7 december: Menkemaborg

Dit najaar kreeg ik een app van Frea met een link naar de website van de Menkemaborg in Uithuizen.
Er was daar een tentoonstelling onder de titel ‘Vrouwen van de Menkemaborg’.
“Zullen we daarheen?”
Goed idee.
“Misschien willen Carlijn en Harriët ook wel mee.”
Vind dan maar eens een datum……. het werd zondagmiddag 1 december.

De Menkemaborg is een prachtig bewaard gebleven Gronings kasteel uit de 14e eeuw.
In de loop van de jaren hebben er verschillende families op gewoond.
De nadruk lag bij deze tentoonstelling op de vrouwen en we leerden veel over hen.

Dat het belangrijk was dat ze ‘een goede partij’ waren die geld en goederen inbrachten.
Dat ze soms nog spinterjong waren als ze trouwden.
Dat het krijgen van een kind een levensgevaarlijke gebeurtenis was; een aantal van de Menkemaborg-vrouwen overleed jong in het kraambed.

We kregen uitleg bij een schilderij van een schattig meisje.
Het bleek een jongetje te zijn; jongetjes hadden tot halverwege de negentiende eeuw tot hun vijfde jaar jurken en rokken aan, dat was namelijk veel praktischer bij het toiletbezoek.
De kinderen op de schilderijen keken ons trouwens tamelijk ernstig, soms droevig aan.

Vanuit de gang kon je naar de verschillende kamers; met een trapje naar beneden kwam je in de keuken. Daar was ik verbaasd over de immense ruimte waar we toen in kwamen: die liep onder de boven-kamers door.

… een hele ruime keuken…

Er was een kookkeuken, er waren grote bergruimtes en een soort woon-slaapkamer, waar vroeger de bedienden woonden en sliepen.
Er stonden kommetjes met kruiden (kruidnagel, foelie enzo) en we konden recepten bekijken uit de handgeschreven kookboeken van de borg.
Er waren zelfs bedsteden waar het bedienend personeel kon slapen.
Wij bedachten dat het dan in de winter wel heel koud zou zijn, maar we werden gerustgesteld: de familie woonde alleen maar in Uithuizen van april tm oktober.
In de winterperiode woonde men in hun huis in stad Groningen.

Vanuit de keuken kon je nog een trapje naar beneden, dan kwam je in de kelder.
Ook al zo groot; er stonden daar stellingen waar appeltjes in lagen tte drogen, het rook er heerlijk.
Maar als je praatte was er in die gewelven ook een hele mooie galm.
Eén van de dochters opperde “Zullen we even zingen?!”
Driestemmig (want we hebben geen bas in ons midden….)  zongen we ‘Away in a manger’ en ‘We three kings’ in de bijzondere kelder-akoustiek.

In één van de laatste kamers ontdekten we een heuse draagstoel.
Daar kunnen onze dames zich helemaal niks bij voorstellen.
‘Daar kun je dan in zitten en dan word je gedragen door bedienden en dan hoef je zelf niet met je voeten door de modder?”
Het onbegrip stond met uitroeptekens in de denkbeeldige tekstwolkjes boven hun hoofd.

De Menkemaborg is nog open tot 29 december; in januari en februari is de borg dicht, dan houden ze er grote schoonmaak.
Een bezoek aan deze borg is beslist de moeite waard: niet alleen het interieur is het bekijken meer dan waard, maar ook de tuinen zijn erg mooi.
Hierbij een link >>> naar hun website. 

Als je gaat: verbaas je over de leeuwen bij de ingang.
Onze dochters stonden er hikkend van de lach bij.
“Wat zou die leeuw nou denken…?!”
Klik op de foto voor een vergroting.

Geplaatst in Geschiedenis | Getagged , | Een reactie plaatsen

6 december: Een muis….!

