20 januari: In alle rust….

Wij zijn aan het rommelen in huis. Carlijn woont al sinds augustus samen met haar Wim in Groningen en haar grote kamer wordt MIJN kamer; een eigen kamer voor mevrouw. Gerard heeft al een eigen kamer, dat is de oude kamer van Harriët, maar bij hem heet die kamer ‘kantoor’. Zo gaat die van mij natuurlijk niet heten. Kantoor heb ik op mijn werk wel.

Het is leuk om te bedenken wat ik dan allemaal in die kamer ga neerzetten en hoe ik hem zal inrichten. Van de week hebben Gerard en ik behang, verf en saus uitgezocht en sinds vorige week is Gerard in de kamer bezig: behang van de muren, schuren etc.

Mijn yoga-oefeningen doe ik tegenwoordig in Gerards kantoor, want in de grote kamer van Carlijn is het nu erg ongezellig.
Meestal is dat ’s morgens heel vroeg. Op mijn telefoon staan wat bestanden met mijn favoriete, voor de yoga rustige muziek en zo begint mijn ochtend altijd kalm.
Dat was ook vanmorgen de bedoeling. Maar Gerard had zich voorgenomen om voor de koffie ‘al iets te doen’, dus toen the Brothers Four heel zacht zongen “Come to my bedside my darling” begon Gerard in de andere kamer een klein stukje van de deur af te schaven met een schaafmachine. Want die deur klemde een beetje.

JIIIING! JEENNGG!
De lieverd zei dat hij uit voorzorg de deur al even dicht had gedaan……

Het is voor het goede doel.
En het wordt prachtig.
Weet je niet wie the Brothers Four zijn?
Kijk dan op ‘Mijn kant van het bed’ >>> en Where are you going my little one? >>>

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

19 januari: Yoga met een verhaaltje.

Toen mijn moeder in haar laatste jaren steeds meer zorg en aandacht nodig had, stopte ik met de yoga-lessen die ik volgde bij de sportschool op maandagochtend; in december 2016 was dat.
Nu mijn leven weer in een wat rustiger vaarwater is gekomen wilde ik het weer oppakken. Vriendin Bea vertelde over een yoga-clubje waar zij bij zat: een combinatie van yoga en pilates. Dat ging ik ook eens uitproberen.

De vorige yogalessen en deze zijn niet met elkaar te vergelijken.
De entourage is eerst al heel anders; we doen onze oefeningen niet in een hippe sportschool, maar in de oude gymzaal van de voormalige basisschool in Roderesch.
Verder is het groepje deelnemers kleiner en onze yoga-juf Trijntje gebruikt geen microfoon en staat niet op een podium. Verder is de muziek erg aangenaam: hele rustige gitaar- of pianoklanken.

Bea had al gezegd dat de oefeningen iedere week anders zijn; vorige week volgden we inderdaad een heel ander programma dan vanmiddag. Nu kregen we allemaal een stok waar we verschillende oefeningen mee deden.
Het enige dat niet anders is ben ik zelf: ik ben er nog steeds niet heel goed in.
Ondanks mijn dagelijkse yoga-riedeltje stond ik ook vanmiddag weer te schutteren. De oog-hand-been coördinatie was niet in orde; “nu  linkerbeen over de stok zwaaien, rechter hand stok vasthouden en nu afwisselen.” Als Trijntje het zegt en voordoet lijkt het heel eenvoudig, maar dat is het met rechts en links nooit voor mij.
Verder moesten we achterover rollen en proberen met onze voeten de grond te raken.
Het rollen ging goed, prima zelfs, maar toen mijn voeten de grond raakten kraakte er iets in mijn nek. Die beweging had ik kennelijk jaren niet gemaakt, dus dat kraken was vooral ongewoonte.

