen met de mannen zongen ging het goed, maar zodra de sopranen meededen werd het lastig.
“Jullie moeten je oren naar achteren richten!” was het advies.
Gaan we doen.
Zoals altijd is het  hele cantorij-gebeuren in deze week voor Pasen een wonderlijke combi van gewijde muziek, ginnegappen om rake opmerkingen, mooie vieringen die bol staan van rituelen en samen zingen op ongewone tijden.
Dat is de charme van het zingen bij een cantorij.

Geplaatst in Catharina-cantorij, Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

14 april: Bloemetjesmarkt & Achterpand

Vandaag had ik een vrije dag. Gerard niet.
“Kom je morgen naar de stad? Gaan we samen lunchen” vroeg hij gisteravond.
Wat een goed idee!
Kon ik gelijk even kijken naar een bolletje katoen.
Dat is toch wel een gedoe sinds ’t Spinnewiel er niet meer is; had ik eerst nog nog hoop dat iemand de zaak zou overnemen na het overlijden van Willy, inmiddels is de handwerkwinkel aan de Raadhuisstraat helemaal leeg.
Voor elk bolletje wol of katoen moet ik nu naar Leek of Groningen.
Kan natuurlijk ook via internet; maar ik wil altijd graag eerst voelen & zien.

Op de fiets ging ik richting Groningen, we hadden om 12.00 uur afgesproken bij “Roezemoes” aan het Zuiderdiep. Gezellig.
Het was alleen wel idioot druk in Groningen, op Goede Vrijdag is het daar altijd ‘Bloemetjesmarkt’. Letterlijk busladingen Duitsers komen dan naar de stad. Op het A-Kerkhof schuifelden we voetje voor voetje langs de bloemenkramen.
Het voelde een beetje als de Kerstmarkt in Bremen maar dan andersom……

Na de lunch ging Gerard weer aan het werk en ik ontvluchtte de drukte richting ‘Achterpand’,  een speciaalzaak voor breien, haken en borduren. Die zit aan het Lage der A aan het water.
Achterpand >>> is een ruim gesorteerde handwerkwinkel. Achter in de zaak is een ruimte waar af en toe brei-cafés en/of workshops worden georganiseerd. Er is genoeg te voelen en te zien! Met de eigenaresse kwam ik aan de praat over het Spinnewiel. Over hoe moeilijk het is om het hoofd boven water te houden in ‘handwerkwinkel-land’. En dat het dan niet helpt dat er zelfs in haar winkeltje mensen komen die spullen stelen……”hier lag net nog een bol zwart met wit, die is gewoon weg!” Ze was er sneu van.
Vandaag dus een hart onder de riem voor Elsa van “Achterpand”.
Hou je net als ik van handwerken?
Wil je ook graag ‘voelen & zien’?
Stap eens binnen bij ‘Achterpand’.
Tip: maak er een dagje Groningen van, geniet van oude binnenstad en pik een terrasje!

Geplaatst in Alledag, Handwerken | Getagged , | Een reactie plaatsen