Het is vrijdagmiddag rond de klok van twee en ik sta tijdens de wekelijkse FysiYoLates bij Trijntje met twee ‘kaatseballen’  (zonder net) te kaatsen tegen een blinde muur.
Eerst met je voorkeurshand gooien en met twee handen opvangen, dan met één hand vangen, met twee ballen en vervolgens met je andere hand opgooien en opvangen.
Het was hééél erg goed voor onze oog-hand coördinatie; we kregen te horen dat onze hersenhelften hier heel blij van werden. Fijn voor mijn hersenhelften, zelf werd ik er vooral erg moe van. En dan nog niet eens zozeer van het ballen, maar van het terughalen van de ballen die door de hele gymzaal rollen als je hem niet vangt.

Bij één oefening moesten we eerst onze arm in de rondte zwaaien en dan gooien.
Daarbij sloeg ik Diny, die even achter mij langs liep om een weggerolde bal op te halen, de bril van het hoofd. Oeps….
Gelukkig was Diny zeer vergevingsgezind, want bij het volgende onderdeel moesten we in tweetallen ballen naar elkaar toegooien en wij vormden samen een goed team.

Het laatste gedeelte van de les doen we altijd een ontspanningsoefening waar bij je op je rug mag liggen. Meestal ben ik daar wel erg aan toe, want de oefeningen vallen soms niet mee. Beenoefeningen waarbij je eindeloos op één been moet staan, heupoefeningen waarbij je op en af een krukje moet, danspassen achter elkaar waar je bekaf van wordt, maar deze keer was het al tijd voor ontspanning voordat ik er op verdacht was.
Time flies when you’re having fun.

Na de ontspanning lag er voor iedereen een suikerbeestje in zilverpapier naast ons matje.
In het kader van Sinterklaas had Trijntje bedacht. Niet iedereen had dat beestje gelijk gezien na het ‘ontwaken’, dus toen ik zei: “Hé, een muis!” keken enkele dames schichtig om zich heen. Na afloop in de kring overleefde menig muisje de gemberthee met citroen zonder suiker (ik doe heel gezond mee) niet.
Deze FysiYoLates is de eerste vorm van groepsbewegen waar ik me zo goed bij voel dat ik niet na anderhalf jaar afhaak. De groep is gezellig, de oefeningen zijn goed te doen en iedere week iets anders maakt dat het geen sleur wordt. Zelfs als je helemaal niet van sporten houdt is dit goed vol te houden.

Natuurlijk moest ik bij het muizenvoorval denken aan het liedje van Rudi Carell.
Jij ook? Hierbij een link naar dat nummer >>>.
Even zwelgen in nostalgie.
Waaaaar? Daaaar!
Wat is het toch fijn een muis in een molen in Mokum te zijn…..

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

5 december: Polka stippen en maneschijn.

Polka Dots

Vanavond is het heerlijk avondje.
“Zie de maan schijnt door de bomen….”
Wij stellen pakjesavond met ons gezin nog even uit, we hebben met de Goedheiligman afgesproken dat hij zaterdagmiddag een zak met pakjes komt brengen.

Vandaag een blog over een ander liedje over maneschijn.
Sinds kort ken ik het liedje ‘Polka Dots and moonbeams’.
Ik hoorde het op een zaterdagmiddag op de radio en het werd gezongen door John Denver; och wat vond ik het mooi.
“Wat is dit voor liedje!”
Die vraag is tegenwoordig vrij eenvoudig te beantwoorden, want je kunt op de playlist van een radioprogramma zo opzoeken wat het is.
Op Spotify zocht ik het op en zette het bij mijn favorieten.
Mooi man.
Had ik ontdekt.

Harriët bleek het al te kennen.
Dat is niet gek als je saxofoon en jazzmuziek gestudeerd hebt, want het nummer blijkt stokoud te zijn; het is al geschreven in 1940!
Eén van de bekendste uitvoeringen is die van Frank Sinatra met het Tommy Dorsey Orchestra. Dat kun je tegenwoordig ook zo opzoeken en ook dat vond ik prachtig.

Vandaag op mijn blog een link naar beide versies.
Allebei anders.
Allebei mooi.

John Denver >>>

Frank Sinatra >>> 

Geplaatst in Muziek | Getagged , , | Een reactie plaatsen

4 december: Tegoedbon.