Er wordt hard gewerkt tijdens de les, maar aan het eind mag je ontspannen. 
De les wordt afgesloten met een klein verhaaltje. Vanmiddag las juf een verhaal voor van Toon Tellegen over de tor en de krekel.  Voorgelezen worden; wat heerlijk!
Wel moet ik er voor waken dat ik aan het einde van een drukke week niet in slaap sukkel tijdens de ontspanningsoefeningen.

Na afloop is er een kopje thee (gember-citroen: nog nooit gehad!) en zitten we even gezellig een kwartiertje te beppen.
Het komende half jaar ga ik deze lessen volgen.
Tenminste…. als mijn nek dat met mij eens is.

Weten hoe die yoga er bij de sportschool uitzag? Lees Yoga (3) >>>, op die pagina staan ook linken naar Yoga (2) en Yoga (1).)

Geplaatst in Alledag | Getagged | Een reactie plaatsen

18 januari: Goede wensen.

Zo halverwege de januarimaand lijkt kerst alweer heel lang achter ons te liggen,  maar eigenlijk is het nog maar 4 weken geleden dat er iedere dag een aantal kerst- en nieuwjaarsgroeten op de mat lagen.
Goede dingen werden ons toegewenst; een gezond en gelukkig 2018 was de strekking.

De kaarten zette ik allemaal in de kast. Af en toe vielen ze als domino-steentjes om en begin januari was ik er alweer helemaal klaar mee. De kaarten heb ik verzameld en allemaal in twee grote glazen vazen gedaan: kleurige accessoires in de vensterbank, een goede vervanging voor de ballen, slingers en kaarsen van de kerstvakantie.

Maar niet iedereen stuurt een papieren kaart; we kregen ook nogal wat digitale wensen.
Op één daarvan, van een website-collega, stond een mooie quote die me erg aansprak en die inmiddels ook in mijn ‘deze-moet-ik-bewaren’-schrift staat.

Geluk is de kunst een boeket te maken met de bloemen waar je bij kunt.

We wensen elkaar rondom de jaarwisseling allemaal een gelukkig nieuw jaar.
Maar waar wordt je gelukkig van?
Bovenstaand tekstje noemt geluk een kunst.

Al eerder schreef ik op deze website over geluk.
Benieuwd? Lees dan Wat is nou geluk? (december 2017)  en Sommige mensen. (maart 2017).

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

17 januari: Nu weet ik het weer.

De dag begon anders dan anders vandaag.
Voor het werk aan moest ik bloedprikken bij Certe en dat kan pas om 07.30 uur.
Zit ik normaal gesproken al om 07.00 uur in de auto, nu zat ik eerst in de wachtkamer met een blauw nummertje 76.
Doodse stilte.
Alleen als er iemand binnenkomt of weg gaat ‘Moi.’

Er waren maar vijf mensen voor mij, dus ruim voor achten stond ik al weer buiten.
Dan mag je ontbijten; heerlijk! Dan geniet ik extra van mijn beschuitje en kopjes thee. Kwart over acht stapte ik de deur uit: moest ik nog krabben; de autoruit was besneeuwd en aangevroren.
Dankzij Sinterklaas ben ik nu in het bezit van een ijskrabber met een handschoen erom heen en kunstbont er in.
De sneeuw krulde net als anders over de krabber heen, met dit verschil dat ik nu geen koude, natte hand meer had.
Dat je op de vroege morgen zo blij kunt worden van kleine dingen!

Eenmaal op weg naar Groningen kwam ik in een wereld die ik niet echt ken: filerijden, langzaamrijdend en stilstaand verkeer.
Vanaf Roden zag ik één lange sliert van rode lichtjes voor mij.
Remmen, optrekken, kolonnerijden.
De snelweg ging ik maar niet eens op…. halverwege Peizermade stonden we al stil.
Op de rotonde bij het nieuwe busstation bij Hoogkerk kun je nu rechtsaf naar de nieuwe woonwijk Ter Borgh.
Dan kom je van de andere kant achter het Martiniziekenhuis terecht.
Wel een ommelandse reis vergeleken met de snelweg, maar nu kon ik in ieder geval doorrijden. De foto links is denk ik alleen interessant voor mensen in Roden en omgeving: de groene lijn is de route over de snelweg en en rode lijn is over de Ter Borchsingel.

