24 mei: Weerzien met ‘de Franse les’.

Gisteravond zag ik mijn mede-leerlingen van de Franse les weer.
Het laatste half jaar had ik niet meegedaan vanwege andere drukte; aan het einde van het seizoen gaan we altijd met elkaar uit eten en dat doen we traditiegetrouw in ‘de Biechtstoel’>>>. Mattie, één van de leerlingen, heeft connecties met dat restaurant. Het staat helemaal vol heiligenbeelden en andere requisieten uit oude katholieke kerken, er staat zelfs een echte biechtstoel!

Om 19.00 uur ontmoetten we elkaar. Er was heel veel te vertellen en heel veel te delen.
We brachten een toost uit op het nieuwe seizoen (het 12e alweer) en we legden de eerste data al weer vast in de agenda’s. 5 september beginnen we weer.
Ruud hield nog een toespraakje. “In het Frans?” vroeg Greetje.
“Nee, we moeten het ook nog verstaan!” merkte Mattie op.
In het afgelopen half jaar is er dus helemaal niets veranderd.
Juf Helen deed ook nog een duit in het zakje. Haar vrienden en kennissen verbazen zich er over dat onze groep het zo lang uithoudt. ‘Hebben die mensen al elf jaar les bij jou, joh? Kunnen ze dan nou nog geen Frans?”

Ondertussen genoten we van een drankje, een paar schalen vol heerlijke voorgerechtjes en van het hoofdgerecht. Ik had ‘zalm met een dekseltje van bladerdeeg’.
Nou….. dekseltje; “het lijkt wel die wolk na de atoombom!”
Niet zo’n optimistische vergelijking, maar het smaakte heerlijk.

Op het toilet hing een scheurkalender.
Helemaal in de stijl van de Biechtstoel;  het was de zogenaamde “Gerardus-kalender”, een uitgave van het klooster Wittem. Dit blog sluit ik af met de spreuk van dinsdag 23 mei:

De geest wordt rijk door wat hij ontvangt
het hart wordt rijk door wat het geeft.

Een toepasselijke tekst voor onze groep.
We leren Frans voor de geest en geven elkaar vriendschap voor het hart.
Mooie gedachte.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

23 mei: Waardig afscheid van de cantorij.

Zondagmorgen zongen we voor de laatste keer met onze cantorij in een bomvolle Catharinakerk. Er was veel support in de vorm van familie en vrienden die speciaal voor de afscheidsviering waren gekomen. Anderhalve maand geleden had Erica gevraagd naar welke muziek we nog graag een keer wilden zingen; zo kwam het dat we bekende liederen en vertrouwd repertoire zongen. Het was een warme viering met heel veel nadruk op zingen. Na de viering werd Erica in het zonnetje gezet; de koorleden werden bedankt voor hun jarenlange inzet en de drie predikanten zongen nog een maf lied. We kregen allemaal een roos en iedereen werd uitgenodigd voor de koffie in De Deel: daar werd men in de gelegenheid gesteld om afscheid te nemen van Erica en de zangers en zangeressen.

Na de koffie, toen iedereen (behalve de cantorijleden) was vertrokken, was het tijd voor de laatste gezamenlijke activiteit: een gezellige lunch; soep, stokbrood, smeerseltjes, hartige taart, het was allemaal weer heerlijk. We zongen nog een keer het afscheidslied voor Erica en voorzitter Jaap bood haar enkele cadeau’s aan. Toen was het tijd om de voorzitter zelf in het zonnetje te zetten. Hadden hij Essina zelf dapper meegedaan aan ‘het geheime lied’ voor Erica, nu bleek dat er voor hen beiden ook nog een ‘geheim lied’ was. Dit was het laatste couplet:

Zij leken op een echtpaar, al honderd jaar getrouwd,
zij noemde hem vaak ‘Klorus’, ’t klonk voor hem erg vertrouwd.
Ons koor is dank verschuldigd aan deze ‘broer en zus’
wij zingen daarom uit één mond: BEDANKT VOOR DEZE KLUS!