Op mijn verjaardag kreeg ik van de kinderen een yogabal, een spelletje en een tegoedbon: een glaasje port met een kaasplankje bij de Drie Gezusters in Groningen.
Zondagmiddag ging ik op pad met onze drie dochters. Eerst brachten we een bezoek aan de Menkemaborg in Uithuizen, daarover in een volgend blog meer.

Rond 17.00 uur waren we weer in Groningen; in het centrum was de kerst-sfeerverlichting aan aangebracht en rond die tijd was het nog gezellig druk in Stad.
In ‘de Drie Gezusters’ was ik nog nooit geweest. Wel eens een kop thee op het terras, maar binnen had ik het nog nooit gezien.

Het deed me denken aan de coupé’s  in de Oriënt-express: allemaal nisjes, rondjes en hoekjes waar je met groepjes kunt zitten, een heel bijzondere, ietwat chique inrichting!

Wij kregen een tafeltje voor vier toegewezen, de voornoemde nisjes waren allemaal al bezet.
Op zondagmiddag 17.00 uur.
DRUK!
Heel druk.
Het maakte ons niet uit.
Wat een leuk cadeau trouwens, wanneer zit ik nou met een goed glas en drie dochters in Stad?
Het kaasplankje kon helaas niet gemaakt worden, want de keuken werd verbouwd en nu serveerde men alleen producten van de ‘tijdelijke kaart’.
Daar stonden gelukkig nacho’s op, we bestelden gelijk maar een grote portie.

Wij hebben in onze gesprekken nooit last van pijnlijke stiltes.
Het gaat over werk, onze mannen, kleren, haar, vroeger, niks, familie en duizend-en-één andere dingen.

Ik weet al wat ik volgend jaar voor mijn verjaardag ga vragen.
Dat kaasplankje heb ik namelijk nog niet gehad….!

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

3 december: ‘Eye in the sky’ zonder nabespreking.

Zaterdagmiddag zaten we rond 17.00 uur met bijna alle Havenstappers in de filmzaal van het Rode Hert in Roderwolde.
We keken samen naar de film ‘Eye in the sky’.’

Zou je één onschuldig mens vermoorden als je daarmee de waarschijnlijke dood van meerdere mensen zou kunnen voorkomen? Dit bekende dilemma staat centraal in die film, een spannende thriller waarin een aantal spionnen, militairen en politici voor deze keuze staan als zij de kans krijgen met een drone-aanval een aantal bekende terroristen te raken, midden in een dichtbevolkte sloppenwijk.
Terwijl de Amerikaanse piloot op het punt staat aan te vallen, komt een negen-jarig meisje de kill-zone binnen, waardoor een internationaal geschil ontstaat dat de hoogste niveaus van de Amerikaanse en Britse regering bereikt over de morele, politieke en persoonlijke implicaties van moderne oorlogvoering.

Het was zo spannend en zo niet om aan te zien hoe de ministers en premiers de moeilijke beslissing naar elkaar doorschoven (lees afschoven), als ik thuis was geweest was ik er bij weggelopen. Net als wanneer bij voetbal de wedstrijd van het Nederlands elftal met strafschoppen wordt beslist. Zo spannend dus. Op een gegeven moment zit je zo lang op het puntje van je stoel dat je denkt””Nou, gooi die bom dan maar!”
Na afloop bleef ik met een katterig gevoel nog even op mijn stoel zitten.
“Hebben we nu discussie over wat we er van vonden?” opperde ik.
Maar er was niet heel veel animo voor de discussie.

We gingen over tot de orde van dag en dat was een glaasje port drinken met Jan.
Hadden we afgesproken.
We kregen een stamppotbuffet voorgezet (geel, groen en oranje) met vegetarisch vlees en een heerlijk ouderwets toetje met roomijs, advocaat en slagroom.
Verder was er niets georganiseerd en dat was ook nergens voor nodig; bij elkaar zijn, met deze gene even bijpraten, meer hadden we niet nodig.
Natuurlijk benoemden we in de vele onderlinge gesprekken het overlijden van Klaasje, de rouwplechtigheid en wat het met ons deed.