Om 09.00 uur begroette ik mijn verbaasde collega’s: “We dachten al dat je ziek was!”
Nu weet ik weer waarom ik op werkdagen mijn wekker om 06.00 uur heb staan.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

16 januari: Het komp met de jaoren…..

Nou bin ik toch al ruum boven de vieftig, maor of en toe zo’j dat niet zeggen.
Soms stao ik van mien eigen stommigheid te kieken.

Maondagmorgen.
Bosschuppen doen.
Briefie maken, lege flessen in een grote, gele Jumbo-tasse.
Een lege wienflesse en een lege portflesse; wij waren het weekend thuus.
Twee puuten met olle kleren veur ’t Leger in de fietstassen, tasse met lege flessen, bosschuppenbriefie en portemonnee an ’t stuur.
Eem bij de dokter langes, ik mus een Certe-formulier ophalen.

De twee puuten met olle kleren gooide ik in de daorveur bestemde containers; toen kun die bungelende tasse an ’t stuur mooi eem in de fietstasse.
Op het moment dat ik de Jumbotasse op de zied in de fietstasse prop denk ik: “As d’r nou nog een ressie wien of port  in die flessen zit löp het mij in de tasse…’
Toen ik de flessen in glasbak gooide zag ik het al: een klein rood plassie under in de tasse.
Het bosschuppenbriefie was de klos, mien portemonnee een klein beetie en het Certeformulier bleef net dreug.

Kopschuddend over zoveul stommiteit op de maondagmörgen poets ik mien portemonnee schoon met een old zaddoekie dat nog in de jasbuze zit en ik dep de tasse dreug.
Dan loop met een rose/vlekkerig briefie de winkel in. As ik bij de kassa de tasse lös doe um ’t spul d’r in te doen slag mij de wien-walm tegemoet.
Gelukkig stiet d’r gieniene echt dichtbij mij.

Van de weke moet ik met dat formulier hen Certe.
Gelukkig zit daor gien vlekken op; wat een indruk maak ie dan a’j joen cholesterol moet laoten controleren.

Nou: spanning en sensatie op de maondagmörgen.
En het argste is: het was niet iens de eerste keer dat mij dit overkwam; leeftied hef niks met verstaand te maken.
Ok al zegt ze dat dat met de jaoren komp.

Geplaatst in Streektaol | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

15 januari: Niet helemaal bij de les. Helemaal niet eigenlijk.

Vorig jaar gingen we op zondag 15 januari even naar mijn moeder voor een kop koffie.  Op 15 januari 1960 waren ze getrouwd (zie 2015 >>>),  maar sinds mijn vader was overleden was er weinig feestelijks meer aan de datum. Maar het werd nog altijd wel even benoemd; soms  haalden we wat herinneringen op, maar soms was ook alleen er zijn al voldoende. Nu staat hun mooie trouwfoto in onze kast en hoeven we niet meer naar Hoogersmilde.

Daar dacht ik aan toen we gistermorgen in de Catharinakerk zaten. Het verhaal van de  bruiloft te Kana stond centraal. We zagen een mooie foto van Willem Alexander en Maxima op hun trouwdag en we hoorden het verhaal uit het boek van Winnie de Poeh over Teigetje die gaat trouwen met het bos. Verder werd natuurlijk het verhaal voorgelezen over de bruiloft waar de wijn op was.

Het overkomt me niet vaak,  maar gisteren kon ik mijn aandacht niet goed bij de viering houden.