Aan het eind van de lunch wachtte alle koorleden nog een grote verrassing: Fokke de Jong had een foto-boekje gemaakt van de geschiedenis van de Catharinacantorij. Er was voor iedereen een exemplaar. Wat leuk! En wat een werk!
Toen alle toespraakjes en plechtigheden (rijkelijk voorzien van de gebruikelijke opmerkingen en geginnegap) achter de rug waren werd er begonnen met opruimen.
Langzamerhand was het tijd om elkaar een hand te geven. Maar we namen nog geen afscheid van elkaar. We gaan nog naar Roelie, die is verhuisd naar Assen en daar gaan we nog een avond ‘huis-bekijken-en-zingen’. Verder hebben we een reünie gepland op de naamdag van de heilige Catharina, 25 november. Daarnaast blijven we natuurlijk gewoon gemeenteleden van de PKN-Roden/Roderwolde, dus blijven we ook zingen in de vieringen, alleen niet meer als koor.

Dit klinkt allemaal erg optimistisch, maar we gaan het natuurlijk ontzettend missen.
Het gegiebel tijdens het inzingen.
Het goedmoedige gekissebis tussen Jaap en Essina.
De lol met Ilse op de achterste rij.
Gisterenmorgen nog ging ze na het inzingen op haar map zitten en vroeg vervolgens, al zoekend om zich heen kijkend “waar heb ik mijn papieren nou toch gelaten!”
Het samen koffiedrinken in de pauze.
De eufemistische manier van Erica om te zeggen dat het zingen niet goed ging: “Dat was niet helemaal gelijk, mannen.” Dan bedoelde ze helemaal niet gelijk.

Zo’n koor vind je niet in de wijde omgeving.
Gelukkig hebben we de foto’s nog.
In het prachtige boekje van Fokke.
Ook benieuwd naar het foto-boekje? Vraag één van de cantorij-leden er eens naar.
We zijn er supertrots op en willen het graag laten zien!

Geplaatst in Catharina-cantorij, Kerk & gemeente | Getagged , | Een reactie plaatsen

22 mei: Het Havenstap-clubje uit Roden……

Sommige mensen kun je een jaar niet zien en als je ze dan weer spreekt praat je zo verder waar je was gebleven. Dat overkwam ons afgelopen zaterdagavond op de jaarlijkse bijeenkomst van ‘de Havenstappers’.
Als dertigers/veertigers waren we actieve ouders van kinderen die figureerden op de Rodermarktwagen; nu meer dan twintig jaar later zijn we vijftigers/zestigers wiens nest inmiddels (bijna) leeg is.
Deze ‘Havenstappers’  stappen niet meer zo hard; ook letterlijk niet trouwens. Toen we voor het eten een wandeling gingen maken vond meer dan de helft dat ze ‘nodig even moesten zitten’…..

Na de wandeling dronken we een glaasje wijn, vertelden elkaar de meest uiteenlopende gebeurtenissen van het afgelopen jaar en genoten van een heerlijk Indonesisch buffet. Het leven leverde enkelen van ons akelige streken; ziekte, verdriet en pech gingen ook deze groep niet voorbij. Maar er was ook aandacht voor de dingen waar met dankbaarheid aan wordt gedacht; gelukkig gaven de organisatoren ons veel tijd om deze dingen te bespreken, maar we werden ook nog even aan het werk gezet. Er werden vier groepen gemaakt en per groep moesten we een limerick maken met als onderwerp onze Havenstappersgroep.

Dat resulteerde in eerste instantie in een Babylonische spraakverwarring en we verloren ons in Sinterklaas – rijmelarij. “Wat rijmt er op Been?” “Daar gingen we allemaal heen!” Internet werd er bij gehaald en het rijmwoordenboek werd geraadpleegd. De leukste limerick vond ik die van Groep 1, die ook de actualiteit in hun gedicht hadden verwerkt.

Wagenbouwers jong en sterk
voor ‘de Haven’ altijd aan het werk.
Nu wat ouder en bijna belegen
komt die ervaring goed  gelegen
voor de wagenbouw van de kerk.

In mijn hoofd klonk de stem van mijn vader.
“Dat is gien goeie limerick. Niet allent het rijmschema möt kloppen maor ok de cadans.”
Het was een erezaak tussen ons: bij het Sinterklaasfeest schreven we voor elkaar altijd een limerick die helemaal moest kloppen. Sweet memories. Zaterdagavond heb ik nog een half uur in m’n eentje zitten strepen en denken. Het voelt nog steeds als een erekwestie. Ik mocht het (buiten mededinging) voorlezen.

Het Havenstapclubje uit Roden
daaraan brengen wij nu een ode.
dan praten we bij
zijn ernstig en blij,
weerzien en lol is de code.