Aan het eind van de avond kwam Janet met het idee om een vaste avond in het jaar af te spreken, dan is het niet zo’n gedoe om iedereen na een jaar weer bij elkaar te krijgen.
Gaan we doen; we hebben de datum voor volgend jaar dus nu vastgelegd in onze agenda’s. We weten ook al wát we dan gaan doen.
Een pubquiz!
En een glaasje port drinken met Jan.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

2 december: Een ankerplaats in de tijd.

Soms wordt aan mij gevraagd: “Waarom ga je eigenlijk nog naar de kerk?”

Lezers van dit blog kunnen inmiddels weten waarom ik naar de kerk ga,  maar die vraag kan ik nooit kort en eenduidig beantwoorden. Gistermorgen werd het waarom van een kerkdienst door dominee Sybrand van Dijk in één zin samengevat: een ankerplaats in de tijd.

Ja.
Dat is het ook voor mij. Een rustpunt in de week.
Wat is er allemaal gebeurd, wat heeft het met me gedaan, wat was mijn rol, wat moet ik er mee, wat kan ik er mee?
Bezinning, nadenken over teksten, zingen en luisteren.
Gisteren vierden we de eerste zondag van Advent. Voor de viering begon werd het voor het bezinningsmoment heel stil in de roezemoezige,  overvolle kerk; organist Ad speelde de melodie van ‘Kom tot ons,  de wereld wacht’.
Wat een mooi en ingetogen begin van de Adventstijd.

De eerste kaars werd aangestoken in de adventskrans (zie foto links)  die op de tafel in het liturgisch centrum staat. Opeens ging het licht uit en daar verscheen de profeet Micha die aan de kinderen vertelde dat het heel bijzonder was dat hij vanuit de 8e eeuw voor Christus in ons midden was;  veel bijzonderder dan Sinterklaas, die ieder jaar naar Nederland komt. Maar deze Micha was lang niet zo aardig als Sinterklaas, hij was zelfs wat knorrig. Hij wees  ons er op dat het donker was en of wij zelf niet zagen dat het licht uit was. “Wie is er eigenlijk verantwoordelijk voor het licht?” Het bleek koster Nienke te zijn.

Later op de preekstoel hoorden we meer Micha-geluiden. Hoe (slecht)  staan we er voor?  Hoe is het in de vluchtelingkampen op Lesbos?  Waarom is ons doel nog steeds economische vooruitgang?  Hoe staat het er voor met onze eigen verantwoordelijkheid voor mens en milieu? Net als bij de toehoorders van Micha eeuwen geleden schuurde het.  Onze uitvluchten werden afgedaan als smoesjes. Zo actueel is de bijbel voor een goed verstaander. Niet de koster is verantwoordelijk voor het licht,  maar wij allemaal.  Hele verhaal horen? Luister dan naar de viering op Kerkomroep >>>,  Catharina kerk,  1 december 10.00 u.

Eerst kaarsen, dan hortensia, opvullen met conifeer

Zaterdagmiddag maakte ik met groen uit onze eigen tuin een adventsbloemstuk voor op onze salontafel.  Daarvoor gebruikte ik de schaal die ik al anderhalf jaar geleden voor dit doel had gekocht bij Het Goed. Rechts een foto van de opbouw: oasis, kaarsen als eerst bovenop plaatsen,  zijkanten bekleden met hortensia, de ruimte tussen de kaarsen en de hortensia opvullen met conifeer en (in mijn geval) Koreaanse zilverspar en als laatste de rode skimmia ontdoen van de blaadjes en in groepjes van twee of drie tussen de kaarsen zetten.
Paarse besjes en andere versieringen aanbrengen in de hortensia.
Bij mij is de hoofdkleur paars/blauw, maar je kunt ook kiezen voor zilver, goud of rood.
Meer lezen over adventsbloemstukken?
Hierbij een link naar het blog over dit onderwerp in 2018>>>, vandaar uit kun je (even naar beneden scrollen) doorlinken naar voorgaande jaren.

Geplaatst in Bloemen, Kerk & gemeente | Getagged , | Een reactie plaatsen

1 december: Beelden van oma. En Maxima.