Eerst werd ik al bepaald bij de bovengenoemde trouwdag van mijn ouders waarbij mijn gedachten met me op de loop gingen.  En toen de voorganger aan zijn overdenking begon,  veronderstelde hij dat Maria al wist wat Jezus in zijn mars had. Net zoals moeders van nu soms al in hun kinderen zien waar hun sterke punten liggen en wat ze daarmee in het leven kunnen doen. Toen dwaalden mijn gedachten naar onze dochters en popten er daarna weer allerlei zijstraatjes op  in mijn hoofd. Flarden van het verhaal van de predikant kreeg ik mee, maar ik kwam er niet goed in.  Zelfs het zingen ging minder als anders, het leek wel of ik er niet helemaal bij was.  Dat is jammer maar niet onoverkomelijk; van anderen hoor ik dat iedereen daar wel eens last van heeft.

Wat ik mee zal nemen uit deze viering is de opmerking van de dominee over onze eigen rol. Net als bij Maria en Jezus verwachten mensen soms iets van ons. Er zijn genoeg situaties in mensenlevens waarbij de wijn even op is. Kun jij niet….? Kunnen wij niet?

De preek niet gehoord en er toch iets van meenemen. Dat was al eens eerder gebeurd, heel toevallig ook met het verhaal van de bruiloft te Kana als thema. En met bijna dezelfde conclusie:  omzien naar elkaar,  luisterende oren bieden en je handen laten wapperen. Benieuwd naar dat verhaal?  Zie 18 januari 2015 >>>. Toen zongen we nog met de Catharinacantorij!

Geplaatst in Kerk & gemeente | Een reactie plaatsen

14 januari: Mislukt.

Op dit blog komt regelmatig een recept voorbij, met foto’s en verhalen hoe lekker het was.  Dat wekt bij sommigen de indruk dat ik een keukenprinses ben en dat is geenszins het geval. Lees hiervoor de introductiepagina voor de categorie ‘koken’, te vinden in de zwarte balk bovenaan deze pagina.

Koken vind ik, net als bijna alle huishoudelijke klussen, een noodzakelijk kwaad. Het saaist vind ik bonen, rode bieten en andere Hollandse groenten met aardappels en vlees. Bijna alle recepten die op mijn blog staan zijn pogingen van mij om de standaardmaaltijden wat op te leuken.  Donderdag had ik uit de Jumbo zo’n kooktijdschrift meegenomen waar een quiche in stond.  Het deeg moest je zelf maken, het mengsel met ei en room moest onderin, direct op het deeg en de groenten moesten daar ongekookt op.

Deze quiche is jammerlijk mislukt. Het mengsel van room en eieren lekte door de springvorm heen; er vormde zich een plasje op het aanrecht. Vlak voordat de quiche in de oven ging probeerde ik het plasje nog op de quiche te schuiven, maar dat had niet het gewenste resultaat. Uit voorzorg legde ik een stuk bakpapier op het rooster.  Na 30 minuten in de oven was het roommengsel nog niet gestold. En het deeg was niet gaar.  Gerard opperde om hem nog tien minuten met extra bovenwarmte terug in de oven te zetten. Daarna was de katenspek bijna verbrand, de bovenkant van de randen ook en de bodem was nog niet helemaal gaar.

Na de eerste 30 minuten had ik nog een foto gemaakt,  want leuk voor het blog; de foto gaat hierbij. Na die tien minuten bovenwarmte hebben we de quiche wel opgegeten,  maar het recept deel ik niet. Volgens Gerard hoef ik dit recept zelfs  niet te bewaren. Het droevigste deel was nog niet eens het plasje op het aanrecht; het was het bakblik dat vast zat aan het bakpapier. Helemaal aangekoekt met het keihard geworden ei-met-room-mengsel.

Er komt geen deel 2 van dit blog; het verhaal van het afwaswater en de schuursponsjes valt, net als bijna alle huishoudelijke klussen, in de categorie ‘noodzakelijk kwaad’.

Geplaatst in Koken | Getagged , | Één reactie

13 januari: Und jetz…..ein Henkie!

Mensen die naar Radio 5 luisteren weten wat een ‘Henkie’ is.