Hiernaast een afbeelding van een mooie Engelse limerick.
Die wordt de komende week vast nog vervangen door een groepsfoto van de Havenstappers. Mits ik toestemming krijg om de foto te publiceren……

Links naar vorige blogs over de Havenstappers:
30 mei 2015 >>>
6 september 2015 >>>
30 mei 2016 >>>

Geplaatst in Alledag, Sweet memories | Getagged , | Een reactie plaatsen

21 mei: Maak joe waor.

19 mei stond al vanaf december in mijn agenda.
De Nieuwe Kolk Assen, voorstelling “Moi” van Daniël Lohues.
We vertrokken mooi op tijd, want we wilden nog een kop koffie drinken in het Theater- café. Voor de kazerne stonden we in de file. Huh? In Assen?
Het was de laatste avond van de wandelvierdaagse. Bij de Witterbrug stond het zwart van de mensen. De gemeente Assen vond het kennelijk niet nodig om een alternatieve route aan te geven; we mochten het zelf bedenken. Assen zat op slot; iedereen wilde zijn/haar familie bij de finish met bloemen verwelkomen. Met de auto. Die finish was bij ‘de Nieuwe Kolk’….daar stond een een fanfarekorps te toeteren.
Zucht.

We hebben het gered en het was alle moeite meer dan waard. Deze keer had ik de CD van te voren niet gekocht, dus wat we hoorden was bijna allemaal nieuw.
Mensen, wat had ik weer een fantastische avond.
Lohues wist me vanaf het begin te boeien; hij neemt je mee zijn wereld in.
Erica. Pappe en mamme. Ome Henk en tante Neel die naar Canada emigreerden. Leven op een dorp. Irritatie over ‘dikke snakkerds’ in de kroeg. Westerlingen die loof van suikerbieten  voor sla aanzien…..het ene moment sla je je op de knieën van het lachen, vijf minuten later lopen de tranen van ontroering je over de wangen.

Dat komt enerzijds door de muziek en de teksten, anderzijds door wat er op dit moment in ons leven gebeurt. ” Maak joe waor” zingt Lohues. Zit niet steeds te blazen over wat je allemaal van plan bent, maar maak het waar. In mijn gedachten ben ik dan bij dochter Harriet, die dit weekend moederziel alleen in Londen verbleef om op straat saxofoon te spelen. “Dat wil ik m’n hele leven al een keer doen”  zei ze een aantal weken geleden “en nou ga ik het doen ook!”
Vrijdagmiddag kregen we een appje. Ze had het ontzettend naar de zin; het ging prima in Londen. Ze had al 30 pond verdiend…..
En bij onze jongste Carlijn, die in het laatste half jaar van haar opleiding zo dapper haar stage vervult bij het wijkteam van de gemeente Leeuwarden. Daar wordt ze geconfronteerd met alle facetten van het leven in de vorm van o.a. verslaving, ouderdom en verwaarlozing. Dan is 23 nog jong.
En bij de oudste Frea die haar promotie-doel donderdag bereikte.

Tranen in Assen. Van ontroering en van trots. Op onze meiden die doen wat ze zeggen. Honderden mensen zitten bij Lohues in de zaal, ieder met z’n eigen verhaal, ieder met z’n eigen achtergrond. Wat hem en zijn publiek bindt is onze Nedersaksische cultuur.
Het Drentse spreekwoord Doe zo a’j zeggen, dan lieg ie niet (ik ken het uit de serie Bartje) wordt door Lohues mooi bezongen in onderstaand lied: ‘Maak joe waor.’

Geplaatst in Muziek | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

20 mei: Goede herinneringen.

orde van dienst 21 mei

Donderdagavond was de laatste Cantorij-repetitie, zondag werken we voor de laatste keer mee aan een viering van de PKN-gemeente en nemen we afscheid van onze dirigente Erica.
We waren allemaal een beetje druk van ‘ongewonigheid’.
Cantrix Erica moest ons er herhaaldelijk bij halen; “jullie zingen dit slordig” “dit ging niet gelijk!’ en meer van dit soort terechtwijzingen riep ze.
Rommelig is een goede omschrijving. We zongen wat te hard en niet geconcentreerd in het begin van de repetitie. Later ging dat gelukkig een stuk beter, maar het had alles te maken met ‘de laatste keer’.