Donderdag kwam tante Trijn een dagje naar Roden.
Een dagje voor ons tweeën; geen boodschappen, geen lunch buiten de deur, alleen bij elkaar zitten, foto’s kijken, praten en luisteren.

Ze had gehoord dat wij weer een videorecorder hadden die het deed en had daarom twee videobanden meegenomen om nog eens te bekijken.
Eén film was uit 1969, gemaakt door de destijds 27-jarige ome Jo, de jongste broer van mijn vader. Meer over hem weten? Lees dan het blog van 21 juni 2017: Ome Jo en Rudolf Schock >>>

Foto gemaakt van TV-scherm.

Na de lunch (lekker thuis met warme afbakbroodjes) zaten we samen op de bank en speelden de film af.
Ome Jo op de bank klierend met zijn hondje Fanny.
Mijn broertje, destijds 5 jaar.
Opa en oma in hun huis aan de Herderstraat in Klazienaveen.
Opa in de tuin.
Oma spek bakkend aan haar fornuis.

Bewegende beelden van mijn oma die al in 1970 overleed.
Wat mooi en wat bijzonder.
Daarna kwamen de beelden van het huwelijk van tante Trijn en ome Wim in 1969.
Zag ik mijn vader als 37-jarige als getuige een handtekening zetten.

Stilletjes zaten we met z’n tweeën op de bank.
Af en toe verduidelijkte tante Trijn wat en af en toe vroeg ik wat.
We maakten even een sprong terug in de tijd; het was echt tijden geleden dat ik deze film gezien had en wat is het dan fijn om hem samen met tante Trijn nog eens te bekijken.
“Een film met beelden van hen die ons nog zo dierbaar zijn” zei ze.
Zo is het.

De andere video was van het huwelijk van Willem Alexander en Maxima.
Heel anders dan die uit 1969, maar ook ontzettend genieten.
Nu waren we ook minder stil.
“Och, wat nog jong hè”?
“Wat een bijzondere preek, wist ik eigenlijk niet meer.”
“O kijk, Claus. Wat zag hij er toen al slecht uit. Hé, Friso doet de schriftlezing. En die Argentijnse priester, was die er toen ook?”
Het duurde een uur en in dat uur beleefden we de trouwdag van ons koningspaar opnieuw. Ondertussen wisselden we herinneringen uit van hoe we het destijds beleefd hadden én memoreerden nog even HET balkon…….

De video’s blijven aan de Boskamp.
Zij heeft geen videorecorder en haar jongens zijn absoluut niet geïnteresseerd in de Oranjes.
Ze ging naar huis met een tas vol tijdschriften; ‘Vorsten’ natuurlijk!
Wat een heerlijke dag.
Met een oranje randje!

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

30 november: Te vroeg!

“Dat is te vroeg! Mag pas na Sinterklaas!”
Collega Johan spreekt me ernstig toe, omdat op mijn bureau op 29 november al een kerstboompje staat te stralen.

Ja.
Weet ik.
Mee eens ook.
Maar deze kerstboom staat symbool voor mijn definitieve nieuwe werkplek.
Was ik eerst al blij dat ik na een aantal weken ‘zwerven’ een bureau had gevonden, (zie B. Botje >>>)  een bureau waar iemand anders toch even niet zat, vrijdag betrok ik op diezelfde kamer een definitieve en betere plek. Aan het vorige bureau zat ik met mijn rug naar de deur (die altijd open stond) waardoor er soms zomaar iemand achter mij stond.
Verder was er weinig ruimte tussen mijn stoel en de muur achter mij, waardoor collega’s maar nauwelijks achter mij langs konden.

De plek waar ik nu zit was tot voor kort van Johan (een andere Johan dan die commentaar had op mijn boom), maar Johan was donderdag voor het laatst en had afscheid genomen van Lentis. Hij werd niet vervangen, dus het bureau kwam vrij.

Tadaaaaah!
Mét een ladenkastje waar mijn spulletjes in kunnen en waar de kerstboom op kan staan.
Die boom had ik al in het Heymancentrum en kwam ieder jaar na het Sinterklaasfeest op mijn bureau te staan.
Hij stond vanaf augustus bij ons thuis in een slaapkamerkast. Toen ik hem meenam vanuit het Heymanscentrum zei ik tegen mijn toenmalige collega’s: “Ik hoop dat ik met kerst weer een eigen plekje heb waar deze boom kan staan.”

Vanmorgen pakte ik het boompje uit de slaapkamerkast, pakte de mooie koffiemokken die ik had bewaard uit de erfenis van mijn moeder én een foto van de drie dochters: in een grote Jumbotas ging het spul mee naar Zuidlaren.
Om 09.00 uur was ik helemaal ingericht.
De boom, de mokken en de foto maken deze dag tot een bijzondere dag.
En ja, die boom staat er iets te vroeg.
Sorry Johan; mijn feestje.
Heeft niet zoveel met kerst te maken.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

29 november: Lessen voor levenden.

Op onze scheurkalender stond eergisteren een tekst die ik graag met mijn lezers wil delen.

De Australische verpleegster Bronnie Ware gebruikte haar jarenlange ervaring met stervende patiënten om een top vijf samen te stellen van zaken die mensen het meest betreuren als het einde in zicht is.
Ze schreef ze op als ‘lessen voor levenden’.

1. Had ik maar de moed gehad een leven te leiden waarachtig aan mezelf, en niet het leven dat anderen van mij verwachtten.

2. Had ik maar niet zo hard gewerkt.

3. Had ik maar de moed had gehad om meer mijn gevoelens te uiten.

4. Was ik maar in contact gebleven met mijn vrienden.

5. Had ik mezelf maar toegestaan gelukkiger te zijn.

Uit: Als ik het leven over mocht doen van Bronnie Ware.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

28 november: Beelden & symboliek.

Ons bezoek aan het Koninklijk Paleis in Amsterdam (zie HET balkon >>>) leverde naast heel veel plezier met elkaar en een hele leuke dag ook een zere nek op.
Met de audio-guide krijg je namelijk heel veel informatie over wat er allemaal te zien is in het paleis en dat is best veel en het is ook nog eens allemaal hoog, dus je staat regelmatig in de hoogte te turen.

Op dit blog ga ik echt niet uitwijden over alle beelden die we hebben gezien, want dan heb ik aan vier blogs nog niet genoeg. Vandaag belicht ik een aantal dingen die ik zelf interessant genoeg vind om onder de aandacht te brengen.

Het gebouw is nu in gebruik als paleis, maar is oorspronkelijk gebouwd als stadhuis.
Dat is nog heel heel goed te zien in de historische aankleding; de beelden en schilderijen verwijzen vaak naar de eerste bestemming van een ruimte.
Boven de deur van de kamer zaal waar faillisementen werden afgewikkeld bijvoorbeeld hangt een marmeren beeld van een historische pechvogel, namelijk Icarus.
Hierbij een link >>> naar een pagina van de website van het Paleis op de Dam met een mooie foto van een vallende Icarus.

In de burgerzaal bevindt zich boven de ingang naar de schepenzaal (de vroegere politiemacht) een beeldengroep die  gerechtigheid uitbeeldt met een zandloper en martelwerktuigen. De ‘Gerechtigheid’, vrouwe Justitia,  vertrapt de ‘Hebzucht’, gerepresenteerd door koning  Midas met ezelsoren, en de ‘Nijd’, uitgebeeld als Medusa met slangen als haar.
(Klik op de foto voor een vergroting)

Er was ook een mooi beeld van een hond, die de wacht hield bij het dode lichaam van zijn baas; die hond stond symbool voor ‘trouw’.

Eén van de laatste onderdelen van de rondleiding was ‘de Vierschaar’.
In die ruimte werden vroeger de doodsvonnisen uitgespoken.
Het is heel groot en indrukwekkend; je voelt je er als bezoeker al heel nietig bij, hoe zal dat geweest voor de veroordeelden van destijds?

Om daar een goed beeld van te krijgen kun je een filmpje bekijken dat onderaan de informatiepagina over de Vierschaar staat.
Even helemaal naar beneden srollen.
klik hier>>> 

Geplaatst in Geschiedenis | Getagged , , , | Een reactie plaatsen