Tot vorig jaar december kon je op die zender in de ochtenduren luisteren naar het programma ‘Wekker Wakker ‘ gepresenteerd door Henk Mouwe en Manuela  Kemp. Van Mouwe is bekend dat hij erg gecharmeerd is van Duitse muziek; toen hij eens vakantie had draaide Kemp iedere dag een Duits liedje omdat ze hem zo miste.  “We doen even een Henkie!” zei ze dan en dan hoorde je Udo Jurgens. Of Peter Maffay. Of Conny Fröboes. Die Henkies kon ik hogelijk waarderen. Ze hadden zelfs een keer een ‘Henkie-dag; je kon je favoriete Duitse liedje opgeven en vervolgens werd er een hele aflevering van Wekker Wakker besteed aan Duitse muziek.

Inmiddels is Wekker Wakker niet meer te horen op de radio.  Henk Mouwe is met pensioen en Manuela verhuisde naar een programma in de avonduren. Van 7 tot 10 kunnen we nu luisteren  naar Jeroen van Inkel; dat doe ik met gemengde gevoelens. De muziek is prima, maar aan het gekwaak van Jeroen moet ik nog erg wennen.  Ook nog weinig ‘Henkie ‘s’ gehoord bij hem in de ochtendshow. Overigens: bij Henk en Manuela zat je ook wel eens met kromme tenen te luisteren vanwege het hoge ‘mutsen-gehalte’.

Bij Duitse muziek wordt er onmiddellijk gedacht aan schlagers, maar dat is maar klein deel van het moois dat er in Duitsland wordt uitgebracht.
Vandaag vestig ik de aandacht op het mooiste Duitse lied; wat mij betreft dan hè?
Tijdens een een vervelende huishoudelijke klus in de ochtend van deze zaterdag (ramen wassen, bluuuh…) kwam het lied weer op de oortjes voorbij.
Het heet ‘Lotte’ en is geschreven, gecomponeerd en gezongen door Stephan Sulke.

Een liedje met een trieste ondertoon. De man vraagt aan zijn partner: “Na Lotte, was machen wir nun..?” Ze zijn kennelijk met z’n tweeën op een dood spoor gekomen in hun relatie en hij haalt in het lied herinneringen op aan het begin van hun samenzijn.
Daarin komen prachtige zinnen voor:
Wie wir lebten in dem Mauseloch, in dem miesen grauen Kämmerlein
war es so kinderleicht verliebt zu sein, ohne Zukunft ohne Haus und Geld
uns gehörte doch die ganze Welt?
(hoe we leefden in het muizenhol, in het miezerige, grauwe kamertje,
het was kinderspel om verliefd te zijn, zonder toekomst zonder huis en geld,
de hele wereld was toch van ons?)

Het hele lied ademt de sfeer van: Wat is er toch met ons gebeurd?
Heute weiss ich nicht hab ich etwas falsch gemacht
Hab ich etwas übersehn etwas nicht bedacht?
(Nu weet ik eigenlijk niet; heb ik iets verkeerd gedaan?
Iets over het hoofd gezien? Iets niet bedacht?)
Als je goed luistert naar de instrumentale begeleiding hoor je dat die hoog begint en naar beneden gaat. Bergafwaarts. Net als de relatie.

Triest en melacholiek. Mooi. Vandaag dus mijn ‘Henkie’.
Onder het muziekbestand vind je een PDF met de tekst.

Klik hier  Lotte- Stephan Sulke   voor de tekst van het lied.

Geplaatst in Muziek | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

12 januari: Ovenschotel met tilapiafilet en broccoli in mosterdsaus.

Vandaag probeerde ik een nieuw recept uit met vis en broccoli.
Een ovenschotel was het, met aardappelpuree.
Niet zo moeilijk om te maken en heel erg lekker.
Dit heb je nodig voor 2 personen.

– 500 gram broccoli
– beker crème frâiche (250 cl)
– 2 eetlepels mosterd
– 200 gram tilapia-filet + viskruiden
– 4 eetlepels Parmezaanse kaas

voor de puree: 50o gram aardappels
200 cc melk, klontje boter en een beetje nootmuskaat.

een laagje broccoli, een laagje vis en een laagje puree

– Broccoli bijna gaar koken met een beetje zout en afgieten
Ovenschotel invetten met olijfolie, broccoli verdelen over de bodem.
– sausje maken van de crème frâiche en de eetlepels mosterd, goed doorroeren en daarna verdelen over de broccoli.
– Vis kruiden en aan beide zijden een beetje aanbakken.
Vis verdelen over de broccoli met mosterdsaus.
– Aardappels koken met een beetje zout.
Melk met boter en nootmuskaat aan de kook brengen.
De gare aardappels mixen en mengen met de melk.
De puree verdelen over de vis.
– De schotel nu bestrooien met de Parmezaanse kaas.

30 minuten in de oven op 180 graden.

Geplaatst in Koken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

11 januari: Weer een stukje.

Vanmiddag ging ik op bezoek bij mij schoonzusje in Hoogersmilde.
Kwam ik vorig jaar minstens eens per week in het dorp van mijn jeugd (voornamelijk bij mijn moeder), de afgelopen weken ben ik welgeteld één keer over ‘de Smilde’ gereden.
Voordat ik aan de thee zat bij mij schoonzus ging ik langs bij het appartementencomplex waar mijn moeder heeft gewoond.
Bij de bel stond inmiddels een andere naam en je kon aan de gaten in het kozijn zien waar mijn moeders sleutelkluisje had gezeten.
In Roden had ik een voorjaarsbloemstukje gekocht en dat bracht ik naar de nieuwe bewoonster van mijn moeders huisje; ze waren met de hele club aan het koersballen en de nieuwe mevrouw deed al dapper mee.

Ze nam me even mee naar haar nieuwe huis; ‘kom maor eem binnen’.
Met een dubbel gevoel stapte ik over de drempel. De vloerbedekking was vervangen door laminaat, de meubels waren van blank hout en het was lichter en ruimer dan toen mijn moeder er woonde.
Het was vervreemdend om daar te zitten en tegelijkertijd was het ook goed.
De nieuwe bewoonster was erg content met haar nieuwe plekje; op het kaartje bij het bloemstuk had ik gezet dat we hoopten dat ze met net zoveel plezier in het huis zou wonen als mijn moeder. Ik liep nog even mee naar de koersballers en wenste iedereen ‘nog de beste wensen’.

Na de thee ging ik nog naar de begraafplaats in Hoogersmilde.
De enige krans die nog op het graf lag was bijna vergaan; bruin en stokkerig zag het er uit. De krans heb ik weggegooid, daarna zag het er maar kaal uit. De cementen balk waar de steen straks op komt lag tegen de kant; op het zwarte zand zal straks weer gras groeien.
In mijn eentje op het kerkhof overvalt mij altijd een wat verloren gevoel. Het is er stil en je wordt overspoeld met herinneringen aan die vele keren dat we hier al bij diverse begrafenissen zijn geweest.
Toen ik me omdraaide trof me het prachtige uitzicht. Dat zal niet iedereen met me eens zijn, maar als je in Hoogersmilde bent opgegroeid is de aanblik van de televisietoren en het oude Joodse kerkhof ‘een mooi gezicht.’ (klik op de foto voor een vergroting).

Vandaag sloot ik weer een stukje van het rouwproces af. De volgende keer als ik het graf bezoek zal de steen er op staan.
Maar voor mij zijn mijn ouders daar niet.
We houden de herinnering aan hen levend met verhalen, foto’s en dierbare spulletjes.
Mijn moeder zit in het verhaal van onze dochter die het fornuis van haar heeft gekregen.
“Ik maak het steeds heel goed schoon; het is immers van oma geweest!’
Op m’n werk drink ik uit haar koffiekopjes.
En als we een chocolaatje nemen, pakken we dat van haar schaaltje.
We koesteren de herinneringen; sweet memories.

Geplaatst in Alledag, Sweet memories | Getagged , , | Een reactie plaatsen