Wij hadden als verrassing voor Erica een afscheidslied gemaakt.  Dat was een tekst op de melodie van ‘Zolang wij ademhalen’, een lied dat wij allemaal wel kunnen dromen.
Vierstemmig dromen.
Iedereen had de tekst hiervan gekregen, behalve Erica.
Toen Erica aankondigde dat we Zolang wij ademhalen gingen zingen, pakten wij allemaal de tekst van het afscheidslied voor onze neus en gingen dat voor haar zingen.
Ze was blij verrast! Door de commotie was het na twee coupletten niet meer helemaal zuiver en toen we met een derde couplet wilden beginnen sloeg ze af.
“Nu eerst even weer op de goede noten. Als jullie iets voor mij zingen moet het wel mooi zijn!’ Ik vermeldde het al eerder: het is een goede dirigente!

Zondag gaan we het nog een keer voor haar zingen tijdens de afscheidslunch.
Eigenlijk had ik gedacht dat deze laatste keer emotioneel beladen zou zijn, maar dat was geenszins het geval.
De alten-rij was in tweeën gesplitst: collega Ilse en ik zaten op de achterste rij bij de mannen. Wij werden spottend ‘het alten-filiaal’ genoemd. De filiaalhouders maakte het niet uit, het plezier was er niet minder om.

Na afloop stonden we nog even na te praten en zelfs voorzitter Jaap, die toch moeite had met het opheffen van de Catharinacantorij, gaf aan dat hij het nu goed kon afsluiten.
“We hebben er met z’n allen naar toegeleefd. We weten al een tijdje dat het stopt, nu kan ik me er ook goed bij neerleggen.”

De tekst van het laatste couplet van ons afscheidslied is:
De Catharina-cantorij houdt op met haar bestaan
want Erica gaat met pensioen, ’t is haar tijd om te gaan.
Wij zullen het gaan missen, het zingen in De Deel,
maar goede herinneringen zijn er gelukkig veel!

Die goede herinneringen gaan we koesteren.
In november is de eerste reünie: het staat al in mijn agenda!

Geplaatst in Catharina-cantorij, Kerk & gemeente | Getagged , | Een reactie plaatsen

19 mei: Proud parents!

4 jaar: naar de basisschool!

November 1990.
Dochter Frea wordt 4 jaar en gaat voor het eerst naar de basisschool.
Och, wat vond ze het spannend. Op de eerste dag liep ze gelijk naar de boekenhoek.
“Kijk! Mama, boekjes!”
Mama las een boekje voor en liet haar daarna met een unheimisch gevoel achter bij juf Renny.

Frea vond het leuk op school. Ze leerde gemakkelijk en ze las alles wat los en vast zat.
Ze doorliep de basisschool en het gymnasium. Daarna ging ze in Groningen taalkunde studeren.
Ze behaalde twee masters:  Spaans en Toegepaste taalwetenschappen.
Daarna vertrok ze naar Engeland om te promoveren.

… vraag me naar mijn proefschrift ……

18 mei 2017.
Einde middag gaat de telefoon.
“You are speaking with Doctor Frea Waninge.”
Kind! Gefeliciteerd!
Ze heeft er heel hard voor gewerkt.
En het viel ook beslist niet altijd mee.
Ze is nu Doctor of Philosophy. (Niet ‘letterlijk’ te vertalen als  ‘doctor in de Filosofie’. Het woord Philosophy is hier niet specifiek in de studierichting filosofie, maar omvat de bredere en originele betekenis van het Oudgriekese woord “philosophia” (φιλοσοφία), wat letterlijk betekent “liefde voor wijsheid”. Iemand kan bijvoorbeeld ook aan de scheikundige faculteit promoveren en deze titel krijgen (zie >>>.)  Voor mensen die benieuwd zijn naar wat ze nou heeft gedaan, hierbij een link >>> naar een pagina waarop wordt uitgelegd hoe zo’n promotie traject verloopt. En de verschillen tussen Nederland en andere landen.

In december krijgt ze haar bul.
Daar hopen wij natuurlijk bij te zijn als ‘proud parents’.
Ze is gepromoveerd op het onderwerp “emotie en motivatie bij het aanleren van een nieuwe taal.” Ik mocht lezen wat ze had geschreven.
Onder ons gezegd en geschreven: het ging ruim boven mijn pet.  Engels & moeilijk. Ze heeft het ook niet voor mij geschreven.
Gisteravond schonken Gerard en ik ons een glaasje wijn in en proostten op onze dochter/doctor.
Het liefst hadden we dat persoonlijk met haar gedaan.
Soms is Nottingham wel heel ver weg…..

Geplaatst in Alledag | Getagged | 6 Reacties

18 mei: Hou van mij maar niet….

Gisteren op de fiets kwam er op mijn MP-3 speler een kort liedje voorbij.
Het is een opname van een optreden van Noortje Herlaar en Maarten Heijmans bij Pauw.
Ze waren daar in 2014 om aandacht te vragen voor de serie ‘Ramses’, een docu-drama over Ramses Shaffy. Van dat kleine stukje optreden op Youtube heb ik een MP-3 documentje gemaakt.

Gerard en ik hebben de serie over Ramses Shaffy en Liesbeth List destijds met groot plezier gevolgd. Mooie muziek, goed verhaal, goede acteurs. Het liedje dat ik gisteren weer hoorde heet ‘Duet’.
Het duurt maar 1 minuut en 40 seconden.
Het mooist vind ik de regel ‘hou van mij maar niet…’.
Dat is namelijk wat ik onthouden heb van die serie over Ramses: het was een prachtige, talentvolle man met een enorme uitstraling en een overweldigende persoonlijkheid.
Liesbeth List zei er over: “Je moest wel van hem houden”.
Maar hij had daarnaast ook een complex karakter en het was heel moeilijk om een relatie met hem te hebben. In “Pastorale” zingt hij de beroemde zin: “Je kunt niet houden van de zon!’ List heeft later gezegd dat ze dat een goede vergelijking vond. Ramses was als een zon, je kon er niet te dicht bij komen.

Met dit verhaal in mijn hoofd luister ik naar dit liedje
“Hou van mij maar niet, ’t is een treurig liedje.
Liedje van verdriet, hou van mij maar niet”.
Luister naar de twee uitvoeringen van het kleine liedje “Duet” en let ook vooral op de mooie overgangen naar een andere toonsoort in de instrumentale begeleiding.

Hieronder de uitvoering van Herlaar en Heijmans in 2014

en vervolgens de versie van Shaffy en List uit de jaren ’60:

Geplaatst in Muziek | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

17 mei: Zomer in mei.

Vanmiddag om 16.00 uur zat ik achter ons huis  onder de overkapping uit te blazen van de fietstocht Groningen Roden.
Bij het Hoornse meer lagen mensen heerlijk in het gras aan het water.
Bij de nieuwe wijk Ter Borgh vermaakten hele gezinnen zich met bootjes, zwemmen en vissen.  In de Onlanden zaten dikke kikkers genoeglijk te kwaken in hun boerensloot. Om 16.15 uur zat ik met een groot glas vruchtensap te genieten van onze tuin. Zomer in mei.

Ik had uitzicht op een boom die we ooit als klein kerstboompje in huis haalden Na kerst zetten we hem in de tuin.
Het blijkt een Koreaanse Zilverspar te zijn. Ik wist helemaal niet dat wij zoiets exotisch in onze tuin hadden!

Ieder jaar verbaas ik me weer over zijn (of haar) expansiedrift.
Aan ieder takje groeit een nieuw, lichtgroen bolletje.
En  waar de andere naalden prikken, zijn deze bolletjes babyzacht.
Verder komen er grijsachtige kegels aan, waar verderop in het seizoen wit-achtige, kleverige hars uitdrupt.
Vanmiddag maakte ik deze foto’s, maar ik krijg niet goed in beeld hoe fascinerend deze boom is. Want in de warme meizon hangt er een heerlijke geur van dennengroen omheen.
Klik maar eens op een foto, dan wordt ie wat groter: meer dan 20 tinten groen!
Als ik er aan denk zal ik in de herfst en in winter een up-date plaatsen van deze ‘all-seasons-boom’. Een beetje net als de Noordzee: mooi in ieder jaargetijde.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

16 mei: Gastblog Gerard. Disco-jongen snuift ‘the blues’ op in Grolloo.

Iedereen die mij een beetje kent zal zeggen: “Gerard! Jij uit eigen vrije wil naar een museum!?!’
Nou niet overdrijven zou ik willen zeggen, alsof ik nooit in een museum kom.
Vorig jaar heb ik in Delft nog de plek opgezocht waar Balthasar Gerards  Willem van Oranje vermoordde.
Maar nee, ik loop niet vaak voorop naar een museum.
En ja, ik sta meestal wel weer als eerste buiten; zeker in het buitenland.
Maar als ik iets heb met het onderwerp en ze weten mijn aandacht als bezoeker vast te houden, dan kan ik enthousiast zijn.

Zo ging het afgelopen weekend ook in het Cuby & the Blizzards museum in Grolloo.
Mijn interesse werd eind vorig jaar gewekt door collega Jan Postema. Hij is één van de vrijwilligers die zich inzet voor het C&B-museum.
Ik raakte met hem in gesprek over Grolloo en werd enthousiast door zijn passie voor Grolloo en voor de Blues. Op een verjaardag vroeg ik mijn broer Jan naar Cuby, of hij daar in zijn jonge jaren iets mee had?  Nou ja… of ik even tijd had om te luisteren. En hij moest natuurlijk altijd nog een keer naar Grolloo.

En zo kwam het dat ik afgelopen zondagmiddag samen met broer Jan naar Bluesstad Grolloo afreisde. Jan is bijna acht jaar ouder dan ik en als kwajongen kreeg ik wel eens verhalen te horen hoe het er aan toeging in de bar/dancings van Appelscha, Rolde en Zuidlaren, om maar een paar te noemen. In de tijd van de nozems en snelle brommers was die jeugd van toen lang niet altijd even braaf.
Die verhalen kregen we ook in het Cuby museum te horen én te zien.
Al heeft Harry Muskee maar kort in Grolloo gewoond, hij heeft onuitwisbare sporen nagelaten. Mooie oude films werden vertoond en in iedere kamer werd andere muziek afgespeeld die zelfs voor mij heel aangenaam in het gehoor lag.
We konden luisteren naar verhalen van oud-managers en gitaristen.
Verhalen van Johan Derksen, de grote animator van het Bluesfestival Grolloo.
Voor mij was het mooi om te horen hoe de beide Jannen oude herinneringen deelden over een café-baas die in de jaren zeventig de lucht van wierookstokjes associeerde met het gebruik van wiet. En daarom iedereen er uit wilde schoppen, maar dat vervolgens niet voor elkaar kreeg.
Harry Muskee, die niets met drugs had en daar vervolgens weer gedoe over kreeg met de beste gitarist ooit, Eelko Gelling.

En dan de “Plee list” van Cuby die wil ik jullie niet onthouden.
Klik hier: filmpje Plee list Cuby humor toch!! Ik kwam gewoon ogen en oren te kort. Er was zoveel moois te zien en horen, dat het zelfs voor mij als jongen van de disco-generatie genieten was.
Ik was weer even die kwajongen die de verhalen van z`n grote broers hoorde.
Mooi man.

Geplaatst in Gastblogs, Geschiedenis, Muziek | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

15 mei: Olle blèrderd.

Afgelopen weekend was het Songfestival.
Zaterdagavond vierden wij de verjaardag van één van onze vrienden in Beilen.
Eén van de dames veronderstelde dat we toch zeker wel naar het Songfestival gingen kijken? Over het antwoord werd niet eens nagedacht. “Ik dacht het niet”.
Ben je al meer dan dertig jaar lid van onze vriendengroep, stel je zo’n vraag. En ze had het al zo zwaar zaterdagavond: ze komt uit Rotterdam en is hartstochtelijk fan van Feyenoord. Zondagavond na Studio Sport heb ik haar (en zwager Harry) van harte gefeliciteerd met hun overwinning!

Even ‘entre nous’: een avondje songfestival vind ik heel leuk, maar dan in gezelschap van onze dochters. Die hebben zelfgemaakte scoreformulieren waarop de meest idiote criteria staan. Ieder lied wordt uitgebreid van commentaar voorzien, ik zorg voor de catering en we hebben een avond onbekommerde gezinslol. (zie >>> voor het verslag van vorig jaar).

Zaterdagavond hadden we onbekommerde vriendenlol. Onze songfestival-fan volgde het af en toe een beetje op haar telefoon en toen O’G3NE aan de beurt was hebben we het life gekeken. Toen de uitslag bekend was, waren wij allang  weer thuis. We appten nog wat met de dochters. Die vonden Portugal een terechte winnaar. De kroegbaas in Engeland had gewed op Portugal (dat doen ze daar…) en won volslagen onverwacht £ 2.000,=.
Wat een gekte rondom zo’n liedjesfestival.

Zondagmiddag zat ik bij mijn moeder. Zij bracht alles even weer terug in de juiste proporties.
“He’j nog wat van t songfestival zien?” vroeg ik haar.
” Ja, stukkies. Nao die mooie film op de Duutse keek ik eem en toen was d’r een olle blèrderd veur en later keek ik weer eem en toen was d’r een aandere olle blèrderd veur.”

Mijn moeder kan de dingen soms zo treffend zeggen…..

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen